The mother of the martyrs of Nazari, in addition to the pain of her children, has also been hurt in this incident; but despite this, she is patient, as is the custom of Zainab Kubra (PBUH). You can feel the pain in her words, but she narrates firmly and firmly, but sadly, saying: It was 3:30 in the afternoon. We were in the building. Four or five explosions occurred in that area. It was very loud. Everyone in the building left. I went to the exit with my wife, brother, and youngest son. I called my eldest son, Shahid Mohammad Mehdi, and my eldest daughter, Zahra, who were martyred. I called my second daughter, Fatemeh, who was very injured and had just been transferred to Mashhad. Shahid Mohammad Mehdi said, "Go, mom, we will come after you." The girls had gone to get their shawls, and at that moment they were also thinking about their shawls. Mohammad Mehdi wanted to accompany his sisters. When we reached the exit, the explosion occurred. The blast wave threw all of us, who were in a large crowd with other residents, and at that moment my two daughters and son were still upstairs and we were under the rubble. My head was broken, we didn't know where we were, darkness and gloom had taken over everywhere. It seems that my second daughter was in front of the door and her siblings hadn't come out yet, and they were thrown down from the window of the building by the explosion. They pulled us out of the rubble, but Mohammad Mehdi and Zahra were under the rubble.

مادر شهیدان نظری علاوه بر داغ فرزندانش، خود در این اتفاق آسیب دیده است؛ ولی با این حال به رسم زینب کبری(س) صبوری می‌کند. می‌توان دردی را که در واژه‌اش وجود دارد حس کرد اما او استوار و باصلابت ولی غمدیده روایت می‌کند و می‌گوید: ساعت ۳ و نیم بعدازظهر بود ما تو ساختمان بودیم، چهار، پنج انفجار در آن محدوده رخ داد، صدای خیلی بلندی داشت، همه افرادی که در آن ساختمان بودند خارج شدند، من به همراه همسر، برادر و پسر کوچکم به سمت خروجی رفتیم، پسر بزرگم شهید محمد مهدی و زهرا دختر بزرگم که به شهادت رسیدند و دختر دومم فاطمه را که بسیار آسیب دیده و تازه به مشهد منتقل شده است صدا زدم. شهید محمدمهدی گفت برو مامان ما پشت سرت می‌آییم. دخترها رفته بودند چادر بردارند در همان لحظه هم به فکر چادرشان بودند، محمدمهدی می‌خواست خواهران خودش را همراهی کند. جلوی خروجی که رسیدیم انفجار اتفاق افتاد، موج انفجار همه ما را که با دیگر ساکنان جمعیت زیادی بودیم پرت کرد و در آن لحظه دو دختر و پسر من هنوز بالا بودند و ما زیر آوار بودیم، سر من شکسته بود، نمی‌دانستیم کجاییم، تاریکی و ظلمت همه جا را فراگرفته بود. گویا دختر دومم جلوی در بوده و خواهر و برادرش هم هنوز خارج نشده بودند و با انفجار از پنجره ساختمان به پایین پرت شدند. ما را از زیر آوار خارج کردند ولی محمدمهدی و زهرا زیر آوار بودند.