He narrates: “It was noon. I had just returned from outside and was hot. Mohammad Mehdi had also just arrived and wanted tea. I had prepared the tea. He said he didn’t feel like eating. I would rest after tea. We were all sitting together and talking when the sound of an explosion surprised us. In fact, before that day, we had seen a lot of destruction in Tehran and martyrs being pulled out from under the rubble, but we didn’t expect it. We all looked at each other for a moment. Mohammad Mehdi asked his father and me to leave the building. Zahra and Zeinab were also looking for a tent. Hossein, my youngest son, helped his father and me get out of the building. It was on the last steps that the second explosion occurred. Everything collapsed on top of us. I could feel the heat of blood on my head and face. At that moment, I was thinking about the children and trying to find them; Zeinab, Zahra, and Mohammad Mehdi... My voice was not getting through.

روایت می‌کند: «ظهر بود. از بیرون برگشته و گرمازده بودم. محمدمهدی هم تازه رسیده بود و چای می‌خواست. چای را آماده کرده بودم. گفت میل به غذا ندارم. بعد از چای استراحت می‌کنم. همه با هم نشسته بودیم و داشتیم حرف می‌زدیم که صدای انفجاری، غافلگیرمان کرد. حقیقتا تا قبل از آن روز، خرابی در تهران زیاد دیده بودیم و شهدایی که از زیر آوار بیرون می‌کشیدند، اما انتظارش را نداشتیم. یک لحظه همه به هم نگاه کردیم.

محمدمهدی از من و پدرش خواست ساختمان را ترک کنیم. زهرا و زینب هم دنبال چادر بودند. حسین، پسر کوچکم، به من و پدرش کمک کرد بتوانیم از ساختمان بیرون بیاییم. پله‌های آخر بود که انفجار دوم رخ داد. همه چیز روی سرمان آوار شد. داغی خون را روی سر و صورتم حس می‌کردم. آن لحظه به فکر بچه‌ها بودم و سراغشان را‌ می‌گرفتم؛ زینب و زهرا و محمدمهدی... صدایم به جایی نمی‌رسید.