An event had been organized by the Razavi Karāmat Foundation for the families. We went and, as much as we could, tried to spend a few moments speaking with some of the families of the 168 Minab children whose lives were cut short.

Ehsan Saleminia, 7 years old, first grade
Ehsan’s mother, only 28 years old, says: “Ehsan was my first child, and my only son.”

Sonar Salari, 9 years old, fourth grade and his father Hamid Salari
Among the crowd, we approach a woman holding photos of two victims. She is the grandmother of an innocent girl who, in the criminal missile attack, lost both her granddaughter and her son-in-law. Esmat Hatami, Sonar’s grandmother, says: “Sonar was a very special girl. Her father loved her deeply and always said he never wanted to be separated from her—and in the end, they were martyred together and left this world.”
Sonar’s 12-year-old cousin introduces herself, in her thick southern accent, as Zahra Routani—Routani being the name of a village in Minab. Zahra describes that day:
“I was at home and hadn’t gone to school when suddenly we heard three terrifying explosions. We saw smoke rising from the direction of the school. We quickly got in the car and drove there. Everything was destroyed. My other cousin and I kept shouting Sonar’s name, but there was no sign of her. We went to the hospital, and until night, every time they told us Sonar was in the ICU, or the operating room, or another ward. We kept running to see if she was alive—but that night they told us she might have been killed.”
With tear-filled eyes, she continues:
“They said they would show us photos of the victims so we could identify them. Sonar was the forty-eighth photo they showed us. We went for identification. I recognized her by her bracelets and earrings, but I wasn’t sure it was really her. I told my aunt, and she said it was her.”
Zahra’s tears grow heavier when I ask about Sonar’s absence during their visits to the shrine:
“Sonar and I were like sisters. Now that she’s gone, I feel so lonely and very sad. I wish she were with me at the shrine so we could go together.”
Standing beside Esmat and the rest of the family is Sonar’s 32-year-old mother. She can barely speak. When she hears our conversation, we carefully ask about her eldest daughter:
“On the day of the incident, at 11:08 a.m., the school called and said classes were dismissed and we should come pick her up. I called my husband, Hamid. At 11:20 he reached the school—and at that moment, the missile struck.”

Liana Mohammadi, 8 years old, second grade
Mandana Salari, first-grade teacher
A mother and father stand side by side, holding a different kind of photograph: that of a teacher who was killed alongside her child in the bombing of Shajareh Tayyebeh School. Ali Salari holds the photo of his daughter, Mandana Salari, and his granddaughter, Liana Mohammadi.
Liana’s grandmother knows her age exactly at the moment of her death:
“Liana was exactly seven years, nine months, and nine days old when she was killed. But she always understood more than her age. She wanted to become a doctor. At school, they used to call her ‘Dr. Mohammadi.’”

از سوی بنیاد کرامت رضوی برنامه‌ای برای خانواده‌ها تدارک دیده بودند رفتیم و سعی کردیم به اندازه وسعمان دقایقی با برخی از خانواده‌های ۱۶۸ گل پرپر شده مینابی هم کلام شویم

شهید احسان سالمی‌نیا، ۷ ساله کلاس اول
مادر احسان که تنها ۲۸ سال دارد می‌گوید «احسان بچه اولم بود و همین یک پسر را داشتم.»

شهیده سُنار سالاری، ۹ ساله، کلاس چهارم و پدرش حمید سالاری
در میان جمعیت به سراغ خانمی می‌رویم که عکس دو شهید را در دستانش دارد. او مادربزرگ دخترکی معصوم است که در حمله جنایت‌بار موشک‌های نفرین شدگان اهل زمین، نوه و دامادش را از دست داده است. عصمت حاتمی مادربزرگ سُنار سالاری است: سنار دختر خیلی خاصی بود. پدرش او را خیلی دوست داشت و همیشه می‌گفت من هیچ وقت نمی‌خواهم از سنار جدا شوم و آخر هم با هم شهید شدند و از این دنیا رفتند.
دخترخاله سنار که ۱۲ سال بیشتر ندارد، با همان لهجه غلیظ جنوبی‌اش خودش را زهرا روتانی معرفی می‌کند. روتانی اسم یک روستا در میناب است. زهرا روز حادثه را برایمان اینطور تشریح می‌کند آن روز من خانه بودم و مدرسه نرفتم که یکهو سه صدای وحشتناک آمد. دیدیم دود از طرف مدرسه بلند شده، سریع با ماشین راه افتادیم سمت مدرسه. همه چیز خراب شده بود. من و دخترخاله دیگرم هی داد می‌زدیم سنار، ولی خبری از او نبود. با هم رفتیم بیمارستان و تا شب هر دفعه می‌گفتند سنار داخل آی‌سیو یا اتاق عمل یا فلان بخش است. ما بدو بدو می‌رفتیم تا ببینم زنده است، اما همان شب به ما گفتند ممکن است سنار شهید شده باشد.»
او با چشم‌های زیبایش که بارانی شده ادامه می‌دهد «گفتند عکس شهدا را به ما نشان می‌دهند تا شناسایی کنیم. سنار چهل و هشتمین عکسی بود که نشانمان دادند. قرار شد برویم برای شناسایی. من از روی النگو‌ها و گوشواره‌هایش شناختم، اما شک داشتم که خودش باشد. به خاله‌ام گفتم و او گفت خودش است.»
اشک‌های زهرا بیشتر می‌شود وقتی از او می‌خواهم درباره جای خالی سنار در زیارتش به حرم بگوید «من و سنار مثل خواهر بودیم. الان که نیست حس تنهایی دارم و خیلی ناراحتم. دوست داشتم او هم کنار من توی حرم باشد و با هم زیارت برویم.»
کنار عصمت خانم و بقیه فامیل، مادر ۳۲ ساله سنار ایستاده است. خیلی توان حرف زدن ندارد و وقتی گفتگوی ما را با آنها می‌شنود با ملاحظاتی از او درباره دختر بزرگش می‌پرسیم؛ «همان روز حادثه، ساعت ۱۱ و ۸ دقیقه از مدرسه زنگ می‌زنند که تعطیل شده و بیایید دنبال دخترتان. با شوهرم حمید، تماس می‌گیرم. ساعت ۱۱:۲۰ دقیقه خودش را به مدرسه می‌رساند که همان موقع موشک می‌زنند.»

شهیده لیانا محمدی، ۸ ساله، کلاس دوم و شهیده ماندانا سالاری، معلم کلاس اول
مادر و پدری کنار یکدیگر ایستاده‌اند و عکس متفاوتی در دست دارند. عکس یک خانم معلم که همراه فرزندش در حادثه بمباران مدرسه شجره طیبه کنار هم به شهادت رسیدند. علی سالاری، عکس دخترش شهیده ماندانا سالاری و نوه‌اش لیانا محمدی را در دست دارد.
مامان‌جون شهیده لیانا، سنش را موقع شهادت دقیق می‌داند «لیانا دقیقا هفت سال و ۹ ماه و ۹ روز داشت که شهید شد، اما همیشه بیشتر از سنش می‌فهمید. دوست داشت دکتر شود و توی مدرسه خانم دکتر محمدی صدایش می‌زدند.»