Many have lost all their loved ones in the blink of an eye; just like Mr. Hassan Salari, who lost his two children and his young wife in the Minab school explosion. The pain of enduring the loss of a loved one is enough to bend a person's back, let alone the collective loss of loved ones.
A man who lost his wife and two children in Minab School recounts the beautiful and loving life their family of four had together for Khabar Online.
The father is a carpenter and works in a city far from Minab; at the time of the accident, he had not been home for a week and was supposed to return home for a few days on Monday or Tuesday of the same week (March 2 and 3) and be with his family; the deadly explosions of that terrible day have cut off his hands from his children and wife forever.
The sole survivor of the Salari family says:
"My wife had gone to look for the children on the day of the incident and, probably as usual, had entered through the back door first and told Mahia to come down so we could go home with your brother Ali, but death took hold of her hands before Mahya could. She had probably not taken even 10 steps when the first rocket hit and they were buried under the rubble, hand in hand with the poor boy. Mahya was also thrown down from the top floor of the school by the same explosions and buried in the rubble of the entire building. I was in Shift County that day and a few hours later, I found out from my colleagues what had happened in the school; of course, at first they said that the clinic next to the school had been hit.
After three or four hours, I found out that the school had been hit by enemy bombing; every time I called my wife, her phone was not available and I said that maybe the antenna in the area had been cut off because of this incident.
About three hours later, when I managed to call my brother, he told me that the car was under the rubble in the school yard, and I learned that the school had been attacked by the enemy and that my children were probably inside the school, but I still wasn’t sure.
I couldn’t believe that my children and my wife were also torn to pieces. Even now, my brother has text messages on his phone saying that only the car was under the rubble in the yard and that we haven’t found them yet. When my shift ended, I set off for Minab; it was a long way, and I reached the school before noon.
My brother said that the situation was very, very bad. They were pulling pieces of the children’s bodies out of the rubble. But still, I looked away from my wife and children and saw that they had also been torn to pieces, and I couldn’t believe it.
The school had two doors, the front door was for boys, whose classes were on the ground floor, and the girls went through the back door and went upstairs. Of course, there was a common door in the middle of the ground floor; whenever I was home, my wife and I would go after the children to pick them up from school.
That day, as usual, I entered through the first door that led to the boys’ classes, and all the ideas I had had up until then were erased from my mind.
Until that moment, I thought the children were stuck somewhere under the rubble, waiting for someone to come and save them. But when I saw that scene, the rubble was carpeted on the ground and there was no way for anyone to breathe or struggle to come and save him, and at that moment I said to myself that my children and my wife were definitely under the same dirt and stones that were stuck to the ground. Both of the children's teachers were also martyred in these explosions.
It was the second day of searching for the bodies when the Red Crescent children found two pieces of my wife's body (an ankle and a hand) and a hand of my son Ali next to each other; I identified my wife's body through our wedding ring that he always had on his hand. The remains of my son's body were also on his mother's body and the marks of his crayons were also on his hand; half of this mass was also burned. The pencils that we took out of his mass were for Ali himself; we had written his name and stuck it on each of the pencils. I feel that Ali and his mother were the closest to the place where the missile hit; because both their bodies were burned and nothing was left of them.
I recognized Mahya 's body from her ring and bangle
It was the evening of the third day that I identified the body of my daughter, my third missing person, in the morgue where the bodies of the other children were kept, from the bangle and ring on her hand. My daughter's body was also completely crushed and I think her head was not on her body; because at that moment, no matter how much I looked, I did not see Mahia's head. My daughter's body no longer had a normal shape and form and was disintegrated. To see Mahia's body, I saw two halls full of corpses and went around; I saw at least 90 bodies in the covers until I reached Mahia; of course, no body, only some of the bodies were intact and the rest were just pieces of the bodies of innocent children.
I was most disturbed when I was looking for my daughter's body among those bones, among those fingers and body parts of the children; the situation was very bad, the condition of the remains of the bodies in the morgue was so bad that in some cases I could not even distinguish which part of the body it was. I was looking among them and I said that maybe Mahia's ring was on her hand and in those fingers I could find the finger of my daughter Mahya .
I went to the end of the hall; in the corner of the hall, two or three bodies were stacked on top of each other; when I opened the first cover and pushed it aside, the first thing I saw was Mahya's hand; The same hand I mentioned was holding my daughter's bangle and ring, and to make sure it hadn't been moved with the other bodies, I matched the photos I had of them with the bangle and ring on the severed hand. It was hers; it was my daughter's hand.
Ali's birthday was only 10 days away, We are tenants, and sometimes things were difficult for us; Ali's constant wish was to buy us a house; he would say he would buy a two-story house and our landlord would come and be our tenant, and then we would laugh together.
My job is carpentry, and he always said that I would become both a carpenter and a scientist.
Mahya had also drawn a few drawings of characters from Shahnameh; I never saw the drawing notebook that the children had taken to school with them on the last day, and it seemed to have been burned and destroyed in the explosions.
My wife was a very good woman and I was very good with her; we lived together for about 10 years .

خیلیها در یک چشم بهم زدن همه عزیزانشان را از دست داده‌اند؛ درست مثل آقای «حسن سالاری» که در انفجار مدرسه میناب دو فرزند و همسر جوان خود را از دست داده است. تحمل داغ یک عزیز خود کمر آدمی را خم می‌کند چه برسد به از دست دادن دسته‌جمعی عزیزان.
مردی که در مدرسه میناب دو کودک و همسرش را از دست داده، زندگی قشنگ و عاشقانه‌ای که خانواده چهار نفره‌شان کنار هم داشتند را برای خبرآنلاین روایت می‌کند.
پدر نجار است و در شهری دورتر از میناب کار می‌کند؛ زمان حادثه هم یک هفته‌ای می‌شد که به خانه نیامده بود و قرار بوده دوشنبه یا سه‌سنبه همان هفته (۱۱ و ۱۲ اسفندماه) چند روزی به خانه بگردد و در کنار خانواده‌اش باشد؛ که انفجارهای مرگبار آن روز وحشتناک، دست‌هایش را برای همیشه از دست فرزندان و همسرش کوتاه کرده است.
تنها بازمانده خانواده سالاری می‌گوید:
«همسرم روز حادثه به دنبال بچه‌ها رفته بود و احتمالا طبق عادت، اول از در پشتی وارد شده و به محیا گفته بود که بیا پایین تا با برادرت علی به خانه برگردیم اما مرگ زودتر از محیا دست‌هایش را گرفت و احتمالا هنوز ۱۰ قدم هم برنداشته بود که موشک اول را زدند و دست در دست با پسرک بیچاره زیرآوار ماندند؛ محیا هم با همین انفجارها از طبقه بالای مدرسه به پایین پرتاب شده و بین آوار کل ساختمان مدفون شد. من آن روز در شهرستان شیفت بودم و چند ساعت بعدش از طریق همکاران ‌دور و برم متوجه شدم که چه اتفاقی در مدرسه افتاده؛ البته اول گفتند که درمانگاه مجاور مدرسه را زده‌اند.
بعد از سه-چهار ساعت بعد متوجه شدم که مدرسه مورد اصابت بمباران دشمن قرار گرفته است؛ هر چه به همسرم زنگ می‌زدم گوشی‌اش در دسترس نبود و می‌گفتم شاید حالا بخاطر این اتفاق آنتن منطقه قطع شده است.
حدود سه ساعت بعد که موفق شدم با برادرم تماس بگیرم، به من گفت که ماشین توی حیاط مدرسه زیرآوار است و آنجا فهمیدم که مدرسه مورد حمله دشمن قرار گرفته است و احتمالا بچه‌های من هم داخل مدرسه بوده‌اند؛ اما هنوز مطمئن نبودم.
باور نمی‌کردم بچه‌های من و همسرم هم تکه‌تکه شده باشند. الآن هم پیامک‌های برادرم توی گوشی هست که گفته بود فقط ماشین توی حیاط زیر آوار است و هنوز پیدایشان نکردیم. شیفت کارم که تمام شد به سمت میناب راه افتادم؛ راه طولانی بود و من قبل ظهر به مدرسه رسیدم.
برادرم می‌گفت وضع خیلی خیلی خراب است. دارند تکه‌هایی از بدن بچه‌ها را از زیرآوار درمی‌آورند. ولی باز هم من از همسر و بچه‌هایم دور می‌دیدم که آن‌ها هم تکه‌تکه شده باشند و باورم نمی‌شد.
مدرسه دو در داشت، در جلویی پسرانه بود که کلاس‌هایشان در طبقه همکف قرار داشت و دخترها هم از در پشتی تردد می‌کردند و به طبقه بالا می‌رفتند. البته یک در مشترک در بخش وسط طبقه همکف وجود داشت؛ همیشه وقت‌هایی که خانه بودم با همسرم به دنبال بچه‌ها می‌رفتیم که آن‌ها را از مدرسه بیاوریم.
آن روز هم به عادت همیشه من از در اول که وارد کلاس‌های پسرانه می‌شد وارد شدم و تمام تصوراتی که تا آن موقع داشتم از ذهنم پاک شد.
تا آن لحظه فکر می‌کردم بچه‌ها یک جایی زیر آوار گیر کرده و منتظرند تا یکی بیاید و نجاتشان بدهد. اما وقتی آن صحنه را دیدم، آوار روی زمین فرش شده بود و هیچ راه هوا و روزنه‌ای نداشت که مثلا بگوییم کسی آنجا زیر آن آوار بتواند نفس بکشد یا تقلا کند که بیایند و نجاتش بدهند و آن لحظه با خودم گفتم که بچه‌های من و همسرم هم قطعا زیر همین خاک و سنگ‌هایی هستند که به زمین چسبیده بودند. هر دو معلم بچه‌ها هم در این انفجارها شهید شدند.
روز دوم جست‌وجوی پیکرها بود که بچه‌های هلال‌احمر، دو تکه از بدن همسرم (یک مچ پا و یک دست) و یک دست از پسرم علی را در کنار هم پیدا کردند؛ پیکر همسرم را از طریق حلقه ازدواجمان که همیشه در دستش بود شناسایی کردم. بقایای پیکر پسرم هم که روی پیکر مادرش بود و جای مدادرنگی‌هایش هم در دستش بود؛ نصفی از این جامدادی هم سوخته بود. مدادهایی را هم که از جامدادی او درآوردیم، برای خود علی بود؛ اسمش را نوشته و روی تک تک مدادها چسبانده بودیم. احساس می‌کنم علی و مادرش در نزدیکترین نقطه به محل اصابت موشک قرار داشتند؛ چون هم بدنشان سوخته و هم اینکه چیزی از پیکرشان نمانده بود.
پیکر محیا را از روی انگشتر و النگویش شناختم
عصر روز سوم بود که پیکر دخترم، سومین گمشده‌ام را هم توی سردخانه‌ای که پیکر دیگر بچه‌ها را نگهداری می‌کردند از روی النگو و انگشتری که توی دستش بود شناسایی کردم. پیکر دخترم هم کلا له شده بود و فکر کنم سر هم روی بدنش نبود؛ چون آن لحظه من هر چه نگاه می‌کردم سر محیا را ندیدم. پیکر دخترم دیگر شکل عادی و فرم طبیعی نداشت و متلاشی شده بود. تا پیکر محیا را ببینم، دو تا سالن پر از جنازه را دیدم و دور زدم؛ حداقل ۹۰ پیکر را درون کاورها دیدم‌ تا به محیا رسیدم؛ البته پیکر که نه، فقط برخی از بدن‌ها سالم بود و مابقی فقط تکه‌هایی از بدن بچه‌های طفل معصوم باقی مانده بود.
آنجایی بیشتر اذیت می‌شدم که لابه‌لای آن استخوان‌ها، لابلای آن انگشت‌ها و تکه‌های بدن بچه‌ها دنبال پیکر دخترم بودم؛ خیلی وضعیت بدی حاکم بود، وضعیت بقایای پیکرهایی که در سردخانه بودند، آنقدر بد بود که در برخی موارد حتی نمی‌توانستم تشخیص بدهم که کدام تکه بدن است. من لابه‌لای آن‌ها می‌گشتم و می‌گفتم شاید انگشتر محیا در دستش باشد و توی آن انگشت‌ها بتوانم انگشت دست محیا دخترم را پیدا کنم.
رفتم انتهای سالن؛ در کنج سالن دو-سه تا پیکر روی همدیگر چیده بودند؛ کاور اولی را که باز کردم و کنار زدم اولین چیزی که دیدم دست محیا بود؛ همان دستی که گفتم النگو و انگشتری دخترم را در خود گرفته بود و بخاطر اینکه مطمئن شوم با پیکرهای دیگر جابه‌جا نشده باشد عکس‌هایی که از آن‌ها داشتم را با النگو و انگشتر آن دست بریده تطبیق دادم. خودش بود؛ دست دخترم محیا بود.
۱۰ روز بیشتر به تولد علی نمانده بود»
ما مستأجریم و خب گاهی شرایط برایمان سخت بود؛ آرزوی همیشگی علی این بود که برای ما خانه بخرد؛ می‌گفت یک خانه دو طبقه میخرم و صاحبخانه‌مان هم بیاید و مستأجر ما باشد و بعد با هم می‌خندیدیم.
شغل من نجاری است و همیشه می‌گفت من هم نجار و هم دانشمند می‌شوم. محیا هم چند نقاشی از شخصیت‌های شاهنامه را نقاشی کرده بود؛ دفتر نقاشی را که بچه‌ها آخرین روز با خود به مدرسه برده بودند را دیگر ندیدم و گویا در آتش انفجارها سوخته و از بین رفته بود.
همسرم خیلی زن خوبی بود و حال من خیلی کنارش خوب بود؛ حدود ۱۰ سال با هم زندگی کردیم.