The Etemad newspaper wrote: Najmeh was the mother of a 9-month-old fetus, waiting for a new life. She did not hold her baby in her arms and died. Now, instead of joy after the birth of her child in the hospital, her own body, with the child who was never born, her husband and a family of four with them, were escorted from the forensic medicine to the Golestan of the Martyrs of Isfahan, and life ended.

Marjan Zahrani-Najmeh was the mother of a 9-month-old fetus, waiting for a new life. She did not hold her baby in her arms and died. Now, instead of joy after the birth of her child in the hospital, her own body, with the child who was never born, her husband and a family of four with them, were escorted from the forensic medicine to the Golestan of the Martyrs of Isfahan, and life ended.

According to Etemad, this is war. The real face of war is death. Death even before birth. The death of life, the death of ordinary people who, because they have no shelter, take refuge somewhere but are still not safe. Najmeh and Muslim lived in Habibabad, Isfahan. The sound of war in this area had made them sick. The proximity of military areas and the airport frightened Najmeh, who was 9 months pregnant with her child. This caused them to pack their belongings and go to Chadegan (an area near Isfahan) to avoid the danger and noise of missiles and defense. They set off on Sunday morning, and on Tuesday night, on their way back home, during a missile attack, Najmeh and Mohsen were martyred along with their daughter. Najmeh lived only 29 years. 

Mahlin; Like the Moon

If Najmeh had not been killed in the war, she would have been hugging her daughter Mahlin in mid-July. But the war did not spare her. In 2 weeks, Najmeh, who was called Zahra, would have given birth. Her mother says that she could not pronounce her granddaughter's name correctly. That is why Mahlin's name was not born, and was written incorrectly on their death certificate. Zahra told her mother that when she was born, she would call her name so much that she would learn. But the war did not give Najmeh time to hold her daughter in her arms, nor did it give her mother time to call her granddaughter until she finally learned her name. Mahlin lived less than 36 weeks. Najmeh Karimi had a sewing diploma and was a housewife, while Muslim Taati was a municipal worker. They had been married for about 10 years. The simple life of a worker that Mahlin was supposed to make more beautiful. Out of excitement for Mahlin’s birth and fear of war, he took his family’s hand and set off for the outskirts of Isfahan so that his pregnant wife and their child would be less in danger. On Tuesday afternoon, on the way back to Isfahan, following a missile attack, they were killed along with Najmeh and Mahlin. Mohsen never had the chance to call his daughter, Mahlin, in her thirties.

A Friendly Death

Najmeh and Muslim had other companions. The Sharifi family; neighbors and family friends became their traveling companions. The Sharifi family, with their two teenage children, Fatemeh and Mojtaba, along with Najmeh and Muslim, were martyred at 4 pm on Tuesday, and the lives of 7 dear ones were taken at the peak of their youth. Najmeh was supposed to go home after giving birth to take care of her and her newborn. Najmeh’s bed was in the corner of the house, and the Sharifi family was ready and willing for Najmeh to go from the hospital to her friends’ house instead of her sick mother’s house. The war gave no respite to anyone.

Zahra was not just my daughter

Zahra was the youngest daughter of the family. A girl who took care of her elderly and sick parents, a mother and father who had seen their son’s scars 15 years ago; a scar that, when Najmeh’s mother mentions, seems not to have cooled yet, which is why the morning after their deaths, when they visit Najmeh’s mother’s house from the municipality, they do not tell their mother the news of their martyrdom. Najmeh’s siblings are the first to find out, and then her parents. In the middle of the night, the mother tells her young daughter that Najma was not just her daughter, she was her nurse. A kind nurse to her sick parents. Najma's sister will also find out the next morning. Narges says: "Zahra was a listener to everyone. Anyone who was in pain would go to Zahra. For us who lost our brother, losing my sister is a huge pain that we still don't understand."

We don't know exactly what happened to them

The bodies of all of them were buried after Friday prayers. Narges, Najma's sister, says they don't know exactly what happened. They learned about the incident the next morning through people who introduced themselves as people from the municipality, where Muslim worked. Muslim's family also learned about their deaths the night they were killed. Najma's brother has taken the bodies from the forensic medicine department, and nothing remains of the car that had seven young passengers. The family doesn't know much about the details of what happened to their loved ones. They do not know exactly how and why they lost their loved ones. A question that no one has answered - at least as of the time of writing this interview. They held the funeral with the help of some organizations, and the life path of Najmeh and Muslim, who had not yet understood anything about youth, has ended in the Martyrs' Cemetery of Isfahan.

روزنامه اعتماد نوشت: نجمه مادر یک جنین ۹ ماهه بود، منتظر یک ‌زندگی جدید. نوزادش را در آغوش نکشید و مرد. حالا به جای شادی بعد از به دنیا آمدن فرزندش در بیمارستان، پیکر خودش با فرزندی که هرگز ‌زاده نشد، همسرش و یک خانواده ۴ نفره همراهشان، از پزشکی قانونی تا گلستان شهدای اصفهان بدرقه شدند و زندگی تمام شد.












مرجان زهرانی-نجمه مادر یک جنین ۹ ماهه بود، منتظر یک ‌زندگی جدید. نوزادش را در آغوش نکشید و مرد. حالا به جای شادی بعد از به دنیا آمدن فرزندش در بیمارستان، پیکر خودش با فرزندی که هرگز ‌زاده نشد، همسرش و یک خانواده ۴ نفره همراهشان، از پزشکی قانونی تا گلستان شهدای اصفهان بدرقه شدند و زندگی تمام شد. 

به گزارش اعتماد، جنگ این است. روی واقعی جنگ مردن است. مردن حتی پیش از ‌زاده شدن. مردن زندگی، مردن مردم عادی که چون پناهگاهی ندارند به جایی پناه می‌برند اما باز هم در امان نیستند.  نجمه و مسلم در حبیب‌آباد اصفهان زندگی می‌کردند. صدای جنگ در این منطقه عاصی‌شان کرده ‌بود. نزدیکی مناطق نظامی و فرودگاه به دل نجمه که فرزندش‌ را ۹ ماهه باردار بود، ترس انداخت. همین هم‌ باعث شد وسایلشان را جمع کنند و برای دوری از خطر و سر و‌ صدای موشک و پدافند به چادگان (منطقه‌ای نزدیک اصفهان) بروند. یکشنبه صبح راهی می‌شوند و سه‌شنبه شب در راه بازگشت به خانه‌شان و در جریان حملات موشکی، نجمه و محسن، همراه دخترشان شهید  می‌شوند. نجمه تنها ۲۹ سال زندگی کرد. 

ماهلین؛ مثل ماه

اگر نجمه در جنگ کشته نمی‌شد، میانه تیر، دخترش ماهلین را در آغوش می‌کشید. اما جنگ امانش نداد. ۲ هفته دیگر وقت زایمان نجمه که زهرا صدایش می‌کردند، بود. مادرش می‌گوید من نمی‌توانستم اسم نوه‌ام را درست تلفظ کنم. به همین خاطر هم نام ماهلین به دنیا نیامده، روی اعلامیه مرگشان اشتباه نوشته شده است. زهرا به مادرش می‌گفت به دنیا که بیاید، آنقدر صدایش می‌کنی که یاد می‌گیری. اما جنگ مهلت نداد؛ نه به نجمه که دخترش را در آغوش بگیرد و نه به مادرش که نوه دختریش را صدا کند تا نامش را بالاخره یاد بگیرد. ماهلین کمتر از ۳۶ هفته زندگی کرد.  نجمه کریمی دیپلم خیاطی داشت و خانه‌دار بود، مسلم طاعتی هم کارگر شهرداری. حدود ۱۰ سالی از ازدواجشان می‌گذشت. زندگی ساده کارگری که قرار بود ماهلین زیباترش کند. او از شوق به دنیا آمدن ماهلین و ترس جنگ، دست خانواده‌اش را گرفت و راهی اطراف اصفهان شد تا شاید همسر باردارش و فرزندشان کمتر در خطر باشند. سه‌شنبه بعدازظهر در مسیر بازگشت به اصفهان و در پی حملات موشکی همراه با نجمه و ماهلین کشته شدند. محسن هرگز فرصت پیدا نکرد که در سی و چند سالگی دخترش را صدا کند؛ ماهلین. 

یک مرگ دوستانه 

نجمه و‌ مسلم، همراهان دیگری هم داشتند. خانواده شریفی؛ همسایه و از دوستان خانوادگی آنها همسفرشان شدند. خانواده شریفی با دو فرزند نوجوانشان، فاطمه و مجتبی همراه نجمه و مسلم ساعت ۴ بعدازظهر روز سه‌شنبه شهید  و زندگی از ۷ جان عزیز در اوج جوانی گرفته شد. قرار بود نجمه بعد از زایمان به خانه‌شان برود تا از او و نوزادش مراقبت کنند. تخت نجمه گوشه خانه، خانواده شریفی هم آماده و حاضر بود تا نجمه از بیمارستان به جای خانه مادر بیمارش، راهی خانه دوستانشان شود. جنگ به هیچ کدام مهلت نداد.

زهرا فقط دخترم نبود

زهرا دختر کوچک خانواده بود. دختری که از پدر و مادر کهنسال و بیمارش مراقبت می‌کرد، مادر و پدری که ۱۵ سال پیش داغ پسرشان را دیده بودند؛ داغی که وقتی مادر نجمه از آن یاد می‌کند گویا هنوز سرد نشده است، به همین خاطر هم صبح فردای کشته شدنشان وقتی از شهرداری به خانه مادری نجمه مراجعه می‌کنند، خبر شهادتشان را به مادر نمی‌گویند. خواهر و برادر نجمه اول خبردار می‌شوند و بعد پدر و مادرشان. مادر در میانه مویه برای دختر جوانش می‌گوید که نجمه فقط دخترم نبود، پرستارم بود. پرستار مهربان پدر و مادر بیمارش. خواهر نجمه هم صبح فردا خبردار می‌شود. نرگس می‌گوید: «زهرا برای همه گوش شنوا بود. هر کس درددلی داشت سراغ زهرا می‌رفت. برای ما که برادرمان را از دست دادیم، از دست دادن خواهرم داغ خیلی بزرگی است که هنوز درکش نکرده‌ایم.»

دقیق نمی‌دانیم چه بلایی سرشان آمد

جمعه بعد از نماز پیکر همه آنها به خاک سپرده شد. نرگس خواهر نجمه می‌گوید آنها دقیق نمی‌دانند چه اتفاقی افتاده است. آنها صبح فردای این اتفاق از طریق عده‌ای که خودشان را از شهرداری یعنی محل کار مسلم معرفی کردند، خبردار شده‌اند. شب کشته شدنشان هم خانواده مسلم خبر‌دار می‌شوند. برادر نجمه پیکرها را از پزشکی قانونی تحویل گرفته، چیزی از خودرویی که ۷ سرنشین جوان داشته، باقی نمانده. خانواده چیز چندانی از جزییات اتفاقی که برای عزیزانشان رخ داده، نمی‌دانند. نمی‌دانند دقیقا چطور و چرا عزیزانشان را از دست داده‌اند. پرسشی که هیچ‌کس - دست‌کم تا لحظه نوشتن این مصاحبه- به آن پاسخ نداده است. آنها با همراهی نیروهای برخی نهادها مراسم کفن و دفن را برگزار کردند و مسیر زندگی نجمه و مسلم که هنوز چیزی از جوانی نفهمیده‌ بودند، به گلزار شهدای اصفهان ختم شده است.