This year, during Nowruz, the roads carried me south—to Minab, the land of patient palm trees and dignified people. Alongside colleagues from Hormozgan University of Medical Sciences, we became guests in a home filled with an unfamiliar, overwhelming grief:
the home of the young martyr, Mahdis Nazari.
In one photograph, Mahdis stands like a white dove beside a woman whose smile held the calm before the storm: Ms. Samira Basarde.
Mahdis’s father, his voice choked with grief, spoke of the moment when the earth seemed to open its mouth and swallow the roof of the “Shajareh Tayyebeh” school. He said that when they cleared the rubble with the nails of their very souls, they found the teacher’s body—but she was not alone. She was holding Mahdis and Hananeh so tightly in her arms, as if she had tried, with her own fragile body, to become a shield against the onslaught of stone and iron.
These little angels, Mahdis and Hananeh, were the beloved children of our colleagues on the frontlines of healthcare—the daughters of Mr. Mahdikhah and Ms. Jamshidi.

نوروز امسال جاده‌ها مرا به جنوب کشاندند؛ به میناب، دیار نخل‌های صبور و آدم‌های نجیب. به اتفاق همکاران دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، میهمانِ خانه‌ی لبریز از غمی غریب شدیم؛
خانه‌ی نوگلِ شهید، **مهدیس نظری**.
عکسی که در آن، مهدیس، همچون کبوتری سپید، در کنار زنی ایستاده بودند که لبخندش، آرامشِ پیش از طوفان بود: **خانم سمیرا بسارده**. .
پدر مهدیس، با بغضی که راه بر کلام می‌بست، از لحظه‌ای گفت که زمین دهان باز کرده و سقفِ مدرسه «شجره طیبه» را بلعیده بود. می‌گفت وقتی آوارها را با ناخنِ جان کنار زدیم، پیکرِ خانم معلم را یافتیم؛ اما او تنها نبود. او مهدیس و حنانه را چنان در آغوش فشرده بود که گویی می‌خواست با تنِ رنجور خویش، سپری در برابرِ هجومِ سنگ و آهن بسازد.
این فرشتگانِ کوچک، مهدیس و حنانه، جگرگوشگانِ همکارانِ ما در جبهه‌ی سلامت بودند؛ فرزندان آقای مهدی‌خواه و خانم جمشیدی.