Foozieh Zakeri, a preschool teacher at the Shajare Tayyiba Boys' School in Minab, begins her story from the moment the silence of a normal school day was shattered by the sound of a rocket explosion; a day that left her both physically injured and heartbroken over the loss of her students.
She says that out of 19 teachers, 14 were martyred and only five survived.

It was around 11:16 a.m.... I was standing in the schoolyard with my preschoolers when the first rocket hit the school steps.
Zakeri remembers all those seconds with precision; the terrifying impact, being thrown towards the wall, the smoke, the dust, and the sound of children crying.
She explains: Less than a minute later, the enemy hit the building with a second missile. Although I was wounded myself, I hugged the children who were in the school yard and took them out of the school as far as I could.
The leg and back injuries are still a memory of that day: My right leg was broken and torn in several places and my back was injured... But I only thought about these children surviving.

Referring to the martyrdom of eight of his students in this enemy crime, he said: One of them was Makan Nasiri, who was studying in the first grade of elementary school; a student whose body has not yet been found and whose name is on the list of missing persons.

Zakeri says:
"We were all like sisters with our colleagues, the deputy of the school, martyr Karimi, was like a mother to us."

Photo: Zakeri and Makan

فوزیه ذاکری معلم پیش دبستانی مدرسه پسرانه شجره طیبه میناب روایتش را از همان لحظه‌ای آغاز می‌کند که سکوت یک روز عادی آموزشی با صدای انفجار موشک پاره شد؛ روزی که در آن، هم جراحات جسمی بر او وارد شد و هم داغ شاگردانش بر دلش ماند، او می‌گوید از ۱۹ معلم، ۱۴ معلم شهید شدند و تنها پنج نفر زنده مانده‌اند.

ساعت حدود ۱۱ و ۱۶ دقیقه بود... در حیاط مدرسه با بچه‌های پیش دبستانی کلاسم ایستاده بودم که نخستین موشک به پله‌های مدرسه اصابت کرد.
ذاکری با دقت تمام آن ثانیه‌ها را به یاد دارد؛ ضربه مهیب، پرتاب شدن به سمت دیوار، دود، خاک و صدای گریه کودکان.
وی تعریف می‌کند: دشمن کمتر از یک دقیقه، موشک دومی هم به ساختمان زد، با اینکه خودم زخمی بودم، بچه‌هایی را که در حیاط مدرسه بودند در آغوش گرفتم و تا جایی که توان داشتم از مدرسه بیرون بردم.
جراحت پا و کمر، هنوز هم یادگار همان روز است: پای راستم از چند ناحیه شکست و پاره شد و کمرم آسیب دید… اما فقط به این فکر می‌کردم این بچه‌ها زنده بمانند.

وی با اشاره به شهادت هشت نفر از دانش |آموزانش در این جنایت دشمن گفت: یکی از آن‌ها ماکان نصیری بود که در کلاس اول دبستان درس می‌خواند؛ دانش‌آموزی که هنوز پیکرش پیدا نشده و نامش در فهرست مفقودان است.

«با همکاران همه مثل خواهر بودیم، معاون مدرسه شهیده خانم کریمی، برای ما مثل مادر بود، همیشه مراقب معلمان و بچه‌ها بود»

عکس: ذاکری و ماکان