Tehran - IRNA - "Mojtaba Maleki" is one of those heroes who has not seen war, but was prepared for difficult days. He learned to rescue since he was a teenager and remained faithful to it until the moment when, while providing relief, an enemy missile targeted the Red Crescent ambulance and stopped his heart from beating. This report is a story of the life, desire, and martyrdom of a rescuer who gave his life for humanity. The sound of the siren still rings in the ears. The smell of smoke, rubble, and anxiety has not been erased from the memory of the streets. In Tehran, in the days when its sky was insecure and its hearts were worried, silent heroes came to the field; unarmed, but powerful; not for war, but for rescue. The shadow of the missiles still hangs over the memories. The streets that were once full of life, turned into scenes of destruction and screams in a matter of minutes. Women who hugged their children, men who cleared away the rubble with their bare hands, and rescuers who, dressed in red crescents, searched for signs of life through the dirt and blood. In the heart of these terrible days, there are names that went silent but became a cry; a cry of sacrifice, a cry of devotion. One of these names is "Mojtaba Maleki"; a young man from the generation of the seventies, who dedicated his life to saving the lives of others and whose death itself became a deeper meaning of life. He was neither a military commander, nor a well-known face in the media; but with a heart full of faith, he set off on missions every day that sometimes smelled of smoke, sometimes of tears, and finally, of blood. An unassuming rescuer who had learned from a young age how to hold hands, not fists, and how to stand in the middle of an incident, not to run away. His last mission was a mission like always; Helping the wounded, rescuing the injured, alleviating the pain of people trapped under the rubble of fear and missiles. But this time, the enemy was waiting; ruthlessly and deliberately, he targeted ambulances, and took the lives of the most defenseless. "Mojtabi" left, with the same familiar smile that was recorded in the last photo, next to his comrades. He left, but his story remained; a story of people who came without fuss, gave their lives, so that the name of Iran would remain, so that the tradition of humanity would remain. His wish was to be martyred and he always prayed in his prayers that he would be a martyr, and in the end, he achieved his great wish. The best description for them is unknown heroes; rescuers who wear the sacred garment of humanitarianism and go into the heart of fire and rubble to serve; they give their lives to save lives. The unknown and unclaimed heroes of this land stood for the name of Iran at the cost of their lives during the sacred 12-day defense of the homeland. According to the Red Crescent Society, it was Monday, June 16, when news arrived that the Zionist regime had attacked a Red Crescent ambulance and two rescue workers were martyred while on duty. "Mojtaba Maleki" was one of these martyrs. None of us had seen war, but we were fully prepared. Hossein Nikbakht is Mojtaba's friend and colleague who were together that Monday in the breathtaking rescue and relief operation in Tehran: We took pictures and talked about providing relief and martyrdom, and joking. None of us had seen war and had no idea. That is why we were going through the most difficult days of our lives. Among all the incidents, the war was the most difficult for us, as we saw the rubble and destroyed residential houses from close quarters, pulled our fellow countrymen's women and children out of the rubble, and hoped that we might save lives. That evening, west Tehran was attacked again, and we were sent to the area for the operation. We had an ambulance and a rescue vehicle. I was supposed to be sent with Mojtaba in an ambulance, but the plan changed and three other people went to the west of the capital in an ambulance, and I took myself to the scene in my rescue vehicle. This rescuer explains that they had gone into action to assess the area when the first explosion occurred with a very strong wave; Tara had come to her senses when another explosion occurred and her friend was martyred: A few minutes after the second explosion, I came to my senses and saw that I was injured; but I stopped and looked for my other colleagues again and found almost everyone except Behnam and Mojtaba. I went to our cars, which were parked a little further away, our ambulance was completely burned and nothing was left of it. During the Gaza war, I had seen the Zionist regime even attack rescue workers, but I could not believe it until I saw that the ambulance was completely destroyed. A few minutes later, Behnam, covered in blood, came towards us; but there was no news of Mojtaba. We were hoping to find Mojtaba, but about an hour later I saw several military personnel carrying a body, and a few minutes later they brought another body that was covered in a blanket. We realized that Mojtaba Maleki, our good friend who had been married for almost two or three years, had been martyred along with another aid worker named "Amir Hossein Jamshidpour." Those two bodies were the bodies of our forces who were taken from the scene. The entire team was in a very bad state, so they did not allow us to face the bodies, but then I heard that Mojtaba had suffered a gunshot wound to the head and chest. He had been seeking to complete the Red Crescent courses since he was a teenager. It had not been more than a few years since they started living together. They had imagined thousands of dreams for their future. His grieving wife says of Mojtaba's interest in volunteer work and helping others since his teenage years: Mojtaba decided to complete the Red Crescent courses since he was a teenager. As she herself said, when she was young and standing in line at the bakery to buy bread, an old woman suffered a cardiac arrest in front of her eyes. Since no one had the knowledge to save the lives of people in that critical situation, the old man lost his life. This painful incident prompted Mojtaba to go to learn the Red Crescent courses and receive the degree of sacrifice, which is the highest degree of Red Crescent training. Her wish was martyrdom. On the morning of June 16, 2018, Mojtaba Maleki set off on a mission like all the previous days; but her farewell that day was different from all the previous days. The young woman says about this: Almost 3 years had passed since Mojtaba and I were married. His wish was martyrdom and he always prayed in his qunut prayers that he would become a martyr, and in the end, he achieved his great wish. From the day the Israeli attack on our beloved Iran began, stress and anxiety came over me. I knew what goal my husband was pursuing, and that was why I was stressed. Because Mojtaba, during the promise of Sadeq II, said that we must raze Israel to the ground. He said that we must destroy global oppression and he believed that we had the power to do so. The last phone conversation of the wife of martyr Maleki regarding this incident and his martyrdom, she said: It was noon when I realized that Israel was going to attack several areas in Tehran, including the Iranian Broadcasting Corporation and Chitgar. I called my wife several times since morning and asked her to take care of herself. The wife of martyr Maleki continues with anger: The last time I called her was around 5:30 in the evening. It was clear that she was very busy. I emphasized to her once again to take care of herself. She said that we are ready and not to worry; whatever God wills, it will happen. I said goodbye to her but I did not know that I would not hear her voice again. I am a nurse and that day when my shift ended, I called my wife but someone else answered. The person who answered said that enemy missiles had attacked an area in Tehran and that they had conducted an operation. My wife and three ambulances were on their way to the location to provide relief. Apparently, the enemy was lying in wait for the rescue vehicles to arrive. Then, they directed the drone over the rescue vehicles and targeted them; defenseless and unarmed people who had gone to save the lives of their fellow villagers. The last selfie that remained is Hazrat Fard, one of the rescuers at the scene of the war, who was there when his colleagues were martyred and was himself injured. The depth of his voice shows that even remembering that moment is difficult for him. That moment will never be erased from this rescuer's mind. A moment full of passion and terrifying seconds as lives were lost one by one: I didn't understand what happened. I was all focused on finding Mehdi and Mojtaba, and we were so caught up in this story that we got away from the ambulance. At that moment, the ambulance hit us and we lost Mojtaba too. I was also caught in the blast wave. When I came to, I realized that my colleague was taking me to the ambulance to take me away from there. I immediately screamed and resisted. I wanted to go back to my colleagues. But they didn't let me. My ears couldn't hear anything. I felt bad. But I wanted to stay with the children. To go to Mojtaba. But they didn't let me and forcibly threw me into the ambulance and took me away. But all my thoughts were with the children. I still can't believe that my comrades are no more. Mojtaba had been saying from day one that, given the critical situation that had arisen, we must always stay with the people. All of us rescuers go on missions with love and our focus is on serving the people, but every time we went on missions to war scenes, we hugged each other, took souvenir photos, and said goodbye to each other, because martyrdom might be our last mission. From patience and tolerance to dignity Mojtaba was born on February 17, 1974; It was one day before the birth of Imam Hassan Mujtaba, and that is why we named him Mujtaba. Martyr Maleki's father says: He possessed the distinctive qualities of the blessed name of the second Imam of the Shiites. From patience and tolerance to exemplary dignity and calmness. It didn't matter what the crisis was. From a family challenge to relief and rescue operations; Mojtaba had a personality that always tried to resolve issues calmly and logically and make everyone happy in the end. Mojtaba had learned "kindness, humanity, and love for Iran" at home. Martyr Maleki's father says: He became a Red Crescent member around 2011, the same years we went to Natanz. His interest in these matters also goes back to his brother Mustafa's temporary presence in Red Crescent work. Of course, Mojtaba Maleki's father also cited the bakery queue incident and the main spark for learning first aid and joining the Red Crescent as the main motivation for his martyred son: He had a degree in electronics and was active in mobile phone repairs and installing CCTV cameras, but his main job was relief and rescue in the Red Crescent. In general, we had raised the children at home to help people at all times; even to the extent of pushing people's cars. Mojtaba had learned altruism, philanthropy, and love for Iran at home, and he sacrificed his life in the process. Now, Mojtaba's name is no longer just in reports and the names of martyrs; it is in the hearts of rescue workers who remember him with every siren; it is in the heart of a nurse who still sometimes calls her husband's phone, maybe she will hear a voice. It is in the eyes of a father who, when someone asks about "patience," smiles without saying a word and stares at his son's photo frame. Mojtaba Maleki achieved his dream; not with a gun, not with a slogan, but with a stretcher in his hand and a heart full of people's love. He was one of thousands of unassuming faces of this land who, with their sacrifice, rewrote the meaning of the homeland. Now, his name is not only engraved on a stone in the Martyrs' Garden, but in the history of this land; where they should write: "Here, a man gave his life to save humanity." According to IRNA, on the morning of Friday, June 13, with the beginning of the Zionist regime's terrorist attack on Tehran and a number of Iranian cities, a number of military commanders, scientists and civilians were martyred, and thus the imposed war began. According to the official announcement, Major General Mohammad Bagheri, Chief of Staff of the Armed Forces, Major General Hossein Salami, Commander-in-Chief of the Islamic Revolutionary Guard Corps, Major General Amir Ali Hajizadeh, Commander of the IRGC Aerospace Force, Major General Gholam Ali Rashid, Commander of the Khatam al-Anbia Central Headquarters, Brigadier General Kazemi, Head of the IRGC Intelligence Organization, Brigadier General Ali Shadmani, Brigadier General Mohammad Saeed Izadi, Brigadier General Davoud Sheikhian, Commander of the IRGC Aerospace Force Air Defense Force, Mohammad Mehdi Tehranchi, Fereydoun Abbasi, Seyyed Amir Hossein Faqehi, Abdolhamid Minouchehr, Mohammad Reza Zolfaghari and Motlabizadeh (nuclear scientists) were among the prominent figures who were martyred in the Zionist regime's crime against our country. The United States also attacked the three nuclear facilities of Fordow, Natanz, and Isfahan on Sunday morning (July 2). After 12 days of the enemy's aggression against our country and the crushing responses of the Iranian armed forces to its evils, the Zionist regime was forced to accept a ceasefire on Tuesday morning (July 22).

تهران- ایرنا- «مجتبی ملکی» از آن دست قهرمانانی است که جنگ را ندیده، اما برای روزهای سخت آماده بود. او از نوجوانی نجات را آموخته و به آن وفادار مانده بود تا لحظه‌ای که در حین امدادرسانی، موشک دشمن آمبولانس هلال‌احمر را هدف گرفت و قلب او را از تپش بازداشت. این گزارش، روایتی‌ست از زندگی، آرزو و شهادت امدادگری که برای انسانیت جان داد.
صدای آژیر هنوز در گوش‌ها می‌پیچد. بوی دود، آوار و اضطراب از حافظه‌ خیابان‌ها پاک نشده. تهران، در روزهایی که آسمانش ناامن و دل‌هایش نگران بود، قهرمانانی خاموش به میدان آمدند؛ بی‌سلاح، اما پرتوان؛ نه برای جنگ، بلکه برای نجات. سایه‌ موشک‌ها هنوز روی خاطره‌هاست. خیابان‌هایی که روزی پر از زندگی بودند، در عرض چند دقیقه به صحنه‌هایی از ویرانی و فریاد بدل شدند. زنانی که کودکانشان را در آغوش فشردند، مردانی که با دست‌های خالی آوار را کنار زدند، و امدادگرانی که با لباس سرخ هلال، از میان خاک و خون، به دنبال نشانی از زندگی می‌گشتند. در دل این روزهای سهمگین، نام‌هایی هستند که در سکوت رفتند اما فریاد شدند؛ فریاد ایثار، فریاد فداکاری.
یکی از همین نام‌ها، «مجتبی ملکی» است؛ جوانی از نسل دهه هفتاد، که زندگی‌اش را وقف نجات جان دیگران کرده بود و مرگش، خود معنای عمیق‌تری از زیستن شد. او نه فرمانده نظامی بود، نه چهره‌ای شناخته‌شده در قاب رسانه‌ها؛ اما با قلبی سرشار از ایمان، هر روز راهی مأموریت‌هایی می‌شد که گاهی بوی دود داشت، گاهی طعم اشک، و سرانجام، بوی خون. امدادگری بی‌ادعا که از نوجوانی آموخته بود چگونه دست بگیرد، نه مشت، و چگونه در دل حادثه بایستد، نه فرار کند.
آخرین مأموریت او، مأموریتی بود مانند همیشه؛ کمک به مجروحان، نجات مصدومان، کاستن از درد مردمی که زیر آوار ترس و موشک مانده بودند. اما این‌بار، دشمن منتظر بود؛ بی‌رحمانه و آگاهانه، آمبولانس‌ها را نشانه گرفت، و جان بی‌دفاع‌ترین‌ها را گرفت. «مجتبی» رفت، با همان لبخند آشنایی که در آخرین عکس، در کنار رفقایش ثبت شد. رفت، اما قصه‌اش ماند؛ قصه‌ای از انسان‌هایی که بدون هیاهو آمدند، جان دادند، تا بماند نام ایران، تا بماند رسم انسانیت.
آرزویش شهادت بود و همیشه در قنوت نمازهایش، دعا می‌کرد که شهید شود و در آخر هم به آرزوی بزرگش رسید. قهرمانان گمنام بهترین توصیف است برایشان؛ امدادگرانی که لباس مقدس انسان‌دوستی به تن می‌کنند و به دل آتش و آوار می زنند تا خدمت کنند؛ جان می دهند تا جانی نجات دهند. قهرمانان گمنام و بی ادعای این سرزمین در طول دفاع ۱۲روزه مقدس از مام وطن، به قیمت جان برای نام ایران ایستادند.
به گزارش جمعیت هلال احمر دوشنبه ۲۶خرداد ماه بود که خبر رسید رژیم صهیونیستی به آمبولانس هلال احمر حمله کرده و دو تن از امدادگران حین خدمت به شهادت رسیدند، «مجتبی ملکی» یکی از این شهدا بود.
هیچکدام مان جنگ ندیده بودیم اما کاملا آماده بودیم
حسین نیک بخت رفیق و همکار مجتبی است که آن دوشنبه در عملیات نفس گیر امداد و نجات در تهران کنار هم بودند: عکس گرفتیم و درباره امدادرسانی و شهادت صحبت کردیم و شوخی. هیچکدام مان جنگ ندیده بودیم و تصوری نداشتیم. برای همین، سخت‌ترین روزهای زندگیمان را می‌گذراندیم. در میان همه حوادث، جنگ برای ما از همه سخت تر بود که از نزدیک آوارها و خانه‌های مسکونی تخریب شده جنگ را میدیدیم، زنان و کودکان هموطن خود را از بین آوارها بیرونمی آوردیم و امید داشتیم تا شاید جانی نجات دهیم.
عصر همان روز بود که مجددا به غرب تهران حمله شد و ما برای عملیات به منطقه اعزام شدیم. یک خودروی آمبولانس و یک خودروی نجات داشتیم. قرار بود من با مجتبی با آمبولانس اعزام شوم اما برنامه عوض شد و سه نفر دیگر با آمبولانس به غرب پایتخت رفتند و من با خودروی نجات خودم را به محل رساندم.
این امدادگر تعریف می‌کند که برای ارزیابی منطقه وارد عمل شده بودند که انفجار اول با موج به شدت زیاد رخ داد؛ تاره به خودشان آمده بودند که باز هم انفجار و رفیقش شهید شد: دقایقی بعد از انفجار دوم به خودم آمدم و دیدم زخمی‌شده‌ام؛ اما ایستادم و دوباره دنبال سایر همکارانم گشتم و تقریبا همه به جز بهنام و مجتبی را پیدا کردم.
سراغ خودروهای خودمان که کمی آنطرف تر پارک شده بودند رفتم، خودروی آمبولانسمان کاملا سوخته و چیزی از آن نمانده بود. در جنگ غزه دیده بودم که رژیم صهیونیستی حتی به امدادگران نیز حمله می‌کند اما باورم نمی‌شد تا اینکه دیدم آمبولانس کاملا از بین رفته است، دقایقی بعد بهنام که خونی شده بود به سمت ما آمد؛ اما خبری از مجتبی نشد.
امیدوار بودیم، مجتبی را پیدا کنیم که حدود یک ساعت بعد دیدیدم چند نیروی نظامی یک پیکر رویدست گرفته‌اند و می‌برند، دقایقی بعد هم یک پیکر دیگری را آوردند که روی شان پوشیده بود، متوجه شدیم مجتبی ملکی، دوست خوبمان که تقریبا دو سه سالی از ازدواجش می‌گذشت، به همراه یک امدادگر دیگر به نام «امیرحسین جمشیدپور» به شهادت رسیده‌اند. آن دو پیکر، پیکر نیروهای ما بود که از محل بردند. حال کل اعضای تیم به شدت بد بود به همیندلیل اجازه رویارویی ما با پیکرها را ندادند اما بعد شنیدمکه مجتبی از سر و قفسه سینه‌اش ترکش خورده است.


از نوجوانی دنبال گذراندن دوره‌های هلال‌احمر بود
چند سال از شروع زندگی مشترکشان بیشتر نمی‌گذشت. هزاران آرزو برای آینده‌شان تصویرسازی کرده بودند. همسر داغدارش از علاقه مجتبی به کارهای داوطلبانه و کمک به دیگران از دوران نوجوانی‌اش می‌گوید: مجتبی از دوران نوجوانی تصمیم به گذراندن دوره‌های هلال‌احمر گرفت. آنطور که خودش می‌گفت، زمانی که کم سن و سال بود و برای خرید نان در صف نانوایی ایستاده بود، مقابل چشمانش پیرمری دچار ایست قلبی شد. چون هیچ کس دانشی برای نجات جان افراد در آن موقعیت حساس را نداشت، پیرمرد جانش را از دست داد. این اتفاق دردناک موجب شد تا مجتبی به سراغ یادگیری دوره‌های هلال‌احمر برود و درجه ایثار بگیرد یعنی بالاترین درجه آموزش هلال‌احمر.
آرزویش شهادت بود
مجتبی ملکی، صبح روز ۲۶ خرداد ماه مانند همه روزهای قبل راهی ماموریت شد؛ اما خداحافظی آن روز او با تمام روزهای قبل تفاوت داشت. زن جوان در این باره می‌گوید: قریب به ۳ سال ازازدواج من و مجتبی می‌گذشت. او آرزویش شهادت بود و همیشه در قنوت نمازهایش، دعا می‌کرد که شهید شود و در آخر هم به آرزوی بزرگش رسید. از روزی که حمله اسرائیل به ایران عزیزمان شروع شد، استرس و دلهره به جانم افتاد. می دانستم همسرم چه هدفی را دنبال می‌کند و به همین دلیل استرس به جانم افتاده بود. چون مجتبی هنگام وعده صادق دو، می‌گفت ما باید اسرائیل را با خاک یکسان کنیم. او می‌گفت ما باید ظلم جهانی را نابود کنیم و معقتد بود که توانش را داریم.

آخرین مکالمه تلفنی
همسر شهید ملکی هم در خصوص این حادثه و شهادت وی، گفت: ظهر بود که متوجه شدم قرار است اسرائیل به چند منطقه در تهران از جمله صدا و سیما، چیتگر حمله کند.
از صبح چندین بار با همسرم تماس گرفتم و از او خواستم مراقب خودش باشد.
همسر شهید ملکی با بغض ادامه می دهد: آخرین باری که با او تماس گرفتم حدود ساعت ۵ و نیم عصر بود. معلوم بود که سرش خیلی شلوغ است. بار دیگر به او تاکید کردم که مراقب خودش باشد. گفت آماده باش هستیم و نگران نباشم؛ خواست خدا هرچه باشد همان می‌شود.
با او خداحافظی کردم اما نمی‌دانستم که دیگر صدایش را نخواهم شنید. من پرستار هستم و آن روز وقتی شیفتم تمام شد با همسرم تماس گرفتم اما فرد دیگری جواب داد. فردی که پاسخ داد گفت، موشک دشمن به منطقه‌ای در تهران حمله کرده و عملیات داشته‌اند. همسرم و ۳ آمبولانس برای امدادرسانی راهی محل مورد نظر شده بودند. ظاهرا دشمن، به کمین نشسته و منتظر نشسته تا خودروهای امداد برسد. سپس پهباد را بالای سر ماشین‌های امداد هدایت کرده و خودروهای امداد را هدف قرار داده؛ انسان‌های بی دفاع و بی سلاحی که برای نجات جان همطونان خود رفته بودند.


آخرین سلفی که ماندگار شد
حضرتی فرد، یکی از امدادگران صحنه جنگ است که در لحظه شهادت همکارانش، آنجا حضور داشت و خودش نیز مجروح شد. سنگینی صدایش نشان می‌دهد که حتی یادآوری آن لحظه هم برایش سخت است. آن لحظه هیچگاه از ذهن این امدادگر پاک نخواهد شد. لحظه‌ای پر التهاب و ثانیه‌های وحشتناکی که جان‌ها یکی یکی تمام شد: اصلا نفهمیدم چه شد. تمام حواسم به این بود که بتوانم مهدی و مجتبی را پیدا کنیم و درگیر این ماجرا بودیم که از آمبولانس دور شدیم.
مان لحظه آمبولانس ما را زدند و مجتبی را هم از دست دادیم. خود من را هم موج انفجار گرفت. وقتی به خودم آمدم متوجه شدم همکارم مرا به سمت آمبولانس می‌برد تا از آنجا دورم کند. بلافاصله فریاد زدم و مقاومت کردم. می خواستم پیش همکارانم برگردم. ولی آنها به من اجازه ندادند. گوش هایم چیزی نمی‌شنید. حالم بد بود. ولی دوست داشتم پیش بچه‌ها بمانم. به سراغ مجتبی بروم. اما آنها اجازه ندادند و مرا به زور به داخل آمبولانس انداختند و بردند. ولی تمام فکرم پیش بچه‌ها بود. هنوز هم باورم نمی‌شود که رفقایم دیگر نیستند.
مجتبی از روز اول می‌گفت، با توجه به شرایط بحرانی که پیش آمده باید همیشه درکنار مردم بمانیم. همه ما امدادگران با عشق راهی ماموریت می‌شویم و نگاهمان خدمت به مردم است اما هربار که راهی ماموریت در صحنه‌های جنگ می‌شدیم، یکدیگر را بغل می‌کردیم، عکس یادگاری می‌گرفتیم و با هم خداحافظی می‌کردیم، چون شاید شهادت آخرین ماموریت ما باشد.


از صبر و بردباری تا کرامت
مجتبی ۲۷ بهمن سال ۷۳ به دنیا آمد؛ یک روز مانده بود به ولادت امام حسن مجتبی و به همین دلیل نامش را مجتبی گذاشتیم. پدر شهید ملکی می‌گوید:صفات بارز نام مبارک امام دوم شیعیان را دارا بود. از صبر و بردباری تا کرامت و آرامش مثال زدنی. فرقی نمی‌کرد بحران چه باشد. از یک چالش خانوادگی گرفته تا عملیات های امداد و نجات؛ مجتبی شخصیتی داشت که همیشه سعی می‌کرد مسائل را با آرامش و منطق حل و فصل کند و همه در نهایت راضی باشند.
مجتبی «نوع دوستی، مردم داری و حب ایران» را در خانه یاد گرفته بود
پدر شهید ملکی می‌گوید: همان سال‌هایی که نطنز رفتیم حوالی سال ۹۰ به بعد هلال‌احمری شد. علاقه‌اش هم به این امور برمی‌گردد به حضور موقت برادرش مصطفی در کارهای هلال‌احمری. البته پدر مجتبی ملکی هم ماجرای صف نانوایی و جرقه اصلی یادگیری کمک‌های اولیه و ورود به هلال‌احمر را به عنوان اصلی‌ترین انگیزه پسر شهیدش عنوان کرد :لیسانس الکترونیک داشت و در تعمیرات موبایل و نصب دوربین مدار بسته فعال بود اما کار اصلی‌اش، امداد و نجات در هلال‌احمر بود. به طور کلی ما در خانه بچه‌ها را طوری بار آورده بودیم که در همه حال به مردم کمک کنند؛ حتی به اندازه هل دادن ماشین مردم. مجتبی نوع دوستی، مردم داری و حب ایران را در خانه یاد گرفته بود و در همین راه هم جانش را فدا کرد.
حالا دیگر نام مجتبی، فقط در گزارش‌ها و اسامی شهدا نیست؛ در دل‌های امدادگرانی‌ست که با هر آژیر، یاد او را زنده می‌کنند، در دل پرستاری‌ست که هنوز گاهی به تلفن همسرش زنگ می‌زند، شاید صدایی بشنود. در نگاه پدری‌ست که وقتی کسی از «صبر» می‌پرسد، بی‌آنکه حرفی بزند، لبخند می‌زند و به قاب عکس پسرش خیره می‌شود. مجتبی ملکی، به آرزویش رسید؛ نه با تفنگ، نه با شعار، که با برانکاردی در دست و قلبی لبریز از مهر مردم. او یکی از هزاران چهره‌ بی‌ادعای این خاک بود که با ایثارشان، معنای وطن را بازنویسی کردند. حالا نام او نه فقط روی سنگی در گلزار شهدا، که در تاریخ این سرزمین حک شده؛ آنجا که باید بنویسند: «این‌جا، مردی برای نجات انسان، جان خود را داد.»
به گزارش ایرنا، بامداد روز جمعه ۲۳ خردادماه، با آغاز حمله تروریستی رژیم صهیونیستی به تهران و تعدادی از شهرهای ایران، شماری از فرماندهان نظامی، دانشمندان و مردم غیرنظامی به شهادت رسیدند و به این ترتیب جنگ تحمیلی آغاز شد.
طبق اعلام رسمی، سرلشکر پاسدار محمد باقری رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، سرلشکر پاسدار حسین سلامی فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، سرلشکر پاسدار امیرعلی حاجی‌زاده فرمانده هوافضای سپاه پاسداران، سرلشکر پاسدار غلامعلی رشید فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم الانبیا، سردار کاظمی رئیس سازمان اطلاعات سپاه، سردار علی شادمانی، سردار محمد سعید ایزدی، سردار داوود شیخیان فرمانده پدافند هوایی نیروی هوافضای سپاه پاسداران، محمد مهدی طهرانچی، فریدون عباسی، سید امیرحسین فقهی، عبدالحمید مینوچهر، محمدرضا ذالفقاری و مطلبی‌زاده (دانشمندان هسته‌ای) از چهره‌های صاحب‌نامی بودند که در جنایت رژیم صهیونیستی به کشورمان به شهادت رسیدند.
ایالات متحده آمریکا هم بامداد روز یکشنبه (یکم تیرماه) به سه مرکز هسته‌ای فردو، نطنز و اصفهان تجاوز کرد.
بعد از ۱۲ روز تجاوز دشمن به کشورمان و پاسخ‌های کوبنده نیروی مسلح ایران به شرارت‌های آن، از صبح سه‌شنبه (سوم تیرماه) رژیم صهیونی مجبور به پذیرش آتش‌بس شد.