Tehran- IRNA- I should write about the citizens who were martyred in the 12-day imposed war, but suddenly I feel helpless, my hands are shaking, I am unable to face these families; my ears are unable to hear the unsaid; my pen is unable to write and put together the words and sentences that emanate from the depths of the martyrs' families; how can one truly narrate the sadness hidden within these families?

"Hujjatollah Roeintan" is one of the martyrs of the 12-day imposed war of the Zionist regime on Iran; a kind, patient, brave and fearless man and, according to his only son "Amir Ali", Father Roeintan ; because he never thought that his father, with his strong and happy spirit, would smile easily at death, but now the father has become a martyr and he believes that he is "Roeintan"; a man who stood by his work until the last moments of his life and was not afraid of war and death; He stood strong, gave his colleagues morale and finally died at his workplace.

"Sanaz Hadidi" was working in the maternity ward and martyr "Royintan" was working in the hospital's imaging department. A peaceful and happy family who, despite many difficulties in commuting from Tehran to their residence in Andisheh Town, were content and happy with their lives, because there was a strong man in the family who did not speak of sadness and grief and everything was happiness and humor; as "Royintan"'s colleagues also confirm such an understanding of this martyr's personality.

The martyr's wife says about the day of the incident: On the day of the incident, my husband was on duty but I was at home; we were in contact until about 11:00; I could not talk to him after 11:20; he did not answer every time I called him, and there was no news of him until about 1:00 p.m. until one of my colleagues called my husband on the phone; I became suspicious; he said that he wanted to find someone else through my husband. I did not know that the area around the hospital had been attacked that day. A colleague called me and said that the administrative section behind the hospital yard had been hit; I went to the hospital. No matter how much we searched the hospital with colleagues, there was no news of him. We did not hear from him for almost 2 days until his lifeless body was pulled out of the rubble by sniffer dogs.
She continues: My husband was a very kind, patient and family-friendly man; during the war, he tried to lighten the atmosphere of fear in the family and even in his workplace with humor; just as he brightened the atmosphere in the hospital during the war by giving morale to his colleagues. When the war was discussed, he would say that it was nothing, it was just war; nothing would happen. Whenever the children told him, "Dad, don't go to work," he would say, "No, I have to go." But what difference am I to my other colleagues? If we are going to die, we will die whether at home or outside.
Hadidi says of the night of the accident: Contrary to the cheerful spirit I had known from my wife, I don’t know why she was awake until morning on the night of the accident; I asked her why she wasn’t sleeping, she said: I don’t know why I’m so worried. I said do you want to go to work tomorrow? She said no, I have to go and she left for good... I never thought she would leave so soon; I imagined that I would live with her for years. She didn’t take life too seriously and said that everything would pass, you should be happy.

“Sogand” is the only 17-year-old daughter of martyr Rouyintan who is preparing for the entrance exam; she is very dependent on her father, a girl who had a very close relationship with her father and his absence is very difficult for her. She says: When I heard from my mother that there was no news of my father; I didn’t take the matter very seriously until I called my father myself but he didn’t answer; it was impossible for my father not to answer me; I called him several times during the day and he answered immediately, but that day was the only day in my life that he didn't answer me; I was heartbroken, and I was slowly overcome with sadness; that night I was at my uncle's house; I texted my mother, "Mom, let's not fool ourselves. If Dad were alive, it would be impossible for him not to tell us about himself; let's prepare ourselves for something bad to happen..."
Like his father, he is strong and steadfast; he slowly sheds tears so that his mother wouldn't break from the sadness hidden inside him. He continues: The only thing I didn't imagine about my father was death; in my imagination, he was a man who was very kind at the same time; so strong that when the war was discussed, he spoke normally, which we also thought was nothing.
He pauses: If I saw him again, I would just stare at him and hug him because no words could describe how I felt about him.

“Amir Ali” is the only son of a martyr; a son who describes his father as a man of integrity; invincible and invulnerable, kind, happy and calm. He says: After the incident, a voice inside me kept telling me that something had happened to my father; I knew that if he were alive, he would definitely tell me; I kept saying the dhikr and hoping, but unfortunately, there was no news of him. I say that from now on, he is a family man, he resents it and says: No, I don’t want to take my father’s place at all... It seems that he still wants to be the man of the family, his father and rely on him. He says that if my father were here, I would tell him how much I love him and thank him for his sacrifice and the things he did for us.

The teenage boy's shoulders tremble; his eyes become moist; he believes that he is no longer a father and must stand up for his family like a father and be strong; he knows that the eyes of his mother and only sister are fixed on his hopeful and strong gaze; he knows that his father also wants the same from him, to be a man, to stand up and not bow his head.
This narrative is just one story from the family of the martyrs of the 12-day war of the Zionist regime against Iran; bitter and sad stories that will not be forgotten by history.

تهران- ایرنا- باید از شهروندانی بنویسم که در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه شهید شدند اما ناگاه درمانده می‌شوم، دستمانم می‌لرزد، یارای مواجهه با این خانواده‌ها را ندارم؛ گوش‌هایم توان شنیدن ناگفته‌ها را ندارد؛ قلمم توان نوشتن و کنار هم قرار دادن کلمات و جملاتی که از اعماق وجود خانواده‌ شهدا تراوش می‌کند را ندارد؛ به راستی چگونه می‌توان غم نهفته درون این خانواده‌ها را روایت کرد؟


«حجت الله رویین‌تن» یکی از شهدای ۱۲ روز جنگ تحمیلی رژیم صهیونیستی به ایران است؛ مردی مهربان، صبور، شجاع و نترس و به گفته تنها پسرش «امیرعلی»، پدری رویین‌تن؛ زیرا هرگز فکرش را نمی‌کرد پدرش با داشتن روحیه قوی و شاد، به راحتی به مرگ لبخند بزند اما حالا پدر شهید شده و باور دارد که او «رویین‌تن» است؛ مردی که تا آخرین لحظات زندگی پای کارش ایستاد و از جنگ و مرگ نهراسید؛ قوی ایستاد، به همکارانش روحیه داد و در نهایت در محل کارش به شهادت رسید.





«ساناز حدیدی» در بلوک زایمان و شهید «رویین‌تن» در بخش تصویرنگاری بیمارستان مشغول به خدمت بودند. خانواده‌ای آرام و شاد که با وجود مشکلات بسیار در رفت‌وآمد از تهران به محل سکونتشان در شهرک اندیشه، از زندگی خود راضی و خوشنود بودند، زیرا سایه مردی در خانواده استوار بود که از غم و غصه سخنی نمی‌گفت و هر آنچه بود شادی بود و شوخ‌طبعی؛ همان طور که همکاران «رویین‌تن» نیز چنین شناختی از شخصیت این شهید را تصدیق می‌کنند.



همسر شهید از روز حادثه می‌گوید: روز حادثه همسرم کشیک بود اما من در منزل بودم؛ تا حدود ساعت ۱۱ با هم در تماس بودیم؛ از ۱۱ و ۲۰ دقیقه دیگر نتوانستم با او صحبت کنم؛ هرچه تماس می‌گرفتم پاسخگو نبود، تا حدود ساعت ۱۳ خبری از او نشد تا اینکه یکی از همکاران در تماس تلفنی، سراغ همسرم را گرفت؛ من شک کردم؛ او گفت از طریق همسرم می‌خواهد یک نفر دیگر را پیدا کند. من خبر نداشتم که آن روز حوالی بیمارستان مورد حمله قرار گرفته است. یکی از همکاران با من تماس گرفت و گفت بخش اداری در پشت حیاط بیمارستان مورد اصابت قرار گرفت؛ به سمت بیمارستان رفتم هرچه بیمارستان را با همکاران گشتیم خبری از او نشد، تقریبا ۲ روز از او خبری نداشتیم تا اینکه از طریق سگ‌های زنده‌یاب، جسم بی‌جان او از زیرآوار بیرون آورده شد.
وی ادامه می‌دهد: همسرم مردی بسیار مهربان، صبور و خانواده دوست بود؛ در زمان جنگ سعی می‌کرد با شوخ‌طبعی، فضای ترس حاکم در خانواده و حتی محل کارش را شاد کند؛ همان طور که در ایام جنگ در بیمارستان با دادن روحیه به همکاران، فضا را شاد می‌کرد. وقتی از جنگ صحبت می‌شد، می‌گفت چیزی نیست، جنگ است دیگر؛ اتفاقی نمی‌افتد. هرچه بچه‌ها به او می‌گفتند بابا سرکار نرو، می‌گفت نه باید بروم؛ مگر من با سایر همکارانم چه فرقی دارم؛ اگر قرار باشد بمیریم، می‌میریم چه در خانه چه در بیرون.
حدیدی از شب حادثه می‌گوید: برعکس روحیه شادی که از همسرم سراغ داشتم، نمی‌دانم چرا در شب حادثه تا صبح بیدار بود؛ به او گفتم چرا نمی‌خوابی، گفت: نمی‌دانم چرا دلشوره دارم. گفتم می‌خواهی فردا سرکار نروی؟ گفت نه باید بروم و او رفت برای همیشه... هرگز فکرش را نمی‌کردم به زودی برود؛ تصورم این بود که سال‌های سال در کنارش زندگی خواهم کرد. او زندگی را سخت نمی‌گرفت و می‌گفت همه چیز می‌گذرد باید شاد بود.



«سوگند» تنها دختر ۱۷ ساله شهید رویین‌تن است که خود را برای کنکور آماده می‌کند؛ بسیار وابسته به پدر، دختری که رابطه بسیار نزدیکی با پدر داشت و نبود او برایش بسیار سخت است. می‌گوید: وقتی از مادر شنیدم که از پدرم خبری نیست؛ زیاد مساله را جدی نگرفتم تا اینکه خودم با پدرم تماس گرفتم اما پاسخی نداد؛ غیرممکن بود پدرم پاسخ من را ندهد؛ در طول روز چندبار به او زنگ می‌زدم و او بلافاصله جواب می‌داد اما آن روز تنها روزی بود که در طول زندگی‌ام جوابم را نمی‌داد؛ دلم گرفته بود، کم‌کم دلشوره به سراغم آمد؛ آن شب خانه عمویم بودم؛ به مادرم پیام دادم که مامان بیا خودمان را گول نزنیم اگر بابا زنده بود؛ غیرممکن بود از خودش به ما خبری ندهد؛ بیا خودمان را آماده کنیم برای اتفاقی ناگوار...
همچون پدرش؛ قوی و متین است؛ آرام آرام اشک می‌ریزد تا مبادا مادر از غم نهفته در درونش، بشکند. ادامه می‌هد: تنها چیزی که در مورد پدرم تصور نمی‌کردم، مرگ بود؛ او در تصوراتم مردی بود بسیار در عین حال مهربان؛ آنقدر قوی که وقتی از جنگ حرفی به میان می‌آمد عادی صحبت می‌کرد که ما هم گمان می‌کردیم، جنگ چیزی نیست. 
کمی مکث می کند: اگر یک بار دیگر او را می‌دیدم فقط سیر نگاهش می‌کردم و او را در آغوش می‌گرفتم چون هیچ حرفی نمی‌توانست حس و حالم را نسبت به او توصیف کند.



«امیرعلی» تنها پسر شهید است؛ پسری که پدر را مردی رویین‌تن توصیف می‌کند؛ شکست‌ناپذیر و آسیب‌ناپذیر، مهربان، شاد و آرام. می‌گوید: بعد از حادثه، صدایی در درونم نهیب می‌زد که اتفاقی برای پدرم افتاده است؛ می‌دانستم که اگر زنده بود حتما خبری می‌داد؛ مدام ذکر می‌گفتم و امیدوار بودم اما متاسفانه از او خبری نشد. می گویم از این پس مرد خانواده‌ای، بغض می‌کند و می گوید: نه، اصلا دوست ندارم جای پدرم را بگیرم... گویا همچنان می‌خواهد مرد خانواده، پدرش باشد و به او تکیه کند. می‌گوید اگر پدرم اینجا بود به او می‌گفتم که چقدر دوستش دارم و به خاطر فداکاری و کارهایی که برای ما انجام داد، از او تشکر می‌کردم.



شانه‌های پسر نوجوان می‌لرزد؛ چشم‌هایش نمناک می‌شود؛ باور کرده که دیگر پدری نیست و باید برای خانواده‌اش چون پدر بایستد و قوی باشد؛ می‌داند که چشم مادر و تنها خواهرش به نگاه امیدوار و قوی او دوخته شده است؛ می‌داند که پدر هم از او چنین خواسته‌ای دارد، اینکه مرد باشد، بایستد و خم بر ابرو نیاورد.
این روایت، تنها یک حکایت از خانواده شهدای جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونیستی علیه ایران است؛ حکایت‌هایی تلخ و غم‌انگیز که از یاد تاریخ فراموش نخواهد شد.