They wear red and white clothes and have no goal other than to help others; they stood in the heart of fire and rubble and served; they gave their lives to save lives. They are the unsung and unclaimed heroes of this land who did not leave the field and stood for a name at the cost of their lives; Iran
According to ISNA, the majority of them are young and have not seen war with their own eyes, they do not know what they are going to face and may not know that this operation is the most difficult operation of their lives, but they still volunteer and step on a path that is more unfamiliar than any other path. These young volunteers are the same Red Crescent Society aid workers, most of whom are literally only volunteers and do not receive salaries and wages, and they rightly displayed a display of dedication, bravery and sacrifice in this 12-day imposed war.
The rescuers of our country's Red Crescent Society, in all crises from floods and earthquakes to wars, are the first group of rescue forces who voluntarily go into the heart of fire, smoke and rubble to help their fellow countrymen; in this path, they even sacrifice their lives so that the light of hope remains lit.
They are unarmed heroes who are always present in the front lines of rescue; one day the battlefield is the Shahid Rajaee Port of Bandar Abbas and the next day it is the rubble of residential houses that were attacked by the Zionist regime, they do not recognize any obstacles in this way.
During the 12 days of the Zionist regime's aggression, the Red Crescent Society, with 8,500 rescuers, stood up and stood up to defend the homeland and save fellow countrymen, day and night, even though attacking rescuers is contrary to international principles and treaties and is a war crime.
It was Monday, June 15, when the news came that the Zionist regime had attacked a Red Crescent ambulance and two rescuers were martyred while on duty, "Mojtaba Maleki" was one of these martyrs.

They saw me as a rescuer; but they refused
Hossein Nikbakht is one of the rescuers who was with martyr Maleki on the day of the incident. He said in an interview with ISNA: I joined the Red Crescent Society in 2008 and after completing various training courses, I participated in various operations such as the flood in Imamzadeh Davoud with the rank of Rescuer 3, and I am on daily shift at the rescue and relief base on the Tehran-North Freeway.
Referring to the Zionist regime's attacks on our country, he added: Since it was a few-day Eid al-Ghadir holiday, I had traveled to the north of the country with my family when one of my colleagues called at 6:30 in the morning and informed me of the start of the attacks, so I quickly returned to Tehran. I didn’t know exactly what I was going to face, but I got to the base and started the search and rescue operation with other rescuers. I participated in various operations all over Tehran for four days, day and night. During these days, I saw things that I couldn’t even imagine, but I became a rescuer to be of use to my country in such days, so I had no fear in my heart and continued my work with trust in God.
Even the debris of war is different
The Red Crescent Society’s rescuers have always been sent to different parts of the country to provide relief during floods and earthquakes, but this time the situation is different. This time, this operation is a war, an imposed war, and the debris is the debris of the houses of our compatriots where women and children lived. Removing debris in these areas is very difficult because even the debris of war is different from the debris of an earthquake.
He says about the day of the attack on the ambulance: It was Monday morning when I and a few rescuers, including Mojtaba, took a souvenir photo and talked about providing relief and martyrdom, and joked. None of us had seen war and had no idea, and we were going through the hardest days of our lives. Among all the incidents, the war was the hardest for us, as we saw the rubble and destroyed residential houses from close up, pulled women and children of our compatriots out of the rubble, and hoped that we might save lives.
Nikbakht continues: That evening, west Tehran was attacked again, and we were sent to the area for an operation. We had an ambulance and a rescue vehicle. I was supposed to be sent with Mojtaba in an ambulance, but the plan changed and three other people went to the west of the capital in an ambulance, and I took myself to the scene in the rescue vehicle.
He pointed out that this was an attack on a military center; He continues: One of the rescuers named "Behnam Hazratifard" went to assess the area, and a few minutes later a drone appeared above the rescuers, apparently intending to identify them, and then the first explosion occurred. We all fell to the ground because the blast wave was so strong and threw us. A few of the children, like me, had blood on their hands and feet, but we were still looking for each other until the second explosion occurred.

My friend was martyred
This rescuer states: A few minutes after the second explosion, I came to my senses and saw that I was injured; but I stopped and looked for my other colleagues again and found almost everyone except Behnam and Mojtaba. I went to my cars, which were parked a little further away, but our ambulance was completely burned and nothing was left of it. In the Gaza war, I had seen the Zionist regime even attack aid workers, but I couldn't believe it until I saw that the ambulance was completely destroyed. A few minutes later, Behnam, covered in blood, came towards us; but there was no sign of Mojtaba.
Nikbakht says: At that moment, we were confused by what had happened, but we had to continue our work. We were reassessing the area and hoping to find Mojtaba. About an hour later, I saw several military forces carrying a body and taking it away. A few minutes later, they brought another body that was covered in their clothes. We realized that Mojtaba Maleki, our good friend who had been married for almost two years and had become a groom, had been martyred along with another aid worker who was present at the scene from another area, named "Amir Hossein Jamshidpour," and those two bodies were the bodies of our forces that were taken away from the scene. Our entire team was in a very bad state, so they didn't let us face the bodies, but then I heard that Mojtaba had been hit in the head and chest.
Our colleagues were martyred in violation of all international laws.
He added that these rescuers were all wearing special and distinctive clothes and that the ambulance had very specific markings: I'm sure the drone that first identified us realized that we were rescuers, and our vehicle was also clearly marked as an ambulance, but they still attacked us and martyred our colleagues in violation of all international laws. Unfortunately, this is not the first time this fake regime has done this, but I don't know why no one is doing anything to them. Don't they know that the rescuers are only coming to help and don't have any weapons in their hands?
According to this aid worker, such barbaric actions of the Zionist regime do not instill any fear in our hearts, but rather make us more determined to walk on this path to witness the destruction of this fake regime.
Although, according to the Secretary General of the Red Crescent Society, this 12-day war was as difficult as 12 years for the aid workers, it is hoped that no more aid workers will be sent except for floods and earthquakes. In this brutal war, 4 aid workers were martyred and more than 30 people were injured.
End of message

لباس سرخ و سفید برتن دارند و هدفی جز کمک به دیگران ندارند؛ در دل آتش و آوار ایستادند و خدمت کردند؛ جان دادند تا جانی را نجات دهند. آنها قهرمانان گمنام و بی ادعای این سرزمین‌اند که میدان را خالی نکردند و به قیمت جان برای یک نام ایستادند؛ ایران
به گزارش ایسنا، اکثریت آنها جوان هستند و جنگی را به چشم های خودشان ندیده اند، نمی دانند قرار است با چه چیزی مواجه شوند و شاید ندانند که این عملیات، سخت ترین عملیات زندگی شان است اما باز هم داوطلب می شوند و قدم در راهی می گذارند که ناآشناتر از هر مسیر دیگری است. این جوانان داوطلب، همان امدادگران جمعیت هلال‌احمر هستند که اکثر آنها به معنای واقعی کلمه تنها داوطلبند و حقوق و دستمزدی دریافت نمی کنند و به حق در این جنگ تحمیلی ۱۲ روزه جلوه‌ای از فداکاری، رشادت و ایثار را به نمایش گذاشتند.
امدادگران جمعیت هلال احمر کشورمان، در تمام بحران ها از سیل و زلزله گرفته تا جنگ، اولین گروه نیروهای امدادی هستند که داوطلبانه برای کمک به هموطنان خود را به دل آتش و دود و آوار می زنند؛ در این مسیر حتی جانشان را ایثار می کنند تا چراغ امید روشن بماند.
آنها قهرمانان بی‌سلاحی هستند که همواره در صف و خط مقدم امداد حضور دارند؛  میدان عمل یک روز بندر شهید رجایی بندرعباس است و روز دیگر آوارهای خانه های مسکونی است که مورد حمله رژیم صهیونیستی قرار گرفته بود، در این راه هیچ مانع نمی شناسند.
جمعیت هلال احمر طی ۱۲ روز تجاوز رژیم صهیونی، با ۸۵۰۰ امدادگر همدلانه و به صورت شبانه روزی با قامت ایستاده پای دفاع از وطن و نجات هموطنان ایستاد و شهید داد با آنکه حمله به امدادگران مغایر اصول و معاهدات بین المللی و یک جنایت جنگی است.
دوشنبه ۲۵ خرداد ماه بود که خبر رسید رژیم صهیونیستی به آمبولانس هلال احمر حمله کرده و دو تن از امدادگران حین خدمت به شهادت رسیدند، «مجتبی ملکی» یکی از این شهدا بود.

دیدند امدادگریم‌؛ اما باز زدند 
حسین نیک بخت یکی از امدادگرانی است که در روز حادثه همراه شهید ملکی بود. او در گفت‌وگویی با ایسنا می‌گوید: از سال ۱۳۸۷ وارد جمعیت هلال احمر شدم و پس از گذراندن دوره‌های آموزشی مختلف با درجه نجاتگر ۳ در عملیات‌های مختلفی مثل سیل امامزاده داوود و غیره شرکت کردم و روزانه در پایگاه امداد و نجات آزادراه تهران-شمال شیفت هستم.
وی با اشاره به حملات رژیم صهیونیستی به کشورمان، می‌افزاید: چون تعطیلات چند روزه عید غدیر بود به همراه خانواده‌ام به شمال کشور سفر کرده بودم که ساعت ۶ و نیم صبح یکی از همکارانم تماس گرفت و از شروع حملات خبر داد، من هم سریعا به تهران بازگشتم. نمی دانستم دقیقا با چه چیزی قرار است مواجه شوم اما  خودم را به پایگاه رساندم و عملیات جستجو و نجات را با سایر امدادگران آغاز کردم. چهار روز به صورت شبانه روزی در عملیات های مختلف در سراسر تهران شرکت کردم. در این روزها چیزهایی دیدم که حتی در تصورم نیز نمی گنجید اما امدادگر شدم تا در چنین روزهایی به درد کشورم بخورم، به همین دلیل ترسی بر دل نداشتم و با توکل به خدا کارم را ادامه می دادم.
حتی آوار جنگ هم فرق دارد
امدادگران جمعیت هلال احمر همیشه برای امدادرسانی در سیل و زلزله به مناطق مختلف کشور اعزام شده اند اما این بار جریان فرق دارد این بار این عملیات جنگ است، جنگی است تحمیلی و آوار، آوار خانه های مسکونی هموطنان است که زن و بچه ها در آن زندگی می کردند. آواربرداری در این علمیات ها بسیار سخت است زیرا حتی آوار جنگ با آوار زلزله فرق دارد.
درباره روز حادثه حمله به آمبولانس می‌گوید: دوشنبه صبح بود که من و چند امدادگر که مجتبی هم بین آنها بود، عکس یادگاری گرفتیم و درباره امدادرسانی و شهادت صحبت کردیم و شوخی. هیچکدام مان جنگ ندیده بودیم و تصوری نداشتیم و سخت ترین روزهای زندگیمان را می گذراندیم. در میان همه حوادث ، جنگ برای ما از همه سخت تر بود که از نزدیک آوارها و خانه های مسکونی تخریب شده جنگ را می دیدیم، زنان و کودکان هموطن خود را از بین آوارها بیرون می آوردیم و امید داشتیم تا شاید جانی نجات دهیم.
نیک بخت ادامه می‌دهد: عصر همان روز بود که مجددا به غرب تهران حمله شد و ما برای عملیات به منطقه اعزام شدیم. ما یک خودروی آمبولانس و یک خودروی نجات داشتیم. قرار بود من با مجتبی با آمبولانس اعزام شوم اما برنامه عوض شد و سه نفر دیگر با آمبولانس به غرب پایتخت رفتند و من با خودروی نجات خودم را به محل رساندم.
وی با اشاره به اینکه این حمله به یک مرکز نظامی بود؛  ادامه می‌دهد: یکی از امدادگران به نام «بهنام حضرتی فرد» برای ارزیابی منطقه وارد عمل شده که دقایقی بعد اول یک پهپاد بالای سر امدادگران ظاهر شده که به نظر می رسد قصد شناسایی داشته و بعد از آن هم اتفجار اول رخ داد. همه روی زمین افتادیم چون موج انفجار خیلی شدید بود و ما را پرت کرد. چند تا از بچه ها مثل خودم دست و پاهایم نیز خونی شد اما باز هم به دنبال یکدیگر بودیم تا اینکه انفجار دوم رخ داد.

رفیقم شهید شد
این امدادگر اظهار می‌کند: دقایقی بعد از انفجار دوم به خودم آمدم و دیدم زخمی شده‌ام؛ اما ایستادم و دوباره دنبال سایر همکارانم گشتم و تقریبا همه به جز بهنام و مجتبی را پیدا کردم. سراغ خودروهای من که کمی آنطرف تر پارک شده بودند رفتم، خودروی آمبولانسمان کاملا سوخته بود و چیزی از آن نمانده بود. در جنگ غزه دیده بودم این رژیم صهیونیستی حتی به امدادگران نیز حمله می کند اما باورم نمی شد تا اینکه دیدم آمبولانس کاملا از بین رفته است، دقایقی بعد بهنام که خونی شده بود به سمت ما آمد؛ اما خبری از مجتبی نشد.
نیک بخت می‌گوید: در آن لحظات ما از اتفاقی که افتاده ، گیج بودیم اما باید کارمان را ادامه می دادیم، در حال ارزیابی مجدد منطقه بودیم و امیدواریم مجتبی را پیدا کنیم که حدود یک ساعت بعد دیدیدم چند نیروی نظامی یک پیکر روی دست گرفته اند و می برند، دقایقی بعد هم یک پیکر دیگری را آوردند که روی شان پوشیده بود، متوجه شدیم مجتبی ملکی دوست خوبمان که تقریبا دو سالی بود که ازدواج کرده بود و داماد شده بود؛ به همراه یک امدادگر دیگر که از منطقه ای دیگر در محل حادثه حضور داشت به نام «امیرحسین جمشیدپور» به شهادت رسیده‌اند و آن دو پیکر ، پیکر نیروهای ما بود که از محل بردند. حال کل تیم ما به شدت بد بود به همین دلیل اجازه رویارویی ما با پیکرها را ندادند اما بعد شنیدم که مجتبی از سر و قفسه سینه اش ترکش خورده است.
همکاران ما را با زیرپا گذاشتن تمام قوانین بین‌المللی به شهادت رساندند
وی درباره اینکه این امدادگران همگی لباس مخصوص و مشخص به تن داشتند و خودروی آمبولانس نیز کاملا علائم خاص داشت، می افزاید: من مطمئنم پهپادی که اول ما را شناسایی کرد متوجه امدادگر بودنمان شد، همچنین خودروی ما نیز کاملا مشخص بود که آمبولانس بود، اما باز هم به ما حمله کردند و همکاران ما را با زیرپا گذاشتن تمام قوانین بین‌المللی به شهادت رساندند و متاسفانه این اولین باری نیست که این رژیم جعلی دست به این اقدام می زند اما نمی دانم چرا کسی با آنها هیچ برخوردی نمی کند. مگر  نمی دانند که امدادگران فقط برای کمک می آیند و هیچ اسلحه ای در دست ندارد؟
به گفته این امدادگر، اینگونه اقدامات وحشیانه رژیم صهیونیستی هیچ ترسی بر دل ما نمی اندازد بلکه باعث می شود مصمم تر در این راه قدم برداریم تا شاهد نابودی این رژیم جعلی باشیم.
اگرچه به گفته دبیر کل جمعیت هلال احمر، این جنگ ۱۲ روزه به اندازه ۱۲ سال سخت برای امدادگران تجربه بود ولی امید است دیگر هیچ امدادگری جز برای سیل و زلزله اعزام نشود. در این جنگ تحمیلی ۴ امدادگر شهید و بیش از ۳۰ تن مجروح شدند.
انتهای پیام