Mohammad Javad Mollaei, a 12-year-old, is among the students who survived the missile attack by the United States on the Shajareh Tayyebeh school in Minab.
Mohammad Javad recounts his and his friends’ struggles on the day of the Minab School bombing; he says that in those breathtaking and terrifying moments, they used their small hands to push away pieces of debris and shrapnel that were thrown at them as a result of the blast wave in order not to get hurt and save themselves.
He continues: There were 19 of us in a class, and we were 20 with our teacher. Our class only had one martyr, and that was Saleh Abbasi. Thank God, our teacher, Mrs. Hajj Hosseini, also survived. The school principal, Mrs. Gholipour, had told us not to leave the classroom, but that day our teacher took us out of the classroom and said, “Come in so that you can get some fresh air.”
Mohammad Javad says: Aunt of Saleh, the girls’ teacher, was on the second floor and Saleh said, “I’m going there to go to the yard with my aunt.” They say it was as if she was trapped under the rubble. I didn't know either. A few days later, one of my friends called and said: "Do you know that Saleh is dead and martyred?" And so I was very sad and for a few days I felt bad for Saleh. I was in this school from the second grade until now, when I am in the fifth grade, and I was very sad and grieved for the children I knew and was friends with.
Caption for the photo: A photograph of the only boy from the fifth grade of the Minab school who was killed; first from the left is the martyr, Saleh Abbasi.

محمدجواد ملایی، ۱۲ ساله از جمله دانش‌آموزانی است که از حادثه حمله موشک‌های آمریکایی به مدرسه شجره طیبه میناب جان سالم به در برده است.
محمدجواد تقلای خودش و دوستانش را در روز بمباران مدرسه میناب این‌گونه روایت می‌کند؛ او می‌گوید در آن لحظات نفس‌گیر و وحشتناک، با دست‌های کوچکشان تکه‌های آوار و ترکش‌هایی را که در نتیجه موج انفجار به سمتشان پرت شده بود کنار می‌زدند تا صدمه نبینند و خود را نجات بدهند.
او ادامه می‌دهد: ما ۱۹ نفر در یک کلاس بودیم و با معلممان ۲۰ نفر می‌شدیم. کلاسمان فقط یک شهید داشت و آن‌ هم صالح عباسی بود. خدا را شکر معلم ما، خانم حاج حسینی، هم زنده ماند.
مدیر مدرسه، خانم قلی‌پور، به ما گفته بود که از کلاس بیرون نرویم، ولی آن روز معلممان ما را از کلاس بیرون آورد و گفت بیایید که هوایی به سرتان بخورد.
محمدجواد می‌گوید: خاله صالح، معلم دخترها در طبقه دوم بود و گفت: من به آنجا می‌روم تا با خاله‌ام به حیاط بیایم. می‌گویند انگار زیر آوار مانده است. من خودم هم نمی‌دانستم. چند روز بعد یکی از دوستانم زنگ زد و گفت: خبر داری صالح مرده و شهید شده؟ و خب خیلی ناراحت شدم و تا چند روز برای صالح حالم بد بود. من از کلاس دوم تا الان که کلاس پنجم هستم در این مدرسه بودم و برای بچه‌هایی که می‌شناختم و با آن‌ها دوست بودم خیلی ناراحت شدم و غصه خوردم.
توضیح عکس: عکسی از تنها شهید پسر کلاس پنجمی مدرسه میناب/ نفر اول از سمت چپ شهید صالح عباسی