During the horrific bombing of the Minab school, the bodies of many victims were shockingly torn apart, and identification was only possible through DNA testing. Yet among them, the small body of one first-grade student has still not been identified.

The family of **Makan Nasiri**, a first-grade student at the Minab school, are the only ones who have not recovered any trace of their son’s body. Yesterday, they were informed that Makan is now considered among the missing martyrs.

**Excerpt from an interview with Makan’s father, Siros Nasiri:**

“My wife and I had four children; Makan was the youngest. For about two years, he had been attending gymnastics classes and was very committed to it.

On the day of the incident, I was at home when a friend from Isfahan called me around 10:30 a.m. and said that Tehran had been hit. He told me to go pick up my children from school. I even told a white lie, saying I had already sent my older son to bring them back.

A few minutes later, at 11:16, the school called my wife and asked her to come pick up Makan. She contacted the school bus driver and asked him to bring Makan home. His classes usually lasted until 1:30 p.m. That day, after we informed the driver and his teacher, before the driver could even arrive, the school was struck, and we were told to go there ourselves.

At that moment, we were completely shaken—confused and terrified—and rushed toward the school. Halfway there, because of traffic, we got out of the car and continued on foot. When we arrived, the school was completely destroyed. In those first moments, all we saw was destruction—nothing but destruction.

I was frantic, searching every part of the school for Makan. They said some children had fled in fear, so I tried to ask those who had escaped where they had been and what they had seen—but no one had seen Makan.

We looked at the bodies being pulled out from under the rubble, one by one. We checked the covers of the victims to see if our child was among them. It has now been 45 days, and there is still no trace of Makan.

The boys were on the first floor and the girls on the second. Makan’s class had 23 students; that day, four had not come to school. All the rest were killed, and their bodies have all been found—except for Makan. To be precise, out of the 168 people killed at the Minab school, only one remains missing: our son.

The day of the incident was also Makan’s birthday. We couldn’t celebrate it this year.

On the 38th day after the incident, I went back to the school again. At first, they wouldn’t let me in, but after making several calls, they finally allowed me to enter. Together with my brother and my brother-in-law, we went inside.

We searched the school thoroughly. After some time, in the green area of the schoolyard, we found one of Makan’s shoes. Near the water fountain and the children’s restrooms, there were some trees and greenery. When we entered that area, my brother-in-law found one of Makan’s shoes—but there was no sign of his body.

We asked them to cut down the trees and clear the area to see if we could find anything of Makan’s remains—but nothing was found. Only that one shoe, along with a woman’s shoe and another shoe that seemed to belong to a 10- or 12-year-old child.

We still have no information about Makan. I am waiting for him to come back. I tell myself maybe that day he got scared and ran out of the school.

At the time—about half an hour before the incident—his class had sports and was in the yard. But none of the teachers survived for us to ask what exactly happened.

On the first day, I was there from 11:30 in the morning until 2:30 after midnight. From the next morning until now, every day, even if they found just a finger or a nail, I would go and check whether it belonged to my son—but until today, I have seen nothing that I could say belongs to him.

For the past 45 days, I have either been at home waiting for my son or at the morgue trying to identify his small body. My son had a birthmark—his skin had a texture like fish scales. Together with my brother-in-law, we examined all the bodies in the morgue, one by one—those that were identifiable and those that were torn apart—but we found no sign of our son.”

در جریان بمباران وحشتناک مدرسه میناب، پیکر بسیاری از شهدا به طرز تکان‌دهنده‌ای متلاشی شده بود و تنها با انجام تست DNA کار شناسایی‌شان انجام شد؛ در این میان اما هنوز پیکر کوچک یک دانش‌آموز کلاس اولی شناسایی نشده است.
خانواده ماکان نصیری، دانش‌آموز کلاس اولی مدرسه میناب، تنها کسانی هستند که هنوز هیچ نشانه‌ای از پیکر پسرشان به دست نیاورده‌اند و روز گذشته به آن‌ها اعلام شده است که ماکان جزو شهدای مفقودالاثر محسوب می‌شود.
مشروح گفتگو با سیروس نصیری پدر ماکان:
من و همسرم ۴ فرزند داشتیم که ماکان آخرین آن‌ها است. ۲ سالی می‌شد که به کلاس ژیمناستیک می‌رفت و این ورزش را دنبال می‌کرد.
روز حادثه من در خانه بودم که یکی از دوستانم از اصفهان ساعت ۱۰:۳۰ صبح به من زنگ زد و گفتند که تهران را زدند؛ بعد هم گفت برو بچه‌هایت را از مدرسه بیاور؛ من آن روز یک دروغ مصلحتی هم گفتم که پسر بزرگترم را فرستاده‌ام که برود و بچه‌ها را بیاورد.
دقایقی بعد یعنی در ساعت ۱۱:۱۶ دقیقه از مدرسه ماکان با همسرم تماس گرفتند که بیایید و بچه را ببرید؛ همسرم با سرویس ماکان تماس گرفت و گفت که ماکان را هم از مدرسه به خانه بیاورد. کلاس‌های ماکان هر روز تا ساعت ۱۳:۳۰ ظهر دقیقه طول می‌کشید؛ آن روز که تماس گرفتند و ما هم به راننده سرویس اطلاع دادیم و معلم پسرم را هم در جریان قرار دادیم که راننده به دنبال ماکان می‌رود اما پیش از رسیدن راننده، مدرسه را زده بودند و به ما هم اطلاع دادند که خودمان به مدرسه برویم.
من و همسرم در آن لحظه دست و پایمان را گم کردیم و آشفته و نگران راهی مدرسه شدیم؛ نصف مسیر را رفتیم و چون ترافیک بود، از وسط راه پیاده شدیم و به طرف مدرسه رفتیم. وقتی رسیدیم کلا مدرسه نابود شده بود؛ در آن لحظه‌های نخست که به مدرسه رسیدیم فقط یک چیز دیدیم؛ خرابی، خرابی، خرابی.
خیلی هراسان بودم و هر طرفی از مدرسه را دنبال ماکان می‌گشتم؛ می‌گفتند یک سری از بچه‌ها از ترس فرار کردند و به دنبال این بودم تا از بچه‌هایی که فرار کرده بودند سوال کنم که چه کسانی توانستند فرار کنند و کجا بودند و چه کردند؛ اما کسی ماکان را ندیده بود.
جسد بچه‌هایی را که از زیر آوار بیرون می‌آوردند یکی یکی نگاه می‌کردیم؛ کاورهای پیکر شهیدان را نگاه می‌کردیم که ببینیم بچه ما هم بین آنها هست یا نه؛ الان ۴۵ روز است که هیچ اثری از ماکان ما نیست.
پسرها طبقه اول بودند و دخترها طبقه دوم؛ کلاس ماکان ۲۳ دانش‌آموز داشت که آن روز ۴ نفرشان به مدرسه نرفته بودند و بقیه هم کلا شهید شدند و پیکر همه آن‌ها پیدا شده و فقط ماکان پیدا نشده است. دقیق‌تر بگویم از ۱۶۸ نفری که در مدرسه میناب شهید شدند فقط یک نفر یعنی پسر ما جاویدالاثر است. روز حادثه با روز تولد ماکان مصادف بود و خب نشد که امسال هم برایش جشن بگیریم.
روز ۳۸ بعد از وقوع حادثه مدرسه، خودم رفتم که دوباره به مدرسه بروم اما راهم ندادند و بعد به چند جا زنگ زدم تا اجازه دادند که وارد مدرسه شوم و در نهایت توانستم با برادرم و برادر همسرم به آنجا داخل شوم.
کلی در مدرسه چرخیدیم و بعد از مدتی در محوطه فضای سبز مدرسه یک لنگه کفش از پسرم ماکان را پیدا کردیم؛ نزدیک آبخوری و سرویس بهداشتی بچه‌ها چند درخت و فضای سبزی وجود داشت؛ وقتی وارد آن محدوده شدیم برادر همسرم یک لنگه کفش ماکان را پیدا کرد اما اثری از پیکر او نبود.
تقاضا کردیم و آمدند درختها را بریدند و فضای سبز آنجا را تمیز کردند که ببینیم چیزی از پیکر ماکان پیدا می‌کنیم که چیزی پیدا نکردیم؛ فقط همان لنگه کفش پسرم بود به همراه یک لنگه کفش زنانه و یک لنگه کفش که تقریبا به بچه ۱۰_۱۲ ساله می‌خورد و شاید برای بچه‌ کلاس چهارم یا پنجم بود را پیدا کردیم.
هنوز از وضعیت ماکان بی‌خبریم؛ من منتظرم خودش بیاید؛ می‌گویم شاید آن روز پسرم از ترس از مدرسه فرار کرده و بیرون رفته باشد. آخر ساعتی که نیم ساعت بعدش آن اتفاق افتاده بود، بچه‌های کلاس ماکان ورزش داشتند و توی حیاط بودند اما خب کسی هم از معلم‌ها زنده نمانده است که بپرسیم ببینیم چه اتفاقی افتاده است؛ معلم‌ها همگی شهید شده‌اند.
روز اول اتفاقی که در مدرسه افتاد، از ساعت ۱۱:۳۰ صبح تا ۲:۳۰ نیمه‌شب آنجا بودم و از صبح روز دوم هم تا همین لحظه، هر روز اگر یک انگشت یا ناخن هم پیدا می‌کردند من می‌رفتم و نگاه می‌کردم که ببینیم متعلق به پسرم ماکان هست یا نه؛ اما خب تا امروز چیزی ندیده‌ام که بگویم برای پیکر پسر من است.
من در ۴۵ روز گذشته یا در خانه منتظر پسرم بودم یا در سردخانه برای شناسایی پیکر کوچک او؛ پسرم یک نشانه مادرزادی داشت، پوست دستش مثل حالت پولک ماهی بود؛ همه پیکرهای سردخانه را به همراه برادر همسرم یکی یکی، چه آن‌ها که قابل شناسایی بودند و چه آن‌ها که تکه پاره بودند را دیدیم اما نشانی از پسرم پیدا نکردیم.