Asal Habashi, a 9-year-old student from Minab who was severely injured in the school bombing and was hospitalized for about 1 month and has just returned home.
Minab School had two floors, with a boys' classroom on the first floor and a girls' classroom on the second floor. On the day of the incident, Asal had come to the first floor to perform ablution. Minutes later, the first explosion, the same explosion that had targeted one of the buildings next to the school, occurred, and the girl quickly walked out of fear to her classroom on the upper floor. At the same time, the second explosion targeted the school and trapped her on the first floor under the rubble.

This Minabhi girl tells Khabar Online: Our teacher was at work that day and the last bell rang and he was not at school; My other friends and I were playing on the second floor after the teacher left and when it was close to the noon prayer, I went to perform ablution.
She says: At that moment, I heard a very scary sound and I wanted to quickly go upstairs when they knocked on the school and then I was thrown into the boys' school; the blast wave threw me and I was under the rubble and I didn't understand what happened after that.
This 9-year-old Minabhi child says: I used to get on the school bus every day at 6 am and we were at school until 2 pm.
Asal continues to tell Khabar Online: There were 15 of us in the class and none of my friends and classmates were injured; Most of them were martyred the day they hit the school. Only five of us survived.
He says: I miss my friends like Setayesh, Khadijeh, Motahareh, Mahna and Maryam; all these children were martyred; I was especially close friends with Setayesh and Khadijeh; they were good friends to me. I didn’t know what happened to my friends; when I came home from the hospital, they told me that most of my classmates were martyred.
An injured student from Minab School says: Something very bad happened that day; I was very scared; my mother told me that they had come after me with my aunt and uncles but I was under the rubble.
I was unconscious and they thought I was dead...
He says: After they found me under the rubble, I was unconscious and they took me to the hospital in an ambulance; My uncle says that they said I was dead and they wanted to put me in a bag (a special cover for the bodies of deceased people) like the other children; they said that I was not breathing and had no pulse, then my uncle had argued with them and after a few minutes when I moved one of my legs they realized that I was alive and then they admitted me.
This Minabi girl says: The day they attacked the school, my legs, arms, stomach and back were wounded and burned; that first night they took me to the port to take me to another hospital; now I am feeling better and only my back hurts a little; because my back is open. (Due to the severity of the impact and being under the rubble and burns) they had an internal operation on my back.
Asal, a little Minabi student, says: I want to study and become a doctor in the future.

Mother's story
Fatemeh Habashi, Asal's mother, continues: It was a little after 11 o'clock when we started the search, and we couldn't find Asal until 2 o'clock; Along with the Red Crescent rescuers, my brothers and sister searched for my daughter under the rubble, and of course I was in a very bad mood, and most of them searched for any sign of Asal until one of the rescuers finally found her on a shoe that had come out of the rubble after all that searching, and my sister identified her in the very first moments. Asal’s coat and trousers were burned and she had no clothes left on her; she didn’t even have a veil on her head, and only the shoe that was left on my daughter’s foot was what brought us to her.
She says: Asal was under the rubble for several hours with a splinter in her foot, and after a few hours in a hospital in Minab, they said that we should transfer her to the burn ward of one of the Bandar hospitals, and they transferred her that night.

the martyr Baran Ghasemi, martyr Setayesh Ali-Hosseini, martyr Khadijeh Darvishi, martyr Asra Zakeri, martyr Zahra Sharafi, martyr At'hareh Zarei, martyr Motahereh Ahmadzadeh, martyr Maryam Bazark, followed by Asal Habashi, Salma Jahanshahi, Yasna Sheikhabadi, the martyr Helma Ghasemi, and finally Maryam Barani.

عسل حبشی، دانش‌آموز ۹ ساله اهل میناب که در بمباران مدرسه به شدت مجروح شد و حدود ۱ ماه در بیمارستان بستری بوده و تازه به خانه برگشته است.
مدرسه میناب دو طبقه بوده و در طبقه اول کلاس درس پسرها و در طبقه دوم هم کلاس دخترها قرار داشته است و عسل در روز حادثه به طبقه اول آمده بوده تا وضو بگیرد و پس از دقایقی انفجار اول، یعنی همان انفجاری که یکی از ساختمان‌های همجوار مدرسه را مورد هدف قرار داده بود، رخ می‌دهد و دخترک از ترس به سرعت راه می‌افتد تا به کلاس خودش در طبقه بالا برود و در همین حین انفجار دوم مدرسه را نشانه رفته و او را در طبقه اول زیر آوار گرفتار می‌کند.

این دختر مینابی به خبرآنلاین می‌گوید: معلم ما آن روز کار داشت و زنگ آخر رفت و در مدرسه نبود؛ من و دیگر دوستانم بعد از رفتن معلم در همان طبقه دوم در حال بازی بودیم و نزدیک اذان ظهر که شد، رفتم تا وضو بگیرم.
او می‌گوید: در همان موقع صدای خیلی ترسناکی شنیدم و می‌خواستم سریع بروم بالا که مدرسه را زدند و پس از آن به داخل مدرسه پسرانه پرت شدم؛ موج انفجار من را پرت کرد و زیر آوار بودم و بعدش را دیگر نفهمیدم که چه شد.
این کودک ۹ ساله مینابی می‌گوید: من هر روز ساعت ۶ صبح سوار سرویس مدرسه می‌شدم و تا ساعت ۲ ظهر هم در مدرسه بودیم.
عسل در ادامه به خبرآنلاین می‌گوید: ما در کلاس ۱۵ نفر بودیم و از دوستان و همکلاسی‌هایم کسی زخمی نشده؛ بیشترشان آن روزی که مدرسه را زدند شهید شدند. فقط ما ۵ نفر زنده ماندیم.
او می‌گوید: دلم برای دوستانم مثل ستایش، خدیجه، مطهره، محنا و مریم تنگ شده است؛ همه این بچه‌ها شهید شدند؛ مخصوصا با ستایش و خدیجه دوست صمیمی بودیم؛ دوستان خوبی برایم بودند. من نمی‌دانستم که چه اتفاقی برای دوستانم افتاده؛ وقتی از بیمارستان به خانه آمدم به من گفتند که بیشتر همکلاسی‌هایم شهید شده‌اند.
دانش‌آموز مجروح مدرسه میناب می‌گوید: آن روز اتفاق خیلی بدی افتاد؛ خیلی ترسیدم؛ مامانم به من گفته که به همراه خاله و دایی‌هایم به دنبالم آمده بودند اما من زیر آوار بودم.
بیهوش بودم و فکر می‌کردند مرده‌ام...
او می‌گوید: بعد از اینکه من را از زیر آوار پیدا کردند، بیهوش بودم و با آمبولانس به بیمارستان بردند؛ دایی‌ام می‌گوید که گفته‌اند من مرده‌ام و می‌خواستند مرا هم مثل بقیه بچه‌ها داخل کیسه (کاور ویژه اجساد افراد جانباخته) بگذارند؛ گفته بودند که من نفس نمی‌کشم و نبض ندارم، بعد دایی‌ من آن‌ها را دعوا کرده بود و بعد از چند دقیق که من یکی از پاهایم را تکان دادم فهمیدند من زنده‌ام و بعد بستری‌ام کردند.
این دختر مینابی می‌گوید: روزی که مدرسه را زدند پاها، دستها، شکم و کمرم زخم شد و سوخته بود؛ همان شب اول من را به بندر بردند که به یک بیمارستان دیگر ببرند؛ الان حالم بهتر شده و فقط کمرم کمی درد می‌کند؛ چون کمرم باز شده است.(به دلیل شدت ضربه و زیرآوار بودن و سوختگی) کمرم را عمل داخلی کرده‌اند.
عسل دانش‌آموز کوچک مینابی می‌گوید: من دوست دارم درس بخوانم و در آینده دکتر شوم.

روایت مادر
در ادامه فاطمه حبشی، مادر دختر مجروح مینابی می‌گوید: ساعت کمی از ۱۱ گذشته بود که ما کار جستجو را شروع کردیم و تا ساعت ۲ نتوانسته بودیم عسل را پیدا کنیم؛ در کنار امدادگران هلال‌احمر با برادرها و خواهرم زیر آوارها را به دنبال دخترم می‌گشتیم و البته من خیلی حالم بد بود و بیشتر آن‌ها، دنبال نشانی از عسل گشتند تا بالاخره یکی از امدادگران  او را از روی یک لنگه کفشی که بعد از آن همه جستجو از زیر آوار بیرون زده بود پیدا کرد و خواهرم او را در همان لحظات اولیه شناسایی کرد. مانتو و شلوار عسل سوخته بود و لباسی به تنش نمانده بود؛ حتی مقنعه هم در سرش نبود و فقط همان لنگه کفش به پای دخترم مانده بود که ما را به او رساند.
او می‌گوید: عسل در حالی چند ساعت را زیر آوار بود که یک ترکش هم در پایش بود و بعد از چند ساعت که در بیمارستانی در میناب بود گفتند باید او را به بخش سوختگی یکی از بیمارستان‌های بندر منتقل کنیم و شب او را انتقال دادند.

افراد حاضر در عکس از سمت راست: شهید باران قاسمی، شهید ستایش علی حسینی ، شهید خدیجه درویشی، شهید اسرا ذاکری ، شهید زهرا شرفی ، شهید اطهره زارعی، شهید مطهره احمد زاده، شهید مریم بازرک، عسل حبشی ،سلما جهانشاهی، یسنا شیخ‌آبادی، شهید حلما قاسمی و نفر آخر مریم بارانی.