On the evening of Saturday, March 26, Elham, Helma, and the girls of the Noonhalan volleyball team were taking steps in the gym, hitting the ball hard to defend the ball; not the missile that had come towards their net a few minutes earlier.
Twenty minutes before the end of class, at 5:10 p.m., they were circling the coach in the middle of the gym to learn a new drill when the first rocket hit a base near them. The second rocket exploded in the sky right above the heads of the 26 girls, and the third hit the field around the city of Lamerd about 200 meters ahead of the gym. From these white lines and the sound of the storm that the missiles fired at their city of 44,000 people, 21 people were martyred.
One of these 21 people was named Helma and the other was named Elham; the same two girls who had only been said one sentence about them since March 26: two volleyball girls from Lamerd. Helma Sadat Ahmadizadeh, a fourth-grader, was supposed to blow out the candles on her cake in ten days. Elham Zaeri, a fifth-grader, was due to have her birthday a month later. Another member of Helma's family has also been caught up in the war. She is the cousin of Zahra Ahmadizadeh, a member of the national women's soccer team who, after a controversial trip to Australia, is now stuck in Malaysia with the team, waiting for the borders to open.
Leaving the 50-meter hall in 10 seconds
The coach of the Lamerd volleyball school recounts that day step by step: With the sound of the first explosion, the power in the hall went out. Everyone, everywhere, was trying to find the exit in the twilight, which had already turned dark. The coach was shouting: “Everyone, get out. Get out.” But the second rocket didn’t give them time to evacuate. How could they reach the exit in 10 seconds from a 50-meter-long hall? As the children were running away, the second rocket exploded in the middle of the path, right above the sky of the club. Its shrapnel from five meters above the ground tore through the ceiling and hit the volleyball players of the Lamerd Youth Hall in Fars Province. The flames of the hall were visible from outside, and the smoke filled the small eyes of all the tall and half-tall girls in the second to fifth grades of the team.
Elham’s brother arrived before the ambulance, found Elham among the girls, and put her in the car with bloody hands and feet. The doctors had said that her beloved had died right there before the hospital. Elham's father says that his daughter had many dreams of becoming a volleyball player. With her height and build, she could answer the serves of her older brothers and amaze them.
Helma had boarded the ambulance on her own. Without a single stain of blood on her body, she had fled the gym with the others and had only told her coach: "It's like something has gone into my body." She had pulled up her dress. Something that looked like a small razor that didn't look like a very serious wound.
The girls, who had been gasping for breath after a hard workout minutes earlier, had lost their breath in the hospital out of fear. 10 to 12 of them underwent surgery that night at Lamerd Hospital. One of the girls' fingers had been amputated. Three were sent to Shiraz by emergency. The head and back of the coach's hand were broken, and the skin on the throat and side of the assistant coach's neck was torn. But Helma was the furthest from death. According to her uncle, the same small black blade had gone into her heart, and at around 7 p.m., the nurse’s attempts at CPR failed to bring her back to life.
What happened to others: Three workers, several students, several housewives, a doctor, and an employee
Not only these two female athletes, but also Ilya Hatami, a sixth-grade boy, and his coach Farhad Najafi, who were playing on the grass next to the soccer club, also lost their lives to shrapnel.
The third missile that hit the Lamerd perimeter that day also killed three workers, two of whom were working: one from the same city, the other from Mamasani, and the third from Afghanistan. The housewife, who, according to southern customs, was sitting at home with her hookah at that moment, now has one name left on the list of Lamerd martyrs. A grocery store vendor, a Norwegian pedestrian who was shopping at a pharmacy, the deputy customs officer of the Lamerd Special Zone, and several students were also killed in the explosion. The director of the MRI department at Lamerd Hospital had just arrived home from work that day when he heard the sound and threw himself on his daughter. The daughter survived, but the mother did not. The brother of one of the victims is another student who had his spinal cord severed and is still unaware of his sister's death.
From the impact point of the second and third missiles, it can be said that these two missiles did not hit the military area, but rather two civilian and heavily trafficked areas.
A female student was also blinded by the explosion. Another citizen said that the black shrapnel from the explosion entered her body like a blade and, just like what hit Helma, crushed their bones even though it was not visible.
The attack on Lamerd is also fraught with ambiguity in two ways: the second missile hit the western end of the club, and the third missile, 200 meters west of it, hit the Lamerd belt itself, unjustly killing many citizens.
From the point of impact of the second and third missiles, it can be said that these two missiles did not hit the military area, but rather two civilian and busy areas. Among them was the volleyball team of the 1990s, 10 of whom were supposed to enter the field for the provincial tournament after the end of the exam season. Everyone wanted to practice in the spring, attack in the summer for the make-up tournament, cheer each other loudly, go to the podium at the end of the festival and dream of the world championships by raising the trophy above their heads.

غروب شنبه نهم اسفند ماه، الهام، هلما و دختران تیم والیبال نونهالان در سالن سه‌گام برمی‌داشتند و با قدرت به توپ ضربه می‌زدند تا از توپ دفاع کنند؛ نه از موشکی که دقایقی پیش به سمت تور آنها حمله آورده بود.
۲۰ دقیقه مانده به پایان کلاس، در ساعت ۱۷:۱۰ دقیقه، برای یاد گرفتن یک تمرین جدید وسط سالن دور مربی حلقه زده بودند که راکت اول به پایگاهی در نزدیکی آنها برخورد کرد. راکت دوم درست در آسمان بالای سر این ۲۶ دختر منفجر شد و سومی حدود ۲۰۰ متر جلوتر از سالن ورزشی، به زمین کمربندی شهر لامرد برخورد کرد. از این خطوط سفید و صدای طوفانی که موشک‌ها به سمت شهر ۴۴ هزار نفری نفره آنها شلیک کردند، ۲۱ نفر شهید شدند.
نام یکی از این ۲۱ نفر هلما و نام دیگری الهام است؛ همان دو دختری که از نهم اسفند فقط درباره آنها یک جمله گفته می‌شد: دو دختر والیبالیست شهر لامرد. هلما سادات احمدی‌زاده، دانش‌آموز کلاس چهارم، ده روز دیگر باید شمع‌های روی کیک خود را فوت می‌کرد. نوبت تولد الهام زائری، دانش‌آموز کلاس پنجم هم یک ماه بعد از این بود. از خانواده هلما یک عضو دیگر هم درگیر جنگ شده. او دخترعموی زهرا احمدی‌زاده، عضو تیم ملی فوتبال زنان است که بعد از یک سفر پر حاشیه به استرالیا، حالا به همراه تیم اکنون در مالزی منتظر باز شدن مرزها مانده.
خروج از سالن ۵۰ متری در ۱۰ ثانیه
مربی مدرسه والیبال لامرد درباره آن روز مرحله به مرحله اینطور روایت می‌کند: با صدای انفجار اول برق سالن قطع شد. هر کسی هر جایی بود سعی می‌کرد در هوای گرگ و میش آن ساعت که دیگر به تاریکی رفته بود، کورمال کورمال در خروجی را پیدا کند. مربی داد می‌زد: «همه برید بیرون. بیرون.» موشک دوم اما فرصت تخلیه نمی‌دهد. در ۱۰ ثانیه چطور می‌شد از سالنی با طول ۵۰ متر به در خروجی رسید؟ حین فرار بچه‌ها، راکت دوم در میانه مسیر، درست بالای آسمان باشگاه منفجر شد. ترکش‌های آن از پنج متری زمین، سقف را شکافت و به سمت والیبالیست‌های نونهال لامرد استان فارس ضربه زد. از بیرون شعله‌های آتش سالن معلوم بود و دود آن همه چشم‌های کوچک دختران قد و نیم قد کلاس دوم تا پنجمی تیم را پر می‌کرد.
برادر الهام زودتر از آمبولانس رسید، الهام را بین دخترها پیدا کرد و او را با دست و پای خونین داخل ماشین گذاشت. دکترها گفته بودند همان جا قبل از بیمارستان جان عزیزش تمام شده بود. پدر الهام می‌گوید دخترش آرزوهای زیادی برای والیبالیست شدن داشت. با قد و قواره‌ای بلندتر از هم سن و سال‌هایش می‌توانست سرویس‌های برادرهای بزرگ‌تر از خودش را جواب دهد و حیرت‌زده‌شان کند.
 هلما با پای خودش سوار آمبولانس شده بود. بدون اینکه یک لکه خون روی بدنش باشد با بقیه از سالن فرار کرده و فقط به مربی‌اش گفته بود: «انگار یک چیزی توی بدنم رفته.» لباسش را بالا زده بود. یک چیزی شبیه به تیغ کوچک که خیلی هم زخم کاری به نظر نمی‌آمد.
دخترانی که دقایقی پیش بعد از یک تمرین جانانه نفس نفس می‌زدند، از روی ترس راه نفسشان را در بیمارستان گم کرده بودند. ۱۰ تا ۱۲ نفر همان شب همان جا در بیمارستان لامرد جراحی شدند. انگشت یکی از دخترک ها قطع شده بود. سه نفر را اورژانسی به شیراز اعزام کردند. سر و پشت دستش مربی ترکش خورده و پوست روی گلو و کنار گردن کمک‌مربی پاره شده بود. اما از بین آنها هلما دورترین فاصله را تا مرگ داشت. به گفته عموی او همان تیغ کوچک سیاه رفته بود داخل قلبش و حوالی ساعت ۱۹ عصر تلاش پرستار برای سی پی آر او را به زندگی باز نگرداند.
آنچه بر دیگران گذشت: سه کارگر، چند دانشجو، چند زن خانه‌دار، پزشک و کارمند
نه فقط این دو دختر ورزشکار، بلکه ایلیا حاتمی، پسر کلاس ششمی و مربی او فرهاد نجفی که در زمین چمن کنار باشگاه فوتبال بازی می‌کردند هم جان خود را با همین ترکش‌ها از دست دادند.
سومین موشکی که آن روز به محدوده کمربندی لامرد برخورد کرد، سه کارگر هم به کشتن داده بود که دو نفر از آنها مشغول کار بودند: یکی از آنها اهل همین شهر، دیگری اهل ممسنی و سومی اهل افغانستان. از زن خانه‌داری که طبق رسوم جنوبی‌ها آن لحظه با قلیانش دم خانه نشسته بود حالا اسمی در فهرست شهدای لامرد باقی مانده است. یک فروشنده خواروبار، یک عابر پیاده ساکن نروژ که در حال خرید از داروخانه بود، معاون گمرک منطقه ویژه لامرد و چند دانشجو هم با این انفجار جان خود را از دست دادند. مدیر بخش ام‌آرآی بیمارستان لامرد آن روز تازه از محل کار به خانه رسیده بوده که با شنیدن صدا، خودش را روی دخترش می‌اندازد. دختر نجات می‌یابد اما مادر نه. برادر یکی از این کشته‌شدگان دانشجوی دیگریست که قطع نخاع شده و هنوز از مرگ خواهرش اطلاعی ندارد.
از نقطه برخورد موشک دوم و سوم می‌توان گفت که این دو موشک نه به سمت محدوده نظامی بلکه درست به دو محدوده غیرنظامی و پر رفت‌و آمد برخورد کرده‌اند.
همچنین دختر دانشجویی بر اثر همین انفجار نابینا شده است. شهروند دیگری از ترکش‌های سیاه‌رنگ این انفجار می‌گویند که مثل یک تیغه وارد بدن او شده و درست مانند آنچه بر هلما رفت با وجود اینکه قابل دیدن نبوده، استخوان بدنشان را خرد کرده است.
حمله به لامرد هم از دو جهت با ابهاماتی همراه است: موشک دوم به انتهای ضلع غربی باشگاه برخورد کرده است و موشک سوم، ۲۰۰ متر غرب‌تر از آن با خود کمربندی لامرد اصابت کرده که شهروندان زیادی را مظلومانه به کشتن داده است.
از نقطه برخورد موشک دوم و سوم می‌توان گفت که این دو موشک نه به سمت محدوده نظامی بلکه درست به دو محدوده غیرنظامی و پر رفت‌و آمد برخورد کرده‌اند. از جمله به تیم والیبال دهه نودی که قرار بود ۱۰ نفرشان با تمام شدن فصل امتحانات برای مسابقات استانی وارد زمین شوند. همه بهار را می‌خواستند تمرین کنند، تابستان برای مسابقات آرایش حمله بگیرند، با صدای بلند همدیگر را تشویق کنند، پایان فستیوال روی سکو بروند و با بالا بردن جام روی سرشان، رویای مسابقات جهانی را ببینند.