The mother of martyr Mohammad Loghmani narrated the last days of her son's life and the bitter moments of finding his body among the rubble of the school; a story that brought tears and silence to the faces of those present at the same time.
Mohammad was only 10 years old.
Somayeh Eghtedari, the mother of martyr Mohammad Loghmani narrates about her son:
On Saturday morning, at 11 o’clock, the phone rang. It was Ms. Raheleh Ranjbar, Mohammad’s teacher; the same teacher who herself was martyred. She said, “Come, the school is closed and take Mohammad.”

It was only a few minutes’ walk from home to school. She took her little daughter with her. She hadn’t even reached the school yet when the sound of the explosion shattered the whole world on her head.
I turned and looked. I saw that a missile had hit Mohammad’s school directly... exactly where Mohammad’s classroom was.
The left side of the school was gone... Muhammad's classroom was gone. Only two pillars remained and a roof that had fallen crookedly on the rubble.
Muhammad's mother was searching for her son in the midst of that hell. Next to a burnt car, she saw pieces of a student's body. A hand that was so burnt that it looked like a doll's. At first I thought it was a doll... then I realized it was a child's hand...
She just waited for Muhammad to be pulled out of the rubble, but there was no news until evening.
The next day, among the burnt bags and shoes, she found Muhammad's bag; half-burnt, with a piece of his pants and part of his leg bone stuck to it. That's when she realized that Muhammad no longer had a leg.

For four whole days, she walked from home to the morgue and back.
That day, he found his son himself. Nothing was left of his face, nor of his legs, nor even of his head. Only one hand remained intact; the hand whose nails had been cut by the mother herself.
I recognized him by that hand...

مادر شهید محمد لقمانی از روزهای آخر زندگی فرزندش و لحظه‌های تلخ پیدا کردن پیکر وی از میان آوار مدرسه روایت کرد؛ روایتی که اشک و سکوت را همزمان بر چهره حاضران نشاند.
محمد فقط ۱۰ سال داشت.
سمیه اقتداری، مادر شهید محمد لقمانی، با بغضی که هنوز تازه است، از پسرش این‌گونه روایت می‌کند:
صبح شنبه، ساعت ۱۱، تلفن زنگ زد. خانم راحله رنجبر، معلم محمد بود؛ همان معلمی که خودش هم شهید شد.گفت بیاین مدرسه تعطیله و محمدرا ببرید...
راه خانه تا مدرسه فقط چند دقیقه بود. دختر کوچکش را هم همراه خود برد. هنوز به مدرسه نرسیده بود که صدای انفجار، همه دنیا را روی سرش خراب کرد.
برگشتم نگاه کردم. دیدم موشک مستقیم خورد به مدرسه محمد... دقیقاً همان جایی که کلاس محمد بود.
قسمت چپ مدرسه اصلاً نبود... کلاس محمد دیگر وجود نداشت. فقط دو ستون مانده بود و سقفی که کج روی آوار افتاده بود.
مادر محمد میان آن جهنم دنبال پسرش می‌گشت. کنار ماشینی سوخته، تکه‌هایی از بدن یک دانش‌آموز را دید. دستی که آن‌قدر سوخته بود که شبیه عروسک شده بود. اول فکر کردم عروسکه... بعد فهمیدم دست یک بچه‌ست...
مادر می‌گوید فقط منتظر بود محمد را از زیر آوار بیرون بیاورنداما تا غروب هیچ خبری نشد.
فردای آن روز، در میان کیف‌ها و کفش‌های سوخته، کیف محمد را پیدا کرد؛ نیم‌سوخته، با تکه‌ای از شلوارش و بخشی از استخوان پایش که به آن چسبیده بود.

چهار روز تمام، راه خانه تا سردخانه را رفت و برگشت.
آن روز، خودش پسرش را پیدا کرد. نه از صورت چیزی مانده بود، نه از پاها، نه حتی از سر. فقط یک دست سالم مانده بود؛ دستی که ناخن‌هایش را خود مادر کوتاه کرده بود.
از روی همان دست شناختمش...