We are heading to the funeral ceremony of martyr Sardar Ismail Mehrara, where the air of the city is permeated with the fragrance of tulips sleeping in the blood of the homeland. These are the same young people who, for the good name of this border and land, laid down their dear lives in an eternal and eternal deal with God. Among these celestials, Sardar Mehrara stands; someone whose stature was a symbol of resistance and whose entire life was concerned with the pride of the nation that had been entrusted to him. His home was the refuge of love and now, their hearts are beating in holy sorrow.
This farewell was not the farewell of a family, it was the farewell of a nation. The martyr's wife, Faezeh Dolatkhah; she is a mother whose two eyes (Mehla and Mahyar) are looking for the shadow of a father who will no longer be on their heads. But in this great mourning, there are streaks of pride and satisfaction; Because he knows that his wife has transformed from a loving family man into a loving nation man. This path was his chosen path; a path in which his constant advice to everyone, whether in private or in the field, was only one thing: Support the Velayat-e-Faqih.
Martyrdom sometimes came in the form of a kiss in a dream, and sometimes with an unfinished promise in the martyrs' garden. Sardar Mehrara knew when the last meeting would be. He said goodbye to his children; Mahla and Mahyar; farewells that smelled of eternal farewell. It was as if he had entrusted the heavy burden of this family to the merciful God for the last time and left, with the certainty that his path was the path of guidance.
The words of the martyr's wife; a bastion of love and responsibility
The martyr's wife, Banu Faezeh Dowlatkhah, speaks, but her words are not from a cry, but from a kind of perseverance; words that stem from her deep belief in her husband's mission.
My husband was a man whose kindness transcended the boundaries of his family and encompassed the entire nation. In our home, he was the best father and husband, but on his path, he was a soldier who never left the trenches. He always insisted that we support the guardianship of the jurist; this word was not just advice, but a summary of his faith and the path of his life.
My dear daughter made an unwritten promise with her father in the Martyrs' Garden. She promised to stay by her father's grave every night for iftar so that the general would not be alone in that valley. On the last night, she slept next to Mahla and Mahyar. That dream was a dream from which she woke up before sunrise; she kissed the foreheads of her sleeping children and left. It was as if she knew that this was the last warm touch of the world. She embraced her children from the bottom of her heart, as if she wanted to include all the love of the coming years in those few minutes, and left.
The last words were the final farewell to me; As you know, he went to avenge his martyred leader. He went and joined his master, Imam Hussein (AS); his martyrdom was a martyrdom on the path of Ashura.
The moment I received this news, the words of Hazrat Zainab (AS) came to life in my mind. I have seen nothing but beauty. This painful sight is beautiful to me, because the satisfaction of the beloved lies in it. I will never cry until the enemy is happy. Even if we die a hundred times and come back to life again, this path is the path of this revolution and we will continue. We continue to support the authority of the jurist, the leadership, and Iran. My request to the authorities is this. Take revenge for the blood of our leader. Revenge, revenge, revenge.
A sense of responsibility always surged in his spirit. He was a trustee of his family, a trustee of the martyrs, and a trustee of this system. His advice to his daughters was to pray early and support the Supreme Leader.
The moment of iftar; The intersection of martyrdom and obedience
Ismail's martyrdom was a story that took on a face similar to his master Ali (AS); a moment full of wisdom and meaning that occurred at the height of commitment. It was Saturday, the sun had set and the call to prayer was about to open his lips to drink water. He, who was at the peak of his command with a fasting mouth, was invited to the iftar table by his young soldiers.
With a fatherly but firm smile, he replied: You are young, go and break your fast. I will come after you.
These words were his last practical will. It was as if the unseen command had set its flight clock to that exact moment. As soon as he had placed the heavy burden of the front line on the shoulders of his younger companions with complete sacrifice and sent them forward to the divine banquet, the drone arrived. The enemy drone landed at the exact moment that Ismail was at the peak of his responsibility. He not only completed his duty, but by his departure, he taught his companions how to rush to meet the Lord with a fasting mouth, at the height of sacrifice. The wings of his flight were sewn onto his shoulders at that very moment.
Mother's Voice: Satisfaction with the Fruit of Education in the Path of Truth
Masoumeh Ghafarpour, the mother of martyr Sardar Ismail Mehrara, speaks in a tone tinged with eternal pride as a mother who saw the fruit of her life in the path of ideals: I am happy that God gave me the success of raising a son who wore the crown of honor of martyrdom in the path of Islam. My Ismail was always the embodiment of tolerance; he was neither a fighter nor did he seek to hurt anyone, but he stood firm and steadfast in the principles and principles of his belief and religion. His generosity included everyone; he placed each person in his rightful place and never lost his balance. I owe this great blessing, this flight of the soul, to the grace of my Lord. Thank God that my son attained martyrdom; this is the highest honor for his mother.
Whisper before the flight
In the last hours before the flight, longing and longing overwhelmed my soul as if an unseen voice had risen up inside me. It was Saturday, around 10:30 AM; the phone rang, with a heart that was waiting, she said: Mom! I answered: Dear Mom.
The message contained the last lesson in humility and commitment: I just spoke to Faezeh, but the line is busy; I will call again. Tell her that we may not be able to make it for iftar; we are healthy, but the workload is heavy. Please do not call, I will call myself to put your mind at ease.
As soon as this mysterious conversation was over, I conveyed the situation to his wife and then, with a heart that was full of maternal love but her faith overcame it, I raised my needy hand to the sky and with all my being, I entrusted him to the safe haven of God.
Describing the peak of martyrdom, surrender and peace on the eve of farewell
At that moment, when the thunder of the attacks roared in the sky, my heart created a huge chaos in my chest. Anxiety had tied my hands and feet so tightly that it robbed me of the ability to communicate. Suddenly, I heard his sister's trembling voice whispering the news of his injury: Brother, he has been injured...
But at that moment, the light of certainty overcame the darkness of fear. With a firmness that seemed to spring from the depths of the history of Ashura, I guided my words and said: No! Never say that my son is injured; say that the one I love has reached his final destination and joined the caravan of Karbala.
Because I knew; He was called to an eternal feast; the bloody feast of Imam Hussein (AS) and the feast of the honor of Imam Ali (AS); at that moment, pure submission reigned in my heart and peace replaced the commotion.
A Mother's Covenant with the Ideal of the Homeland
I, Masoumeh Ghaffarpour, the mother of Ismail, with a heart that no longer accepts sorrow and contains only heavenly pride, offer a word to my beloved homeland and nation. My eternal honor is that I sacrificed my heart in the sacred space of this homeland. May the noble nation of Iran know that I entrusted this child to this land not only for me, but as a precious trust.
All the children of this border and land have veins of milk and hearts of steel; they will continue this luminous path with passion and enthusiasm. Know for sure that the revenge of the unjustly shed blood lies in our perseverance; Our revenge is to stand on principles, and ultimately, this path full of sacrifice will lead to the final victory of Islam; this promise is true that defeat will not come to the feet of faith.

رهسپار مراسم ختم شهید سردار اسماعیل مهرآرا می‌شویم، جایی که هوای شهر، آغشته به عطر لاله های در خون خفته‌ی وطن است. اینها همان جوانانی هستند که برای نیک‌نامی این مرز و بوم، جان عزیزشان را با معامله‌ای ازلی و ابدی با پروردگار، به پای عهد خود ریختند. در میان این آسمانیان، سردار مهرآرا ایستاده است؛ کسی که قامتش، نماد ایستادگی بود و در تمامی عمر، دغدغه‌اش سربلندی ملتی بود که به او امانت سپرده شده بود. خانه‌اش، مأمن مهر بود و اکنون، قلب‌هایشان در اندوهی مقدس، به تپش افتاده است.
این وداع، وداع یک خانواده نبود، وداع یک ملت بود. همسر شهید، فائزه دولتخواه ؛ او مادری است که دو چشمش (مهلا و مهیار) به دنبال سایه‌ی پدری هستند که دیگر بر سرشان نخواهد بود. اما در این سوگ بزرگ، رگه‌هایی از افتخار و رضایت موج می‌زند؛ چرا که او می‌داند همسرش، از یک مهربان خانواده، به یک مهربان ملت تبدیل شده است. این مسیر، مسیر انتخابی‌اش بود؛ مسیری که در آن، توصیه همیشگی‌اش به همه، چه در خلوت و چه در میدان عمل، تنها یک چیز بود.پشتیبان ولایت فقیه باشید.
شهادت، گاهی به شکل بوسه‌ای در خواب رقم می‌خورد، و گاهی با پیمانی ناتمام در گلزار شهدا. سردار مهرآرا می‌دانست که آخرین دیدار چه زمانی است. او با فرزندانش؛ مهلا و مهیار، وداع کرد؛ وداع‌هایی که بوی خداحافظی ابدی می‌داد. گویی او آخرین بار، بار امانت سنگین این خانواده را به خدای مهربان سپرد و رفت، با این اطمینان که راهش، راه هدایت است.
سخنان همسر شهید؛ سنگر عشق و مسئولیت
همسر شهید، بانو فائزه دولتخواه، سخن می‌گوید، اما کلماتش نه از سر شیون، که از جنس استقامت است؛ کلماتی که برآمده از باور عمیق او به رسالت همسرش است.
همسرم، مردی بود که مهربانی‌اش مرز خانواده را درنوردیده و تمام ملت را در بر گرفته بود. در خانه‌مان، او بهترین پدر و شوهر بود، اما در راهش، سربازی بود که سنگر را ترک نمی‌کرد. همیشه تأکید داشت که پشتیبان ولایت فقیه باشیم؛ این کلام، تنها یک توصیه نبود، بلکه چکیده‌ی ایمان و مسیر زندگی‌اش بود.
دختر عزیزم، با پدرش در گلزار شهدا عهدی نانوشته بست. او قول داد که هر شب افطار را کنار مزار پدر بماند تا نکند که سردار در آن وادی تنها بماند. شب آخر، او در کنار مهلا و مهیارخوابید. آن خواب، خوابی بود که پیش از طلوع خورشید بیدار شد؛ بوسه‌ای بر پیشانی فرزندان خفته زد و رفت. انگار که می‌دانست این آخرین لمس گرم دنیایی است. او فرزندانش را از ته دل به جان و آغوش گرفت، طوری که انگار می‌خواست تمام محبت سال‌های آینده را در همان چند دقیقه بگنجاند، و رفت.
آخرین صحبت‌ها، وداع نهایی بود با من؛ همان‌طور که می‌دانید، رفت تا انتقام رهبر شهیدش را بگیرد. رفت و به اربابش، امام حسین (ع)، پیوست؛ شهادتش، شهادتی در مسیر عاشورا بود.
آن لحظه که این خبر به دستم رسید، کلام حضرت زینب (س) در ذهنم زنده شد.ما رَأیتُ إِلّا جَمیلاً. این منظره‌ی دردناک، نزد من زیباست، چون رضایت معشوق در آن نهفته است. من هرگز گریه نخواهم کرد تا دشمن شاد نشود. ما صد بار بمیریم و دوباره زنده شویم، این راه، راه این انقلاب است و ما ادامه خواهیم داد. ما همچنان پشتیبان ولایت فقیه و رهبری و ایران هستیم. درخواست من از مسئولین این است. انتقام خون رهبرمان را بگیرند. انتقام، انتقام، انتقام.
حس مسئولیت‌پذیری، همیشه در روحیه او موج می‌زد. او؛ امانت‌دار خانواده، امانت‌دار شهدا و امانت‌دار این نظام بود. توصیه‌اش برای دخترانش؛ نماز اول وقت و پشتیبانی از ولی فقیه بود.
لحظه‌ی افطار؛ تلاقی شهادت و فرمانبری
شهادت اسماعیل، حکایتی بود که سیمایی شبیه به مولایش علی (ع) بر خود گرفت؛ لحظه‌ای پر از حکمت و معنا که در اوج تعهد رقم خورد. روز شنبه بود، خورشید غروب کرده و آوای اذان در آستانه گشودن لب‌ها برای نوشیدن آب بود. او که با دهان روزه در اوج مسئولیت فرماندهی قرار داشت، از سوی سربازان جوانش به سفره‌ی افطار دعوت شد.
با لبخندی پدرانه اما قاطع، پاسخ داد: شما جوان هستید، بروید و افطار کنید. من پس از شما خواهم آمد.
این کلمات، آخرین وصیت عملی او بود. گویی فرماندهی غیبی، ساعت پروازش را دقیقاً بر آن لحظه تنظیم کرده بود به محض آنکه بار سنگین خط مقدم را با یک ایثار تمام‌عیار بر دوش یاران جوان‌تر نهاد و آن‌ها را به ضیافت الهی پیش فرستاد، پهپاد از راه رسید. پهپاد دشمن، دقیقا در همان لحظه‌ای که اسماعیل سر مسئولیتش بود ، فرود آمد. او نه تنها وظیفه‌اش را به سرانجام رساند، بلکه با رفتن خود، به یارانش آموخت که چگونه باید با دهان روزه، در اوج ایثار، به استقبال پروردگار شتافت. بال‌های پروازش، در همان لحظه بر دوش او دوخته شدند.
صوت مادر: رضایت از ثمره تربیت در مسیر حق
معصومه غفارپور، مادر شهید سردار اسماعیل مهرآرا، در مقام مادری که ثمره‌ی عمرش را در راه آرمان دیده، با لحنی آمیخته به افتخار جاودان سخن می‌گوید: شادم از این که خداوند توفیق تربیت فرزندی را به من داد که تاج افتخار شهادت در راه اسلام بر سر نهاد. اسماعیل من، همواره مظهر مدارا بود؛ او نه اهل ستیز بود و نه در پی آزردن کسی می‌گشت، اما در برابر اصول و مبادی اعتقادی و دینی‌اش، قاطع و استوار می‌ایستاد. سعه صدرش شامل حال همگان بود؛ او هر فردی را در جایگاه شایسته‌اش قرار می‌داد و هرگز تعادل را از کف نمی‌داد. این نعمت بزرگ، این پرواز روح را مدیون لطف پروردگارم هستم. خدایا شکرگزارم که پسرم به مقام شهادت رسید؛ این برای مادرش، بالاترین مرتبه‌ی افتخار است.
زمزمه‌ی پیش از پرواز
در واپسین ساعات پیش از پرواز، اشتیاق و دلتنگی چنان بر روحم چیره شد که گویی ندایی غیبی در درونم به غوغا برخاست. روز شنبه بود، حوالی ساعت ۱۰:۳۰ صبح؛ تلفن به صدا درآمد، با قلبی که منتظر بود، گفت: مامان! پاسخ دادم: جان مامان.
پیامش، حاوی آخرین درس فروتنی و تعهد بود: با فائزه همین الان صحبت کردم، اما خط اشغال است؛ مجدد تماس خواهم گرفت. به او بگو که شاید نتوانیم برای افطار برسیم؛ ما در سلامت هستیم، اما حجم کارها سنگین است. خواهش می‌کنم تماس نگیرید، خودم تماس می‌گیرم تا خاطر شما آسوده باشد.
به محض اتمام این مکالمه‌ی سراسر رمز و راز، مراتب را به همسرش منتقل کردم و آنگاه، با قلبی که لبریز از مهر مادری بود اما ایمانش بر آن غلبه داشت، دست نیاز به سوی آسمان بلند کردم و با تمام هستی‌ام، او را به حریم امن الهی سپردم.
توصیف اوج شهادت، تسلیم و آرامش در آستانه وداع
آن لحظه که رعد حملات در آسمان پیچید، قلبم در سینه‌ام آشوبی عظیم برپا ساخت. اضطراب، چنان دست و پایم را بسته بود که توان برقراری ارتباط را از من ربود. ناگاه، صدای خواهرش لرزان به گوشم رسید که خبر مجروحیت را زمزمه می‌کرد: برادر، زخمی شده است…
اما در همان دم، نور یقین بر ظلمت ترس غلبه کرد. با صلابتی که گویی از اعماق تاریخ عاشورا سرچشمه می‌گرفت، کلامم را هدایت کردم و گفتم: نه! هرگز مگو که پسرم زخمی است؛ بگو که بند دلم، به مقصد نهایی‌اش رسید و به قافله‌ی کربلا پیوست.
زیرا می‌دانستم؛ او به سوی مهمانی ابدی فراخوانده شده بود؛ ضیافت خونین امام حسین (ع) و مهمانی عزت حضرت علی (ع)؛ در آن لحظه، تسلیم محض بر قلبم حاکم شد و آرامش، جای هیاهو نشست.
میثاق مادر با آرمان وطن
من، معصومه غفارپور، مادر اسماعیل، با قلبی که دیگر اندوه نمی‌پذیرد و تنها غرور آسمانی را در خود جای داده است، کلامی را به میهن و ملت عزیزم تقدیم می‌کنم. افتخار جاودان من این است که در ساحت مقدس این وطن، جگرگوشه‌ام را فدیه راه کردم. ملت شریف ایران بداند که این فرزند، نه فقط برای من، بلکه به عنوان امانتی گران‌بها، به این سرزمین سپردم.
تمامی فرزندان این مرز و بوم، رگ‌هایی از شیر دارند و دلی از فولاد؛ آن‌ها با شور و اشتیاق، ادامه‌دهنده این مسیر نورانی خواهند بود.به یقین بدانید که انتقام خون‌های به ناحق ریخته شده، در استقامت ما نهفته است؛ انتقام ما، ایستادگی بر اصول است و در نهایت، این مسیر پر از ایثار، به پیروزی نهایی اسلام ختم خواهد شد؛ این وعده صادق است که شکست بر پای ایمان نخواهد نشست.