In an interview with a Mehr reporter, the wife of martyr Javad Bashiri Khosrowshahi said, referring to her husband's teenage years: Agha Javad was a hard worker and hard worker since he was a child. He had entered the labor market at the age of 12 and had done various jobs; from construction to plastering. But one of the jobs that he was really interested in and focused on was turning.
Recalling the last days of his wife's life, the wife of this martyr says: It was 28 Feb. We left the house together in the morning. I was supposed to go to school and he was supposed to go to his workplace. As always, we said goodbye and each went to our own work. A few hours later, the news came that the schools had to be evacuated. We also prepared the children to return to their homes.
He adds: When I left school, my heart was very excited. I had been worried since the previous Friday evening, and this worry continued until Saturday morning and even until the evening of that day. I called Mr. Javad outside the school. I called him several times until he finally answered. We talked for about 25 minutes.
The martyr's wife says: I calmed down a bit after talking to him. When I returned, I told my family that I talked to Mr. Javad. I asked him where he was and what was going on. He said: Fatima, don't worry at all, our place is safe. We have been working since morning and have done a lot of work. He even jokingly said that you can't do anything for us in Tabriz and you don't need to worry at all.
The last mission; fighting an enemy drone
But a few hours later, something happened that changed the course of this family's life forever. The martyr's wife continues her story: Around 9 or 10, Mr. Javad's team identifies an enemy drone and manages to destroy it. But after that, another drone enters the area. When they want to target it too, unfortunately, the drone takes action earlier and Mr. Javad, along with several of his colleagues, are martyred.

همسر شهید جواد بشیری خسروشاهی در گفت‌وگو با خبرنگار مهر با اشاره به سال‌های نوجوانی همسرش می‌گوید: آقا جواد از همان کودکی اهل کار و تلاش بود. از ۱۲ سالگی وارد بازار کار شده بود و کارهای مختلفی انجام داده بود؛ از بنایی گرفته تا گچ‌بری. اما یکی از کارهایی که واقعاً به آن علاقه داشت و روی آن تمرکز کرده بود، تراشکاری بود.
همسر این شهید با یادآوری روزهای آخر زندگی همسرش می‌گوید: روز نهم اسفند بود. صبح با هم از خانه بیرون رفتیم. قرار بود من به مدرسه و او هم به محل کارش برود. مثل همیشه خداحافظی کردیم و هرکدام به سمت کار خودمان رفتیم. چند ساعت بعد خبر رسید که باید مدارس تخلیه شوند. ما هم بچه‌ها را آماده کردیم تا به خانه‌هایشان برگردند.
وی می‌افزاید: وقتی از مدرسه بیرون آمدم، دلم خیلی شور می‌زد. از عصر جمعه قبلش دلشوره داشتم و این نگرانی تا صبح شنبه و حتی تا عصر همان روز هم ادامه داشت. بیرون از مدرسه به آقا جواد زنگ زدم. چند بار تماس گرفتم تا بالاخره جواب داد. حدود ۲۵ دقیقه با هم صحبت کردیم.
همسر شهید می‌گوید: بعد از صحبت با او کمی آرام شدم. وقتی برگشتم، به خانواده گفتم که با آقا جواد صحبت کردم. از او پرسیدم کجایی و چه خبر؟ گفت: فاطمه اصلاً نگران نباش، جای ما امن است. از صبح مشغول کار بودیم و کارهای زیادی انجام دادیم. حتی با شوخی گفت تو در تبریز هیچ کاری نمی‌توانی برای ما انجام بدهی و اصلاً هم لازم نیست نگران باشی.
اما ساعاتی بعد اتفاقی رخ داد که مسیر زندگی این خانواده را برای همیشه تغییر داد. همسر شهید در ادامه روایت می‌کند: حدود ساعت ۹ یا ۱۰ صبح، تیم آقا جواد یک پهپاد دشمن را شناسایی می‌کنند و موفق می‌شوند آن را منهدم کنند. اما بعد از آن، پهپاد دیگری وارد منطقه می‌شود. وقتی می‌خواهند آن را هم هدف قرار بدهند، متأسفانه پهپاد زودتر اقدام می‌کند و آقا جواد به همراه چند نفر از همکارانش به شهادت می‌رسند.