What took place on Esfand 9, 1404 (February 28, 2026) in the city of Minab unfolded within a short time span before noon. At least five missiles struck the area of the “Shajareh Tayyebeh” elementary school, including both the girls’ and boys’ sections. The timing of the attack—around 11:30 a.m.—coincided with a critical point in the school day, when classes were in session and the concentration of students in classrooms was at its peak.
The intensity of the explosions was such that major parts of the building collapsed within the first moments, and dozens of classrooms were effectively reduced to piles of rubble.
Only a few hours later, while initial rescue and search operations were still underway, another strike targeted the nearby medical center at 3:40 p.m.—a facility that had effectively become the main point for transferring and treating the wounded. This second incident not only expanded the scope of destruction but also severely disrupted relief efforts and added to the complexity of crisis management.

Mokhtar Zakari, the father of Asra and Salma Zakari—two students killed in the Minab school—who had traveled to Qom with a group of families of the victims on the occasion of the Ten Days of Karamat, told Mehr News Agency:
“Only about one minute after the school teacher called families to come and pick up their children, the explosion occurred. The situation that followed left virtually no possibility for any rescue efforts.”

Describing his presence at the scene, this grieving father said:
“When we reached the area around the school, the crowd, the heavy smoke, and the chaotic conditions were clearly visible. Many students were in very poor physical and psychological condition, and families were in complete shock.”

He continued:
“In those first moments, scenes emerged that showed the intensity of the disaster—injured children, and parents searching through the rubble for their children. In those moments, hope of finding survivors diminished rapidly.”

Describing the condition of the school building, he said:
“The school had been destroyed to such an extent by the force of the explosions that it was no longer recognizable. The two-story building appeared like a compressed, collapsed mass.”

After the bodies were transferred to the hospital, the identification process began, and images of the victims were shown to families:
“I identified my older daughter, Asra, there at the site, but to identify my younger daughter, Salma, I had to go to the morgue.”

He added that, in his account, both of his daughters had not suffered severe visible injuries, and that the primary cause of death was being trapped under the rubble from the collapsed building. Their bodies were found together—something he described as deeply painful for the family.
He further noted that among the victims were children with various conditions, including burns, amputations, and severe injuries—scenes that were extremely difficult for families to witness.

آنچه در روز نهم اسفند ۱۴۰۴ در شهر میناب رخ داد، در فاصله زمانی کوتاهی پیش از ظهر، دست‌کم پنج موشک به محدوده دبستان «شجره طیبه» شامل بخش‌های دخترانه و پسرانه اصابت کرد. زمان‌بندی حمله، در حوالی ساعت ۱۱:۳۰، نقطه‌ای حساس در روزانه مدرسه محسوب می‌شد، زمانی که کلاس‌ها در جریان بود و تراکم حضور دانش‌آموزان در فضاهای آموزشی به بیشترین میزان خود می‌رسید.
شدت انفجارها به‌گونه‌ای گزارش شده که بخش‌های اصلی ساختمان در همان لحظات اولیه فرو ریخته و ده‌ها کلاس درس عملاً به توده‌ای از آوار تبدیل شده است.
تنها چند ساعت بعد، در حالی که عملیات اولیه امداد و جست‌وجو در جریان بود، یک حمله دیگر در ساعت ۱۵:۴۰ مرکز درمانی مجاور را هدف قرار داد، مرکزی که عملاً به نقطه انتقال و رسیدگی به مجروحان حادثه تبدیل شده بود و این رخداد دوم، علاوه بر افزایش دامنه خسارات، فرآیند امدادرسانی را نیز با اختلال جدی مواجه کرد و بر پیچیدگی مدیریت بحران افزود.

مختار ذاکری پدر اسرا و سلما ذاکری، دو دانش‌آموز شهید مدرسه‌ای در میناب که به مناسبت ایام دهه کرامت به همراه جمعی از خانواده های معظم شهدای این حادثه به قم سفر کردند
در گفتگو با خبرنگار مهر، در بیان جزئیات حادثه حمله آمریکا به مدرسه میناب گفت: تنها حدود یک دقیقه پس از تماس معلم مدرسه با خانواده‌ها برای مراجعه و تحویل گرفتن دانش‌آموزان، انفجار رخ داد و شرایطی رقم خورد که عملاً امکان هرگونه اقدام برای نجات را از بین برد.
این پدر داغ‌دیده با اشاره به حضور خود در محل حادثه اظهار کرد: زمانی که به اطراف مدرسه رسیدیم، ازدحام جمعیت، دود شدید و وضعیت آشفته منطقه کاملاً قابل مشاهده بود و بسیاری از دانش‌آموزان در وضعیت نامناسبی از نظر جسمی و روحی قرار داشتند و خانواده‌ها در شوک کامل به سر می‌بردند.
ذاکری ادامه داد: در همان دقایق ابتدایی، صحنه‌هایی دیده شد که نشان می‌داد شدت حادثه بسیار بالا بوده است؛ از جمله کودکان آسیب‌دیده و والدینی که در میان آوار به دنبال فرزندان خود بودند و در آن لحظات امید به یافتن افراد زنده به سرعت کاهش یافت.
وی با توصیف وضعیت ساختمان مدرسه گفت: مدرسه در اثر شدت انفجار به‌گونه‌ای تخریب شده بود که عملاً قابل شناسایی نبود و ساختمان دو طبقه مانند یک حجم فشرده و درهم‌فرورفته به نظر می‌رسید. پس از انتقال پیکرها به بیمارستان، روند شناسایی آغاز شد و تصاویر جانباختگان در اختیار خانواده‌ها قرار گرفت. تصویر دختر بزرگ‌ترم، اسرا، را در همان محل شناسایی کردم اما برای شناسایی فرزند کوچکتر سلما، به سردخانه مراجعه کردم.
وی با اشاره به شرایط پیکرها اظهار کرد: هر دو فرزندش از نظر ظاهری آسیب شدید ندیده بودند و به گفته او، علت اصلی جان‌باختن آن‌ها قرار گرفتن زیر آوار ناشی از تخریب ساختمان بوده است. پیکر هر دو کودک در کنار یکدیگر پیدا شده و این موضوع برای خانواده بسیار دردناک بوده است.
افزود: در میان جانباختگان، کودکانی با وضعیت‌های متفاوت از جمله سوختگی، قطع عضو و آسیب‌های شدید وجود داشتند که مشاهده آن برای خانواده‌ها بسیار دشوار بوده است.