The bombing of an elementary school in Minab, which killed and injured dozens of students, continues to be accompanied by shocking accounts from survivors; accounts that reveal the human dimensions of this disaster even more than before.
Asal Habashi, a 9-year-old student and one of five survivors of a class of 15, describes that day: “Our teacher was at work that day and the last bell rang and he was not at school; my other friends and I were playing on the second floor after the teacher left and when the noon call to prayer came, I went to perform ablution.”
She describes the moment of the explosion as follows: “At that moment, I heard a very scary sound and wanted to quickly go upstairs when they knocked on the school and then I was thrown into the boys’ school; the blast wave threw me and I was under the rubble and I didn’t understand what happened after that.”
This student says about the fate of his classmates: “There were 15 of us in the class, and none of my friends and classmates were injured; most of them were martyred the day they hit the school. Only 5 of us survived.”
Referring to the loss of his friends, he added: “I miss my friends like Setayesh, Khadija, Motaharah, Mahna, and Maryam; all of these children were martyred; I was especially close friends with Setayesh and Khadija.”
I was unconscious and they thought I was dead
The most shocking part of this story dates back to the moments after he was rescued from the rubble. Asal says: “After they found me from the rubble, I was unconscious and they took me to the hospital in an ambulance; my uncle says they said I was dead and they wanted to put me in a body bag like the other children; They said I wasn’t breathing and didn’t have a pulse, then my uncle had argued with them and after a few minutes when I moved one of my legs they realized I was alive.”
The student, who was hospitalized for about a month, has now returned home, but is still struggling with the physical and mental effects of the incident. He says: “The day they hit the school, my legs, arms, stomach and back were bruised and burned… Now I feel better and only my back hurts a little.”
Mother’s account of searching through the rubble and bodies
The student’s mother also describes the moments after the incident: “Everything was so destroyed and in disarray that I couldn’t remember why I went there or who I was looking for… All the children were put in blankets and the ambulance kept coming and going; "The arms and legs of the various children were hanging to one side, and as far as the eye could see, the children's dismembered bodies were lying around."
He added about the moment his daughter was found: "One of the rescuers found her on a shoelace that had emerged from the rubble after all that searching... The only thing left on my daughter's foot was the shoelace that led us to her."
According to the mother, Asal has not yet fully recovered and "walks with difficulty" and has become "very sensitive and irritable" emotionally.

بمباران یک مدرسه ابتدایی در میناب که به کشته و مجروح شدن ده‌ها دانش‌آموز منجر شد، همچنان با روایت‌های تکان‌دهنده بازماندگان همراه است؛ روایت‌هایی که ابعاد انسانی این فاجعه را بیش از پیش آشکار می‌کند.
عسل حبشی، دانش‌آموز ۹ ساله و یکی از ۵ بازمانده یک کلاس ۱۵ نفره، در شرح آن روز می‌گوید: «معلم ما آن روز کار داشت و زنگ آخر رفت و در مدرسه نبود؛ من و دیگر دوستانم بعد از رفتن معلم در همان طبقه دوم در حال بازی بودیم و نزدیک اذان ظهر که شد، رفتم تا وضو بگیرم.»
او لحظه انفجار را این‌گونه توصیف می‌کند: «در همان موقع صدای خیلی ترسناکی شنیدم و می‌خواستم سریع بروم بالا که مدرسه را زدند و پس از آن به داخل مدرسه پسرانه پرت شدم؛ موج انفجار من را پرت کرد و زیر آوار بودم و بعدش را دیگر نفهمیدم که چه شد.»
این دانش‌آموز درباره سرنوشت همکلاسی‌هایش می‌گوید: «ما در کلاس ۱۵ نفر بودیم و از دوستان و همکلاسی‌هایم کسی زخمی نشده؛ بیشترشان آن روزی که مدرسه را زدند شهید شدند. فقط ما ۵ نفر زنده ماندیم.»
او با اشاره به از دست دادن دوستانش افزود: «دلم برای دوستانم مثل ستایش، خدیجه، مطهره، محنا و مریم تنگ شده است؛ همه این بچه‌ها شهید شدند؛ مخصوصا با ستایش و خدیجه دوست صمیمی بودیم.»
بیهوش بودم و فکر می‌کردند مرده‌ام
بخش تکان‌دهنده این روایت به لحظات پس از نجات او از زیر آوار بازمی‌گردد. عسل می‌گوید: «بعد از اینکه من را از زیر آوار پیدا کردند، بیهوش بودم و با آمبولانس به بیمارستان بردند؛ دایی‌ام می‌گوید که گفته‌اند من مرده‌ام و می‌خواستند مرا هم مثل بقیه بچه‌ها داخل کیسه (کاور ویژه اجساد افراد جانباخته) بگذارند؛ گفته بودند که من نفس نمی‌کشم و نبض ندارم، بعد دایی من آنها را دعوا کرده بود و بعد از چند دقیق که من یکی از پاهایم را تکان دادم فهمیدند من زنده‌ام.»
این دانش‌آموز که حدود یک ماه در بیمارستان بستری بوده، اکنون به خانه بازگشته، اما همچنان با عوارض جسمی و روحی حادثه دست‌وپنجه نرم می‌کند. او می‌گوید: «روزی که مدرسه را زدند پاها، دستها، شکم و کمرم زخم شد و سوخته بود... الان حالم بهتر شده و فقط کمرم کمی درد می‌کند.»
روایت مادر از جست‌و‌جو در میان آوار و پیکر‌ها
مادر این دانش‌آموز نیز با شرح لحظات پس از حادثه می‌گوید: «آنقدر همه چیز خراب و بهم ریخته بود که یادم نمی‌آمد چرا به آنجا رفته‌ام و دنبال چه کسی می‌گردم... همه بچه‌ها را در کاور‌ها قرار داده بودند و آمبولانس مدام می‌آمد و می‌رفت؛ از بچه‌های مختلف دست و پاهایشان هر کدام یک طرف افتاده بود و تا جایی که چشم کار می‌کرد بدن تکه‌تکه شده بچه‌ها به اطراف افتاده بود.»
او درباره لحظه پیدا شدن دخترش افزود: «یکی از امدادگران او را از روی یک لنگه کفشی که بعد از آن همه جست‌و‌جو از زیر آوار بیرون زده بود پیدا کرد... فقط همان لنگه کفش به پای دخترم مانده بود که ما را به او رساند.»
به گفته مادر، عسل هنوز به‌طور کامل بهبود نیافته و «به سختی راه می‌رود» و از نظر روحی نیز «خیلی حساس و زودرنج شده است.»