Source
Captured Post Date: 2025-07-24 15:08:00
Translated Author:
Author: justlikeusiran
Translated Content:
Hamidreza and Fatemeh Seddighi Saber; Siblings
Hamidreza was only 17 years old, a gifted student with a gentle spirit, a teenager who made his parents proud and was admired by his classmates.
Fatemeh, 22, was in her fourth year of medical school. Calm, focused, and full of hope, she had dedicated her future to treating others.
On the morning of June 13, 2025, an Israeli missile struck their family home in Tehran, targeting their father, Mohammadreza Seddighi Saber, a nuclear scientist. Instead, Hamidreza was killed instantly in the explosion on the first day of the attack.
On June 24, 2025, a second missile hit their grandparents’ home on the outskirts of Ashrafiyeh, where their family had gathered for safety. Fatemeh, their younger sister, Mahia, their parents, and more relatives were killed in that second attack.
Hamidreza died in the living room of his home. Fatima died in her grandparents' home, surrounded by those who loved her. Neither was on the battlefield. Both were in places where they should have felt safe.
We say their names. We remember two brilliant young lives that could have shaped medicine and science. They were not targets. They were just like us.
Hamidreza was only 17 years old, a gifted student with a gentle spirit, a teenager who made his parents proud and was admired by his classmates.
Fatemeh, 22, was in her fourth year of medical school. Calm, focused, and full of hope, she had dedicated her future to treating others.
On the morning of June 13, 2025, an Israeli missile struck their family home in Tehran, targeting their father, Mohammadreza Seddighi Saber, a nuclear scientist. Instead, Hamidreza was killed instantly in the explosion on the first day of the attack.
On June 24, 2025, a second missile hit their grandparents’ home on the outskirts of Ashrafiyeh, where their family had gathered for safety. Fatemeh, their younger sister, Mahia, their parents, and more relatives were killed in that second attack.
Hamidreza died in the living room of his home. Fatima died in her grandparents' home, surrounded by those who loved her. Neither was on the battlefield. Both were in places where they should have felt safe.
We say their names. We remember two brilliant young lives that could have shaped medicine and science. They were not targets. They were just like us.
Content:
حمیدرضا و فاطمه صدیقی صابر؛ خواهر و برادر
حمیدرضا تنها ۱۷ سال داشت دانش آموزی با استعداد و روحی لطیف، نوجوانی که باعث افتخار والدینش بود و همکلاسی هایش او را می دیدند.
فاطمه، ۲۲ ساله، در سال چهارم دانشکده پزشکی بود. آرام، متمرکز و سرشار از امید، او آینده خود را وقف درمان دیگران کرده بود.
صبح روز ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ (۱۳ ژوئن ۲۰۲۵)، یک موشک اسرائیلی خانه خانوادگی آنها در تهران را هدف قرار داد که پدرشان، محمدرضا صدیقی صابر، دانشمند هسته ای را نشانه گرفته بود. اما در عوض، حمیدرضا در انفجار بلافاصله کشته شد اولین روز حمله.
در ۳ تیر ۱۴۰۴ (۲۴ ژوئن)، موشک دوم به خانه پدربزرگ و مادربزرگشان در آستانه اشرفیه، که خانواده آنها برای امنیت جمع شده بودند، اصابت کرد. فاطمه، خواهر کوچکشان مهیا، والدینشان و بستگان بیشتری در آن حمله دوم کشته شدند.
حمیدرضا در اتاق نشیمن خانه اش جان باخت. فاطمه در خانه پدربزرگ و مادربزرگش، در میان کسانی که دوستش داشتند، جان داد. هیچ کدام در میدان جنگ نبودند. هر دو در مکان هایی که قرار بود احساس امنیت کنند.
ما نام آنها را می گوییم. ما دو زندگی درخشان جوان را به یاد می آوریم که می توانستند پزشکی و علم را شکل دهند. آنها هدف نبودند. آنها درست مثل ما بودند.
حمیدرضا تنها ۱۷ سال داشت دانش آموزی با استعداد و روحی لطیف، نوجوانی که باعث افتخار والدینش بود و همکلاسی هایش او را می دیدند.
فاطمه، ۲۲ ساله، در سال چهارم دانشکده پزشکی بود. آرام، متمرکز و سرشار از امید، او آینده خود را وقف درمان دیگران کرده بود.
صبح روز ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ (۱۳ ژوئن ۲۰۲۵)، یک موشک اسرائیلی خانه خانوادگی آنها در تهران را هدف قرار داد که پدرشان، محمدرضا صدیقی صابر، دانشمند هسته ای را نشانه گرفته بود. اما در عوض، حمیدرضا در انفجار بلافاصله کشته شد اولین روز حمله.
در ۳ تیر ۱۴۰۴ (۲۴ ژوئن)، موشک دوم به خانه پدربزرگ و مادربزرگشان در آستانه اشرفیه، که خانواده آنها برای امنیت جمع شده بودند، اصابت کرد. فاطمه، خواهر کوچکشان مهیا، والدینشان و بستگان بیشتری در آن حمله دوم کشته شدند.
حمیدرضا در اتاق نشیمن خانه اش جان باخت. فاطمه در خانه پدربزرگ و مادربزرگش، در میان کسانی که دوستش داشتند، جان داد. هیچ کدام در میدان جنگ نبودند. هر دو در مکان هایی که قرار بود احساس امنیت کنند.
ما نام آنها را می گوییم. ما دو زندگی درخشان جوان را به یاد می آوریم که می توانستند پزشکی و علم را شکل دهند. آنها هدف نبودند. آنها درست مثل ما بودند.
Images:
Additional Details
Captured Date
2025-08-27 18:27:21
Captured Post ID
1948399775071756593
Element
