dr.mohammad.mokhber 3d📸Meeting with the family of martyr Mohammad Bagheri

dr.mohammad.mokhber 3d📸دیدار با خانواده ش ه ی د محمد باقری

masoudsharafi313 2dA picture of martyr Sardar Mohammad Bagheri, along with his wife and daughter, who were martyred during the criminal aggression of the Zionist regime.

masoudsharafi313 2dتصویری از شهید سردار محمد باقری به همراه همسر و دخترش که در جریان تجاوز جنایت کارانه رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند.

How much mudslinging has been done against Sina Soleimani these past two days? Sina's father's name is Ebrahimeh, not Gholamreza. Her father is neither a Sardar nor Nezami! He is a retired municipal employee. Sina Soleimani's last position was as a manager of Vamid Investment. His constituency has nothing to do with Abaravan. I never went to Sina's house, I knew to some extent that he was in Andarzgoo. My wrong photo caused a wrong judgment about Sina. According to his brother, his house was in Araj, Golzar Street, behind Sardar Bagheri's house, where the blast wave and lack of oxygen caused him to lose his life under the rubble. This is a photo of his house, where he lived on the fourth floor.

چقدر لجن پراکنی کردند علیه سینا سلیمانی این دو روز اسم پدر سینا ابراهیمه نه غلامرضا پدرش نه سرداره نه نظامی! کارمند بازنشسته شهرداریه آخرین سمت سینا سلیمانی مدیر سرمایه‌‌گذاری وامید بوده. اصلا حوزه‌اش هیچ ربطی به ابرآروان نداره من هیچ وقت خونه سینا نرفتم، حدودی میدونستم توی اندرزگو هست. عکس اشتباه من باعث قضاوت نادرست در مورد سینا شده طبق گفته برادرش خونه‌اش توی اراج خیابون گلزار بوده، پشت خونه سردار باقری که‌ موج‌ انفجار و کمبود اکسیژن زیر آوار باعث میشه جونش رو از دست بده اینم عکس خونه‌اش که طبقه چهارمش زندگی میکرد

2- Tehran, Sattarkhan, Patrice Lumumba Street, Abshouri Street Residence of Mohammad Bagheri, Chief of the Joint Staff of the Armed Forces and his assassination

۲- تهران، ستارخان، خیابان پاتریس لوممبا خیابان آبشوری محل سکونت محمد باقری رئیس ستاد مشترک کل نیروهای مسلح و ترور او

dr.mohammad.mokhber 3d📸Meeting with the family of martyr Mohammad Bagheri

dr.mohammad.mokhber 3d📸دیدار با خانواده ش ه ی د محمد باقری

masoudsharafi313 2dA picture of martyr Sardar Mohammad Bagheri, along with his wife and daughter, who were martyred during the criminal aggression of the Zionist regime.

masoudsharafi313 2dتصویری از شهید سردار محمد باقری به همراه همسر و دخترش که در جریان تجاوز جنایت کارانه رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند.

bonyadravayatefath 4w message by the authorities of Narrative Fatah Publications following the testimony of the holy defense correspondent of the martyr Fereshteh Bagheri Bismillah Bismillah al -Jabarinjab Mr. Hadi Kohan, the Honorable Defense News Agency. We received the news of the martyrdom of the precious colleague, Ms. Fereshteh Bagheri, which was caused by the attacks of the Quds occupation regime on the first day of this devious regime. He, with his firm steps in the path of awareness and reflection of truth, made his life on the floor and made his name in the proud history of the martyrs of the path of the pen and the eternal freedom. The remembrance of their efforts and sacrifices will always survive in our minds and hearts, and there will be a way to continue the path of enlightenment. From the Lord of the Almighty, for them, for them, the degrees and companions of Allah, and for the survivors and their subordinate colleagues, Jamil and Jamil.

bonyaderavayatefath 4wپیام مسئولین انتشارات روایت فتح در پی شهادت خبرنگار خبرگزاری دفاع مقدس شهیده فرشته باقری بسم الله قاصم الجبارینجناب آقای هادی کهن‌دلمدیر محترم خبرگزاری دفاع مقدسبا سلام و عرض تبریک وصل و ورود سرکار خانم فرشته باقری افشردی به کاروان شهدا و تسلیت به شما و جامعۀ خبرنگاری برای از دست دادن این عزیز گرانمایهبا قلبی آکنده از اندوه و در عین حال افتخار، خبر شهادت مظلومانه همکار گرانقدر، سرکار خانم فرشته باقری را که ناشی از حملات رژیم اشغالگر قدس در اولین روز حملۀ این رژیم منحوس بوده، دریافت کردیم.شهادت این بانوی مجاهد و خبرنگار متعهد، ضایعه‌ای بزرگ برای آن خبرگزاری محترم، جامعۀ رسانه‌ای ایران و تمامی آزادگان جهان است. ایشان با قلم و گام‌های استوار خود در مسیر آگاهی‌بخشی و انعکاس حقیقت، جان بر کف نهاد و نام خود را در تاریخ پر افتخار شهدای راه قلم و آزادی جاودانه ساخت.انتشارات روایت فتح ضمن عرض تسلیت به مناسبت این فقدان و تبریک به خاطر این عروج ملکوتی به پیشگاه آن شهید والامقام و خانواده محترمشان، عمیق‌ترین مراتب تسلیت و همدردی‌مان را به جنابعالی، همکاران محترم خبرگزاری دفاع مقدس و جامعۀ بزرگ رسانه ابراز می‌داریم. یاد و خاطرۀ تلاش‌ها و فداکاری‌های ایشان، همواره در ذهن و قلب ما زنده خواهد ماند و چراغ راهی برای ادامۀ مسیر روشنگری خواهد بود.از درگاه خداوند متعال، برای ایشان، علو درجات و همنشینی با اولیاء الله، و برای بازماندگان و همکاران داغدارشان صبر جمیل و اجر جزیل مسئلت می‌نماییم.با احترام و ارادت#بنیاد_فرهنگی_روایت_فتح@bonyaderavayatefath

2- Tehran, Sattarkhan, Patrice Lumumba Street, Abshouri Street, residence of Mohammad Bagheri, Chief of the Joint Staff of the Armed Forces, and his assassination

۲- تهران، ستارخان، خیابان پاتریس لوممبا خیابان آبشوری محل سکونت محمد باقری رئیس ستاد مشترک کل نیروهای مسلح و ترور او

تصویر یک خانه در محلاتی که هدف قرار گرفت گفته می‌شود این تصویر یک خانه در شهرک شهید محلاتی تهران است که در آن انفجار اتفاق افتاده است. باشگاه خبرنگاران: گفته می‌شود این تصویر یک خانه در شهرک شهید محلاتی تهران است که در آن انفجار اتفاق افتاده است. منابع رسمی این تصاویر را تایید نکرده‌اند. Image of a house in the targeted neighborhood This image is said to be of a house in Shahid Mahallati neighborhood in Tehran where the explosion occurred. Reporters Club: This image is said to be of a house in Shahid Mahallati neighborhood in Tehran where the explosion occurred. Official sources have not confirmed these images.

لطفا از نوشتن با حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید. از ارسال دیدگاه های نامرتبط با متن خبر، تکرار نظر دیگران، توهین به سایر کاربران و ارسال متن های طولانی خودداری نمایید. لطفا نظرات بدون بی احترامی، افترا و توهین به مسئولان، اقلیت ها، قومیت ها و ... باشد و به طور کلی مغایرتی با اصول اخلاقی و قوانین کشور نداشته باشد. در غیر این صورت، «برترین ها» مطلب مورد نظر را رد یا بنا به تشخیص خود با ممیزی منتشر خواهد کرد.

nasime.wesal 2w🔴The destruction of Mohammad Bagheri's house from another angle. The strength and volume of the destruction is such that no one can get out alive under any circumstances. Compare it to the attack on Shamkhani's house, which was destroyed almost identically, but Shamkhani is alive and well without a scratch or a mark. 🆔️nasime.wesal

nasime.wesal 2w🔴تخریب خانه محمدباقری از زاویه ای دیگرقدرت و حجم تخریب به گونه ای است که تحت هیچ شرایطی زنده خارج نشودمقایسه کنید با حمله به خانه شمخانی که تقریبا شبیه به هم تخریب شده اما شمخانی سالم بدون خط و خش زنده است🆔️nasime.wesal

rasanknews 5wImages of the targets of the Israeli airstrike in Tehran; Mohammad Bagheri was announced as one of the targets of the attackAccording to Rasank, this morning, June 13, 1404, following the Israeli army's extensive and organized attack on Tehran and several parts of Iran, Israeli media announced that Mohammad Bagheri, Chief of Staff of the Armed Forces of the Islamic Republic, was one of the main targets of these attacks. According to a high-ranking Israeli official, these attacks were designed to target the homes of some senior military and political officials of the Islamic Republic of Iran. Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu said in a speech about the attack: "Our battle is not with the Iranian people, but with the dictatorship ruling Iran." He emphasized that the Israeli army "has struck at the heart of Iran's ballistic missile program" and that this military operation will continue until the mission is fully completed. Israeli media have reported that dozens of fighter jets of the country's air force have so far completed the first wave of attacks. The targets of the attack included dozens of military centers and sites related to the Islamic Republic's nuclear program in various parts of Iran. Officials of the Islamic Republic have not yet provided an official response to the targeting of Mohammad Bagheri or the other individuals named. These developments are occurring at a time when the security situation in Tehran and other cities has increased sharply, flights at Khomeini International Airport have been suspended, and internal sources have reported fires, successive explosions, and severe tremors in various areas of the capital. @rasanknewst.me/rasanknewshttps://whatsapp.com/channel/0029VaDp6y3HwXbIpfxOhE2f

rasanknews 5wتصاویری از اهداف حمله هوایی اسرائیل در تهران؛ محمد باقری از اهداف حمله اعلام شدبه گزارش رسانک، بامداد امروز ۲۳ خرداد ماه ۱۴۰۴، در پی حمله گسترده و سازمان‌یافته ارتش اسرائیل به تهران و چند نقطه از ایران، رسانه‌های اسرائیلی اعلام کردند که محمد باقری، رئیس ستاد کل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، یکی از اهداف اصلی این حملات بوده است. بر اساس اظهارات یک مقام بلندپایه اسرائیلی، این حملات با هدف قرار دادن خانه‌های برخی مقام‌های ارشد نظامی و سیاسی جمهوری اسلامی ایران طراحی شده است.بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در سخنانی درباره این حمله گفت: «نبرد ما با مردم ایران نیست، بلکه با دیکتاتوری حاکم بر ایران است.» او تأکید کرد که ارتش اسرائیل «به قلب برنامه موشک‌های بالستیک ایران ضربه زده» و این عملیات نظامی تا تکمیل کامل مأموریت ادامه خواهد یافت.رسانه‌های اسرائیلی گزارش داده‌اند که ده‌ها جت جنگنده نیروی هوایی این کشور تاکنون موج نخست حملات را به پایان رسانده‌اند. اهداف حمله شامل ده‌ها مرکز نظامی و سایت‌های مرتبط با برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی در نقاط مختلف ایران بوده‌اند. هنوز مقامات رسمی جمهوری اسلامی درباره هدف قرار گرفتن محمد باقری یا سایر افراد نام‌برده شده واکنشی رسمی ارائه نکرده‌اند.این تحولات در حالی رخ می‌دهد که فضای امنیتی در تهران و شهرهای دیگر به شدت افزایش یافته، پروازها در فرودگاه بین‌المللی خمینی متوقف شده و منابع داخلی از آتش‌سوزی، انفجارهای پیاپی و لرزش شدید در مناطق مختلف پایتخت خبر داده‌اند. @rasanknewst.me/rasanknewshttps://whatsapp.com/channel/0029VaDp6y3HwXbIpfxOhE2f

Apparently, the house of General Mohammad Bagheri was targeted by an Israeli attack. The Quds Force channel wrote: "Pray for the health of the commanders." Several images are also being released showing the destruction of a number of houses in the Mahallati town.

ظاهراً خانه سردار محمد باقری مورد هدف حمله اسرائیل قرارگرفته. کانال سپاه قدس نوشته برای سلامتی فرماندهان دعا کنید. تصاویر متعددی هم داره از تخریب شدن تعدادی از خانه‌های شهرک محلاتی منتشر میشه.

#Urgentl in Mahallati town, it is said that they attacked the unit of one of the IRGC generals, it seems to be the house of General Bagheri.

#فوری شهرک محلاتی، گفته شده درست به واحد یکی از سرداران سپاه زدند گویا خانه سردار باقری هست

A citizen: "They hit Sardar Bagheri's house"

یک شهروند: «خانه سردار باقری را زدند»

Video from the Saadat Abad area of Tehran. Information indicates that Sardar Bagheri's house was targeted.

ویدیویی از منطقه سعادت آباد تهران. اطلاعات مبنی بر این است که خانهٔ سردار باقری مورد هدف قرار گرفته است.

See / Brother of Martyr Sardar Bagheri: He was martyred in his own home with three projectiles, along with his wife and daughter.

ببینید / برادر سردار شهید باقری: ‌ ایشان در خانه خودش با سه پرتابه به همراه همسر و دخترش به شهادت رسیدند

The martyrdom of Lieutenant General Mohammad Bagheri, along with his daughter and wife, left an Iranian nation in mourning. Sardar Bagheri and his family did not take a single riyal from the treasury. They were renowned for their health in all aspects. Their departure left a great scar on the heart of Iran.

شهادت سپهبدمحمد باقری به همراه دختر و همسرش یک ایران را داغدار کرد سردار باقری و خانواده اش ریالی از بیت المال برنداشتند ایشان شهره سلامت نفس در تمام ابعاد بودند. رفتنشان داغ بزرگی بر دل ایران گذاشت.

Shocking video | Mohammad Bagheri's house completely turned to ashes after his assassination #Mohammad_Bagheri #Israel #Iran https://farsikhabar.com/%d8%a2%db%8c%d8%a7-%d9%85%d8%ad%d9%85%d8%af-%d8%a8%d8%a7%d9%82%d8%b1%db%8c-%da%a9%d8%b4%d8%aa%d9%87-%d8%b4%d8%af%d9%87-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%9f-%d8%ad%d9%85%d9%84%d9%87%d8%a7%db%8c-%da%a9/…

ویدیو شوکـ ـه‌کننده | خانه محمد باقری پس از کـ ـشته‌شدنش کاملا به خاکستر تبدیل شد #محمد_باقری #اسرائیل #ايران https://farsikhabar.com/%d8%a2%db%8c%d8%a7-%d9%85%d8%ad%d9%85%d8%af-%d8%a8%d8%a7%d9%82%d8%b1%db%8c-%da%a9%d8%b4%d8%aa%d9%87-%d8%b4%d8%af%d9%87-%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%9f-%d8%ad%d9%85%d9%84%d9%87%d8%a7%db%8c-%da%a9/…

According to Jahan News, quoted by Tasnim, you must know where your name is now, Fereshte Jan? On the list of martyred journalists; the same list that you had scrolled up and down dozens of times while you were there, and each time you looked for a place for your name and wished that your name would be in front of one of those numbers. For example, number 50 or 110 or 200 or... I am talking about the list of martyred journalists from Gaza; the same list that came to life a year and a half ago and after the Al-Aqsa storm with the martyrdom of the first Gazan journalist, and over the course of more than a year and a half, the number reached 230 martyred journalists. The same list whose martyrs are among the bravest and most oppressed prophets in the field of news about the lost rights of humanity. You yourself had said - to your friends and colleagues - that you wanted to be one of those martyrs. You said you wanted to take up arms and go to Gaza and fight the Zionist regime and defend the Palestinians! Your colleagues made fun of you jokingly and seriously, but you were serious and said: I'm telling the truth; I want to go to war against the infanticidal regime; I want to become a martyr in this way... Who knew your heart except God, dear Fereshteh? That's why he opened a place in the middle of that list for you; the list of journalists who spoke and wrote about martyrs; from Gaza; from the people; from Iran, from the oppressed of Palestine and Lebanon and the Islamic world; from resistance and standing up to the death against the puppet and illusory powers of money, force and deceit... the same journalists whose end and end and destiny is red death and martyrdom. Your name is now sitting there, dear Fereshteh; right where you wanted it. Look! You didn't go to occupied Palestine, you didn't go to Gaza, you were right here; Behind one of these tables, like one of us journalists! But your heart was there, on the battlefield with the enemies of truth and justice, and God bought your heart and how beautiful he bought you, Fereshteh.. Unknown among us and known among the martyrs, you were anonymous and nameless; you had said you didn't want them to know you were the daughter of Major General Bagheri! They had said that to attend work, you used to travel by subway, without personal means, like the rest of the people... Bahman Kargar, the head of the Foundation for the Preservation of Monuments and the Propagation of the Values of Sacred Defense, had said that you even stayed and worked until late: "It can be said with confidence that this martyr was the simplest and most hardworking person in that complex. She used to travel by subway and sometimes stayed at work until late, to the point that the news agency officials were worried about her safety. Even on business trips, despite the offer of her colleagues to accompany her, she preferred to return alone." You wanted to be yourself; Be yourself, minus the family name, fame, lineage, and lineage that linked you to the great and legendary men of this land; to your noble father and your martyred genius uncle; to the noble and noble family of the Afshordis (or Bagheris). That's what you were like as a family; great but humble and unpretentious; that's why when Sardar Kargar warned your father about the danger to your life and told him that they were concerned about your safety, Major General Bagheri; the highest military official in this land had said: "Let us go about our lives and live with the people." It was as if you had all grown up in the same school; a school whose motto is a simple and hard-working life, without privilege and without rent, living with the people, alongside the people, and martyrdom in the way of God, the land, and the people. And you, like your uncle; Martyr Hassan Bagheri, and like your martyred father, lived just like a martyr; pure, simple, and unblemished, believing and steadfast... In fact, you lived martyrdom line by line; You, who, after your education and at the beginning of your entry into the job market, chose journalism and writing; writing about martyrs; about the sacred defense and resistance... and became a journalist; a journalist of martyrs... Surely, whenever you wrote about a martyr; when you reviewed him line by line and got closer to him with each line, you would call him softly and say that if he liked your efforts, efforts, and pen; that you had kept his name and memory and his flag high, to pray for you; for your martyrdom! And you knew very well that the prayers of martyrs are answered. Now you too have become a martyr; a martyr journalist; a martyr who was simple and quiet, without borders, without name or badge, unknown among us, but familiar among martyrs, from the inhabitants of heaven and familiar among the inhabitants of heaven. 230 The Most Faithful Martyr Reporter of Gaza Now that long and high list of martyred journalists of Gaza; The list that has crossed the 200-person mark also has an Iranian name; Fereshteh Bagheri. And you have become the 230th person on that list! What difference does it make that you are not an Arab, a Palestinian, or a Gazan?! What difference does it make when your heart beats for Gaza every day and every moment and the fight against the Zionist regime was your eternal desire? And wouldn't it be that in the battle between right and wrong and between the demons and the oppressed of this planet, no matter what race, tribe, or nationality you are, and whatever language or religion you belong to, your name will be written on the same front where your heart was and with your tongue, pen, and behavior, with what you have or don't have, you stood up in defense and support of that front?! And you, our Iranian angel; you spoke and wrote about the martyrs and your heart was with the martyrs and the oppressed and hungry people of Gaza; so you are one of those; from the people of the front of truth; whose fate is also tied to their fate; to martyrdom. How much you have become like Gaza, angel! What a strange fate, Fereshteh! This fate and your end have occupied my heart so much. You are here in Tehran, and Gaza is 1,979 kilometers away! You are here under the safe sky of Iran and the people of Gaza under a shower of bombs and missiles, smoke and fire! When you were writing and writing, you were in the shade and strong fence of a homeland whose sky is high and blue, its land is green and colorful with beautiful wild flowers, its air is heartwarming and invigorating, and the enthusiasm for life is pouring from head to toe, while in Gaza, the foundations of life have risen on sighs, fire and rubble. And between these two lives, these two situations, these two geographies, there is a distance from the earth to the sky, but... but what other than belief, faith and certainty in the Palestinian cause, in the legitimacy of Gaza and empathy with its oppressed people, did a red death like their death bring you?! A red death under the rubble of concrete, iron, and bricks, amidst smoke, fire, and gunpowder... Just like the endless deaths of Gaza; under the rubble, amidst smoke, fire, and iron... Like the blood and fire of Gaza journalists rolling around in; dawn; in your sleep; with bombs and missiles; like Fatima Hassouna, like Ahmad Mansour, like... You were asleep when the evil bat of Zionism targeted your nest and set fire to a frame of Gaza in your neighborhood, in our beloved Iran, and you were in the middle of that frame and in the most beautiful and heavenly moments; at dawn on Friday, you became a poppy and emerged from the dust, smoke, and rubble; red red... and you became a dove and flapped your wings and flew from under the rubble to the sky; light-winged; like angels, like the martyrs of Gaza... How much you have become like Palestine, my dear angel; how much like Gaza... do you see?! How much you have been a martyr, Fereshteh! How much you have been an angel, an Iranian martyred journalist! Fereshteh was born on a historic day from the day she was born until today; on 16 Azar, and on a historic day she left this planet of suffering; at dawn on Friday, 23 Khordad; a day that, after her martyrdom and that of the commanders, scientists, great men, great women, and children of our beloved Iran, was recorded and immortalized in the list of historical days of this red land. The last child of the family of Martyr Major General Mohammad Bagheri (Mohammad Hossein Afshardi); he was the Chief of General Staff of the Armed Forces of the Islamic Republic of Iran. When he entered this world on the sixteenth day of 1376, no one knew that about 27 years later, that is, at the same age that his martyred and genius uncle; Gholam Hossein Afshordi, known as Hassan Bagheri, attained the high rank of martyrdom, she too (along with her father; Mohammad Bagheri and his mother; Ashraf Afshordi) would join the ranks of the martyrs and his martyred uncle. Before joining the front, Martyr Hassan Bagheri was a cultural and political reporter for the Islamic Republic newspaper. When Martyr Hassan Bagheri's niece was born 15 years later, it seemed as if she had a similar fate to his uncle. She had studied communications at Allameh Tabatabaei University and after completing her studies, she started working at the Holy Defense News Agency in 2019; her name was on the list of Iranian journalists and her job was to write about martyrs and their families and their beliefs, beliefs, and schools. Fereshteh had now followed in his uncle's footsteps, just like the year when 25-year-old Hassan Bagheri joined the newspaper and worked to protect Islamic Iran with his dynamic and elite pen and mind. Fereshteh, 22, also wanted to fight jihad with her pen, without being tied down by a name and badge. The news agency's cultural group was the best place to start her jihad, to promote the culture of sacrifice and martyrdom, the same tradition that the family had memorized. In fact, the culture of sacrifice, courage, and martyrdom was a garment that the Bagheri family had sewn to measure; As a noble family that had summarized nobility and honor in simplicity, humility and sincerity, in being popular and down to earth and in defending the people and the motherland. Fereshteh became a journalist; a Mujahideen journalist with a revolutionary temperament. Earlier, her family had dedicated a martyr to Iran and the revolution; Martyr Hassan Bagheri; a profound, literate, book-reading martyr raised in the lap of a mother who had said that man was born to be made, not to be attached to a house, a car, a child and life. And now she wanted to follow in that uncle's footsteps and the first step on this path was to recognize enemies; friendship with the homeland and fellow countrymen and enmity with enemies; The ideals are the ideals of the righteous and martyrs, and Fereshteh had learned these in her faithful and revolutionary family, so she wrote and penned with faith and conviction, and in her reports, conversations, and notes, she was careful about what to pursue, who to tolerate and who to be hostile to, who was a friend and where was the enemy; and the traces of all this could be seen in her writings, such as the note titled "Sandstorm; A Whip on the Claw of the American Eagle" published by her on May 25, 1401 in the Holy Defense News Agency, which described the arson, the war-mongering of America, and the legitimacy of the Islamic system. Fereshte leaned on the pen as a reporter, and the words of her soldiers became a field illuminated by the light of sacrifice, jihad, and martyrdom; You know that the front of truth and falsehood is always in conflict with each other until Satan and the children of Satan are defeated and the verse “And We desire to have mercy on those who are weak on earth, and We will make them a nation, and We will make them heirs” comes to light. You knew how to live like a martyr, angel; you knew how to live like a martyr. Nearly a month has passed since that smoky dawn, fire, and gunpowder, and throughout this time and with all the events that have happened to our beloved Iran in the meantime, you have always been in a corner of my mind, angel, in a corner of my heart. I have reviewed you many times, word by word, line by line, page by page... I accompanied you in the funeral of your body, during the burial and the whispering of the prayer for the dead and the insinuation and farewell to your pure soul in the 24th section of the Martyrs' Cemetery. You were just like me; a reporter, but like me, you did not repeat yourself, you did not knock on the door, you did not stop, you did not get tired, you jumped a beat. You understood what you wanted, as if you started your every day with this verse of poetry: "Where did I come from / What was the purpose of my coming?" and at the end of the day you would reach this verse: "What is from the world of Alevi, I say that / I am ready to throw my clothes there." Why, dear angel, in the envelope and poetry, let me simply say that you knew very well what you wanted, you understood that happiness lies in martyrdom; the most beautiful way to ascend to heaven and reach the kingdom. But more importantly, you knew the way to achieve this happiness. That martyrdom requires "knowledge," and you lived it breath by breath, with your simplicity, with your purity, with your sincerity and kindness, with great insight and sensitivity to halal and haram wealth and respect for the treasury. You, my angel, were not old; you were 28 years old, but you had grown as big as the sky, as tall as the soul of a martyr, that's why when your colleagues saw your hard work and jokingly told you: You will become the CEO of a news agency one day, you would answer with determination: Never! And this was never, the same loud "no" to rank and position, to the hopes and desires of this world, and to clinging to staying, because you were practicing jumping every day, not clinging, letting go... until the dawn of Friday, June 13 when your talent for jumping was perfected and, like a swallow whose time for migration has come, or a beautiful butterfly whose cocoon is too big for its small size, you broke your cocoon and emerged, and you were reborn again, this time in the heavens and in the paradise of the butterflies of the kingdom...

به گزارش جهان نیوز به نقل از تسنیم، حتما حالا دیگر می‌دانی نامت کجا نشسته است، فرشته جان؟ در فهرست خبرنگاران شهید؛ همان فهرستی که تا وقتی بودی ده‌ها بار آن را بالا و پایین کرده بودی و هر بار دنبال جایی، برای نام خودت می‌گشتی و آرزو می‌کردی که جلوی یکی از آن شماره‌ها نام تو بنشیند. مثلا شماره 50 یا 110 یا 200 یا ... فهرست خبرنگاران شهید غزه را می‌گویم؛ همان فهرستی که از یک سال و نیم پیش و پس از طوفان الاقصی با شهادت اولین خبرنگار غزه‌ای جان گرفت و در طول بیش از یک سال و نیم، شمارش به 230 خبرنگار شهید رسید. همان فهرستی که شهدایش جزو شجاع‌ترین و مظلوم‌ترین پیامبران حوزه اخبار حقوق گم‌شده بشر هستند. خودت گفته بودی - به دوستان و همکارانت ـ گفته بودی می‌خواهی یکی از آن شهدا باشی. گفته بودی می‌خواهی اسلحه در دست بگیری و به غزه بروی و با رژیم صهیونیستی بجنگی و از فلسطینی‌ها دفاع کنی! همکارانت به شوخی و جدی مسخره‌ات می‌کردند، ولی تو جدی بودی و می‌گفتی: راست می‌گویم؛ دلم می‌خواهد به جنگ رژیم بچه‌کش بروم؛ دلم می‌خواهد در این راه شهید بشوم... چه کسی از دل تو خبر داشت جز خدا، فرشته جان؟ برای همین یک جا میان همان فهرست برایت باز کرد؛ فهرست خبرنگارانی که از شهدا می‌گفتند و می‌نوشتند؛ از غزه؛ از مردم؛ از ایران، از مظلومان فلسطین و لبنان و دنیای اسلام؛ از مقاومت و ایستادگی تا پای جان در برابر قدرت‌های پوشالی و متوهمِ زر و زور و تزویر ... همان خبرنگارانی که آخر و عاقبت و سرانجامشان مرگ سرخ است و شهادت. نام تو حالا آنجا نشسته است فرشته؛ همان جا که دوست داشتی. ببین! تو به فلسطین اشغالی نرفتی، به غزه نرفتی، همینجا بودی؛ پشت یکی از همین میزها، مثل یکی از ما خبرنگارها ! اما دلت آنجا بود، در میدان نبرد با دشمنان حق و حقیقت، و خدا دلت را خرید و چه زیبا تو را خرید فرشته ... گمنام میان ما و آشنا بین شهیدان گمنام بودی و بی‌نام و نشان؛ گفته بودی می‌خواهی ندانند تو دختر سرلشکر باقری هستی! گفته بودند برای حضور در محل کار، با مترو رفت‌وآمد می‌کردی، بدون وسیله شخصی، مثل بقیه مردم ... بهمن کارگر؛ رئیس بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس گفته بود حتی تا دیروقت می‌ماندی و کار می‌کردی: « به جرأت می‌توان گفت که این شهیده ساده‌ترین و پرکارترین فرد در آن مجموعه بود. با مترو رفت‌ و آمد می‌کرد و گاهی تا دیروقت در محل کار می‌ماند، به‌گونه‌ای که مسئولان خبرگزاری از امنیت او نگران بودند. حتی در سفر‌های کاری با وجود پیشنهاد همکاران برای همراهی، ترجیح می‌داد، خودش به تنهایی بازگردد». تو می‌خواستی خودت باشی؛ خودت باشی منهای نام فامیل و شهرت و نسب و تبارت که تو را به مردان بزرگ و اساطیری این سرزمین پیوند می‌داد؛ به پدر بزرگوار و عموی نابغه شهیدت؛ به خاندان با اصل و نسب و شریف افشردی‌ها ( یا همان باقری‌ها).  اصلا خانوادگی همین بودید؛ بزرگ اما خاکی و بی‌ادعا؛ برای همین وقتی سردار کارگر از بیم جانت هشدار داده و به پدرت گفته بود نگران امنیتت هستند، سرلشکر باقری؛ بالاترین مقام نظامی این سرزمین گفته بود: «اجازه دهید ما به زندگی‌مان برسیم و با مردم زندگی کنیم.» انگار که همگی در یک مکتب بزرگ شده بودید؛ مکتبی که شعارش زیستِ ساده و پرتلاش و بی‌امتیاز و بدون رانت، زندگی با مردم، در کنار مردم و شهادت در راه خدا و سرزمین و مردم است.  و تو نیز مثل عمویت؛ شهید حسن باقری و مثل پدر شهیدت، درست مثل یک شهید، زندگی کردی؛ پاک و ساده و بی‌آلایش، معتقد و استوار ... اصلا تو شهادت را خط به خط زندگی کردی؛ تویی که پس از تحصیل و در آغاز ورود به بازار کار، خبرنگاری را انتخاب کردی و نوشتن را؛ آنهم نوشتن از شهدا؛ از دفاع مقدس و مقاومت را ... وخبرنگارشدی؛ خبرنگار شهدا ... حتما هر وقت از شهیدی می‌نوشتی؛ وقتی خط به خط مرورش می‌کردی و با هر خط به او نزدیکتر می‌شدی، آرام صدایش می‌کردی و می‌گفتی که اگر از همت و تلاش و قلمت خوشش آمده؛ از اینکه نام و یادش را و پرچمش را بالا نگه داشته‌ای، برایت دعا کند؛ برای شهادتت! و تو خوب می‌دانستی که دعای شهیدان مستجاب است. حالا تو هم شهید شده‌ای؛ یک خبرنگار شهید؛ یک شهید که ساده بود و بی‌سروصدا، بی‌حاشیه، بی‌نام و نشان، گمنام بود میان ما، اما آشنا بین شهیدان، از اهالی آسمان و نام‌آشنا میان اهل بهشت. 230 امین خبرنگار شهید غزه حالا آن فهرست بلند و بالای خبرنگاران شهید غزه؛ آن فهرستی که مرز 200 نفر را رد کرده، یک نام ایرانی هم دارد؛ فرشته باقری. و تو شدی دویست و سی‌امین نفر از آن فهرست! چه فرقی می‌کند که عرب و فلسطینی و اهل غزه نیستی؟! چه فرقی می‌کند، وقتی دلت هر روز و هر لحظه برای غزه می‌تپید و نبرد با رژیم صهیونیستی آرزوی همیشگی‌ات بود؟ و مگر نه اینکه در نبرد میان حق و باطل و بین شیاطین و مظلومان این کره خاکی، اهل هر نژاد و قوم و ملیتی که باشی و پیوندخورده به هر زبان و مذهب، نامت را در همان جبهه‌ای می‌نویسند که دلت آنجا بوده و با زبان و قلم و رفتارت، با داشته و نداشته‌ات، در دفاع و حمایت از آن جبهه برآمدی؟! و تو فرشته ایرانیِ ما؛ از شهدا می‌گفتی و می‌نوشتی و دلت با شهیدان و مردم مظلوم و گرسنه غزه بود؛ پس یکی از آنهایی؛ از اهالی جبهه حق؛ که سرانجامت هم به سرانجام آنها گره خورده است؛ به شهادت. چقدر شبیه غزه شده‌ای فرشته راستی چه سرنوشتی عجیبی فرشته؟! این سرنوشت و سرانجام تو بدجور دلم را مشغول کرده است.  تو اینجا در تهران، و غزه 1979 کیلومتر آنطرف‌تر! تو اینجا در زیر آسمان امن ایران و غزه‌ای‌ها در زیر بارشی از بمب و موشک دود و آتش! تو اینجا وقتی که می‌نوشتی و قلم می‌زدی،‌ در سایه‌سار و حصار محکم میهنی بودی که آسمانش بلند و آبی و زمینش سرسبز و رنگارنگ از گل‌های زیبای وحشی و هوایش دل‌انگیز و هوشبر است و شور و شوق زندگی از سر و رویش می‌بارد، حال آنکه در غزه پایه‌های زندگی روی آه و آتش و آوار بالا رفته است. و بین این دو زندگی، این دو موقعیت، این دو جغرافیا زمین تا آسمان فاصله است، اما ... اما  چه چیز جز اعتقاد و باور و یقین به آرمان فلسطین،‌ به حقانیت غزه و همدلی با مردم مظلومش، مرگ سرخی چون مرگ آنها برایت رقم زد؟! مرگی سرخ در زیر آواری از بتن و آهن و آجر، در لابه لای دود و آتش و باروت... درست مثل مرگ‌های بی‌پایان غزه؛ زیر آوار، لابه‌لای دود و آتش و آهن ... مثل در خون و آتش غلتیدن‌های خبرنگاران غزه؛ سحرگاه؛ توی خواب؛ با بمب و موشک؛ مثل فاطمه حسونا، مثل احمد منصور، مثل ... خواب بودی که خفاش بدسرشت صهیونیسم، آشیانه‌ات را نشانه گرفت و یک قاب از غزه را در محله‌تان، در ایران عزیزمان به آتش کشید، و تو در میانه آن قاب بودی و در زیباترین و ملکوتی‌ترین لحظه‌ها؛ در سحرگاه جمعه، شقایق شدی و از لای گردوخاک و دود و آوار سربرآوردی؛ سرخِ سرخ ... و کبوتر شدی و پَر تکاندی و از زیر آوار تا آسمان بال زدی؛ سبکبال؛ شبیه فرشتگان، شبیه شهیدان غزه‌ای ... چقدر شبیه فلسطین شده‌ای فرشته جان؛ چقدر شبیه غزه ... می‌بینی؟! تو چقدر شهید شدی فرشته! تو چقدر فرشته بودی خبرنگار شهید ایرانی! فرشته از روزی که به دنیا آمد تا امروز در یک روز تاریخی به دنیا آمد؛ در 16 آذر، و در یک روز تاریخی هم از اینجا رفت؛ از این سیاره رنج؛ سحرگاه جمعه 23 خرداد؛ روزی که پس از شهادت او و سرداران و دانشمندان و بزرگ‌مردان و بزرگ‌زنان و کودکان ایران عزیزمان، در سیاهه روزهای تاریخی این سرزمین سرخ، ثبت و ماندگار شد. آخرین فرزند خانواده سرلشکر شهید محمد باقری (محمد حسین افشردی)؛ رئیس ستادکل نیرو‌های مسلح جمهوری اسلامی ایران بود. وقتی در شانزدهمین روز از سال 1376 پا به این دنیا گذاشت، کسی نمی‌دانست، حدود 27 سال بعد، یعنی در همان سن و سالی که عموی شهید و نابغه‌اش؛ غلامحسین افشردی معروف به حسن باقری به درجه رفیع شهادت رسید، او هم ( به همراه پدرش؛ محمد باقری و مادرش؛ اشرف افشردی) به خیل شهدا و به عموی شهیدش خواهد پیوست. شهید حسن باقری، پیش از حضور در جبهه، خبرنگار فرهنگی‌سیاسی روزنامه جمهوری اسلامی بود.  وقتی 15 سال بعد، برادرزاده شهید حسن باقری به دنیا آمد، انگار سرنوشتی شبیه عمو برایش رقم خورده بود. در دانشگاه علامه طباطبایی، ارتباطات خوانده بود و پس از اتمام دوره تحصیلی، و از سال 1398 در خبرگزاری دفاع مقدس مشغول به کار شد؛ نامش در فهرست خبرنگاران ایران نشست و کارش نوشتن از شهدا و خانواده شهدا و مرام و مسلک و مکتب آنها شد.  فرشته حالا پایش را درست جای پای عمو گذاشته بود، مثل همان سالی که حسن باقریِ 25 ساله وارد روزنامه شد و با قلم و ذهن پویا و نخبه‌اش به حراست از ایران اسلامی پرداخت. فرشته 22 ساله هم می‌خواست با قلمش جهاد کند، بدون آنکه در گیرودار نام و نشان باشد. گروه فرهنگی خبرگزاری بهترین نقطه برای شروع جهادش بود، برای ترویج فرهنگ ایثار و شهادت، همان رسمی که خانوادگی از حفظ بودند. اصلا فرهنگ ایثار و شهامت و شهادت لباسی بود که به اندازه قامت خانواده باقری‌ها دوخته بودند؛ به قامت خانواده‌ای اصیل که اصالت و شرافت را در سادگی و فروتنی و اخلاص، در مردمی و خاکی بودن و در دفاع از مردم و سرزمین مادری خلاصه کرده بود. فرشته خبرنگار شد؛ یک خبرنگار مجاهد با خلق و خوی انقلابی. پیشتر خانوده‌اش شهیدی تقدیم ایران و انقلاب کرده بودند؛ شهید حسن باقری را؛ شهیدی عمیق، باسواد، کتابخوان و پرورش یافته در دامان مادری که گفته بود انسان برای ساخته شدن به دنیا آمده است، نه برای دل بستن به خانه و ماشین و فرزند و زندگی. و حالا او می‌خواست پا جای پای آن عمو بگذارد و اولین قدم در این راه دشمن‌شناسی بود؛ دوستی با میهن و هم‌میهنان و دشمنی با دشمنان بود؛ مرامی که مرام صالحان و شهداست، و فرشته اینها را در خانواده با ایمان و انقلابی‌اش فراگرفته بود، پس با ایمان و اعتقاد می‌نوشت و قلم می‌زد و در گزارش‌ها و گفت‌وگوها و یادداشت‌هایش، حواسش بود که دنبال چه باشد، که باید با که مدارا کرد و با که دشمنی، دوست کیست و دشمن کجاست؛ و رد پای همه اینها را می‌شد در نوشته‌هایش دید، مثل یادداشتی که با عنوان «طوفان شن؛ تازیانه‌ای بر پنجه عقاب آمریکایی» در 5 اردیبهشت 1400 در خبرگزاری دفاع مقدس از او منتشر شده و به شرح آتش‌افروزی، جنگ‌طلبی آمریکا و حقانیت نظام اسلامی پرداخته است. فرشته در قامت یک خبرنگار به قلم تکیه داد و کلمات سربازانش شدند در میدانی که با نورِ ایثار و جهاد و شهادت روشن است؛ میدانی که جبهه حق و باطل همواره در آن در ستیز با یکدیگرند تا زمانی که شیطان و فرزندان ابلیس مغلوب شوند و آیه « وَنُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِینَ» به منصه ظهور برسد. تو بلد بودی فرشته؛ تو شهیدوار زندگی کردن را بلد بودی از آن سحرگاه پردود و آتش و باروت، نزدیک به یک ماه می‌گذرد، و در تمام این مدت و با تمام اتفاقاتی که در این میان برای ایران عزیزمان رخ داد، تو همیشه یک گوشه ذهنم بودی فرشته، در گوشه‌ای از قلبم. بارها تو را مرور کردم، واژه به واژه، خط به خط، صفحه به صفحه... همراهی‌ات کردم در تشییع پیکر پاکت، هنگام خاکسپاری و زمزمه نماز میت و تلقین و وداع با روح مطهرت در قطعه 24 گلزار شهدا. تو یکی مثل من بودی؛ خبرنگار، اما مثل من خودت را تکرار نکردی، در جا نزدی، توقف نکردی، خستگی در نکردی، یک ضرب پریدی. فهمیدی چه می‌خواهی، انگار که هر روزت را با این بیت شعر « از کجا آمده‌ام/ آمدنم بهر چه بود» آغاز می‌کردی و در پایان روز به این بیت می‌رسیدی: «آنچه از عالم علوی است من آن می‌گویم/ رخت خود باز برآنم که همانجا فکنم». اصلا فرشته جان چرا در لفافه و شعر، بگذار ساده بگویم که تو خوب می‌دانستی که چه می‌خواهی، تو فهمیده بودی که سعادت در شهادت است؛ زیباترین راه برای عروج به آسمان و رسیدن به ملکوت. اما مهمتر از اینها، اینکه تو راه رسیدن به این سعادت را بلد بودی. که شهید شدن «بلدی» می‌خواهد، و تو آن را نفس به نفس زندگی کردی، با سادگی‌ات، با پاکی‌ات، با اخلاص و مهربانی‌ات، با نکته‌بینی و حساسیت بسیار روی مال حلال و حرام و رعایت بیت‌المال. فرشته جان تو سنی نداشتی؛ 28 ساله بودی، اما به وسعت آسمان بزرگ شده بودی، به قدر روح شهید، برای همین وقتی همکارانت پُرکاری‌ات را می‌دیدند و به شوخی به تو می‌گفتند: تو روزی مدیرعامل خبرگزاری می‌شوی، تو با قاطعیت پاسخ می‌دادی: هرگز ! و این هرگز، همان «نه»ِ بلند به پست و مقام، به آمال و آرزوی این دنیا و به دل بستن به ماندن بود، چراکه تو هر روز در حال تمرینِ پریدن بودی، دل نبستن، رها شدن... تا سحرگاه جمعه 23 خرداد که استعداد پریدن در تو کامل شد و چونان پرستویی که هنگامِ کوچش فرارسیده،‌ یا پروانه‌ زیبایی که برای حجمِ کوچک پیله بزرگ است، پیله‌ات را شکافتی و سربرآوردی، و باز متولد شدی، این‌بار اما در آسمان‌ها و در بهشتِ پروانه‌های ملکوت...

Martyr "Fereshteh Bagheri (Afshordi)", the daughter of Martyr Lieutenant General "Mohammad Bagheri", Chief of Staff of the Armed Forces of our country, who worked as a reporter for the cultural group at the Holy Defense News Agency in the field of promoting the culture of sacrifice and martyrdom, joined her martyr uncle along with her parents in the attack by the Zionist regime on Friday, June 13. According to ISNA, Hamshahri Online wrote: Martyr "Fareshte Bagheri (Afshardi)" was born on December 7, 1997 and graduated from the Department of Communications at Allameh Tabatabaei University. She began her media career at the Holy Defense News Agency in 2019. With her intelligence and intelligence, drawn from her family background, and with exemplary zeal and fanaticism, she climbed the steps of advancement and appeared influential in the field of promoting the pure culture of sacrifice and martyrdom. Shahideh Bagheri, following the brutal attack of the infamous Zionist regime, achieved her heart's desire, namely martyrdom, at the age of 28, and joined her martyr uncle, General Hassan Bagheri, along with her parents. In the following, Fereshteh Hajizadeh, the secretary of the Defense Press service, tells us about her years of cooperation with this martyred journalist and her lifestyle. Are you really the daughter of Major General Bagheri? Fereshteh joined this series as a journalist in 2019. At first, our cooperation was indirect, but then, when I was the secretary in the cultural and virtual section, I got in touch with her directly. At first, we did not know that she was the daughter of Major General Bagheri, because she herself was not willing to disclose this and did not want her job to be attributed to her father. Fereshteh was an oppressed and simple-minded noblewoman who even traveled by subway. Despite being the daughter of a noblewoman, she never used her family's rent. She was educated in journalism and adhered to professional principles. Once, she was not given time to interview an official. I jokingly said, “Tell them you are the daughter of Major General Bagheri, they will definitely come for an interview immediately.” But she firmly replied, “Even if I wait outside their room door day and night, I will not say that.” While some people use such connections to facilitate their work, she did not do it even once. Fereshteh was worthy of martyrdom. She was a dynamic and hardworking journalist. While most journalists avoided doing urgent and field reports due to the hardships of the work, she always volunteered for such missions, without any complaints. She especially insisted on being present to cover the funerals of martyrs. Once, during the Ascension of the Martyrs, she told me, “I wish I could one day become a martyr like my uncle.” At that moment, I was surprised and said, “What kind of martyrdom is this in these conditions of peace?” She replied right there: “I have read all my uncle’s books and manuscripts. I have also studied the memoirs of other martyrs and I think about martyrdom every moment.” Fereshteh not only thought about martyrdom, but she believed in it with all her heart. Perhaps that was why, among the crowd of people, she was the one who was martyred with such dignity alongside her parents. Fereshteh was different from the others from the 70s [decade] and certainly deserved this high position, although it is difficult for us colleagues to accept her loss. She wished to go to Gaza. When Sayyid Hassan Nasrallah’s martyrdom was announced, she was more affected than all of us. She would not even let us publish the news and said, “Wait, maybe it will be denied!” He did not want to believe it and wished to go to Gaza to help the oppressed people of Palestine and Lebanon. Sensitive to the treasury Her family upbringing had made him very sensitive to the treasury. She adhered to strict working hours. She never used the agency's facilities for personal work, and she never made private phone calls to the office line. Our official working hours were until 4:00 PM, but if she had to stay in the office after that for personal reasons, she would definitely clock out and then come back. When we asked her why, she would say, "This wait is for my personal work and has nothing to do with the agency's work, so it should not be counted as overtime." She did not discriminate against her colleagues | This girl was really strange! Whenever an instruction was issued regarding overtime, work closures, or increased workload, she would insist that there should be no discrimination between her and her other colleagues and that she should be subject to the regulations like everyone else, while she could have used her father's position to facilitate the situation. But she was not at all partial and was even sensitive to anyone telling her, "You are the daughter of Major General Bagheri!" She always said, "If there is going to be an adjustment, it should include me and there should be no difference between me and others." Professional but unpretentious Unlike many journalists who are sensitive about others entering their field of work, she was not upset if she saw someone attending a meeting related to her department. Another of her outstanding characteristics was that she never said "no" to the service secretary. Even if it was outside her area of responsibility, she accepted it without protest. Sometimes we would joke with our colleagues: "This girl is really strange! How is it possible that she is the daughter of a major general and is so unpretentious, simple, and unassuming in one of the most difficult jobs, namely the field of journalism?" When we joked: "You will become the CEO of the news agency one day!" she would firmly answer: "Never!" Fereshte's lifestyle was exemplary! In these 6 years, we had a very close relationship, but I never once heard her gossip about anyone or make negative comments about officials. She always said: "Children, don't judge! We don't know everything. There is a tomorrow when we will have to answer to God." Before, when we compared her to other noble daughters, we were more surprised. But now we have realized that she was an intelligent girl and had chosen the right path. Fereshteh's family upbringing should truly be a model. She had special respect for her parents and was a valuable role model for us. She lived simply, without a driver or a private car. Despite her father's high position, her family did not allow her to deviate from the right path. I hope that He will make us halal. End of message

شهیده «فرشته باقری (افشردی)» فرزند سردار سپهبد شهید «محمدباقری» رئیس ستادکل نیروهای مسلح کشورمان که به‌عنوان خبرنگار گروه فرهنگی در خبرگزاری دفاع‌مقدس، در عرصه ترویج فرهنگ ایثار و شهادت فعالیت می‌کرد، در حمله سحرگاه جمعه ۲۳ خرداد توسط رژیم صهیونیستی، همراه با پدر و مادرش به عموی شهیدش پیوست. به گزارش ایسنا، همشهری آنلاین نوشت: شهیده «فرشته باقری (افشردی)» متولد ۱۶ آذر ۱۳۷۶ و فارغ‌التحصیل رشته ارتباطات از دانشگاه علامه طباطبایی بود که فعالیت رسانه‌ای خود را از سال ۱۳۹۸ در خبرگزاری دفاع‌مقدس آغاز کرد. او با هوش و ذکاوتی سرشار، برگرفته از پیشینه‌ خانوادگی‌اش و با غیرت و تعصبی مثال‌زدنی پله‌های ترقی را طی کرد و در حوزه ترویج فرهنگ ناب ایثار و شهادت تأثیرگذار ظاهر شد. شهیده باقری، درپی حمله وحشیانه‌ رژیم منحوس صهیونی و در ۲۸ سالگی به آرزوی قلبی‌اش یعنی شهادت رسید و همراه با پدر و مادرش به عموی شهیدش سردار «حسن باقری» پیوست. در ادامه فرشته حاجی‌زاده، دبیر سرویس دفاع‌پرس از سال‌ها همکاری با این خبرنگار شهید و سبک زندگی او برایمان روایت می‌کند. واقعا دختر سرلشکر باقری هستی؟ فرشته از سال ۹۸ به‌عنوان خبرنگار به این مجموعه پیوست. ابتدا همکاری ما غیرمستقیم بود، اما بعد زمانی که در بخش فرهنگی و مجازی دبیر بودم با او ارتباط مستقیم پیدا کردم. اوایل نمی‌دانستیم دختر سرلشکر باقری است، چون خودش تمایلی به افشای این موضوع نداشت و نمی‌خواست شغل او به پدرش منتسب شود. فرشته آقازاده‌ای مظلوم و ساده‌زیست بود که حتی با مترو تردد می‌کرد. با وجود اینکه دختر یک آقازاده بود، هرگز از رانت خانوادگی‌اش استفاده نکرد. تحصیلکرده روزنامه‌نگاری بود و به اصول حرفه‌ای پایبند. یک‌بار برای مصاحبه با یک مسئول، به او وقت نمی‌دادند. به شوخی گفتم: «به او بگو دختر سرلشکر باقری هستی، مطمئناً فوری برای مصاحبه حاضر می‌شود.» اما با قاطعیت پاسخ داد: «حتی اگر شبانه‌روز پشت در اتاقش منتظر بمانم، این حرف را نمی‌زنم.» درحالی‌که برخی برای تسهیل کارشان از چنین ارتباطاتی استفاده می‌کنند، او حتی یک‌بار هم این کار را نکرد. فرشته لایق شهادت بود خبرنگاری پویا و پرتلاش بود. درحالی‌که اغلب خبرنگاران به‌دلیل سختی‌های کار، از انجام گزارش‌های فوری و میدانی اجتناب می‌کردند، او همیشه داوطلب اینگونه مأموریت‌ها بود، بدون هیچ شکایتی. به‌ویژه اصرار داشت در پوشش خبری تشییع پیکر شهدا حضور داشته باشد. یک‌بار در معراج‌الشهدا به من گفت: «کاش روزی مثل عمویم شهید شوم.» در آن لحظه تعجب کردم و گفتم: «در این شرایط صلح، چه شهادتی؟» همانجا جواب داد: «تمام کتاب‌ها و دستنوشته‌های عمویم را خوانده‌ام. خاطرات شهدای دیگر را هم مطالعه کرده‌ام و لحظه به لحظه به شهادت فکر می‌کنم.» فرشته نه‌تنها به شهادت فکر می‌کرد، بلکه به آن باور قلبی داشت. شاید به همین دلیل بود که در میان انبوه مردم، او بود که چنین باعزت در کنار پدر و مادرش به شهادت رسید. فرشته یک دهه‌هفتادی متفاوت بود و قطعاً لیاقت این مقام والا را داشت، هرچند پذیرفتن فقدانش برای ما همکاران دشوار است. آرزو داشت به غزه برود زمان اعلام شهادت سیدحسن نصرالله از همه ما بیشتر متأثر شده بود. حتی اجازه نمی‌داد خبر را منتشر کنیم و می‌گفت صبر کنید، شاید تکذیب شود! نمی‌خواست باور کند و آرزو می‌کرد به غزه برود تا به مردم مظلوم فلسطین و لبنان کمک کند. حساس به بیت‌المال تربیت خانوادگی‌اش باعث شده بود به بیت‌المال بسیار حساس باشد. به ساعت کاری سخت پایبند بود. هرگز از امکانات خبرگزاری برای کارهای شخصی استفاده نمی‌کرد، تماس تلفنی خصوصی با خط اداره نداشت. ساعت رسمی کار ما تا ۱۶ بود، اما اگر پس از آن مجبور می‌شد به‌دلیل شخصی در دفتر بماند، حتماً ساعت می‌زد و سپس برمی‌گشت. وقتی علت را می‌پرسیدیم، می‌گفت: «این انتظار برای کار شخصی من است و ربطی به‌کار خبرگزاری ندارد، پس نباید به‌عنوان اضافه‌کاری محاسبه شود.» قائل به تبعیض با همکاران نبود | این دختر واقعاً عجیب بود! هرگاه دستورالعملی مبنی بر اضافه‌کاری، تعطیل کاری یا افزایش حجم کار صادر داده می‌شد، خودش تأکید می‌کرد که بین او و دیگر همکارانش تبعیضی قائل نشوند و مانند بقیه تابع مقررات باشد، درحالی‌که می‌توانست از موقعیت پدرش برای تسهیل شرایط استفاده کند. اما او اصلاً اهل پارتی‌بازی نبود و حتی حساس بود که کسی به او نگوید: «تو دختر سرلشکر باقری هستی!» همیشه می‌گفت: «اگر قرار است تعدیلی صورت گیرد، باید شامل حال من هم بشود و نباید فرقی بین من و دیگران باشد.» حرفه‌ای اما بی ادعا برخلاف بسیاری از خبرنگاران که نسبت به ورود دیگران به حوزه کاری‌شان حساسند، او اگر می‌دید کسی در نشست مربوط به بخش او شرکت کرده، ناراحت نمی‌شد. یکی دیگر از ویژگی‌های بارزش این بود که هیچ‌گاه به دبیر سرویس «نه» نمی‌گفت. حتی اگر کاری خارج از حوزه مسئولیتش بود، بدون اعتراض آن را می‌پذیرفت. گاهی با همکارانمان به شوخی می‌گفتیم: «این دختر واقعاً عجیب است! چطور ممکن است دختر یک سرلشکر باشد و اینگونه بی‌ادعا، ساده و بی‌آلایش، در یکی از سخت‌ترین مشاغل، یعنی خبرنگاری میدانی، فعالیت کند؟» وقتی به شوخی می‌گفتیم: «تو روزی مدیرعامل خبرگزاری می‌شوی!» با قاطعیت پاسخ می‌داد: «هرگز!» سبک زندگی فرشته الگو بود! در این ۶ سال، رابطه بسیار صمیمی داشتیم، اما حتی یک‌بار هم نشنیدم از کسی غیبت کند یا درباره مسئولان اظهارنظر منفی داشته باشد. همیشه می‌گفت: «بچه‌ها، قضاوت نکنید! ما همه‌چیز را نمی‌دانیم. فردایی هست که باید پاسخگوی خدا باشیم.» پیش از این، وقتی او را با دیگر آقازاده‌ها مقایسه می‌کردیم، تعجب‌مان بیشتر می‌شد. اما حالا فهمیده‌ایم که او دختری فهیم بود و راه درست را انتخاب کرده بود. واقعا تربیت خانوادگی فرشته باید الگو باشد. به پدر و مادرش احترام ویژه‌ای می‌گذاشت و برای ما الگویی ارزشمند بود. بدون راننده و ماشین شخصی، ساده زندگی می‌کرد. خانواده‌اش باوجود جایگاه بالای پدرش، اجازه ندادند او از مسیر درست خارج شود. امیدوارم ما را حلال کند. انتهای پیام

State prostitute Fereshteh Bagheri, daughter of Tahdar Bagheri, went to her grave with her father.

فاحشه حکومتی فرشته باقری دختر تهدار باقری همراه پدرش راهی گور شد.

I couldn't go to see off the dear martyrs, but instead I served at their graves #Martyr_Lieutenant General_Bagher #Martyr_Fereshteh_Bagheri

بدرقه شهدای عزیز نتونستم برم ولی عوضش نوکری کردم سر خاکشون #شهید_سپهبد_باقر #شهیده_فرشته_باقری

Finally, I came to see them. Here, however, there were three names on one grave: General of the IRGC, Mohammad Bagheri, Martyr Ashraf Afshordi, Martyr Fereshteh Afshordi.

بالاخره آمدم به دیدنشان. این‌جا اما سه اسم روی یک قبر بود: سردار سپهبد پاسدار محمد باقری شهیده اشرف افشردی شهیده فرشته افشردی

I have seen several places asking why the last name of the daughter of martyr Sardar Mohammad Bagheri is listed as Fereshteh Afshordi! When the older brother, Gholam Hossein, goes to the front and establishes the IRGC's military intelligence, he choose the name Hassan Bagheri instead of Afshordi. Out of respect for him and the similarity in appearance. The name Bagheri is also kept for the younger brother.

چندین جا دیدم سوال شده چرا نام خانوادگی دختر شهید سردار محمد باقری قید شده فرشته افشردی ! برادر بزرگتر یعنی غلام‌حسین وقتی به جبهه میرن و اطلاعات-رزمی سپاه رو تأسیس میکنن، نام حسن باقری رو بجای افشردی انتخاب می‌کنن به احترام او و شباهت چهره، نام باقری برای برادر کوچکتر هم ماند

The American and Israeli #Women_Live_Freedom means killing "Najmeh Shams", an Iranian cyclist and nature hiker, "Fereshteh Bagheri", a cultural reporter for the Holy Defense News Agency, and even the "Headless Lady" in the paintball area of Deghaghi Town! #You_will_regret #Israel

#زن_زندگی_آزادی آمریکایی و اسرائیلی یعنی کشتن «نجمه شمس» دوچرخه‌سوار و طبیعت‌گرد ایرانی، «فرشته باقری» خبرنگار فرهنگی خبرگزاری دفاع مقدس، و حتی «خانم بدون سر» در محوطه پینت‌بال شهرک دقایقی! #پشیمان_میشوید #إسرائيل

Fereshteh Bagheri, the daughter of martyred Lieutenant General Mohammad Bagheri, who worked as a reporter for the Sacred Defense News Agency, was martyred in today's attack by the Zionist regime.

فرشته باقری، فرزند سردار سپهبد شهید «محمد باقری» که به‌عنوان خبرنگار در خبرگزاری دفاع مقدس فعالیت می‌کرد، در حملۀ امروز رژیم صهیونیستی به شهادت رسید.

In memory of the great martyrs Hassan, Mohammad, and Fereshter Bagheri.

به یاد شهدای بزرگ حسن، محمد و فرشتۀ باقری.

Fereshteh Afshordi with her parents + Photo of the holy body of Fereshteh Afshordi, a learned, beloved and humble journalist of the Cultural Group of the Holy Defense News Agency, rested next to her mother, Martyr Ashraf Afshardi, and her heroic father. According to the report of the Epic and Jihad reporter of Defense Press, the holy body of the martyred Lieutenant General "Mohammad Bagheri", Chief of Staff of the General Staff of the Armed Forces of the Islamic Republic of Iran, and his wife and child, who were unjustly martyred in the brutal attack of the Zionist regime on the morning of June 13, were buried today in plot 24 of Behesht Zahra with the epic presence of the brave people of Iran. Major General Mohammad Bagheri, as the highest military official of Iran, was a simple and humble personality, while being powerful and capable, and his family members also followed this sublime and brilliant culture. The holy body of Fereshteh Afshardi, a learned, beloved and humble journalist of the cultural group of the Sacred Defense News Agency, now rests next to her beloved mother, Martyr Ashraf Afshardi, and her heroic father. The tomb of the family that defined honor, epic, monotheism and humanity with their lives and martyrdom, shines forever next to the tomb of the genius of the Sacred Defense, Martyr Hassan Bagheri. End of message/955

فرشته افشردی در کنار پدر و مادر+ عکس پیکر مطهر فرشته افشردی، خبرنگار فرهیخته، محبوب و فروتن گروه فرهنگی خبرگزاری دفاع مقدس، در جوار والده‌ی ماجده‌اش شهید اشرف افشردی و پدر قهرمانش، آرمید. به گزارش خبرنگار حماسه و جهاد دفاع‌پرس، پیکر مطهر سپهبد شهید «محمد باقری» رئیس ستاد کل نیرو‌های مسلح جمهوری اسلامی ایران و همسر و فرزندش که بامداد روز ۲۳ خردادماه در حمله‌ی وحشیانه‌ی رژیم صهیونیستی، مظلومانه به شهادت رسیدند، امروز در قطعه‌ی ۲۴ بهشت زهرا با حضور حماسی مردم سلحشور ایران به خاک سپرده شد. سرلشکر محمد باقری به عنوان عالی‌ترین مقام نظامی ایران، در عین اقتدار و استطاعت، شخصیتی ساده‌زیست و متواضع بود و اعضای خانواده‌ی وی نیز از این فرهنگ متعالی و درخشان پیروی می‌کردند.  پیکر مطهر فرشته افشردی، خبرنگار فرهیخته، محبوب و فروتن گروه فرهنگی خبرگزاری دفاع مقدس، اکنون در جوار والده‌ی ماجده‌اش شهید اشرف افشردی و پدر قهرمانش آرمیده است.  آرامگاه خانواده‌ای که شرف، حماسه، توحید و انسانیت را با زندگی و شهادت خود معنا کرد، در همسایگی مزار نابغه‌ی دفاع مقدس شهید حسن باقری تا ابد می‌درخشد. انتهای پیام/۹۵۵

Martyr Bagheri's daughter achieved the high rank of martyrdom along with her father. Fereshteh Bagheri, the daughter of Martyr Lieutenant General Mohammad Bagheri, who worked as a reporter for the cultural group at the Sacred Defense News Agency, promoting the culture of sacrifice and martyrdom, joined her martyr uncle along with her father in the Zionist regime's dawn attack today.

فرزند شهید باقری به همراه پدر به درجه رفیع شهادت نائل امد فرشته باقری فرزند سردار سپهبد شهید محمد باقری که به‌عنوان خبرنگار گروه فرهنگی در خبرگزاری دفاع مقدس، در عرصه ترویج فرهنگ ایثار و شهادت فعالیت می‌کرد، در حمله سحرگاه امروز رژیم صهیونیستی، همراه با پدرش به عموی شهید خود پیوست.

Fereshteh Bagheri was a journalist and the daughter of Sardar Mohammad Bagheri and the niece of Sardar Hassan Bagheri. Her father and uncle were among the most important military commanders of Iran who played a major role in the war and in defending Iran during the Iraqi invasion. Fereshteh Bagheri lived a simple and unpretentious life and was known for her kindness. POST BELOW: Fereshte Bagheri, The young Iranian journalist, To assassinate your father, General Bagheri, they blew up the house you and your mother were in, as if it were a battlefield, and you were all soldiers. Iran pays tribute to you as a martyr and a daughter of martyrs. #KilledByIsrael

فرشته باقری، روزنامه‌نگار و فرزند سردار محمد باقری و برادرزاده سردار حسن باقری بود. پدر و عموی او از مهمترین فرماندهان نظامی ایران بودند که نقش بزرگی در دوران جنگ و دفاع از ایران در زمان حمله عراق داشتند. فرشته باقری زندگی ساده و بدون تکلفی داشت و به مهربانی زبانزد بود.

Childhood photo of Sardar Bagheri, husband of Ashraf Bagheri Sardar General Mohammad Bagheri, Chief of the General Staff of the Armed Forces, was martyred on Friday, June 13, during the Zionist regime's attack on our country. Unfortunately, Ashraf Bagheri, wife of Mohammad Bagheri, former Chief of the General Staff of the Armed Forces, was also martyred along with his daughter. Following the martyrdom of Mohammad Bagheri's family, a photo is circulating in cyberspace with the caption "Mohammad Bagheri as a child" next to his brother and sister, which you can see in this section of Namnak. Childhood photo of Sardar BagheriLieutenant General Mohammad Bagheri, whose real name was Mohammad Hossein Afshardi, was born in Tehran in 1939, but originally came from the village of Afshard in Hadith County, East Azerbaijan. Mohammad Bagheri is the brother of Hassan Bagheri (Gholam Hossein Afshardi), who was the first head of intelligence and operations of the IRGC. Who is Ashraf Bagheri, wife of Sardar Bagheri? Sardar Bagheri was married and Ashraf Bagheri, wife of martyr Bagheri, was also martyred with him. There is not much information about Sardar Bagheri's personal and family life, the number of children. Fereshteh Bagheri, one of the children of General Mohammad Bagheri, has been martyred. She worked as a reporter for the cultural group at the Sacred Defense News Agency, promoting the culture of sacrifice and martyrdom.

عکس دوران کودکی سردار باقری، همسر اشرف باقریسردار سرلشکر محمد باقری رئیس ستادکل نیروهای مسلح، جمعه ۲۳ خردادماه در جریان حمله رژیم صهیونیستی به کشورمان به شهادت رسید. متاسفانه اشرف باقری همسر محمد باقری، رئیس سابق ستادکل نیروهای مسلح، به همراه دخترش نیز به شهادت رسیده است. به دنبال شهادت خانواده محمد باقری ، عکسی در فضای مجازی با تیترکودکی محمد باقری در کنار برادر و خواهرش دست به دست می شود که در این بخش از نمناک مشاهده می کنید.عکس دوران کودکی سردار باقریسرلشکر محمد باقری با نام اصلی محمد حسین افشردی متولد ۱۳۳۹ در تهران بود اما اصالتا اهل روستای افشرد واقع در شهرستان حدیث آذربایجان شرقی میباشد. محمد باقری برادر حسن باقری (غلامحسین افشردی) است که اولین مسئول اطلاعات و عملیات سپاه بوده‌است.اشرف باقری همسر سردار باقری کیست؟سردار باقری متاهل بوده و اشرف باقری همسر شهید باقری نیز همراه ایشان به شهادت رسیده است. اطلاعات زیادی از زندگی شخصی و خانوادگی، تعداد فرزندان سردار باقری وجود ندارد. فرشته باقری یکی از فرندان سردار سپهبد شهید محمد باقری به شهادت رسیده است. او به‌عنوان خبرنگار گروه فرهنگی در خبرگزاری دفاع مقدس، در عرصه ترویج فرهنگ ایثار و شهادت فعالیت می‌کرد.

Martyrdom of Defense Press reporter following the Zionist regime's crime "Fareshte Bagheri", the daughter of martyred Lieutenant General "Mohammad Bagheri", who worked as a reporter for the cultural group at the Sacred Defense News Agency, promoting the culture of sacrifice and martyrdom, joined her martyred uncle along with her father in the Zionist regime's dawn attack today.

شهادت خبرنگار دفاع‌پرس در پی‌جنایت رژیم صهیونیستی «فرشته باقری» فرزند سردار سپهبد شهید «محمد باقری» که به‌عنوان خبرنگار گروه فرهنگی در خبرگزاری دفاع مقدس، در عرصه ترویج فرهنگ ایثار و شهادت فعالیت می‌کرد، در حمله سحرگاه امروز رژیم صهیونیستی، همراه با پدرش به عموی شهید خود پیوست

Chief of Staff of Iranian Armed Forces Major General Bagheri martyred in Israeli aggression about 7 am local time

Chief of Staff of Iranian Armed Forces Major General Bagheri martyred in Israeli aggression about 6 Hours

The wife of the Chief of Staff of the Iranian Armed Forces, Mohammad Bagheri, and her daughter were killed.

مقتل زوجة رئيس هيئة الأركان العامة للقوات المسلحة الإيرانية، محمد باقري، مع ابنتها.

Niloufar Ghalehvand, a Pilates athlete and fitness trainer, lost her life in recent Israeli strikes on civilian areas. She was a non-combatant. Another innocent taken. #IranUnderAttack #InnocentSouls

According to Rokna, Niloufar Qalehvand, a Pilates instructor and prominent athlete, was born in Isfahan in 1995. She worked in the field of Pilates coaching for more than 8 years and was known for her talent and high energy in this field. On June 23, 1404, Niloufar Qalehvand was martyred along with her parents in an Israeli airstrike on the newly founded region. Daily horoscope Tuesday, February 21, 1404 / The door of blessing opened and a smile came to your lips This young martyr, who sacrificed his life for his country at the age of 30, always worked with passion and enthusiasm in his profession and motivated others. But on that bitter day, Israeli planes carried out a cowardly attack on the newly founded region and Niloufar Qalehvand was martyred along with her family. The story of the martyrdom of Niloufar Qalehvand Niloufar Qalehvand was martyred in the 12-day Iran-Israel war. In this war, in which Israel, with the support of weapons from the United States and Europe, mercilessly attacked civilian areas, a large number of women, children and innocent people were killed. In this war, Israel claimed that it was only targeting military areas, but in practice it mercilessly attacked everyone, both military and civilian, and made no distinction between old and young, men and women. Why was the photo of martyr Niloufar Qalehvand published on the website of the Supreme Leader of the Revolution? KHAMENEI.IR, a media outlet affiliated with the information base of the Office of Preservation and Publication of the Works of the Supreme Leader of the Revolution, has published the photo of martyr Niloufar Qalehvand so that the memory and name of this martyr will remain in the hearts of the Iranian people. The photo of martyr Niloufar Qalehvand in the Voice of Iran magazine

به گزارش رکنا، نیلوفر قلعه‌وند، مربی پیلاتس و ورزشکار برجسته، در سال ۱۳۷۴ در اصفهان به دنیا آمد. او بیش از ۸ سال در زمینه مربیگری پیلاتس فعالیت داشت و به دلیل استعداد و انرژی بالایش در این رشته شناخته شده بود. در تاریخ ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، نیلوفر قلعه‌وند به همراه پدر و مادرش در حمله هوایی اسرائیل به منطقه نوبنیاد به شهادت رسید. فال ابجد روزانه سه شنبه 21 بهمن 1404 / در نعمت گشوده شد و لبخند بر لبانت نشست این شهید جوان که در ۳۰ سالگی جان خود را فدای وطن کرد، همواره با شور و اشتیاق در حرفه خود فعالیت می‌کرد و به دیگران انگیزه می‌داد. اما در آن روز تلخ، هواپیماهای اسرائیلی حمله‌ای ناجوانمردانه به منطقه نوبنیاد داشتند و نیلوفر قلعه‌وند به همراه خانواده‌اش به شهادت رسیدند. ماجرای شهادت شهید نیلوفر قلعه‌وند نیلوفر قلعه‌وند در جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل به شهادت رسید. در این جنگ که اسرائیل با حمایت تسلیحاتی آمریکا و اروپا، به طور بی‌رحمانه‌ای به مناطق غیرنظامی حمله می‌کرد، تعداد زیادی از زنان، کودکان و افراد بی‌گناه کشته شدند. در این جنگ، اسرائیل مدعی بود که تنها مناطق نظامی را هدف قرار می‌دهد، اما در عمل بی‌رحمانه به همه افراد، چه نظامی و چه غیرنظامی، حمله می‌کرد و هیچ فرقی بین پیر و جوان، زن و مرد قائل نمی‌شد. چرا عکس شهید نیلوفر قلعه‌وند در سایت رهبر انقلاب منتشر شد؟ رسانه KHAMENEI.IR، وابسته به پایگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار رهبر انقلاب، تصویر شهید نیلوفر قلعه‌وند را منتشر کرده است تا یاد و نام این شهید در قلب مردم ایران باقی بماند. تصویر شهیده نیلوفر قلعه وند در نشریه صدای ایران

Fatemeh Seddiqi was a calm, patient and kind lady, the mother of Niloufar Qaleh Vand and the wife of Kamran Qaleh Vand, who all surrendered their lives to the rescue following the attacks of ISIS on 14/3/1404...#Fatemeh_Seddiqi#Niloufar_Qaleh_Vand #Kamran_Qaleh_Vand

.فاطمه صدیقیبانویی آرام، صبور و مهربان، مادر نیلوفر قلعه وند و همسر کامران قلعه‌وند بود که به دنبال حملات اس🔥را🔥ئیل در تاریخ ۱۴۰۴/۳/۲۳ همگی جان به جان‌آفرین تسلیم کردند...#فاطمه_صدیقی#نیلوفر_قلعه_وند #کامران_قلعه‌_وند

parsinenews 32 w.📷Martyr Niloufar Qalehvand with her father Martyr Kamran Qalehvand and her mother Martyr Fatemeh Seddiqi, three of the victims of the brutal Israeli attacks on Tehran ________________________________________#Niloufar_Qaleh_vand #Kamran_Qaleh_vand #Fatemeh_Seddiqi #Israel #Iran #Parsine

parsinenews 32 w.📷شهید نیلوفر قلعه‌وند همراه پدرش شهید کامران قلعه‌وند و مادرش شهید فاطمه صدیقی، سه تن از قربانیان حملات وحشیانه اسراییل به تهران ________________________________________#نیلوفر_قلعه_وند #کامران_قلعه_وند #فاطمه_صادقی #اسرائیل #ایران #پارسینه

iraninsa 31w♦️Kamran Qalehvand was a man of good words; a skilled and honest photocopy machine repairman who his customers remember with his gentle smile and inked hands. Kamran Qalehvand was someone's friend, someone's neighbor, someone's relative. He was part of the continuous and honorable work process that keeps the community alive and dynamic. He was part of the network of interconnected souls that makes up Iranian society. For Israeli missiles, Kamran Qalehvand was just a target; a soul that could be captured and excused as "collateral damage" or "not from ordinary people". Kamran Qalehvand, son of Iran, your homeland appreciates your hardworking and honorable hands; Your homeland knows what dear, innocent, and unique lives you, your wife, and your daughter were. #Children_of_Iran 🔹Kamran Ghalevand,You were a man of your word, a skilled and honest photocopy machine repairman. You were a respected friend and neighbor. But to Israel's missiles, you were only a target- a life that could be taken and excused. Rest by your dear wife and daughter. #KilledByIsrael

iraninsa 31w♦️کامران قلعه‌وند مرد خوش‌قولی بود؛ تعمیرکار ماهر و درستکار دستگاه‌های فوتوکپی که مشتریانش او را با لبخند نجیبانه و دستان جوهری‌اش به یاد می‌آورند.کامران قلعه‌وند دوست کسی، همسایۀ کسی، خویشاوند کسی بود. او بخشی از رنجیرۀ کاری پیوسته و شرافتمندانه‌ای بود که اجتماع را زنده و پویا نگه می‌دارد. او بخشی از شبکۀ جان‌های به‌هم‌پیوسته‌ای بود که جامعۀ ایرانی را می‌سازد.برای موشک‌های اسرائیلی، کامران قلعه‌وند فقط یک هدف بود؛ جانی بود که می‌توان گرفت و برایش بهانه‌تراشی کرد که «خسارت جانبی است» یا «از مردم عادی نیست».کامران قلعه‌وند،فرزند ایران، میهنت قدر دست‌های سختکوش و شریف تو را می‌داند؛ میهنت می‌داند که تو، همسرت و دخترت، چه جان‌های عزیز و بی‌گناه و بی‌تکراری بودید.#فرزندان_ایران🔹Kamran Ghalevand,You were a man of your word, a skilled and honest photocopy machine repairman. You were a respected friend and neighbor. But to Israel's missiles, you were only a target- a life that could be taken and excused. Rest by your dear wife and daughter.#KilledByIsrael

oshaghe_elahi Edited•10wMartyr Niloofar Ghalehvand, born on July 22, 1974 in Isfahan, was a young Pilates instructor in Tehran who, along with her parents, Martyr Kamran Ghalehvand and Martyr Fatemeh Seddighi, were unjustly martyred in the missile attack of the hated Zionist regime on Friday, June 23, 1974, on the newly built neighborhood of Tehran. May their memory be honored and their souls rejoice 🇮🇷🖤😢...#NiloofarGhalehvand#NiloofarGhalehvand#niloofarghalehvand #Iran#Isfahan#Tehran#Pilates#iran#Martyr#Fateh_with_Peace

oshaghe_elahi Edited•10wشهید نیلوفر قلعه‌وند، متولد هفتم تیرماه هفتاد وچهار در اصفهان مربی جوان پیلاتس در تهران بود که به همراه پدر و مادرش شهید کامران قلعه وند و شهید فاطمه صدیقی در حمله موشکی رژیم منفور صهیونیستی در روز جمعه بیست و سوم خرداد چهارصد و چهار که به محله ی نوبنیاد تهران صورت گرفت مظلومانه به شهادت رسیدند. یادشان گرامی و روحشان شاد 🇮🇷🖤😢...#نیلوفرقلعه_وند#نیلوفر_قلعه_وند#niloofarghalehvand #ایران#اصفهان#تهران#پیلاتس#iran#شهید#فاتحه_مع_الصلوات

According to Mashreq, on the morning of July 27, 1955, Kamran held up the Quran. Fatima passed under the Quran, turned around, kissed the Quran, and took her pregnant wife to the Isfahan Maternity and Gynecology Hospital. The morning sun of the land of Zayandeh-Rud set. A wheat-colored girl was born. Kamran held the Quran in front of Fatima: “Choose one of the two names, Anahita and Niloufar.” Fatima looked at the newborn’s long, bright forehead. She took the paper out from under the Quran. Niloufar, Niloufar Qalehvand. Fatima attached the “And One” tag to the baby’s knitwear. She whispered the verse of the Throne. Niloufar, Goddess of Water Niloufar is a flower that rises from ponds and clear, flowing waters; the goddess of water, her roots are in the soil, her stems are in the water, her leaves are in the wind, and her petals shine like the sun. Niloufar, the daughter of Kamran and Fatemeh, grew up next to the stories of One Thousand and One Nights and the famous Amir Arsalan and Bijan and Manijeh. Between her father’s reading of the Shahnameh, between the days when her mother braided her hair; the daughter would whisper Golabtun. She would tell her the story of Zal and Rudabeh. The shadow of security and the path of heroism In the shadow of security in a land called Iran, Niloufar settled with her family in Tehran; the newly founded neighborhood. Niloufar’s goal was exercise and a healthy life. In the morning, when the sunlight from Mount Damavand cast a shadow over Tehran, she would wake up; she would spend an entire hour running, walking, and doing physical activity; she would wear sports clothes. She tucked her hair under her hat, picked up her bag, and headed to the youth sports club. Standing on one leg, practicing balance, practicing running around the gym full of mirrors, reducing stress and relaxation were the results of her activity. Muscles that easily lasted in endurance competitions. She advanced her mental concentration step by step; she drew heavy air into her lungs; one thousand and one, one thousand two, one thousand three ... and every day her seconds count increased. The concentration of consciousness had made her an athletic girl of the type of girls born in Iran. The Pilates instructor who told his students: "Sports are not just about the body and the physical body, the soul must be brought to consciousness." Like the flower of her namesake, Niloufar would set off to work and strive at sunrise and return at sunset; under the shade of her father's roof, her mother's always warm table, the pleasant and spicy smell of green cabbage, caressed her smooth and shiny skin, she sat down at the table. Nighttime Conversation and National Concerns “Mom, what happened, my name is Niloufar?” Fatima looked at the deep lines of Kamran’s face: “Oh my God, your father wrote two pieces of paper and put them in the middle of the Quran; no, tell me they were both Niloufar.” Kamran spread his warm smile on Fatima’s face: “They both have the same meaning; the goddess of water, the goddess of water; Niloufar and Anahita.” Niloufar sniffed the eighth spoonful of soft, steamed rice, chewed it slowly, and said to her mother: “Your hands are gold, mother.” Kamran was watching the 9 p.m. news; it showed a girl from Gaza with her hair disheveled and a drop of blood dried near her eyebrow. Niloufar stared at the TV frame for a few moments, swallowed, ran a hand through her braided hair, and went to her room. Kamran listened to the news until the last moment, then turned to Fatima and said, “One day, the evil of this Israel will be destroyed.” Fatima folded the table, let out a shaky breath, and said, “A nation of scum and scum.” Martyrdom in the New Foundation Kamran turned on the TV as he usually does every night; the weather news anchor said, “Tomorrow, Friday, June 23, 1404, the weather in Tehran will be clear to partly cloudy with a maximum temperature of 36 degrees Celsius and rising at some hours.” Kamran said loudly, “Friday is a holiday, and Saturday is Eid al-Ghadir; let’s get together and go to the sea.” Niloufar ran out of her room with enthusiasm: “It’s me; wow, two days of walking and practicing on the beach are making me hungry, Dad.” The night was half over; darkness had grown thick; the smell of Fatima’s mother’s green scallions was still wafting by the kitchen window. The sharp, piercing sound of Tehran’s drones tore through neighborhoods and the homes of the generals; the first wave of drone attacks tore through the walls of the newly founded town’s silence. The 16-story building collapsed at the moment the missile hit; the infant’s breath stopped; a little girl was trapped under the rubble on another floor, and civilian mothers and fathers were killed. The city’s surroundings turned blue and gray; Iran’s fear was palpable; no wind was blowing. The people of the neighborhood came to the rescue. Niloufar, along with her mother and father, were martyred in the bright shadow of life and death. Niloufar’s Revenge and Immortality The night of the attack reached the next sunset. The tired shadow of the wind crept into the sun. The silver dust of the missiles, from the land of Niloufar’s father’s birthplace in the blue sky, on the time of Isfahan, Tabriz, Kashan, and all of Iran, headed for the well of Will Israel. The sky of Jerusalem trembled; the Iron Dome did not last; the oleanders of Israel bloomed. Iranian soldiers have boasted: “Let a hundred sons roll in blood, let no daughter be lost.” Israel had mistaken Iran for another place; the oldest genome in the world, the lily flower, which belonged to the ancient Iranian civilization, did not flourish; rather, it became an eternal seed for another thousand years, for the daughters of this land. In the words of Fereydoun Moshiri: You became the lily, I became the tears of the moon, you told me to make the heart of the sea, O friend of all, make the sea ours, O friend, my heart became the sea and I gave it to you The crime was “living” In Tehran, where hope sprouted like a stubborn plant from the heart of the asphalt, life was ongoing; at every sunrise, women, the unassuming architects of tomorrow, woke up with a thousand dreams. With hands that smelled of bread and love, they were busy weaving the web of daily life: a mother who put a bite in her child's bag, a teacher who taught the alphabet of sustainability, and a woman who tended a vase of geraniums behind the window. Their lives were the embodiment of the beauty of resistance and continuation. Suddenly, the silence of the city was broken by the sound of death. Uninvited guests descended from the sky who neither understood the language of hope nor recognized the dignity of life. In the blink of an eye, the walls of the house, which were supposed to be a refuge, turned into rubble. How oppressively, those half-baked smiles, those hands that were supposed to build a house tomorrow, were hidden under dust and dirt. They became innocent martyrs not on the battlefield, but in the safe haven of their dreams. Women whose only crime was "living." Although the candlesticks were left without an owner, their empty space screams hope. Their memory, like the scent of rose petals, remains in the soul of this city; a sign of the oppression that befell the hopeful women of this land and a determination that will never leave our hearts. Amid the rubble, one can still see their delicate fingerprints on the remaining photo frames and objects. Each object is a story of an ordinary day that suddenly became eternal. The destroyed houses are no longer just buildings; they are silent museums of suffering that show how small hopes could not withstand the blind power of war but became immortal in the heart of history.

به گزارش مشرق، صبح روز هفتم تیر۱۳۷۴، کامران قرآن را بالا نگه داشت. فاطمه از زیر قرآن رد شد، برگشت، قرآن را بوسید، زن آبستنش را به بیمارستان زنان و زایمان اصفهان رساند. آفتاب صبح سرزمین زاینده‌رود به غروب نشست. دختری گندمگون به دنیا آمد. کامران قرآن را جلوی فاطمه گرفت: «بین دو اسم، آناهیتا و نیلوفر، یکی را انتخاب کن.» فاطمه به پیشانی بلند و پرنور نوزاد نگاه کرد. کاغذ را از زیر قرآن درآورد. نیلوفر، نیلوفر قلعه‌وند. فاطمه پلاک «و ان یکاد» را به پر لباس تریکو بچه وصل کرد. زیرلب آیه‌الکرسی را زمزمه کرد. نیلوفر، الهه آب‌ نیلوفر،گلی سر برآورده ازبرکه‌ها و آب‌های زلال و روان است؛ایزدبانوی آب‌،ریشه درخاک دارد، ساقه در آب، برگ‌هایش در بادند و گلبرگ‌هایش به سان خورشید می‌درخشند.نیلوفر، دختر خانه کامران و فاطمه، کنار داستان‌های هزار و یک شب و امیر ارسلان نامدار و بیژن و منیژه قد کشید. میان شاهنامه‌خوانی پدرش، میان روزهایی که مادرش برایش گیس می‌بافت؛ دختر گلابتون را زمزمه می‌کرد. داستان زال و رودابه را برایش تعریف می‌کرد. سایه امنیتی و مسیر قهرمانی نیلوفر در سایه امنیتی سرزمینی به نام ایران، همراه خانواده ساکن تهران شد؛ محله نوبنیاد. هدف نیلوفر، ورزش و زندگی سالم بود. صبح که نور آفتاب از کوه دماوند به سر تهران سایه می‌افکند، بیدار می‌شد؛ یک ساعت تمام دویدن، راه رفتن، فعالیت بدنی را به جان می‌خرید؛ لباس ورزشی می‌پوشید. گیس‌هایش را زیر کلاه می‌برد، ساکش را برمی‌داشت و راهی باشگاه ورزشی جوان می‌شد.روی یک پا ایستادن، تمرین تعادل، مشق دویدن دور باشگاه پر از آینه، کاهش استرس و آرامش، نتیجه فعالیتش بود.عضلاتی که به‌راحتی در مسابقات استقامت دوام می‌آوردند. تمرکز ذهنی را مرحله به مرحله جلو می‌برد؛ هوای سنگین را به ریه‌هایش می‌کشید؛ هزار و یک،هزار و دو،هزار و سه ...و هر روز ثانیه‌شماری‌اش بیشتر می‌شد.تمرکز آگاهی‌ از او دختر ورزشکاری ساخته بود از جنس دختران زادبوم ایران. مربی پیلاتس که به شاگردانش می‌گفت: «ورزش فقط بدن و جسم نیست، روح را باید به آگاهی رساند.» نیلوفر مانند گل هم‌نامش با طلوع خورشید راهی کار و تلاش می‌شد و موقع غروب برمی‌گشت؛ زیر سایه سقف خانه پدری، سفره همیشه گرم مادر، بوی خوش و تند قورمه‌سبزی، پوست و صاف و براق صورتش را نوازش داد، نشست سر سفره. گفت‌وگوی شبانه و نگرانی‌های ملی «مامان، چی شد اسمم نیلوفر شد؟» فاطمه به خطوط عمیق چهره کامران نگاه کرد: «والا، بابات دو تا کاغذ نوشت گذاشت لای قرآن؛ نه، بگو دوتاش نیلوفر بوده.» کامران لبخند گرمش را پاشاند به صورت فاطمه: «دوتاش یه معنی داره؛ الهه آب، ایزدبانوی آب‌؛ نیلوفر و آناهیتا.» نیلوفر هشتمین قاشق برنج نرم و دم‌کشیده را بو کشید، آرام ‌آرام جوید و رو به مادر گفت: «دستت طلا مادر.» کامران اخبار ساعت ۹ شب را نگاه می‌کرد؛ دختری غزه‌ای رانشان می‌داد که گیس‌هایش آشفته و قطره خونی کنار ابرویش خشکیده بود. نیلوفر چند لحظه زل زد به قاب تلویزیون، آب دهانش را قورت داد، دستی به گیس بافته‌اش کشید و رفت تو اتاقش. کامران تا آخرین لحظه اخبار را گوش دادوبعد روبه فاطمه گفت:«یه روز بشه شر این اسرائیل نمک‌به‌حرام کنده بشه.» فاطمه سفره را تاکرد، نفسش را پاره ‌پاره بیرون داد و گفت: «کاشانه‌یه ملت و پاشیده.» شهادت در نوبنیاد کامران به عادت هر شبش تلویزیون را روشن کرد؛ مجری اخبار هواشناسی گفت:«فردا جمعه ۲۳خرداد ماه ۱۴۰۴، هوای تهران صاف تا قسمتی ابری با حداکثر دمای۳۶درجه سانتی‌گراد ودربعضی ساعات افزایش باد.» کامران بلند گفت: «جمعه که تعطیله، شنبه هم که عید غدیره؛ جمع کنیم یه سر بریم دریا.» نیلوفر بدو بدو با اشتیاق از اتاقش بیرون آمد: «من که هستم؛ وای، دو روز گردش و تمرین لب ساحل می‌چسبه بابا.» شب از نیمه گذشت؛ تاریکی غلیظ شد؛ هنوز بوی ‌قورمه‌سبزی مامان فاطمه کنار پنجره آشپزخانه موج می‌زد. صدای ریز و تیز پهپاد تهران، محله‌ها و خانه سرداران را شکافت؛ موج اول حملات پهپادی دیوارهای سکوت شهرک نوبنیاد را درید. ساختمان ۱۶طبقه در لحظه برخورد موشک فروریخت؛ نفس کودک شیرخواره قطع شد؛ دختر بچه‌ای درطبقه دیگر زیر آوار ماند، مادرها وپدرهای غیرنظامی کشته شدند.گرداگردشهرکبود وخاکستری شد؛ دلهره ایران رافراگرفت؛ باد نمی‌وزید. مردم محله برای نجات آمدند. نیلوفر همراه مادر و پدرش در سایه روشن زندگی و مرگ، شهادت نصیب‌شان شد. انتقام و جاودانگی نیلوفر شب حمله به غروب فردا رسید. سایه خسته باد در آفتاب خزید. غبارهای نقره‌ای موشک‌ها از سرزمین زادگاه پدری نیلوفر در آسمان نیلی‌رنگ، به وقت اصفهان، تبریز، کاشان و تمام ایران، دسته‌دسته راهی چاه ویل اسرائیل شدند. آسمان اورشلیم لرزید؛ گنبد آهنین دوام نیاورد؛ گل خرزهره‌های اسرائیل پرپر شدند. سربازان ایرانی رجز خوانده‌اند: «صد پسر در خون بغلتد، گُم نگردد دختری.» اسرائیل ایران را با جای دیگر اشتباه گرفته بود؛ کهن‌ترین ژنوم جهان، گل نیلوفر که متعلق به تمدن کهن ایرانی بود، پرپر نشد؛ بلکه بذری جاودان شد برای هزار سال دیگر، برای دختران این سرزمین. به قول فریدون مشیری: تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب به من گفتی که دل دریا کن ای دوست همه دریا از آن ما کن ای دوست دلم دریا شد و دادم به دستت جرمش «زندگی‌کردن» بود در تهران،جایی که امید چون گیاهی سرسخت از دل آسفالت جوانه می‌زد، زندگی جاری بود؛ در هر طلوع، زنان، معماران بی‌ادعای فردا، با هزار آرزو از خواب برمی‌خاستند. آنها با دستانی که بوی نان و عشق می‌داد، مشغول بافتن تاروپود روزمرگی بودند: مادری که لقمه‌ای در کیف فرزند می‌گذاشت، معلمی که الفبای پایداری را آموزش می‌داد و زنی که پشت پنجره، گلدان شمعدانی را تیمار می‌کرد. زندگی آنها، تجسم زیبایی مقاومت و ادامه بود. ناگهان، سکوت شهر با صدای مرگ شکست. از آسمان، مهمانان ناخوانده‌ای فرود آمدند که نه زبان امید می‌فهمیدند و نه حرمت حیات را می‌شناختند. در یک چشم‌برهم زدن، دیوارهای خانه، که قرار بود پناهگاه باشند، به آوار تبدیل‌شدند. چه مظلومانه، آن لبخندهای نیمه‌کاره، آن دستانی که قرار بود فردا خانه‌ای بسازند، زیر غبار و خاک پنهان شدند. آنها نه در میدان نبرد، که در حریم امن آرزوهای‌شان، شهدای بی‌گناه بیداد شدند. زنانی که تمام جرمشان، «زندگی‌کردن» بود. اگرچه شمعدانی‌ها بی‌صاحب ماندند اما جای خالی‌شان امید را فریاد می‌زنند. یادشان، چون عطر گلاب، در جان این شهر می‌ماند؛ نشانه‌ای از ستمی که بر زنان امیدوار این سرزمین رفت و عزمی که هرگز از دل‌های ما نمی‌رود. در میان آوار، هنوز می‌توان رد انگشتان ظریف آنها را بر قاب عکس‌ها و وسایل به‌جامانده دید. هر وسیله، روایتی از یک روز عادی است که به‌ناگاه ابدی شد. خانه‌های ویران شده، دیگر صرفا یک بنا نیستند؛ موزه‌های خاموش رنجی هستند که نشان می‌دهند چگونه امیدهای کوچک، در مقابل قدرت کور جنگ، تاب نیاوردند اما در دل تاریخ، ‌جاودانه شدند.

According to the Shargh Media Group, It has been more than a week since Israel launched missiles into Iran; missiles that claimed countless lives and sent more wounded to hospitals. Most of the victims of these attacks were ordinary people; civilians who were in their homes, on the street, or at their workplaces when an explosion occurred and martyred them. According to the latest statistics announced by Hossein Kermanpour, Head of Public Relations at the Ministry of Health, from June 13 to July 23, 610 people were martyred in Israeli attacks. Although Shargh has listed the names and characteristics of a number of the victims in this report, there is no doubt that what is stated in this report cannot include the names and characteristics of all the victims of the war. Here are the names of 120 people; the names mentioned did not have any military activity themselves. Some of them are soldiers who are considered ordinary citizens. There are also a number of paramedics and nurses who have lost their lives while working or at home. 1- Mojtaba Maleki (Tehran Red Crescent Society), 2- Amirhossein Jamshidpour (Tehran Red Crescent), 3- Mehdi Zartaji (Tabriz Red Crescent Society), 4- Saber Akbari (nurse - Tehran), 5- Zohreh Ghasemi (gynecologist) and 6- her two-month-old baby Rayan Ghasemian (Shahrek Chamran), 7- Mahia Nikzad (seven years old), 8- Mr. Hajmiri (father of the family - Patrice Lumumba Street), 9- Mrs. Hajmiri (mother of the family - Patrice Lumumba Street), 10- Tara Hajimiri (eight-year-old daughter of the family - Patrice Lumumba Street), 11- Reza Amini (father of the family), 12- Amirali Amini, 12 years old (child), 13- Matin Safaian, 16 years old (Tajrish Square), 14- Ehsan Ghasemi, 16 years old (Salarieh Qom), 15- Parham Abbasi, 16 years old, 16- Parnia Abbasi, 24 (teacher, poet and bank employee), 17- Parviz Abbasi, father of the family (retired in education), 18- Masoumeh Shahriari, mother of the family (retired in bank), 19- Mrs. Katuli (mother of the family), 20- Soheil Katuli, 11 years old, 21- Motaharah, 11 years old, 22- Hamidreza Seddighi Saber, 17 years old, 23- Helena Gholami (young karateka), 24- Marzieh Asgari (neonatal specialist, assistant professor of neonatal medicine at Tehran University of Medical Sciences) and 25- her 3-year-old daughter, 26- Hadith Fakhari (social security employee), 27- Hadith Fakhari's 8-year-old daughter, 28- Zahra Shamsbakhsh (housewife), 29- Abolfazl Niyazman (imam of the congregation in Shahid Chamran town), 30- Abolfazl Niyazman's son and 31- 32 two young daughters, 33- Abolfazl Niyazman's wife, 34- Dr. Mohammad Hossein Azizi, ENT specialist (Tajrish Square), 35- Majid Javaheri, 45 years old (engineer) Imran), 36- Ms. Fardovi, 69 years old, 37- Taher Ayatollahi (Laboratory Expert at Rasoul Akram Hospital), 38- Majid Vafaei, 57 years old (Lawyer), 39- Tabesam Pak, 45 years old, 40- Mostafa Aramaki (University Professor), 41- Fahimeh Moghimi (Mostafa Aramaki's wife), 42- Reyhaneh Aramaki, 13 years old, 43- Fatemeh Aramaki, 9 years old, 44- Ali Aramaki, 5 years old, 45- Hamid Moghimi (Grandfather of the family - retired), 46- Rabab Moghimi (Grandmother of the family), 47- Alireza Zainali, father of the family, 48- Ayma Zainali, (young child), 49- Hayda Zainali (young child), 50- Ehsan Eshraqi, 45 years old (Bank Employee), 51- Baran Eshraqi (9 years old), 52- Parsa Mansour (Member of the National Paddle Team), 53- Sina Soleimani (Stock Exchange Activist), 54- Hossein Ahmadi (employee), 55- Niloufar Ghalevand (athlete), 56- Kamran Ghalevand (father of the family), 57- Mrs. Ghalevand (mother of the family), 58- Faramarz Hazrati (employee of the Qasr Shirin Welfare Department - Kermanshah), 59- Ali Hatefifard (board member of the Association of Truck Drivers' Associations - Hamadan), 60- Mehdi Poladvand (member of the Alborz Province Riding Team), 61- Mr. Poladvand (father of the family), 62- Mrs. Poladvand (mother of the family), 63- Mrs. Poladvand (sister of the family), 64- Sarvonaz Vaezzadeh (Yektant expert), 65- Mehdi Akbarinasab (electrical engineering student at the University of Science and Technology), 66- Mrs. Akbarinasab (mother of the family), 67- Maryam Minaei (29-year-old mother), 68- Mehrnoush Haji Soltani (host), 69- Saleh Bayrami (press graphic designer), 70- Nima Rajabpour (News Editor, Khabar Network), 71- Masoumeh Azimi (Iranian Broadcasting Corporation employee), 72- Mr. Javadpour (Iranian Broadcasting Corporation employee), 73- Hamidreza Tavakol (Imam Sadeq University student), 74- Sara Jawdat (Photography student), 75- Ms. Sharifi (mother of the family), 76- Mr. Sharifi (father of the family), 77- Fatemeh Sharifi (13-year-old child of the family), 78- Mojtaba Sharifi (9-year-old child of the family), 79- Alireza Samadi (25 years old), 80- Zahra Nazari (sister of the family), 81- Mohammad Mehdi Nazari (brother of the family), 82- Ali Mohammad Sanei (bus driver), 83- Yasmin Bakuei, (Master's student at Sharif University), 84- Mona Bakuei (mother of the family), 85- Armin Bakuei (son of the family), 86- Saeed Mousavi, 65 years old (retired father), 87- Fatemeh Mousavi, 65 years old (retired mother), 88- Hadiseh, 37 years old (daughter of the family), 89- Mansoureh Alikhani (artist), 90- Ahad Aghdasi (student), 91- Mohammad Reza Aghdasi (son), 92- Mohaddeseh Aghdasi (son), 93- Seyyed Ali Bagharnia (boxing champion of Lorestan province), 93- Ruhollah Salek (boxer of Alborz province), 94- Reza Bahrami (boxer of Kermanshah province), 95- Seyyed Gholam Abbas Mousavi (well guard), 96- Seyyedeh Siahgis Mousavi (wife), 97- Seyyed Armin Mousavi, 7 years old (son), 98- Mohammad Dalvand (crane driver - Khorramabad), 99- Mahmoud Zeinivand (crane driver - Khorramabad), 100- Zeinab Nabizadeh, wife of engineer Mohammad Reza Zakarian, who is an artificial intelligence specialist (teacher), 101- Zahra Zakarian Amiri, 7 months old (child), 102- Fatemeh Zakarian Amiri, 5 years old, (child), 103- Mansoureh Haji Salem (wife of Dr. Tabatabaei Ghomsheh), 104- Fereshteh Bagheri, 105- Ashraf Bagheri, 106- Reza Moharrami, 107- Alireza Naseri, 108- Rasoul Rezai, 109- Mehdi Marefati – 110- Arkan Akhsh, 111- Reza Khalafkhani, 112- Bahram Mohammadian, 113- Ramin Valizadeh, 114- Yaser Gholizadeh, 115- Behnam Salehi, 116- Akbar Fatin, 117- Reza Alizadeh, 118- Meysam Khalili, 119- Saeed Rezaei, 120- Hadi Siavash.

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق، بیش از یک هفته از موشکباران اسرائیل به ایران می‌گذرد؛ موشکبارانی که جان‌های بی‌شماری را گرفت و مجروحان بیشتری را روانه بیمارستان کرد. بیشتر جان‌باختگان این حملات افراد معمولی بودند؛ غیرنظامیانی که در خانه‌های خود، در خیابان یا در محل کارشان بودند که انفجاری شد و شهیدشان کرد. بر اساس آخرین آمار اعلام شده از سوی حسین کرمانپور، رئیس روابط عمومی وزارت بهداشت، از ۲۳ خرداد تا ۳ تیرماه، ۶۱۰ نفر در حملات اسرائیل شهید شدند. اگر چه «شرق» در این گزارش اسامی و مشخصات شماری از جان‌باختگان را احصا کرده اما بی‌تردید آنچه در این گزارش آمده،‌ نمی‌تواند در برگیرنده نام و مشخصات تمام قربانیان جنگ باشد. در اینجا نام ۱۲۰ نفر گردآوری شده است؛ اسامی یاد شده، خود به تنهایی هیچ فعالیت نظامی نداشته‌اند. تعدادی از آنها سرباز هستند که به عنوان شهروندان معمولی در نظر گرفته شده‌اند. تعدادی هم امدادگر و پرستارند که حین کار یا در خانه جانشان را از دست داده‌اند. ۱- مجتبی ملکی (جمعیت هلال احمر تهران)، ۲- امیرحسین جمشیدپور(هلال احمر تهران)، ۳- مهدی زرتاجی (جمعیت هلال احمر تبریز)، ۴- صابر اکبری (پرستار – تهران)، ۵- زهره قاسمی، (متخصص زنان و زایمان) و ۶- نوزاد دوماهه‌اش رایان قاسمیان (شهرک شهید چمران)، ۷- محیا نیکزاد (هفت ساله)، ۸- آقای حاج‌میری (پدر خانواده - خیابان پاتریس لومومبا)، ۹- خانم حاج‌میری، (مادر خانواده - خیابان پاتریس لومومبا)، ۱۰- تارا حاجی‌میری، (دختر هشت ساله خانواده - خیابان پاتریس لومومبا)، ۱۱- رضا امینی (پدر خانواده)، ۱۲- امیرعلی امینی، ۱۲ ساله (فرزند)، ۱۳-  متین صفائیان، ۱۶ ساله (میدان‌ تجریش)، ۱۴- احسان قاسمی، ۱۶ ساله (سالاریه قم)، ۱۵- پرهام عباسی، ۱۶ ساله، ۱۶- پرنیا عباسی، ۲۴ ساله (معلم، شاعر و کارمند بانک)، ۱۷- پرویز عباسی، پدر خانواده (بازنشسته آموزش و پرورش)، ۱۸- معصومه شهریاری، مادر خانواده (بازنشسته بانک)، ۱۹- خانم کطولی (مادر خانواده)، ۲۰- سهیل کطولی، ۱۱ ساله، ۲۱-  مطهره ۱۱ ساله، ۲۲- حمیدرضا صدیقی صابر، ۱۷ ساله، ۲۳- هلنا غلامی (نوجوان کاراته‌کا)، ۲۴- مرضیه عسگری (فوق تخصص نوزادان، استاد یار طب نوزادی دانشگاه علوم پزشکی تهران ) و ۲۵- دختر ۳ ساله‌اش، ۲۶- حدیث فخاری (کارمند تامین اجتماعی)، ۲۷- دختر ۸ ساله حدیث فخاری، ۲۸- زهرا شمس‌بخش (درخانه)، ۲۹- ابوالفضل نیازمند (امام جماعت شهرک شهید چمران)، ۳۰- پسر و ۳۱- ۳۲ دو دختر خردسال ابوالفضل نیازمند، ۳۳- همسر ابوالفضل نیازمند، ۳۴- دکتر محمد‌حسین عزیزی، متخصص گوش و حلق و بینی (میدان تجریش)، ۳۵- مجید جواهری ۴۵ ساله (مهندس عمران)، ۳۶- خانم فردویی، ۶۹ ساله، ۳۷- طاهر آیت‌الهی (کارشناس آزمایشگاه بیمارستان رسول اکرم)، ۳۸- مجید وفایی ۵۷ ساله (وکیل دادگستری)، ۳۹ - تبسم پاک، ۴۵ ساله، ۴۰- مصطفی ارمکی (استاد دانشگاه)، ۴۱-  فهیمه مقیمی (همسر مصطفی ارمکی)، ۴۲- ریحانه ارمکی ۱۳ ساله، ۴۳- فاطمه ارمکی، ۹ ساله، ۴۴- علی ارمکی ۵ ساله، ۴۵- حمید مقیمی (پدربزرگ خانواده – بازنشسته)، ۴۶- رباب مقیمی(مادربزرگ خانواده)، ۴۷- علیرضا زینلی، پدر خانواده، ۴۸- آیما زینلی، (فرزند خردسال)، ۴۹- هیدا زینلی (فرزند خردسال)، ۵۰- احسان اشراقی، ۴۵ ساله (کارمند بانک)، ۵۱- باران اشراقی (۹ ساله)، ۵۲- پارسا منصور (عضو تیم ملی پدل)، ۵۳- سینا سلیمانی (فعال بورس)، ۵۴- حسین احمدی (کارمند)، ۵۵- نیلوفر قلعه‌وند (ورزشکار)، ۵۶- کامران قلعه‌وند (پدر خانواده)، ۵۷- خانم قلعه‌وند (مادر خانواده)، ۵۸- فرامرز حضرتی (کارمند اداره بهزیستی قصر شیرین – کرمانشاه) ۵۹- علی هاتفی فرد (عضورهیئت مدیره کانون انجمنٰهای صنفی رانندگان کامیون – همدان)، ۶۰- مهدی پولادوند (عضو تیم سوار کاری استان البرز)، ۶۱- آقای پولادوند (پدر خانواده)، ۶۲- خانم پولادوند (مادر خانواده)، ۶۳- خانم پولادوند (خواهر خانواده)، ۶۴- سروناز واعظ‌‌زاده (کارشناس یکتانت)، ۶۵- مهدی اکبری‌نسب (دانشجوی مهندسی برق دانشگاه علم و صنعت)، ۶۶- خانم اکبری نسب (مادر خانواده)، ۶۷- مریم مینایی (مادر ۲۹ ساله)، ۶۸- مهرنوش حاجی سلطانی (مهماندار)، ۶۹- صالح بایرامی (گرافیست مطبوعاتی)، ۷۰- نیما رجب‌پور (دبیر خبر شبکه خبر)، ۷۱- معصومه عظیمی (کارمند صدا و سیما)، ۷۲-  آقای جوادپور (کارمند صدا و سیما)، ۷۳- حمیدرضا توکل (دانشجوی دانشگاه امام صادق)، ۷۴- سارا جودت (دانشجوی عکاسی)، ۷۵- خانم شریفی (مادر خانواده)، ۷۶- آقای شریفی (پدر خانواده)، ۷۷- فاطمه شریفی (فرزند13 ساله خانواده)، ۷۸- مجتبی شریفی (فرزند ۹ ساله خانواده)، ۷۹- علیرضا صمدی (25  ساله)، ۸۰- زهرا نظری (خواهر خانواده)، ۸۱- محمد مهدی نظری (برادر خانواده)، ۸۲- علی‌محمد صانعی (راننده اتوبوس)، ۸۳- یاسمین باکوئی، (دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه شریف)، ۸۴- مونا باکویی (مادر خانواده)، ۸۵- آرمین باکویی (پسر خانواده)، ۸۶- سعید موسوی، ۶۵ ساله (پدر بازنشسته )، ۸۷- فاطمه موسوی، ۶۵ ساله (مادر بازنشسته)، ۸۸- حدیثه ۳۷ ساله (دختر خانواده)، ۸۹- منصوره عالیخانی (هنرمند)، ۹۰- احد اقدسی (طلبه)، ۹۱- محمدرضا اقدسی (فرزند)، ۹۲- محدثه اقدسی (فرزند)، ۹۳- سیدعلی  باقرنیا (قهرمان بوکس استان لرستان)، ۹۳- روح‌الله سالک (بوکسور استان البرز)، ۹۴- رضا بهرامی (بوکسور استان کرمانشاه)، ۹۵- سید غلام‌عباس موسوی (نگهبان چاه آب)، ۹۶- سیده سیاه‌گیس موسوی(همسر)، ۹۷- سید آرمین موسوی‌، ۷ ساله (فرزند)، ۹۸- محمد دالوند (راننده جرثقیل - خرم‌آباد)، ۹۹- محمود زینی‌وند( راننده جرثقیل - خرم آباد)، ۱۰۰- زینب نبی‌زاده، همسر مهندس محمدرضا ذاکریان که متخصص هوش مصنوعی است (معلم )، ۱۰۱- زهرا ذاکریان امیری، ۷ ماهه (فرزند)، ۱۰۲- فاطمه ذاکریان امیری، ۵ ساله، (فرزند)، ۱۰۳- منصوره حاجی سالم (همسر دکتر طباطبایی قمشه)، ۱۰۴- فرشته باقری، ۱۰۵- اشرف باقری، ۱۰۶- رضا محرمی، ۱۰۷- علیرضا ناصری، ۱۰۸- رسول رضای، ۱۰۹- مهدی معرفتی – ۱۱۰-  ارکان آخش، ۱۱۱- رضا خلف خانی، ۱۱۲- بهرام محمدیان، ۱۱۳- رامین ولی‌زاده، ۱۱۴-  یاسرقلی زاده، ۱۱۵- بهنام صالحی، ۱۱۶- اکبر فطین، ۱۱۷- رضا علیزاده، ۱۱۸- میثم خلیلی، ۱۱۹- سعید رضایی، ۱۲۰- هادی سیاوش.

[Twitter/X thread] Sina Soleimani was not Shamkhani’s neighbor; he was Bagheri’s neighbor. It was an ordinary home in an ordinary residential complex — but facing General Bagheri’s house. They hit Bagheri’s house, and the blast wave caused the walls of this young man’s home to collapse on him. He was not privileged. He had nothing to do with Abr-Arvan. He was an analyst who had gathered everything he had in life and managed to buy a home with it — and nothing is left of either him or that home; it all collapsed under the rubble. His father is not the person you are claiming. Just because someone’s last name is Soleimani, does that make them all relatives? Our father is an ordinary person. He is not part of the government and has never held any position. He has been an employee since the beginning of his life and has brought nothing but honest bread into our home — just like his son. My brother was trapped under the rubble of a home that was the result of years of his labor. He was not directly targeted. It was the blast wave from Mr. Bagheri’s house that destroyed his life. You really have to be vile to attach such accusations to a grieving family. They killed my brother. He was martyred. He went to sleep at night, and in the morning his body was pulled out from under the rubble. All I can say is: may God curse those who caused this. May God curse anyone who seeks war and swaggering displays of power. This is what war is: maybe one vile person dies, but alongside him a hundred innocent people are killed, and a thousand families are left grieving. May God curse you. And look at the upper-left apartment; you will understand what happened to us. This young man was not living in a penthouse, nor was he privileged. He was simply living his quiet, modest life.

]رشته توییت] سینا سلیمانی همسایه شمخانی نبود،همسایه باقری بود یه خونه معمولی توی یه مجتمع معمولی،ولی رو به روی خونه سردار باقری! خونه اون رو زدن و موجش باعث شد دیوارای خونه این بچه روی سرش خراب شه نه رانتی بوده نه ربطی به ابراوران داشته یه تحلیلگر بود که کل زندگیشو جمع کرد و تونست باهاش یه خونه بخره که جفتش چیزی ازش نمونده و زیر آوار خراب شده پدرشم اونی که شما میگید نیست،هرکی فامیلیش سلیمانیه مگه فامیلن باهم؟ پدر ما یه ادم معمولیه،نه جزو حکومته نه پست و مقامی داره،از اول زندگیش کارمند بوده و جز نون حلال چیزی وارد زندگیش نکرده،مثل پسرش! داداشِ من زیر اوار خونه ای موند که نتیجه سال ها تلاشش بود،و مورد حمله مستقیم قرار نگرفت،موج خونه اقای باقری بود که زندگیشو خراب کرد!! واقعا خیلی باید عوضی باشید که به خانواده داغدار همچین انگ هایی بچسبونید داداش منو کشتن،شهید شد،شب خوابید صبح جنازش از زیر اوار بیرون اومد فقط میتونم بگم خدا باعث و بانیشو لعنت کنه،خدا هرکی که دنبال جنگ و گنده گوزیه لعنت کنه،جنگ اینه،شاید یه ادم عوضی بمیره ولی صدتا ادم بی گناه هم در کنارش کشته میشن و هزارتا خانواده رو داغدار میکنن!! خدا لعنتتون کنه و طبقه بالا سمت چپ رو ببینید میفهمید چه بلایی سرمون اومده و این بچه نه پنت هاوس نشین بوده نه رانتی،داشته زندگی اروم و ساده خودشو میکرده!

My heart is peacefully asleep in this soil.

آرامِ دلم خفته در این خاک

Since yesterday, my heart has been with the daughter of the Qalehvand family A dear and honorable family who were my brother's neighbors for years and we had seen nothing but goodness from them. May God grant their daughter and son patience and peace I pray for their innocence and injustice May the souls of Niloufar Qalehvand, Kamran Qalehvand, and Shahla Seddiqi, dear and happy, rest in peace.

از دیروز دلم موند پیش دخترِ خانواده قلعه‌وند خانواده عزیز و شریفی که سال ها همسایه برادرم بودند و جز خوبی چیزی از اونها ندیده بودیم. خدا به دختر و پسرشون صبر و آرامش بده بگردم برای معصومیت و مظلومیتشون روح نیلوفر قلعه‌وند،کامران قلعه‌وند و شهلا صدیقی عزیز شاد.

My only safe place is Golzar Street, East Laden, Kamasaei Dead End. My safe house has been destroyed, but I still find myself here when I feel like it, in a ruin where the owner of the house no longer opens the door for me.

تنها نقطه امنم شده خیابون گلزار،لادن شرقی،بن بست کماسایی. خونه امنم ویران شده ولی هنوز وقتی دلم میگیره خودم رو اینجا پیدا میکنم،توی مخروبه ای که دیگه صاحب خونه‌اش نیست که در را به روم باز کنه

[Dates of birth and death on the gravestone: 9 February 1991 – 13 June 2025]

[تاریخ تولد و مرگ روی سنگ قبر 20/11/1369 23/03/1404]

The Pilates instructor On Saturday morning, Tehran reeked of dust and smoke. Israeli missiles had landed on homes that were filled with laughter just hours before. One of the silenced voices belonged to Niloufar Ghalehvand, whose friend Ghazal* recalled the last time she saw her at a cafe sipping coffee, just one night before the bombs fell. Ghalehvand, a 32-year-old Pilates instructor, was killed along with her father, Kamran Ghalehvand, and her mother, Fatemeh Sedighi, in their home on Ozgol Street in northern Tehran. “We were at the cafe, having coffee, and she said, ‘Iran is so beautiful. I just wish we could live in peace, like people in other countries,'” Ghazal told Al Jazeera. “I still can’t believe she’s gone. We were making plans to celebrate her 32nd birthday on June 28. She was so full of hope.” Ghazal said Ghalehvand lived near the residence of Iran’s highest-ranking military commander, General Mohammad Bagheri, the target of the strike. “They were ordinary people,” Ghazal said of Ghalehvand’s family. “They didn’t engage in political activity.” Ghalehvand dreamed of becoming a famous Pilates instructor. “The last time we met, she asked me to help her launch an Instagram page to post her workout videos. She never imagined she would become famous for her death.” Ghalehvand had been a professional instructor for eight years, but Ghazal said her income was never enough. She worked on commission at local gyms and was always seeking more private clients.

[Reply under the tweet from Sina Soleimani's sister] This is an ordinary apartment to the point that I couldn't believe it was Sardar Bagheri's house. In fact, when I arrived that night, I was surprised. In the apartment opposite, a young man had died from the blast wave. It was five in the morning. Two hours later, a young woman, probably her sister, was crying and screaming. I offer my condolences. It was a local child.

[ریپلای زیر توئیت خواهر سینا سلیمانی] این یک اپارتمان معمولی در حدی که من باورم نمیشد خونه سردار باقری باشه واقعا وقتی اونشب امدم تو کوچه هاج واج بودم در اپارتمان روبرویی بر اثر موج انفجار جوانی فوت شده بود و صبح ساعت پنج بود دو ساعت بعد خانم جوانی که احتمالا خواهرش که گریه میکرد و جیغ میکشید تسلیت میگم بچه محل بود