TEHRAN- Two young boys, Taha Behroozi and Alisan Jabbari, both aged seven, were killed by shrapnel from a downed drone in the Azerbaijan Square area of Tabriz during an Israeli military operation.The tragic incident occurred around 8:30 PM Saturday night while the children were playing outside their home. Shrapnel from the drone struck the area, fatally injuring both boys. Reports also indicate that the mothers of the two children sustained injuries from the shrapnel and have been admitted to the hospital for treatment.

Taha Behroozi & Alisan Jabbari, two 7-year-old children, were martyred in Tabriz by the child-killer Zionist regime—just after Trump claimed the military op was over. If they were European, would the UN, EU & intl. bodies stay this silent toward the US & Israel?

namesbehindnumbers Edited•10wTaha Behroozi, 7 years oldTaha received birthday presents for only seven years. He was playing when his life was taken. Will the pain of Taha’s absence ever heal for his mother?Taha Behroozi, 7 years oldTaha received birthday presents for only seven years. He was playing when his life was taken. Will the pain of Taha’s absence ever heal for his mother?#taha #TahaBehrouzi

namesbehindnumbers Edited•10wTaha Behroozi, 7 years oldTaha received birthday presents for only seven years. He was playing when his life was taken. Will the pain of Taha’s absence ever heal for his mother?طاها بهروزی فقط هفت سال در جشن تولدش هدیه گرفت. او در حال بازی در نزدیکی میدان آذربایجان تبریز بود که جانش گرفته شد. آیا درد نبودن طاها برای مادرش هرگز دوا خواهد شد؟#taha #TahaBehrouzi

ISNA/East Azerbaijan Alisan Jabbari and Taha Behrouzi were martyred in the Israeli regime's airstrike in the Hyderabad neighborhood of Tabriz, and their bodies will be buried in Tabriz on Monday.   According to ISNA, citing the Tabriz Police News Agency, around 8 p.m. on Saturday, 31 Khordad, while patrolling the city, it was announced through the 110 emergency center that a citizen needed help as a result of the terrorist attacks. The officers immediately arrived at the scene and were faced with a heartbreaking scene. Two innocent children, ages 7 and 8, were playing in front of their house when they were hit by shrapnel from the child-killing Zionist regime.   The injured and martyrs were taken to the hospital with the help of an ambulance. But nothing more could be done to save the innocent children, and they spread their white feathers in the sky and went to heaven. One of the women present at the scene was also injured in the incident. The funeral ceremony for these martyrs will be held on Monday at 10:30 AM at the Martyrs' Cemetery in Wadi Rahmat. End of message

ایسنا/آذربایجان شرقی علیسان جباری و طاها بهروزی در تجاوز هوایی رژیم صهیونیستی در محله‌ی حیدرآباد تبریز به شهادت رسیدند و پیکر مطهر آن‌ها روز دوشنبه در تبریز تشییع می‌شود.  به گزارش ایسنا به نقل از پایگاه خبری پلیس تبریز، حوالی ساعت ۸ شنبه‌شب، ۳۱ خرداد، هنگام گشت‌زنی در سطح شهر، از طریق مرکز فوریت‌های ۱۱۰ اعلام شد که در نتیجه حملات تروریستی، شهروندی نیازمند کمک است.  مأموران بلافاصله به محل حادثه رسیده و با منظره‌ای دلخراش مواجه شدند. دو کودک معصوم ۷ و ۸ ساله در حال بازی در مقابل خانه‌شان، در اثر اصابت ترکش‌های رژیم کودک‌کش صهیونیستی، در خون خود غرق شده بودند.  با کمک اورژانس، مصدومان و شهدا به بیمارستان منتقل شدند. اما دیگر کاری برای نجات کودکان معصوم نمی‌شد انجام داد و آن‌ها پرهای سفید خود را در آسمان گشودند و به سوی معراج رفتند. یکی از بانوان حاضر در محل نیز در این حادثه مجروح شد. مراسم تشییع پیکر این شهدا روز دوشنبه از ساعت ۱۰:۳۰ در گلزار شهدای وادی رحمت برگزار می‌شود. انتهای پیام

According to Tabnak, citing the Tabriz Police News Agency, at around 8:00 p.m. on Saturday, 31 Khordad while patrolling the city, the 110 emergency center announced that a citizen needed help as a result of the terrorist attacks. The officers immediately arrived at the scene and were faced with a heartbreaking scene. Two innocent children, ages 7 and 8, were playing in front of their house when they were hit by shrapnel from the child-killing Zionist regime. The injured and martyrs were taken to the hospital with the help of an ambulance. But nothing more could be done to save the innocent children, and they spread their white feathers in the sky and went towards the ascension. One of the women present at the scene was also injured in the incident. The funeral ceremony for these martyrs will be held on Monday at 10:30 a.m. at the Martyrs' Cemetery in Wadi Rahmat.

به گزارش تابناک به نقل از پایگاه خبری پلیس تبریز، حوالی ساعت ۸ شنبه‌شب، ۳۱ خرداد، هنگام گشت‌زنی در سطح شهر، از طریق مرکز فوریت‌های ۱۱۰ اعلام شد که در نتیجه حملات تروریستی، شهروندی نیازمند کمک است. مأموران بلافاصله به محل حادثه رسیده و با منظره‌ای دلخراش مواجه شدند. دو کودک معصوم ۷ و ۸ ساله در حال بازی در مقابل خانه‌شان، در اثر اصابت ترکش‌های رژیم کودک‌کش صهیونیستی، در خون خود غرق شده بودند. با کمک اورژانس، مصدومان و شهدا به بیمارستان منتقل شدند. اما دیگر کاری برای نجات کودکان معصوم نمی‌شد انجام داد و آنها پر‌های سفید خود را در آسمان گشودند و به سوی معراج رفتند. یکی از بانوان حاضر در محل نیز در این حادثه مجروح شد. مراسم تشییع پیکر این شهدا روز دوشنبه از ساعت ۱۰:۳۰ در گلزار شهدای وادی رحمت برگزار می‌شود.

farmandari_tabriz Edited•6w📸 Video report🔹Arbaeen ceremony of students Martyr Alisan Jabbari and Martyr Taha Behrouzi🔸 August 1404┄┅══✧❁🇮🇷❁✧══┅┄Public Relations of the Governorship of Tabriz No comments yet.

farmandari_tabriz Edited•6w📸 گزارش تصویری🔹مراسم اربعین دانش آموزان شهید علیسان جباری و شهید طاها بهروزی🔸 مرداد ماه ۱۴۰۴┄┅══✧❁🇮🇷❁✧══┅┄روابط عمومی فرمانداری شهرستان تبریز No comments yet.

Arbaeen of the Blossoms of Azerbaijan; In memory of the flight of two little angels in Tabriz, amidst the tears of mothers and the silence of fathers, Arbaeen of two blossoms filled with flowers from the flower garden of childhood was held; Taha and Alisan, children who went to heaven instead of school and whose names became immortal among the verses of the Quran and the hatred of a nation. Fars News Agency - Tabriz, Sometimes the sky does not want to remain calm... Sometimes its hatred bursts and pours a rain of sorrow on the earth. Today, the holy courtyard of Imamzadeh Seyyed Hamzeh in Tabriz was not only the host of mourners, but also the host of silent tears of mothers who still carry the scent of their children's breath in their arms. The "Arbaeen of the Blossoms of Azerbaijan" ceremony was held in memory of the two little angels with the presence of the families of the child martyrs, the provincial education officials and the grieving people of Tabriz; Taha Behrouzi and Alisan Jabbari, children who never had the chance to open their homework notebooks, but their names were recorded in the sky's notebooks. Two stars who had not yet entered the first grade, but the classroom taught us all the lessons of patience, faith and oppression. A blind attack, innocent victims In a blind and merciless attack by the child-killing Zionist regime on civilian areas, 34 Iranian students were martyred in cities such as Tehran, Qom, Isfahan, Khorramabad and Tabriz; and among them, two children from Azerbaijan did not even get the chance to go to school once. They had only registered for the first grade, they wished to buy a bag and a notebook, and they still eagerly asked about the first day of school... but they never reached that day. The students of the Quran, the children of Nurtaha and Alisan, were not only the most playful children on the street; they were students of the Quran and light. In one of the cultural and Quranic institutions of Tabriz, they were whispering divine verses in their childish voices, and now, those voices have reached the sky. A mother's story; he died in my arms. Alisan's mother has not yet forgotten the last moment; wounded but standing, with a broken heart and a look that will never return from the emptiness of her child. She says: My seven-year-old, unaware of the enemy's evil world, was playing when the attack began... She was hit in the head, I bent down to hug him, and at that moment I was wounded too... I took the child into the yard, we both rolled in blood... and he died in my arms. They were neither warriors nor soldiers; just children. They were neither soldiers nor warriors; just two small hearts, full of childish innocence and overflowing with the light of God. But in the storm of resentment and hatred, their pure hearts stood still forever and their smiles were extinguished. Which mother can get through this moment? What words can describe the second when a small heart stands silently in its mother's arms? Unfulfilled desires; Flying to the sky Alisan wanted to become a pilot... His heart wanted to fly. And what flight could be more magnificent than this? A flight to heaven, to the point where there is no more debris, rubble, or tears. The memory of oppression, the manifestation of authority In this ceremony, mourning and honoring the families of the martyrs were held with the servants of the Razavi Shrine; prayer stations were set up, and the memory of the martyrs of authority was also honored alongside the student martyrs, with the presence of the student children of those martyrs. Taha and Alisan; Lights in the heart of darkness Dear Taha and Alisan... You are no longer among us, but every morning when the sound of the Quran rises from a school, every time a child looks at the sky, and every time a mother sheds tears for her child, your name will come back to life. You are gone, but you were a light; A small, bright flame in the heart of darkness, which will expose the darkness. Sleep in peace, you birds of the sky; the earth was not worthy to hold you.21:38 - 30 July 2025

اربعین شکوفه‌های آذربایجان؛ به یاد پرواز ۲ فرشته کوچکدر تبریز، میان اشک مادران و سکوت پدران، اربعین دو شکوفه پرپرشده از گلستان کودکی برگزار شد؛ طاها و علیسان، کودکانی که به‌جای مدرسه، راهی آسمان شدند و نامشان در میان آیات قرآن و بغض یک ملت، جاودانه گشت.خبرگزاری فارس _ تبریز، گاهی آسمان دلش نمی‌خواهد آرام بماند... گاهی بغضش می‌ترکد و بارانی از غم را بر سر زمین فرو می‌ریزد. امروز، صحن مقدس امام‌زاده سید حمزه در تبریز، نه‌تنها میزبان عزاداران، که میزبان اشک‌های بی‌صدای مادرانی بود که هنوز بوی نفس‌های کودکانشان را در آغوش دارند.مراسم «اربعین شکوفه‌های آذربایجان» با حضور خانواده‌های شهدای کودک، مسئولان تعلیم و تربیت استان و مردم داغدار تبریز، به یاد دو فرشته کوچک برگزار شد؛ طاها بهروزی و علیسان جباری، کودکانی که هرگز فرصت باز کردن دفتر مشق را پیدا نکردند، اما نامشان در دفتر آسمان ثبت شد. دو ستاره‌ای که هنوز کلاس اولی نشده بودند، اما کلاس درس صبر، ایمان و مظلومیت را به همه ما آموختند.حمله‌ای کور، قربانیانی معصومدر حمله‌ای کور و بی‌رحمانه از سوی رژیم کودک‌کش صهیونیستی به مناطق غیرنظامی، ۳۴ دانش‌آموز ایرانی در شهرهایی چون تهران، قم، اصفهان، خرم‌آباد و تبریز به شهادت رسیدند؛ و در میان آن‌ها، دو کودک از دیار آذربایجان حتی یک‌بار هم فرصت مدرسه رفتن نیافتند. تنها در کلاس اول ثبت‌نام کرده بودند، آرزو داشتند کیف و دفتر بخرند، و هنوز با شوق از اولین روز مدرسه می‌پرسیدند... اما هیچ‌گاه به آن روز نرسیدند.شاگردان قرآن، فرزندان نورطاها و علیسان، تنها بازیگوش‌ترین بچه‌های کوچه نبودند؛ آنان شاگردان قرآن و نور بودند. در یکی از مؤسسات فرهنگی ـ قرآنی تبریز با صدای کودکانه‌شان آیات الهی را زمزمه می‌کردند و حالا، آن صداها به آسمان پر کشیده است.روایت یک مادر؛ جان داد در آغوشممادر علیسان هنوز لحظه آخر را از یاد نبرده است؛ زخمی اما ایستاده، با قلبی تکه‌تکه و نگاهی که هیچ‌گاه از جای خالی فرزندش باز نخواهد گشت.می‌گوید: هفت‌ساله‌ام، بی‌خبر از دنیای پلید دشمن، مشغول بازی بود که حمله شروع شد... از ناحیه سر مورد اصابت قرار گرفت، خم شدم بغلش کنم، همان لحظه خودم هم زخمی شدم... بچه را بردم توی حیاط، هر دو در خون غلتیدیم... و در آغوشم جان داد.نه جنگجو بودند، نه سرباز؛ فقط کودکنه سرباز بودند و نه جنگجو؛ فقط دو دل کوچک، که پر از معصومیت کودکانه و لبریز از نور خدا بودند. اما در تندباد کینه و نفرت، قلب‌های پاکشان برای همیشه ایستاد و لبخندهایشان خاموش شد.کدام مادری می‌تواند از این لحظه عبور کند؟ کدام واژه، توان توصیف ثانیه‌ای را دارد که قلبی کوچک، بی‌صدا در آغوش مادرش می‌ایستد؟آرزوهای ناتمام؛ پرواز به آسمانعلیسان دوست داشت خلبان شود... دلش می‌خواست پرواز کند. و چه پروازی باشکوه‌تر از این؟ پروازی تا ملکوت، تا جایی که دیگر خبری از ترکش و آوار و اشک نیست.یادمان مظلومیت، تجلی اقتداردر این مراسم، عزاداری و تجلیل از خانواده‌های شهدا با همراهی خادمان حرم رضوی انجام شد؛ ایستگاه‌های صلواتی برپا شد و یاد شهدای اقتدار نیز در کنار شهدای دانش‌آموز، با حضور فرزندان دانش‌آموز آن شهیدان، گرامی داشته شد.طاها و علیسان؛ چراغ‌هایی در دل تاریکیطاها و علیسان عزیز...شما دیگر در میان ما نیستید، اما هر صبح که صدای قرآن از مدرسه‌ای بلند شود، هر بار که کودکی به آسمان نگاه کند، و هر زمانی که مادری برای فرزندش اشک بریزد، نام شما دوباره زنده خواهد شد.شما رفتید، اما چراغ شدید؛ شعله‌ای کوچک و روشن در دل تاریکی، که ظلمت را رسوا خواهد کرد.بخوابید در آرامش، ای پرنده‌های آسمانی؛ زمین لیاقت نگه‌داشتن شما را نداشت.21:38 - 30 July 2025

Poster of Martyr Alisan Jabari poster mentions Alisan was 7 years old, killed in an Israeli attack during 1404 Khordad month.

پوستر شهید علیسان جباری

tabriz_ava 11w#TabrizShah..Taha Behrouzi and Alisan Jabbari, both 7 years old, were killed by a drone wreckage during enemy attacks on Tabriz while they were playing.@tabriz_ava @avayetabriz.plus

tabriz_ava 11w#تبریزشهـ.ـ.ـیدان «طاها بهروزی» و «علیسان جباری» هر دو ۷ ساله در جریان حملات دشمن به تبریز و در حالی که مشغول بازی بودند، بر اثر اصابت لاشه پهپاد، آسمانی شدند.@tabriz_ava @avayetabriz.plus

Nayre Khademi - This year, "Alisan" and "Taha" will never set foot in school, on the board, or in the first grade classroom. Fatemeh Sharifi will not be able to write a new essay for her writing and literature class in the new school year and describe their last trip to the south or the 12-day war. Parviz Abbasi-Arimi will never wake up to see his family in the bigger house he had dreamed of and breathe a sigh of relief. The lives of these people have remained a vague, motionless image since that date. Two 7-year-old children were hit by shrapnel while playing in an alley at 8:30 p.m. on 31 Khordad 1404. Another female student was martyred along with her family on the Najafabad Ring Road in an Israeli attack on June 15, 2019. Parviz Abbasi-Arimi, a retired education officer, also died on June 13, at the zero hour of the war, along with his wife and children, in the house they had just moved into. More than 40 days have passed since the start of the war, and Etemad has talked to the families, colleagues, classmates, and teachers of these people about a part of their lives. According to Etemad, two 7-year-old Tabrizi children, Alisan and Taha, were in an alley in the Pasdaran neighborhood of Tabriz when the bombing and explosions shook the whole area, and then shrapnel hit their hearts, legs, hands, and even their heads and faces. An hour later, the lifeless bodies of the two children were taken to the hospital morgue to be buried on their chests before they went to school in October of this year. At around 8:30 p.m. on Saturday, 31 Khordad the children suddenly disappeared in white smoke. A second later, both children were taken to Aali Nasb Hospital, covered in blood. Doctors tried to save them, but there was no time for a rescue operation and both died. Taha Behrouzi and Alisan Jabbari were just 7 years old and were about to start school this September. They had gone to kindergarten together, they had been neighbors for a month and were supposed to go to school together, but now they are buried under the ground. Behrouzi, the father of martyr Taha Behrouzi, had not yet arrived home when this happened. The neighbors called him and explained the story. Despite this, when he was on his way home, he did not think that Taha, their only child who was born in Khordad 1398 was missing. "The neighbors said: Get there quickly, so I quickly went to the house. They said: Alisan and Taha were playing in the alley when a bomb came and hit the door of the house and the children were injured. When I got home, I saw that the neighborhood was crowded, but neither Taha nor his mother were there. Then I found out that the emergency room had taken them to the hospital, so I went there and found that Taha had died there and that his mother had also been injured. I didn't think the children would. The doctor was working on them and giving them shocks to make them come to their senses, but it didn't work. The doctors said: "The shrapnel hit Taha's heart, leg, navel and several other parts of his body. When I look at his photo, I can even see some scars on his face." Taha's mother Behrouzi was also injured by the severity of the explosion in the attack, and now 3 of the 7 shrapnel that hit her still remain in her body. According to Taha's father, the shrapnel hit Taha, Alisan and the mother of the two children from among the residents of the alley, and now both mothers have come home having lost their children. "They were both supposed to go to the first grade of elementary school, and we were registering them. There was only one photo left to add to Taha's school file. We took a photo, but we couldn't hand it over to the school to complete his file." Taha loved going to school, and in recent weeks, when talking about classes and lessons, he kept telling his parents to enroll him in a school where his friends were also studying. He was talking about Alisan Jabbari, who was a close friend and had been neighbors since a month ago. Alisan was only 6 months older than him, but they had gone to kindergarten together and were going to spend happier days at school and behind the classroom desk together. Taha had chosen his bag, notebook, and school uniform himself." Taha's father, Behrouzi, is a thirty-year-old worker at the Highway Department, a man who spends most of the day at work. Every day when he arrived, he used to hear the joy and laughter of children from the alley, but now he can't even bear to watch Taha's movies and has deleted everything he had of him and his mischief on his phone, except for the one in which his son plays "Ashiqi" on his small instrument. "He loved Ashiqi's art very much. He also had an instrument that he sometimes played and practiced with." Even when the neighbors and those who witnessed the drone attack in their alley wanted to tell him about the details and moments that happened to Taha and Alisan, he couldn't bear it and didn't want to continue, because he knew how afraid Taha was of the sound of bombing and fighter jets in those days. "We had gone to the village since the beginning of the war, because there were drones and explosions in the city and Taha was afraid, but that day we came from the village to register him for school and then return to the village again. When I was bringing him to Tabriz, he kept saying in the car: "Dad, if I go to Tabriz, a missile will hit me and I will die." I said: "This will not happen, don't be afraid." But what he had said happened. He was afraid of the war. I told him not to be afraid. Every time there was a sound, his mother would say that they were beating drums so that he wouldn't be afraid. In the end, it happened and we buried him on Monday, two days after the incident." When asked what complaints and requests he has from the authorities now, he only says these sentences: "We have no complaints, it was a divine decision, the authorities and the Martyr Foundation have been with us since day one and we thank them." Now, the balls, bicycles and even the blood-stained slippers of these two children are still in their homes, and in the pictures published from their narrow alley, the traces of shrapnel can be seen on the doors, walls and windows. Behnam Jabbari, the father of another child who was martyred in the attack, also spoke of Alisan's dream of becoming a pilot, a dream he last expressed when he heard the sounds of fighter jets and bombs in the sky and on the ground of Tabriz: "He had been thinking and mentioning martyrdom since the beginning of the war, sitting together in the yard of the house and talking. He would say: Dad, I will become a pilot and I will bomb these people." But that day, when he saw Alisan covered in blood, his whole world collapsed on him. "My joy in this world was this child, who was also lost to me like this. That day, I entered the yard and saw that there was blood everywhere and that the child had been taken away. The yard was covered in blood, his mother was covered in blood, and the alley was also covered in blood. I went to the hospital, but the doctor said: "Come inside the room." My friend came and went inside. When he returned, he said: "Alisan has finished." "Mom, how many days are left until I go to school? When will I grow up? When will I turn 20?" Fatemeh Rashtbar, Alisan Jabbari's mother, had heard this sentence from Alisan the most in recent months, but she could not send her daughter to school on the first day of the month. Fatemeh Rashtbar described the moments of the attack in the days of the ceasefire as follows: "We were sitting at home, we saw noise coming, we went outside as soon as it was over, it was ten minutes, we had gone outside when this happened in front of the door. My son fell, I held him in my arms and then the shrapnel hit me in the face. I carried the child into the yard in my arms and while there was blood everywhere and we were both bleeding, my son was martyred." Of course, Alisan was taken to the hospital that night and the story of his martyrdom was hidden from his mother until the morning. The last essay that Fatemeh wrote was "Grandma's house is a gateway to the past, a gateway through which one can reach the joy and happiness of the past, how much better if grandparents are also alive. "Grandma's house is big, bigger than our apartment buildings, a house where even sleeping in it is a different pleasure." This is the beginning of the latest essay written by Fatemeh Sharifi, a seventh-grade student at Shahid Ghorbani High School in Isfahan, one of the student victims of the Israeli attack, and now the school's literature teacher has provided her manuscript to Etemad's reporter. On the 27th of June, while Fatemeh Sharifi was leaving Isfahan with her family and one of her neighbors, their car was hit on the Najafabad road and they were all martyred. She loved writing, essays, and descriptions of them, and who knows, maybe if she had survived, she would have become a famous writer or a talented colleague in the press in the years to come. As Ozra Nazemi, Fatimah's literary secretary, told Etemad; She was a very special student, she had high self-confidence and she had shown this in the very first sessions she sat in the literature class. "She was a very excellent girl and a polite and first-rate student. She was creative in writing essays and was interested in this work. She always asked good questions in class, especially about society and teenagers, and these questions showed that she understood more than her age and was a head and shoulders above the children." Every time the teacher gave advice in class about society and adolescence, Fatima would open the discussion and say, for example: Ma'am, consider different aspects, and our time is different from yours. "In public schools, students are weak in terms of studies, but I think she was special. Many people say that we should not create myths and I don't want to create myths either, but the fact is that she was very excellent in terms of writing and essays, and maybe she was a little weak in spelling." The first time she sat in a literature class, she was in the back row and started talking right from the start. "I said, 'You're not tall, why did you sit at the back of the class?' She said, 'Ma'am, let me sit here.' We argued with her until the last day of school to come and sit in the front, but she wouldn't accept. She was energetic and had mischievous behaviors appropriate to her age." The last time Azra Nazemi saw Fatemeh, all the students were in the second round of exams, and now, from that day, an essay in Fatemeh's handwriting has been left in the hands of the school literature teacher, who described her grandmother's house in Ahvaz as follows: "My mother's posters were still on the walls and the beds smelled of soap. It was around four in the afternoon, the sultry heat of Ahvaz had created an interesting contrast with the sound of the air conditioner. I thought, I wish we were going back to Ahvaz. I loved Ahvaz with all the warmth of the air, I loved this city, I loved the cool lemonade at the crossroads, I loved the hearts of these people, which are as warm as plane leaves. I loved the courtyard of my grandmother’s house, which is adorned with the sounds of cousins playing mafia. I looked at that view with love and said to myself: “God, I thank you for loving these people so much that they live in the same house with their families. God, thank you for giving this city the same warmth in return. God, thank you. The end.” Before Fatemeh could write such an essay, the teacher walked over to her and an interesting conversation took place between them. Now, Azra Nazemi puts a "dear" after her sentences and describes the memory as follows: "I said: Fatima, I want you to write a very good essay. She said: Ma'am, I want you to write an essay that you can read a few times and appreciate. I said: Then leave the stone alone. She said: Okay. We had given three topics for the essay, and Fatima chose the description of her grandmother's house in Ahvaz and described it." The writing exam was Fatima Sharifi's last exam, which was held on Wednesday, June 11, and two days later, on June 13, the 12-day war with Israel began. On the evening of Tuesday, June 17, 1404, their car was targeted. The Sharifi family was from Omidieh, Ahvaz, but they had been living in Isfahan for some time. Her father was a municipal employee and her mother was a housewife who was actively present at all her children's school events. Reyhaneh Al-Sadat Hashemi, Fatima's classmate, also spoke in her memoirs about a ring she had received as a souvenir from Ahvaz during the Nowruz holiday: "When we ate, she would never take more than her share than the others. If she saw that the others' share was less, she would put it on top. I can't believe that a week before this incident, I was supposed to go to my friend's birthday party and a week later I would hear the news of his martyrdom. During the Nowruz holiday, she brought me a ring from Ahvaz that I will always have with me and I want our friendship to last forever. We had set this ring together, but I forgot to put it on my finger for her birthday. When she found out, she asked and I said that I had forgotten the ring. I came home and put it on my finger. The last time I saw her was Friday, Eid al-Ghadir. We had gone to Mawlid together. She would say: May Iran be victorious." Fatemeh's brother, Mojtaba Sharifi, was only 9 years old when he wrote down some wishes in a section of his class notebook, but now those wishes will no longer be fulfilled. Mina Moeini, Mojtaba's teacher, described him as follows: "He was full of excitement, full of enthusiasm and joy, who always showed up to class with energy and was very interested in learning and learning." Mojtaba missed school on some days in the winter due to a respiratory illness, but according to Moeini, the absences did not cause him to fail in his studies and homework. "He followed the lessons with interest and did his homework. He usually came earlier than the other students and showed me the homework. Mojtaba was also really kind and compassionate in terms of morals." Volunteering for the Kermanshah Earthquake Parviz Abbasi-Arimi was born in the 1940s, in Savadkouh, but was martyred with his family on the first day of the war in Tehran, while he had just moved to the Orkideh building in Shahr-Ara. The story of Parnia, the daughter of the Abbasi-Arimi family, was widely heard on social networks and the media on the very first day due to her poetic spirit and activity in the field of literature. The 24-year-old girl who had just graduated from university taught English, recited poetry, and was also an employee of the Central Branch of the National Bank. There is also a picture of her on social networks showing her auburn hair and a blood-pink mattress under the rubble. Parviz Abbasi, the father of Parnia and Parham, was a retired procurement expert for the General Directorate of Education in Tehran; who, according to his colleagues, went to Sar-e-Pol-e-Zahab as a volunteer to help the earthquake victims during the Kermanshah earthquake. Rahmani, a retired director of education in Tehran who was part of that volunteer group, told Etemad: "He came to Sar-e-Pol-e-Zahab as the logistics manager for the team of psychologists deployed and stayed there for about 10 days to see if the work was being done properly. He prepared the grounds and set up the tents. He also got the addresses of the containers we prepared, took them, and delivered them. He said: "One of the best things I could do in my life was to accompany this convoy and see it up close and help. He didn't think it would be so effective, but after reading the reports, he realized the impact of this work and he was very happy about it." Mirzaei, who has been working with him since 2011, told Etemad about the days when they worked together at the Tehran Education and Pension Organization and then transferred to the Tehran Education and Pension Office: "We worked together in the support department and had a close relationship until I returned to the Pension Organization. He was there and retired from there. During the Kermanshah earthquake, we were the first group to be sent to the earthquake-stricken areas. When we collected aid and the shelters were built, he was one of the first to head to Sarpol-e-Zahab with the trailer and the carts we had prepared and take the aid, because there were no facilities there. In the subsequent groups when we took the consultants, he went again and did the support work. Support work in offices and institutions is normally very difficult, and it is much more difficult in earthquake or flood conditions. The entrance exam was also near, and we prepared a space for the earthquake-affected children in the Shahid Bahonar camp, and then we brought about 200 to 300 students to Tehran so that they would not miss the entrance exam. The space was prepared, and then support was provided with the help of Parviz. After retirement, due to his activities, he was elected as the CEO of the Tehran Education Employees Cooperative, which happened and we lost him. He was very sociable and had excellent public relations, and he always behaved in a way that no one would be offended by him.” He talks about the days when Parviz Abbasi invited them to Savadkouh and his father’s house there: “Of course, his father had passed away, but his mother was alive and still is, although she is weak and sick. Parviz had been going to Savadkouh every Wednesday without exception for a long time to take care of and nurse his mother, because her mother’s mood was not and is not good at all.” The Orchid Complex had 10 units, and the 3rd to 5th floors of the complex collapsed due to the Israeli attack. The issue that now upsets many comrades and colleagues, including Mirzaei, is that Parviz Abbasi had been waiting for years for the day when he could buy a three-bedroom house for himself and his family so that the children could study and live in better conditions, and just a few months ago this wish came true and they moved to the Orchid Complex in Shahr-e-Ara and settled in a three-bedroom unit. Now, however, the entire family, along with at least 7 others, have died in the Israeli attack on the Orchid building. “Parviz had two children, a girl and a boy, and for years they lived in Patrice Lumumba and in the smaller two-bedroom house he had, but he wanted to make his apartment bigger. Parnia studied in the previous house under special conditions. At that time, Parham was a child and mischievous, so Parnia, in order to have peace, equipped a small warehouse they had in the parking lot for a while so that she could study and read there with her friend. Then she passed the entrance exam and continued her studies. Under these conditions, she studied and passed the entrance exam, and she also wrote poetry. Parviz and his wife, who retired, were finally able to purchase this three-bedroom unit in the Orchid building with their retirement bonus and savings and moved there just a few months ago. Nothing happened in the previous house for all these years, but less than a year later, they moved to another building when this happened. I don’t know how it happened and it was not possible to enjoy this apartment that she had dreamed of, that had made her children happy, and that each of them could have a separate room. They were just getting used to using and enjoying this house, but they reached eternal peace in the house where they were supposed to find comfort.” Parnia graduated as a language translator from the International University of Qazvin and her birthday was 10 days after the day she was martyred. The Instagram page of the magazine "Weight of the World" published a poem by Parnia Abbasi in the early days and in the midst of the war: "Somewhere / you and I will end / the most beautiful poem in the world / becomes silent / somewhere / you will begin / you will shout the whisper of life / in a thousand places / I will end / I will burn / I will become a silent star / that smokes in your sky." Parham was Parviz Abbasi's other child, born in 2009, and since both parents were employees, he spent most of his life in his mother's or father's office, so Mirzaei has many images of his childhood and mischief in his mind. "The children were either in our office or in the lady's office, they grew up. Parham was very small and sometimes he would come and hang around the rooms. He was a busy boy, visiting all the rooms and playing with staplers and stationery, and he also loved football.” Parviz Abbasi had studied literature at the University of Guilan, and he also had a pen in his hand, and Parnia had inherited writing from her father. A quiet man who was a man of action, and according to his colleague at the pension organization, he would get upset when he saw that he could not do anything about the shortages. He and his wife, Masoumeh Shahriari, were both from Savadkouh and when they first came to Tehran, they had very difficult circumstances, so they searched the city to find a house right from the start. Throughout all these years, like many Iranian families, they saved their income little by little to complete their lives. They started with a small house and gradually made the house bigger, their lives were complete, and they were able to buy a car. "They went through a lot of hardship to get here. It saddens me that they were just starting to find peace when this happened." On the day of the attack, Mirzaei was heartbroken when he realized that the area around Abbasi's house had been hit. No matter how many times he tried to call his friend's cell phone, no one answered after the continuous beeps. Although he still didn't know exactly which house they had moved to, he and another colleague headed towards the Shahr-e-Ara neighborhood. There was a security atmosphere at the site of the explosion, they didn't give out information and didn't let them go inside the building, but in the end, from the words and signs the head of the complex gave the families, they realized that their colleague had died along with his family under the rubble of the war.

نیره خادمی- مهر امسال، «علیسان» و «طاها» هرگز پایشان به مدرسه، تخته و کلاس درس اول دبستان نمی‌رسد، فاطمه شریفی، سال جدید تحصیلی نمی‌تواند انشای تازه‌‌ای برای درس نگارش و ادبیات بنویسد و سفر آخرشان به جنوب یا جنگ ۱۲ روزه را در آن توصیف کند و پرویز عباسی‌آریمی هم دیگر هیچ‌ وقت بیدار نمی‌شود تا خانواده‌اش را در خانه بزرگ‌تری که آرزویش را داشته، ببیند و یک نفس راحت بکشد. زندگی این آدم‌‌ها از یک تاریخی به بعد در تصویری مبهم بدون حرکت باقی ماند، دو کودک ۷ ساله ساعت ۸ و نیم شب سی و یکم خرداد در کوچه و در حال بازی مورد اصابت ترکش‌ قرار گرفتند، بیست و هفتم خرداد دانش‌آموز دختر دیگری بر اثر حمله اسراییل به همراه خانواده‌اش در جاده کمربندی نجف‌آباد به شهادت رسید و پرویز عباسی‌آریمی، بازنشسته آموزش و پرورش هم ۲۳ خرداد در لحظه صفر جنگ به همراه همسر و فرزندانش در خانه‌ای که تازه به آن نقل مکان کرده بودند، جان داد. حالا بیش از ۴۰ روز از آغاز جنگ می‌گذرد و «اعتماد» در گفت‌وگو با خانواده، همکاران، همکلاسی و معلمان این آدم‌ها به بخش از زندگیشان پرداخته است.  دو کودک ۷ ساله تبریزی به گزارش اعتماد، علیسان و طاها، توی یکی از کوچه‌های محله پاسداران تبریز بودند که بمباران و انفجارها همه جا را لرزاند و بعد ترکش‌ها به قلب، پا، دست و حتی سر و صورت آنها اصابت کرد. ساعتی بعد بدن‌های بی‌جان این دو کودک در بیمارستان به سردخانه رفت تا زودتر از آنکه، مهر امسال به مدرسه بروند به سینه خاک سپرده شوند. ساعت حدود 8 و نیم شب شنبه ۳۱ خرداد بچه‌ها ناگهان در دود سفیدی گم شدند، ثانیه‌ای بعد، هر دو کودک غرق در خون به بیمارستان عالی‌نسب برده شدند. پزشک‌ها تلاش کردند که آنها را نجات دهند، اما برای عملیات نجات فرصتی نبود و هر دو جان باختند. طاها بهروزی و علیسان جباری، تازه 7 سالشان شده بود و این شهریور که به پایان می‌رسید باید درس و مدرسه را شروع می‌کردند. با هم به مهدکودک رفته بودند، از یک ماه پیش همسایه شده بودند و قرار بود با هم به مدرسه بروند، اما حالا زیر خاک خوابیده‌اند.  بهروزی پدر شهید طه بهروزی هم وقتی این اتفاق افتاد هنوز به خانه نرسیده بود. همسایگان با او تماس گرفتند و ماجرا را شرح دادند. با وجود این وقتی در راه رسیدن به خانه بود فکر نمی‌کرد که طاها، تنها فرزندشان که خرداد سال 98 به دنیا آمده بود از دست رفته باشد.«همسایه‌ها گفتند: زودتر خودت را برسان، من هم سریع به سمت خانه رفتم. گفتند: وقتی علیسان و طاها در کوچه در حال بازی بودند که یک بمب آمد و خورد دم در خانه و بچه‌ها زخمی شده‌اند. زمانی هم که به خانه رسیدم، دیدم محله شلوغ است، اما نه طاها بود و نه مادرش. بعد فهمیدم اورژانس آنها را به بیمارستان برده است، بنابراین به آنجا رفتم و متوجه شدم که طاها همانجا تمام کرده و مادرش هم زخمی شده است. فکر نمی‌کردم که بچه‌ها تمام کنند. دکتر هم روی آنها کار می‌کرد و شوک می‌داد که به خودشان بیایند، اما نتیجه نداشت. دکترها گفتند: ترکش‌ها به قلب، پا، ناف و چند قسمت دیگر از بدن طاها خورده است. عکسش را هم که نگاه می‌کنم حتی چند جای زخم هم روی صورتش دیده می‌شود.» مادر طاها بهروزی هم بر اثر شدت انفجار در این حمله مجروح شد و حالا ۳ ترکش از آن ۷ ترکشی که به او اصابت کرده بود هنوز در بدنش باقی مانده است. آن‌طور که پدر طاها می‌گوید از میان اهالی کوچه ترکش‌ها به طه، علیسان و مادر این دو کودک اصابت کرده است و حالا هر دو مادر در حالی که کودکانشان را از دست داده‌اند، به خانه آمده‌اند.«قرار بود هر دو به کلاس اول ابتدایی بروند و ما در حال ثبت‌نام آنها بودیم. تنها یک عکس مانده بود که به پرونده طاها در مدرسه اضافه شود. عکس هم انداختیم، اما قسمت نشد آن را به مدرسه تحویل بدهیم تا پرونده‌اش تکمیل شود.» طاها خیلی دوست داشت به مدرسه برود و در این هفته‌های اخیر که صحبت از کلاس و درس می‌شد مدام به پدر و مادر می‌گفت که او را در مدرسه‌ای ثبت‌نام کنند که دوستانش هم در آن درس می‌خوانند و این را بیشتر درباره علیسان جباری می‌گفت که دوستی نزدیکی با هم داشتند و از یک ماه قبل با هم همسایه هم شده بودند. علیسان تنها ۶ ماه از او بزرگ‌تر بود، اما همپای هم به مهدکودک رفته بودند و قرار بود روزهای شادتری را در مدرسه و پشت میز کلاس درس با هم بگذرانند. طاها کیف و دفتر و لباس مدرسه‌اش را هم خودش انتخاب کرده بود.» پدر طاها بهروزی یک جوان سی ساله و کارگر اداره راهداری است، مردی که بیشتر ساعت‌های روز را سر کار است. هر روز وقتی می‌رسید عادت داشت صدای شادی و خنده بچه‌ها را از سر کوچه بشنود حالا اما حتی طاقت ندارد فیلم‌های طاها را ببیند و هر چه از او و شیطنت‌هایش در گوشی خود فیلم داشته را پاک کرده است، البته جز آن فیلمی که پسرش در آن با ساز کوچکش «عاشیقی» می‌کند.«هنر عاشیقی را خیلی دوست داشت. یک ساز هم داشت که گاهی با آن بازی و تمرین می‌کرد.» حتی زمانی که همسایه‌ها و آنها که شاهد حمله پهپادی در کوچه‌شان بودند، می‌خواستند از جزییات و لحظاتی که بر طاها و علیسان گذشته، برایش تعریف کنند، نگذاشته ادامه دهند، طاقت نیاورده و دلش را نداشته است، چراکه می‌دانست طاها آن روزها چقدر از صدای بمباران و جنگنده‌ها می‌ترسید.«از ابتدای جنگ به روستا رفته بودیم، چون در شهر صدای پهپاد و انفجار می‌آمد و طاها می‌ترسید، اما آن روز از روستا آمدیم تا او را برای مدرسه ثبت‌نام کنیم و بعد دوباره به روستا برگردیم. زمانی که او را به تبریز می‌آوردم، در داخل ماشین مدام می‌گفت: بابا من برم تبریز موشک به من می‌خوره و می‌میرم. گفتم: این اتفاق نمی‌افتد، نترس. اما همان چیزی که گفته بود، شد. از جنگ می‌ترسید. می‌گفتم نترس. هر وقت هم که صدا می‌آمد، مادرش می‌گفت که دارند طبل می‌زنند تا نترسند. در نهایت هم این اتفاق افتاد و روز دوشنبه یعنی دو روز بعد از حادثه او را به خاک سپردیم.» او در برابر این سوال که حالا چه گلایه و درخواستی از مسوولان دارید، تنها این جملات را می‌گوید: «هیچ گلایه‌ای نداریم، قسمت الهی بود، مسوولان و بنیاد شهید از اولین روز با ما هستند و از آنها تشکر می‌کنیم.» حالا توپ، دوچرخه و حتی دمپایی‌های به خون آغشته این دو کودک هنوز در حیات خانه‌هایشان مانده و در تصاویری که از کوچه باریک آنها منتشر شده، آثار ترکش‌ها روی در و دیوار و پنجره‌های آن هم دیده می‌شود. بهنام جباری، پدر کودک دیگری که در این حمله به شهادت رسید هم از آرزوی علیسان برای خلبان شدنش سخن می‌گوید، آرزویی که آخرین بار وقتی صدای جنگنده‌ها و بمب‌ها را در آسمان و زمین تبریز می‌شنید بر زبان آورد: «فکر و ذکر شهادت داشت از شروع جنگ در حیاط خانه با هم می‌نشستیم و حرف می‌زدیم. می‌گفت: بابا خلبان می‌شم و اینا رو گلوله‌بارون می‌کنم.» اما آن روز علیسان را که غرق در خون دید همه دنیا روی سرش خراب شد .«دلخوشی من از‌ دار دنیا این بچه بود که او هم این‌جور از دستم رفت. آن روز وارد حیاط شدم دیدم همه جا را خون برداشته است و بچه را هم برده‌اند. حیاط غرق خون بود، مادرش غرق خون بود و کوچه هم غرق خون بود. رفتم بیمارستان، اما دکتر گفت: داخل اتاق نیا. دوستم آمد و به داخل رفت وقتی برگشت، گفت: علیسان تمام کرده است.»  «مامان چند روز مانده تا به مدرسه بروم، من کی بزرگ می‌شم؟ کی۲۰ ساله می‌شم؟» فاطمه رشتبر، مادر علیسان جباری در ماه‌های آخر بیشتر از همه این جمله را از علیسان شنیده بود، اما قسمت نشد اول مهر او را راهی مدرسه کند. فاطمه رشتبر در روزهای آتش‌بس لحظات حمله را این‌طور توضیح داده است: «در خانه نشسته بودیم، دیدیم که سر و صدا می‌آید، تمام که شد بیرون رفتیم، ده دقیقه بود، بیرون رفته بودیم که جلوی در این اتفاق افتاد. پسرم زمین خورد، او را در بغلم گرفتم و بعد ترکش به صورت خودم هم اصابت کرد. بچه را در بغلم به داخل حیاط آوردم و در حالی که همه جا را خون برداشته بود و هر دو خونریزی داشتیم، پسرم شهید شد.» البته آن شب علیسان را به بیمارستان بردند و تا صبح هم ماجرای شهادت را از مادر پنهان کرده‌اند. آخرین انشایی که فاطمه نوشت «خانه مادربزرگ درگاهی به گذشته است، درگاهی که با آن می‌توان به نشاط و خوشحالی گذشته دست یافت، اگر پدربزرگ و مادربزرگ هم زنده باشند چه بهتر.خانه مادربزرگ، بزرگ است، بزرگ‌تر از خانه‌های آپارتمانی ما، خانه‌ای است که حتی خوابیدن در او هم لذت دیگری دارد.» این نقطه آغاز آخرین انشایی است که فاطمه شریفی، دانش‌آموز پایه هفتم دبیرستان متوسطه اول شهید قربانی اصفهان، یکی از قربانیان دانش‌آموز حمله اسراییل نوشته است و حالا معلم ادبیات مدرسه، دست‌نوشته او را در اختیار خبرنگار اعتماد قرار داده است. بیست و هفتمین روز خرداد، در حالی که فاطمه شریفی همراه خانواده و یکی از همسایگان در حال خروج از اصفهان بود، خودرویشان در جاده نجف‌آباد مورد اصابت قرار گرفت و همگی به شهادت رسیدند. عاشق نوشتن و انشا و توصیفات آن بود و کسی چه می‌داند شاید اگر زنده می‌ماند، سال‌های بعد یک نویسنده معروف یا به یکی از همکاران خوش ذوق در مطبوعات تبدیل می‌شد. آن‌طور که عذرا ناظمی، دبیر ادیبات فاطمه به «اعتماد» می‌گوید؛ دانش‌آموز بسیار خاصی بود، اعتماد به نفس بالایی داشت و این موضوع را در همان جلسات نخستی که سر کلاس ادبیات نشسته بود، نشان داده بود. «خیلی دختر عالی و دانش‌آموز مودب و درجه یکی بود. در انشانویسی خلاق بود و به این کار علاقه داشت. همیشه سر کلاس سوال‌های خوبی، مخصوصا درباره اجتماع و نوجوان‌ها می‌پرسید و این سوالات نشان می‌داد که از سنش بیشتر می‌فهمد و یک سر و گردن از بچه‌ها بالاتر است.»  هر بار معلم سر کلاس توصیه‌هایی درباره اجتماع و دوره نوجوانی مطرح می‌کرد، فاطمه، سر بحث را باز می‌کرد و مثلا می‌گفت: خانم جوانب مختلف را در نظر بگیرید ضمن اینکه زمان ما با زمان شما فرق کرده است.«در مدرسه دولتی دانش‌آموزان از نظر درسی ضعیف هستند، اما او به نظرم خاص بود خیلی‌ها می‌گویند نباید اسطوره بسازیم و من هم نمی‌خواهم اسطوره بسازم، اما واقعیت اینکه از نظر نگارش و انشانویسی خیلی عالی بود و شاید کمی در املا ضعف داشت.» نخستین‌بار که سر کلاس ادبیات نشست، ردیف عقب بود و از همان جلسه شروع کرد به صحبت کردن.«گفتم: شما که قدت بلند نیست چرا آخر کلاس نشستی؟ گفت: خانم بذار اینجا بشینم. تا روز آخر مدرسه هم با او کلنجار می‌رفتیم که بیاید و جلو بنشیند، اما قبول نمی‌کرد. پرانرژی بود و متناسب با سن خود شیطنت‌هایی هم داشت.»  آخرین باری که عذرا ناظمی فاطمه را دیده، همه دانش‌آموزان سر جلسه امتحان نوبت دوم بوده‌اند و حالا از آن روز یک انشا با دست‌خط فاطمه، روی دست معلم ادبیات مدرسه مانده که در آن خانه مادربزرگش در اهواز را این‌طور توصیف کرده است.«هنوز پوسترهای مادرم به دیوارها بود و رختخواب‌ها بوی صابون می‌داد. ساعت حدود چهار بعدازظهر بود، گرمای شرجی اهواز با صدای کولر گازی تضاد جالبی ایجاد کرده بود. به فکر فرو رفتم، ‌ای کاش به اهواز برمی‌گشتیم. من اهواز را با همه گرمی هوا دوست داشتم، من عاشق این شهر بودم، عاشق لیموناد خنک چهارراه، عاشق قلب این مردم که به گرمی برگ چنار است. عاشق حیاط خانه مادربزرگ [هستم] که با صدای جر و بحث پسر و دخترعموها که دارند مافیا بازی می‌کنند، زینت گرفته است. با عشق به آن منظره نگاه می‌کنم و با خود می‌گویم: «خداوندا تو را س‍پاس می‌گویم که محبت دل این مردم را آنقدر کردی که با خانواده خود در یک خانه زندگی کنند. خداوندا مرسی که در عوض گرما به این شهر به همان اندازه به قلبشان گرما دادی. خداوندا سپاس. پایان.» قبل از اینکه فاطمه چنین انشایی بنویسد، معلم بالای سر او رفته و گفت‌وگوی جالبی هم میان آنها رد و بدل شده است. حالا عذرا ناظمی یک «عزیزم» می‌گذارد پشت جملاتش و خاطره را این‌طور شرح می‌دهد: «گفتم: فاطمه دلم می‌خواد انشای خیلی خوبی بنویسی. گفت: خانم یک انشا بنویسم که چند بار اون رو بخونی و کیف کنی. گفتم: پس سنگ تموم بذار. گفت: باشه. سه موضوع برای انشا داده بودیم که فاطمه توصیف خانه مادربزرگش در اهواز را انتخاب و آن را توصیف کرد.» امتحان نگارش، آخرین امتحان فاطمه شریفی بود که چهارشنبه 21 خرداد برگزار شد و دو روز بعد؛ یعنی 23 خرداد جنگ ۱۲ روزه با حملات اسراییل شروع شد. شامگاه سه‌شنبه ۲۷ خرداد ۱۴۰۴ خودروی آنها هدف حمله قرار گرفت.  خانواده شریفی اهل امیدیه اهواز بودند، اما مدتی بود در اصفهان زندگی می‌کردند. پدرش کارمند شهرداری و مادرش هم خانه‌دار بود که در تمام مناسبت‌های مدرسه کودکان خود حضوری فعال داشت. ریحانه السادات هاشمی، همکلاسی فاطمه هم در شرح خاطرات او از انگشتری سخن گفته است که در تعطیلات عید نوروز از اهواز برایش سوغاتی گرفته بود: «وقتی خوراکی می‌خوردیم هیچ‌ وقت سهم خود را بیشتر از بقیه برنمی‌داشت اگر می‌دید سهم بقیه کمتر است روی آن می‌گذاشت. باورم نمی‌شود که یک هفته قبل از این واقعه باید به جشن تولد دوستم می‌رفتم و یک هفته بعد خبر شهادتش را می‌شنیدم. در تعطیلات نوروز برایم انگشتری از اهواز آورده بود که من همیشه آن را به همراه خود خواهم داشت و می‌خواهم دوستیمان همیشه پایدار بماند. این انگشتر را با هم ست کرده بودیم، اما برای تولدش یادم رفت آن را به دستم بیندازم وقتی فهمید، پرسید و من گفتم که انگشتر را یادم رفته. آمدم خانه آن را به انگشتم انداختم. آخرین باری که او را دیدم جمعه عید غدیر بود. با هم مولودی رفته بودیم. می‌گفت: ایشالا ایران پیروز شود.» مجتبی شریفی برادر فاطمه هم تنها ۹ سال داشت که در بخشی از دفتر کلاسی‌اش آرزو‌هایی را نوشته بود، اما حالا دیگر این آرزوها برآورده نخواهد شد. مینا معینی، معلم مجتبی او را این‌طور توصیف کرده‌ است: «پر از هیجان، پر از شور و نشاط بود که همیشه با انرژی سر کلاس حاضر می‌شد و به آموختن و یادگیری درس خیلی علاقه‌مند بود.» مجتبی به خاطر بیماری تنفسی‌ای که داشت، بعضی از روز‌های زمستان به مدرسه نمی‌رفت، اما به گفته معینی غیبت‌ها باعث نمی‌شد که در درس و تکالیف خود کوتاهی کند. «با علاقه درس را پیگیری می‌کرد و تکالیفش را انجام می‌داد. معمولا زودتر از دانش‌آموزان دیگر می‌آمد و تکالیف را به من نشان می‌داد. مجتبی از لحاظ اخلاقی هم واقعا مهربان و دلسوز بود.» کمک داوطلبانه برای زلزله کرمانشاه «پرویز عباسی‌آریمی» از متولدین دهه ۴۰ بود، در سوادکوه به دنیا آمده بود، اما در تهران و در حالی که به تازگی به ساختمان ارکیده شهرآرا نقل مکان کرده بود در روز نخست جنگ به همراه خانواده‌اش به شهادت رسید. روایت پرنیا دختر خانواده عباسی‌آریمی، در همان روز نخست در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها به واسطه روحیه شاعرانه و فعالیتی که در زمینه ادبیات داشت، خیلی شنیده شد. دختری ۲۴ ساله که تازه دانشگاه را تمام کرده بود، زبان انگلیسی درس می‌داد، شعر می‌گفت و کارمند بانک ملی شعبه مرکزی هم بود. تصویری هم از او در شبکه‌های اجتماعی هست که موهای خرمایی و تشک صورتی خونینش را زیر آوار نشان می‌دهد. پرویز عباسی، پدر پرنیا و پرهام، کارشناس بازنشسته تدارکات اداره کل آموزش و پرورش شهر تهران بود؛ کسی که به روایت همکارانش در زلزله کرمانشاه به عنوان داوطلب برای کمک به زلزله‌زدگان به سرپل ذهاب رفت.رحمانی از مدیران بازنشسته آموزش و پرورش شهر تهران که در آن گروه داوطلب حضور داشته است به «اعتماد» می‌گوید: «او به عنوان مسوول تدارکات تیم روانشناسان اعزامی به سرپل ذهاب آمده بود و حدود ۱۰ روز هم آنجا ماند که ببیند کارها درست انجام می‌شود یا نه؟ زمینه‌ها را فراهم و چادرها را برپا کرد. کانکس‌هایی هم که تهیه کردیم، آدرس می‌گرفت، می‌برد و تحویل می‌داد. می‌گفت: یکی از بهترین کارهایی که توانستم در عمرم انجام دهم، این بوده است که با این کاروان همراه شدم و از نزدیک دیدم و کمک کردم. فکر نمی‌کرد که اینقدر این کار موثر باشد، بعد از اینکه گزارش‌ها را خوانده بود متوجه تاثیر این کار شده بود و خیلی هم از این کار خوشحال بود.» میرزایی هم که از سال ۹۰ با او همکار بوده است، در گفت‌وگو با «اعتماد» از روزهایی می‌گوید که در سازمان بازنشستگی آموزش و پرورش شهر تهران با هم همکار بودند و بعد با هم به اداره کل آموزش و پرورش شهر تهران منتقل شدند: «در قسمت پشتیبانی با هم همکار بودیم و رابطه نزدیکی داشتیم تا زمانی که من دوباره به سازمان بازنشستگی بازگشتم. او همانجا بود و از همانجا هم بازنشسته شد. زمان زلزله کرمانشاه اولین گروهی بودیم که به مناطق زلزله‌زده اعزام شدیم. او وقتی کمک‌ها را جمع کردیم و کانکس هم تولید شد جزو اولین نفراتی بود که با تریلی و خاورهایی که آماده کرده بودیم به سمت سرپل ذهاب حرکت کرد و کمک‌ها را برد، چون در آنجا هیچ امکاناتی نبود. در گروه‌های بعدی هم که مشاورها را بردیم مجدد رفت و کار پشتیبانی را انجام داد. کار پشتیبانی در ادارات و دستگاه‌ها در حالت عادی کار بسیار سختی است و در شرایط زلزله یا سیل خیلی سخت‌تر است. نزدیک کنکور هم بود و ما برای بچه‌های پشت کنکوری زلزله‌زده در اردوگاه شهید باهنر فضایی را تدارک دیدیم و بعد حدود 200 تا 300 نفر از دانش‌آموزان را به تهران آوردیم تا از کنکور جا نمانند. فضا آماده شد و بعد پشتیبانی به کمک پرویز انجام شد. بعد از بازنشستگی با توجه به فعالیتی که داشت به عنوان مدیرعامل تعاونی کارکنان آموزش و پرورش شهر تهران انتخاب شد که این اتفاق افتاد و او را از دست دادیم. خیلی خوش مشرب بود و روابط عمومی بالایی داشت و همیشه طوری رفتار می‌کرد که کسی از او نرنجد.» او از روزهایی می‌گوید که پرویز عباسی آنها را به سوادکوه و منزل پدری‌اش در آنجا دعوت کرده بود: «پدرش البته به رحمت خدا رفته بود، اما مادرش در قید حیات بود و هنوز هم هست اگرچه ناتوان و بیمار است. پرویز مدت‌ها بود که چهارشنبه هر هفته بدون استثنا برای مراقبت و پرستاری از مادرش به سوادکوه می‌رفت، چون حال مزاجی مادر اصلا خوب نبوده و نیست.» مجتمع ارکیده ۱۰ واحد بود که طبقه ۳ تا ۵ این مجتمع بر اثر حمله اسراییل فرو ریخت. موضوعی که حالا بسیاری از رفقا و همکاران از جمله میرزایی را ناراحت می‌کند، این است که پرویز عباسی سال‌ها در انتظار چنین روزی بود که بتواند یک خانه سه خوابه برای خود و خانواده‌اش تهیه کند تا بچه‌ها در شرایط بهتری درس بخوانند و زندگی کنند و همین چند ماه پیش این آرزو برآورده شد و آنها به مجتمع ارکیده در شهرآرا رفتند و در یک واحد سه خوابه ساکن شدند. حالا اما همه اهل خانواده به همراه دست‌کم ۷ نفر دیگر با حمله اسراییل به ساختمان ارکیده جان باخته‌اند. «پرویز دو بچه یک دختر و یک پسر داشت و سال‌ها در پاتریس لومومبا و در خانه کوچک‌تر دو خوابه‌ای که داشت، زندگی‌ می‌کردند، اما دوست داشت آپارتمان خود را بزرگ‌تر کند. پرنیا در خانه قبلی با شرایط ویژه‌ای درس خواند. آن زمان پرهام در سن کودکی و شیطنت و شلوغی بود، بنابراین پرنیا برای اینکه بتواند آرامش داشته باشد انباری کوچکی که در پارکینگ داشتند را مدتی تجهیز کرد تا بتواند در آنجا همراه دوستش درس بخواند و مطالعه کند. بعد کنکور قبول شد و درس خود را ادامه داد. با این شرایط درس خواند و کنکور را قبول شد و در کنار آن شعر و شاعری هم داشت. پرویز و همسرش که بازنشسته شدند با پاداش بازنشستگی و پس‌انداز خود بالاخره توانستند این واحد سه خوابه را در ساختمان ارکیده تهیه و همین چند ماه پیش به آنجا نقل مکان کنند. این همه سال در خانه قبلی هیچ اتفاقی نیفتاد، اما زیر یک‌سال به ساختمان دیگری رفتند که چنین اتفاقی افتاد. نمی‌دانم چطور بود و نشد که بشود از این آپارتمانی که آرزویش را داشت، بچه‌هایش را خوشحال کرده بود و هر کدام می‌توانستند یک اتاق جداگانه داشته باشند، لذت ببرد. تازه داشتند جاگیر می‌شدند که از این خانه استفاده کنند و لذت ببرند ولی در خانه‌ای که قرار بود آسایش پیدا کنند به آرامش ابدی رسیدند.»  پرنیا فارغ‌التحصیل مترجمی زبان دانشگاه بین‌المللی قزوین بود و تاریخ تولدش 10 روز پس از آن روزی بود که به شهادت رسید. صفحه اینستاگرام مجله وزن دنیا همان روزهای نخست و در بحبوحه جنگ شعری از پرنیا عباسی منتشر کرد: «در جایی/من و تو تمام می‌شویم /زیباترین شعر جهان/لال می‌شود /در جایی /تو شروع می‌شوی /نجوای زندگی را /فریاد می‌کنی /در هزار جا /من به پایان می‌رسم /می‌سوزم /می‌شوم ستاره‌ای خاموش /که در آسمانت دود می‌شود». پرهام فرزند دیگر پرویز عباسی متولد ۱۳۸۸ بود و چون پدر و مادر، هر دو کارمند بودند بیشتر سال‌های زندگی‌اش را در اداره مادر یا پدر سر کرده بود، بنابراین میرزایی تصاویر زیادی از کودکی و شیطنت‌های او در ذهن خود دارد.«بچه‌ها یا در اداره ما بودند یا در اداره خانم، بزرگ شدند. پرهام خیلی کوچک بود و گاهی می‌آمد در اتاق‌ها می‌چرخید.پسربچه شلوغی بود به همه اتاق‌ها سر می‌زد و با منگنه و لوازم‌التحریر بازی می‌کرد و فوتبال هم خیلی دوست داشت.» پرویز عباسی در دانشگاه گیلان ادبیات خوانده بود، دستی هم بر قلم داشت و پرنیا هم نوشتن را از پدر ارث برده بود. مرد آرامی که مرد عمل بود و به گفته همکارش در سازمان بازنشستگی، زمانی که می‌دید در برابر کمبودها نمی‌تواند کاری انجام دهد، ناراحت می‌شد. او و همسرش، معصومه شهریاری هر دو اهل سوادکوه بودند و آن اوایل که به تهران آمدند شرایط خیلی سختی داشتند، بنابراین برای اینکه همان ابتدا خانه پیدا کنند شهر را زیر و رو کردند. در تمام این سال‌ها مانند بسیاری از خانواده‌های ایرانی درآمد حاصل از کارشان را ذره‌ذره پس‌انداز کردند تا بتوانند زندگیشان را تکمیل کنند. از خانه کوچک شروع کردند و به تدریج خانه را بزرگ‌تر کردند، زندگیشان تکمیل شد و توانستند ماشین بخرند.«سختی‌های زیادی کشیدند تا به اینجا برسند. از این غصه‌ام می‌گیرد که این اواخر که تازه داشتند آرامش پیدا می‌کردند که این‌طور شد.» میرزایی روز حمله وقتی متوجه شد که حوالی منزل عباسی مورد اصابت قرار گرفته دلشوره تمام دنیایش را گرفت. هر چه تلفن همراه رفیقش را می‌گرفت، پس از بوق‌های ممتد، کسی پاسخگو نبود. با اینکه هنوز نمی‌دانست دقیقا به کدام خانه نقل مکان کرده‌اند با یکی دیگر از همکاران به سمت محله شهرآرا حرکت کردند. در محل انفجار فضا امنیتی بود، اطلاعاتی نمی‌دادند و نگذاشتند که آنها هم به داخل ساختمان بروند ولی در نهایت از سخنان و نشانه‌هایی که رییس مجتمع از خانواده‌ها داد، متوجه شدند که همکارشان به همراه خانواده زیر آوار جنگ جان داده‌ است.

Martyrdom of two innocent children in Tabriz Tabriz- Following the military attack of the Zionist regime and the shrapnel of a downed drone in the Azarbaijan Square area of Tabriz, two children were martyred. According to Mehr News Agency, following the military attack of the Zionist regime and the shrapnel of a downed drone in the Azarbaijan Square area of Tabriz, two children named Taha Behrouzi and Alisan Jabbari, both seven years old, were martyred. This crime occurred at around 8:30 last night while the two children were playing in front of their house and were martyred after the downing of the Zionist regime’s drone due to the shrapnel of this drone. The mothers of the two children are also hospitalized due to the shrapnel. News Code 6508392 Tags Tabriz Culture of Sacrifice and Martyrdom Drone Crash Attack on Iran Your Comment Comments

شهادت دو کودک مظلوم در تبریز تبریز- در پی حمله نظامی رژیم صهیونیستی و اصابت ترکش‌های پهپاد ساقط شده در منطقه میدان آذربایجان تبریز، دو کودک شهید شدند. به گزارش خبرگزاری مهر، به دنبال حمله نظامی رژیم صهیونیستی اصابت ترکش‌های پهپاد ساقط شده در منطقه میدان آذربایجان تبریز دو کودک به نام‌های طاها بهروزی و علیسان جباری هر دو هفت ساله شهید شدند. این جنایت حوالی ساعت ۲۰:۳۰ شب گذشته در حالی رخ داد که این دو کودک مقابل خانه شأن در حال بازی بودند و بعد از ساقط شدن پهپاد رژیم صهیونی بر اثر برخورد ترکش‌های این پهپاد به شهادت رسیدند. همچنین مادران این دو کودک نیز بر اثر اصابت این ترکش‌ها در بیمارستان بستری هستند. کد خبر 6508392 برچسب‌ها تبریز فرهنگ ایثار و شهادت سقوط پهپاد حمله به ایران نظر شما نظرات

According to the Defense Press News Agency from East Azerbaijan, the funeral of the martyrs "Taha Behrouzi" and "Alisan Jabbari" will be held on Monday, July 2, 1404, at 10:30 AM in the Martyrs' Cemetery of the Valley of Rahmat in Tabriz, with the presence of Kokan and teenagers from Tabriz. Following the Zionist regime's military attack, Taha Behrouzi and Alisan Jabbari, both seven years old, were martyred by shrapnel from a downed drone in the Azarbaijan Square area of Tabriz. This crime occurred at around 8:30 PM on Saturday while the two children were playing in front of their house and were martyred after the Zionist regime's drone was shot down by shrapnel from the drone. The mothers of the two children are also hospitalized due to shrapnel. End of message/

به گزارش خبرگزاری دفاع‌پرس از آذربایجان‌شرقی، تشییع پیکر شهیدان "طاها بهروزی" و "علیسان جباری" با حضور کوکان و نوجوانان تبریز روز دوشنبه ۲ تیر ماه ۱۴۰۴ ساعت ۱۰:۳۰ در گلزار شهدای وادی رحمت تبریز برگزار خواهد. به دنبال حمله نظامی رژیم صهیونیستی اصابت ترکش‌های پهپاد ساقط شده در منطقه میدان آذربایجان تبریز، طاها بهروزی و علیسان جباری هر دو هفت ساله شهید شدند. این جنایت حوالی ساعت ۲۰:۳۰ روز شنبه در حالی رخ داد که این دو کودک مقابل خانه شأن در حال بازی بودند و بعد از ساقط شدن پهپاد رژیم صهیونی بر اثر برخورد ترکش‌های این پهپاد به شهادت رسیدند. همچنین مادران این دو کودک نیز بر اثر اصابت این ترکش‌ها در بیمارستان بستری هستند انتهای پیام/

The bitter story of the parents of the 7-year-old martyr from Tabriz from the moment their child was martyred. Alisan Jabbari and Taha Behrouzi, the young children from Tabriz, were playing in the alley when they were hit by a drone of the child-killing Zionist regime...16:06 - 13 July 2025

روایت بغض‌آلود پدر و مادر شهید ۷ ساله تبریزی از لحظه شهادت فرزندشانعلیسان جباری و طاها بهروزی کودکان خردسال تبریزی، مشغول بازی در کوچه بودند که مورد اصابت پهپاد رژیم کودک‌کش صهیونیستی قرار گرفتند...16:06 - 13 July 2025

ISNA/East Azerbaijan The city was roaring and the enemy had attacked again, our little pilot was playing in the alley. He was afraid in the first days; but a few days later he said, "Mom, I'm not afraid anymore, because I want to be a pilot too." But what did he know, a more glorious fate than a pilot would befall him, the martyr Alisan Jabbari, a small soldier and a sacrifice for the system, so that the world would once again watch the Zionist regime's infanticide. Now, seven-year-old Alisan is left with bloody clothes in her mother's arms, and a heart full of blood for the mother who beats with the memory of her child's last smiles, and the mother, who has been injured, says that Alisan was not guilty. This time, the Fatima al-Zahra Mosque in Tabriz's Eram town is hosting a mourning ceremony for a small martyr, and the walls and doors are filled with announcements and banners whose childlike innocence makes every passerby hesitate. Passersby, both familiar and strangers, stare at Alisan's photo for a few minutes, entering the mosque with teary eyes, hoping to bring some small relief to the hearts of their parents. Many of the guests who have come to offer condolences are complete strangers, but the scar that the enemy has left on the hearts of Iran and Iranians with its crime and infanticide has increased their unity and empathy. In front of the mosque, one person is distributing syrup and water, while the other is guiding the guests. Everyone has left a complete stone for the little martyr who should have been sitting behind a first-grade bench a few mornings ago, but seven years of innocence were buried under the ground with the enemy's blind anger. The mother sits down to talk with complete dignity, her nose cut off and her chin bandaged. Perhaps one of the most difficult moments for a reporter and interviewer is to ask a mother whose child was martyred right in front of her eyes and in her arms to describe the incident. “Fateme Rashtbar, the mother of martyr Alisan Jabbari,” like all Iranian mothers, is a symbol of patience, sacrifice, and resistance, and she talks about Alisan’s unprotected embrace and about the time when our seven-year-old martyr, unaware of the dirty world of the enemy, was playing when the attack began and Alisan was hit in the head. The mother says, “As soon as I bent down to hug her, I was wounded myself and took the child into the yard. We both rolled in blood and he died in my arms.” He wanted to become a pilot and was interested in jobs like this. He thought of big dreams and I think he achieved his dream and became a martyr in the path of religion and Islam. What greater mission could there be? The blood of these martyrs should not remain on the earth and the criminal Israel must be destroyed and erased from the world. Little children are not guilty. He was in a hurry to grow up and life made him grow up to the point of martyrdom. He kept saying, "Mom, when will I grow up and turn 20?" I had registered him in the first grade and bought him school supplies and we were going to get his uniform and that's what happened. Alisan never misbehaved or upset me. He was innocent in the truest sense of the word and left innocent, covered in blood. His preschool teacher also came to the ceremony and shed tears in our sorrow and admitted that my child was calm and obedient in class. In the midst of these conversations, all our acquaintances have gathered around us and are proudly shedding tears for the little soldier, and no one is scattered, and each one wants to have a share in comforting this family. The grandmothers are sitting next to Ms. Rashtbar and talking about Alisan's sweet words and tricks. They all agree that Alisan is like Hazrat Ali Asghar and the little martyrs of Karbala, a martyr for Islam and the protection of religion, and they all have a common wish: Death to Israel. End of message

ایسنا/آذربایجان شرقی شهر داشت می‌غرید و دشمن دوباره خصمانه حمله کرده بود، خلبان کوچک ما داشت توی کوچه بازی می‌کرد. روزهای اول می‌ترسید؛ اما چند روزی بود که می‌گفت مامان دیگه نمی‌ترسم، چون منم می‌خوام خلبان شم. اما چه می‌دانست، سرنوشتی پرافتخارتر از خلبانی برایش رقم خواهد خورد، شهید علیسان جباری، سرباز کوچک و فدایی نظام شد تا جهان بار دیگر کودک‌کشی رژیم صهیونیستی را به تماشا بنشیند. حالا دیگر از علیسان هفت ساله، لباس‌هایی خونین در آغوش مادر مانده است و دلی پر خون برای مادر که با یاد آخرین لبخندهای فرزندش می‌تپد و مادر که مصدوم شده است، می‌گوید علیسان گناهی نداشت. مسجد حضرت فاطمه‌الزهرا شهرک ارم تبریز، اینبار، میزبان مراسم سوگواری شهیدی کوچک است و در و دیوار با اعلامیه‌ها و بنرهایی پر شده که معصومیت کودکانه تصویر، هر رهگذری را به تعلل وا می‌دارد، رهگذران از آشنا و غریبه، چند دقیقه‌ای به عکس علیسان، خیره شده با چشمانی تر وارد مسجد می‌شوند تا بلکه تسکینی هر چند کوچک بر دل پدر و مادر باشند. بسیاری از مهمان‌ها که برای عرض تسلیت آمده‌اند، هفت پشت غریبه‌اند، اما داغی که دشمن با جنایت و کودک‌کشی بر دل ایران و ایرانی گذاشته، وحدت و همدلی میانشان را بیشتر کرده است. جلوی مسجد، یکی دارد شربت و آب پخش می‌کند و دیگری مهمان‌ها را راهنمایی می‌کند. همه سنگ تمام گذاشته‌اند برای شهید کوچکی که چند صباح دیگر باید پشت نیمکت کلاس اول می‌نشست، اما هفت سال معصومیت با خشمی کورکورانه از سمت دشمن، زیر خاک مدفون شد. مادر با نجابت تمام و در حالی که نایی برایش نمانده و چانه‌اش باندپیچی شده، به گفت‌وگو می‌نشیند. شاید یکی از سخت‌ترین لحظه‌ها برای خبرنگار و مصاحبه‌کننده همین باشد که از مادری که فرزندش درست مقابل چشمانش و در آغوشش به شهادت رسیده، بخواهی تا واقعه را شرح دهد. «فاطمه رشتبر، مادر شهید علیسان جباری»، مانند تمام مادران ایرانی، نمادی از صبر، ایثار و مقاومت است و از آغوشی بی‌ علیسان می‌گوید و از آن عصری که شهید هفت ساله ما بی‌خبر از دنیای کثیف دشمن، داشت بازی می‌کرد که حمله شروع شد و علیسان از ناحیه سر مورد اصابت قرار گرفت. مادر می‌گوید، همین که خم شدم بغلش کنم خودم هم زخمی شدم و بچه را داخل حیاط بردم، هر دو در خون غلتیدیم و در آغوش خودم جان داد. دوست داشت خلبان شود و به شغل‌های این چنینی علاقه‌مند بود. به رویاهای بزرگی فکر می‌کرد و به نظرم به رویاش رسید و در راه دین و اسلام، شهید شد. چه رسالتی بزرگ‌تر از این؟. خون این شهیدان نباید بر روی زمین بماند و اسرائیل جنایتکار باید نابود و از روزگار، محو شود. بچه‌های کوچک گناهی ندارند. برای بزرگ شدن عجله داشت و روزگار، چنان بزرگش کرد که به درجه شهادت رسید. مدام می‌گفت مامان من کی بزرگ می‌شم و ۲۰ ساله‌م می‌شه؟ در کلاس اول، ثبت نامش کرده بودم و لوازم التحریر مدرسه هم برایش خریده بودیم و قرار بود تا لباس فرمش را بگیریم که اینطور شد. علیسان هیچ وقت شیطنت و یا من را ناراحت نکرد، به معنای واقعی کلمه، معصوم بود و معصوم رفت، غرق خون. معلم مهد پیش دبستانی‌اش هم به مراسم آمد و در غم ما اشک ریخت و اذعان کرد که بچه‌ی من، سر کلاس هم آرام و حرف گوش کن بود. در بین همین گفت‌وگوها تمامی آشنایان دور ما جمع شده‌اند و با افتخار برای سرباز کوچک اشک می‌ریزند و کسی پراکنده نمی‌شود و هر یک می‌خواهند سهمی در تسکین این خانواده داشته باشند. مادربزرگ‌ها بغل دست خانم رشتبر، نشسته‌اند و از شیرین زبانی‌ها و شیرین کاری‌های علیسان می‌گویند. آن‌ها به اتفاق، علیسان را همچون حضرت علی اصغر و شهدای کوچک کربلا، می‌دانند، شهیدی برای اسلام و محافظت از دین و جمله‌گی آرزویی مشترک دارند: مرگ بر اسرائیل.  انتهای پیام

According to the Saed News community service, citing Haft Sobh, on Saturday morning, June 21, a residential area in the city of Tabriz was targeted by a drone attack by the Zionist regime. Following this attack, two young children, six-year-old Taha Behrouzi and seven-year-old Alisan Jabbari, who lived next door to each other, were martyred by shrapnel from the drone. In addition to the deaths of the two children, the incident also injured their mothers and plunged the area into shock, grief, and anger. The beginning of a tragedy occurred when the two children were playing in front of their houses. According to Taha's uncle, it was around 8:30 in the morning when the sound of an explosion from a drone was heard in the neighborhood. Taha and Alisan, who had moved towards the sound out of curiosity, were suddenly exposed to the next explosion. The intensity of the explosion was such that its shrapnel hit their children's bodies and took their lives. Their mothers, who had run to save their children, were also seriously injured by the blast and shrapnel. The uncle and other family members, who are still in shock from this incident, describe the incident as a turning point in their lives; a point after which nothing has returned to the previous state. Taha; A child who dreamed of going to school Taha Behrouzi, six years old, was the son of a simple construction worker. To make it easier to commute to work, his father had recently rented a small, rented house near a construction project; a house with a thirty-meter yard that had recently become the residence of the Behrouzi family. According to Taha's uncle, despite his young age, the child was very interested in learning the Quran and had often wished to go to school and learn to read and write. Taha's brother, who had spent a few days with his family in their hometown village, was forced to return to Tabriz due to work responsibilities. That return was the beginning of a tragedy that led to his son's martyrdom. Taha's uncle narrates: "Taha told me in the village: I don't want to go back to Tabriz. I want to stay in the village. The same day they arrived, this bitter incident happened at night." Alisan; a passionate child, a victim of the deserter's hatred Alisan Jabbari, the neighbor's son, was a year older than Taha. Like Taha, he was an energetic and kind child who loved playing in the alley, riding a bike, and childish adventures. That day, he was also playing with Taha in front of their house, unaware of the danger. "But the shrapnel left her dreams unfinished and her hopes for the future in blood." Alisan's mother was also injured in the incident and was taken to the hospital in critical condition. She is still under intensive care, and her family is in a difficult and critical situation. The story of an alley that no longer hears children's laughter The neighborhood where this incident occurred is one of the old and underprivileged neighborhoods of Tabriz. In the alley that once echoed with the sound of children playing, now only silence, crying, and the sound of the Fatiha can be heard. The neighbors of these two families have been in shock and grief since the day of the incident. One of the neighbors says, "These two children were always playing together. No one thought that the sound of their playing would die down so soon." After this tragic incident, the alley where Taha and Alisan lived was covered in blood. The blood has not yet been cleaned from the walls of that alley. The memories of that fateful morning are etched in the minds of the residents. The day when little angels, with wounded bodies, went to heaven. Mothers, the silent woundedThe mothers of these two children are still receiving treatment in the hospital. Despite her injuries, Taha's mother left the hospital only to attend her child's funeral. According to relatives, she has never been separated from her child since that day and is in deep mourning; a mourning that indicates an endless amount of grief. Taha's mother, who needed surgery, was discharged from the hospital to attend her child's funeral and postponed the surgery until a few days later. It is said that Alisan's mother was also transferred to the intensive care unit due to the severity of her injuries and is still struggling with the physical and psychological effects of the incident. Martyrdom, a word that is heavyIn official terminology, the deaths of these two children are referred to as "martyrdom"; A word that, although it indicates oppression, brings a heavy burden of pain and grief to the families. Taha's uncle says in a bitter voice: "No father, no uncle, no mother is ready to receive the body of their six-year-old child from the hospital. His martyrdom is such a great grief for the family that now I say to myself a thousand times a day that I wish our innocent Taha were alive and I were martyred in his place." To view other community content, stay connected with Saed News.

به گزارش سرویس جامعه ساعدنیوز به نقل از هفت صبح، بامداد شنبه، سی‌ویکم خردادماه، یکی از مناطق مسکونی در شهر تبریز، هدف حمله پهپادی رژیم صهیونیستی قرار گرفت. در پی این حمله، دو کودک خردسال، طاها بهروزی شش‌ساله و علیسان جباری هفت‌ساله که در همسایگی یکدیگر زندگی می‌کردند، بر اثر اصابت ترکش‌های پهپاد به شهادت رسیدند. این حادثه، علاوه بر جان باختن دو کودک، منجر به مجروح شدن مادران آن‌ها نیز شد و منطقه را در بهت، اندوه و خشم فرو برد.آغاز یک فاجعهحادثه زمانی رخ داد که این دو کودک در حال بازی مقابل خانه‌های خود بودند. بنا به روایت عموی طاها، ساعت حدود 8:30 صبح بود که صدای انفجار ناشی از شلیک پهپاد در محله شنیده شد. طاها و علیسان که از سر کنجکاوی به سمت صدا حرکت کرده بودند، ناگهان در معرض انفجار بعدی قرار گرفتند. شدت انفجار به‌گونه‌ای بود که ترکش‌های آن به بدن کودکانه آنان اصابت کرد و جان‌شان را گرفت.مادران‌شان که برای نجات فرزندان خود به سوی آنان دویده بودند، نیز در اثر موج انفجار و ترکش‌ها به شدت مجروح شدند.عمو و سایر اعضای خانواده که هنوز در شوک ناشی از این اتفاق هستند، این حادثه را نقطه عطفی در زندگی‌شان توصیف می‌کنند؛ نقطه‌ای که پس از آن، هیچ چیز دیگر به حالت قبل بازنگشته است.طاها؛ کودکی که آرزوی رفتن به مدرسه داشتطاها بهروزی، شش‌ساله، فرزند یک کارگر ساده ساختمانی بود. پدرش برای سهولت در رفت‌وآمد به محل کار، به‌تازگی منزلی کوچک و اجاره‌ای در نزدیکی پروژه‌ای ساختمانی اجاره کرده بود؛ خانه‌ای با حیاطی سی‌متری‌ که به‌تازگی محل سکونت خانواده بهروزی شده بود. به گفته عموی طاها، این کودک با وجود سن کم، علاقه‌ زیادی به آموختن قرآن داشت و بارها آرزو کرده بود که به مدرسه برود و خواندن و نوشتن بیاموزد.برادر طاها که همراه خانواده‌اش چند روزی را در روستای زادگاه‌شان گذرانده بودند، به دلیل مسئولیت کاری مجبور به بازگشت به تبریز شده بود. آن بازگشت، سرآغاز تراژدی‌ای شد که به شهادت فرزندش انجامید. عموی طاها روایت می‌کند:«طاها در روستا به من گفت: دلم نمی‌خواهد به تبریز برگردیم. می‌خواهم در روستا بمانم. همان روز که رسیدند، شبش این حادثه تلخ رخ داد.»علیسان؛ کودکی پرشور، قربانی ترکش نفرتعلیسان جباری، پسر همسایه، یک سال از طاها بزرگ‌تر بود. او نیز همانند طاها کودک پرانرژی و مهربانی بود ک به بازی در کوچه، دوچرخه‌سواری و ماجراجویی‌های کودکانه علاقه‌ فراوانی داشت. آن روز، او نیز بی‌خبر از خطر، به همراه طاها مقابل خانه‌شان مشغول بازی بود. ترکش‌ها اما رؤیاهایش را ناتمام گذاشتند و آرزوهای آینده‌اش را به خون کشاندند.» مادر علیسان نیز در این حادثه مجروح و با حال وخیم به بیمارستان منتقل شد. همچنان تحت مراقبت‌های ویژه قرار دارد و خانواده او در شرایطی دشوار و بحرانی به سر می‌برند.روایت کوچه‌ای که دیگر خنده کودکان را نمی‌شنودمحله‌ای که این حادثه در آن رخ داد، از محله‌های قدیمی و کم‌برخوردار تبریز است. در کوچه‌ای که روزی صدای بازی کودکان طنین‌انداز بود، اکنون تنها سکوت، گریه و صدای فاتحه شنیده می‌شود. همسایگان این دو خانواده، از روز حادثه تاکنون، در شوک و اندوه به سر می‌برند. یکی از همسایه‌ها می‌گوید:«این دو کودک همیشه با هم در حال بازی بودند. هیچ‌کس فکر نمی‌کرد صدای بازی‌شان اینقدر زود خاموش شود.» بعد از این حادثه تلخ کوچه محل زندگی طاها و علیسان غرق خون شده بود. خون، هنوز از دیوارهای آن کوچه پاک نشده است. خاطرات آن صبح شوم، در ذهن اهالی حک شده است. روزی که فرشتگان کوچک، با بدن‌هایی زخمی، به آغوش آسمان رفتند.مادران، مجروحان خاموشمادران این دو کودک، همچنان در بیمارستان تحت درمان هستند. مادر طاها با وجود جراحات، تنها برای شرکت در مراسم تشییع فرزندش، از بیمارستان خارج شد. به گفته بستگان، او از آن روز تاکنون هیچگاه از داغ فرزندش جدا نشده و در سوگی عمیق به سر می‌برد؛ سوگی که از حجم اندوهی بی‌انتها حکایت دارد.مادر طاها در حالی که نیاز به انجام عمل جراحی داشت اما برای شرکت در مراسم تدفین فرزندش از بیمارستان ترخیص شد و انجام جراحی را به چند روز بعد موکول کرد. گفته می‌شود مادر علیسان نیز به دلیل شدت جراحات، به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل شده و هنوز با آثار فیزیکی و روانی حادثه درگیر است.‌شهادت، واژه‌ای که سنگین استدر واژگان رسمی، از مرگ این دو کودک با عنوان «شهادت» یاد می‌شود؛ واژه‌ای که اگرچه نشان از مظلومیت دارد، اما برای خانواده‌ها، بار سنگینی از درد و داغ به همراه می‌آورد. عموی طاها با صدایی بغض‌آلود می‌گوید: «هیچ پدری، هیچ عمو و مادری، آماده نیست که جسد کودک شش‌ساله‌اش را از بیمارستان تحویل بگیرد.شهادت او چنان داغ بزرگی برای خانواده است که حالا روزی هزار بار با خودم می‌گویم کاش طاهای معصوم ما زنده می‌شد و من به جای او شهید می‌شدم.»برای مشاهده سایر مطالب جامعه با ساعدنیوز در ارتباط باشید.

Hamshahri Online - Fataneh Ahadi: On the 1st of Tir month, during the days of the imposed war, Tabriz Airport was one of the places that was attacked by enemy airstrikes. That day, the sound of explosions and air defense activity continued for several hours in the Pasdaran neighborhood near the airport. It was getting dark when the sound of the explosions stopped and the situation calmed down. It was around 8:30 pm when two 7-year-old children named Alisan Jabbari and Taha Behrouzi, who lived in the same neighborhood, left their house to play. They had a play date every night. That night, after there was no more news of the terrible sounds of enemy attacks, they asked their mothers to go to the alley to play. In these circumstances, their mothers also went outside the house to watch their children play. At that moment, however, no one knew that a terrible incident was lurking. Israeli drone Fateme Rashtbar, Alisan's mother, said in an interview with Hamshahri: "Our house is near the airport. That day, there were continuous explosions and we realized that the enemy had attacked. We were at home for hours until the sounds stopped. It was dark when the sounds stopped and we realized that the bombing had ended. Since Alisan had been at home all day, he insisted on going outside to play with his friend Taha. She adds: "At first, I was against it. Because there was still a risk of danger, but he insisted so much that I gave in to my son's request and I followed him outside the house." The young woman says: "Taha, our neighbor's son, who was Alisan's close friend, had also come out of the house at that moment. When I saw his mother, I went to her and the children were busy playing, but not long after the children had played, strange sounds suddenly came. Hearing the sound, I called the children to go home, but before we could come to our senses, an Israeli drone exploded in our alley and its shrapnel came towards us. The grieving mother continues: I only saw Alisan and Taha fall to the ground for a moment. Although a small shrapnel hit my face and blood was flowing, I ran towards the children when I saw the scene. The shrapnel from the exploding drone hit their heads and faces. One of the shrapnel even hit Taha's mother, who was also injured. In the same mood, I quickly hugged my son and brought him to the yard. The other neighbors also went to Taha and his mother. I put Alisan on the ground in the yard, but at that moment I realized that he had lost his life. However, I did not want to believe it and screamed for help. The neighbors called the emergency services, and when they arrived, they said that Alisan and Taha had both been martyred. Taha's mother and I were taken to the hospital and the children's bodies were taken to the morgue. Taha's mother's injuries were severe, so she was hospitalized for 2 weeks. Alisan's mother says: My son and Taha were both only children and in first grade; my son dreamed of becoming a pilot. Even during the war, he said that he wished he was a pilot and would go to fight the enemy, but his dream did not come true. His father and I had many dreams for him, but now we don't know what to do with his body. According to this report, the holy bodies of these two martyred children were buried and cremated in Tabriz a few days ago.

همشهری آنلاین - فتانه احدی: اول تیرماه و در روزهای جنگ تحمیلی، فرودگاه تبریز یکی از مکان‌هایی بود که مورد حمله هوایی دشمن قرار گرفت. آن روز در محله پاسداران در نزدیکی فرودگاه برای چند ساعت صدای انفجار و فعالیت پدافند هوایی ادامه دارد. هوا رو تاریکی رفته بود که صدای انفجار قطع و اوضاع آرام شده بود. حوالی ساعت ۸:۳۰ شب بود که دو کودک ۷ ساله به نام‌های علیسان جباری و طاها بهروزی که در همسایگی هم زندگی می‌کردند، برای بازی از خانه خارج شدند. آنها هر شب با هم قرار بازی داشتند. آن شب هم بعد از اینکه دیگر خبری از صداهای وحشتناک حملات دشمن نبود، از مادران خود خواستند تا برای بازی به کوچه بروند. در این شرایط مادران آنها نیز برای اینکه مواظب فرزندان خود باشند، به بیرون از خانه رفتند و بازی آنها را تماشا می‌کردند. در آن لحظات اما هیچکس خبر نداشت که حادثه‌ای هولناک در کمین است. پهپاد اسرائیلی فاطمه رشتبر، مادر علیسان در گفت و گو با همشهری می‌گوید: خانه ما در نزدیکی فرودگاه قرار دارد، آن روز هم صدای پی در پی انفجار می‌آمد و متوجه شدیم که دشمن حمله کرده است. ساعت‌ها در خانه بودیم تا زمانی که صداها قطع شد. هوا تاریک شده بود که صداها خاموش شد و متوجه شدیم، بمباران تمام شده است. علیسان چون تمام روز در خانه بود، اصرار کرد که به بیرون ازخانه برود تا با دوستش طاها بازی کند. او می‌افزاید: ابتدا مخالف بودم. چون هنوز احتمال خطر وجود دارد اما آنقدر اصرار کرد که تن به خواسته پسرم دادم و خودم نیز، دنبالش به بیرون از خانه رفتم. زن جوان می‌گوید: طاها، پسر همسایه ما که دوست صمیمی علیسان بود نیز در همان لحظه از خانه بیرون آمده بود. وقتی مادرش را دیدم، نزد او رفتم و بچه‌ها سرگرم بازی شدند اما هنوز لحظاتی از بازی بچه‌ها نگذشته بود که ناگهان صداهای عجیبی آمد. با شنیدن صدا بچه‌ها را صدا زدم که همه به خانه برگردیم اما تا ما به خود بیاییم یک پهپاد اسرائیلی سر کوچه ما منفجر شد و ترکش‌هایش به سوی ما آمد. مادر داغدیده ادامه می‌دهد: فقط یک لحظه دیدم که علیسان و طاها روی زمین افتادند. هر چند ترکش کوچکی به صورتم خورده و خون جاری شده بود، اما با دیدن صحنه به سمت بچه‌ها دویدم. ترکش‌های پهپاد منفجر شده به سر و صورتشان خورده بود. حتی یکی از ترکش‌ها به مادر طاها خورده و او هم مجروح شده بود. با همان حالم سریع پسرم را بغل کردم و به حیاط خانه آوردم. بقیه همسایه‌ها هم به سراغ طاها و مادرش رفتند. علیسان را در حیاط روی زمین گذاشتم اما همان لحظه متوجه شدم که جانش را از دست داده است. با این حال نمی‌خواستم باور کنم با فریاد کمک می‌خواستم. همسایه‌ها به اورژانس زنگ زدند و آنها وقتی آمدند گفتند که علیسان و طاها، هر دو شهید شده‌اند. من و مادر طاها به بیمارستان منتقل شدیم و پیکر بچه‌ها را به سردخانه بردند.جراحات مادر طاها شدید بود، طوری که ۲ هفته در بیمارستان بستری بود. مادر علیسان می‌گوید: پسرم و طاها هر دو تک فرزند و کلاس اول بودند؛ پسرم آرزو داشت خلبان شود. حتی در روزهای جنگ می‌گفت که ای کاش خلبان بود و به جنگ دشمن می‌رفت اما به آرزویش نرسید. من و پدرش آرزوهای زیادی برای او داشتیم اما حالا نمی‌دانیم با داغ او چه کنیم. بر اساس این گزارش پیکر مطهر این دو کودک شهید چند روز پیش در تبریز تشییع و به خاک سپرده شد.

Martyrdom of two children in Tabriz Two seven-year-old children, Taha Behrouzi and Alisan Jabbari, were martyred following an attack by the Zionist regime.

شهادت دو کودک در تبریز دو کودک هفت ساله به نام‌های طاها بهروزی و علیسان جباری درپی حمله رژیم صهیونی به شهادت رسیدند.

#BREAKING "Taha Behrouzi" and "Alisan Jabbari", two 7-year-old Quran students living in Tabriz who were martyred following the attack of regime on the land of the Islamic Republic of Iran, were laid to rest in the flower garden of the martyrs of the Valley of Mercy in Tabriz.

#BREAKING "Taha Behrouzi" and "Alisan Jabbari", two 7-year-old Quran students living in Tabriz who were martyred following the attack of regime on the land of the Islamic Republic of Iran, were laid to rest in the flower garden of the martyrs of the Valley of Mercy in Tabriz.

#BREAKING Funeral of two seven-year-old children martyred in Zionist attacks in Tabriz

#BREAKING Funeral of two seven-year-old children martyred in Zionist attacks in Tabriz

Following the Israeli military attack and the shrapnel of a downed drone in the Azarbaijan Square area of Tabriz, two children were martyred. Following the Israeli military attack and the shrapnel of a downed drone in the Azarbaijan Square area of Tabriz, two children named Taha Behrouzi and Alisan Jabbari, both seven years old, were martyred. This crime occurred at around 8:30 PM last night while the two children were playing in front of the Shanan House and were martyred after the Zionist regime's drone was shot down by shrapnel. The mothers of the two children are also hospitalized as a result of being hit by this shrapnel. End of message/

در پی حمله نظامی رژیم صهیونیستی و اصابت ترکش‌های پهپاد ساقط شده در منطقه میدان آذربایجان تبریز، دو کودک شهید شدند.  به دنبال حمله نظامی رژیم صهیونیستی اصابت ترکش‌های پهپاد ساقط شده در منطقه میدان آذربایجان تبریز دو کودک به نام‌های طاها بهروزی و علیسان جباری هر دو هفت ساله شهید شدند. این جنایت حوالی ساعت ۲۰:۳۰ شب گذشته در حالی رخ داد که این دو کودک مقابل خانه شأن در حال بازی بودند و بعد از ساقط شدن پهپاد رژیم صهیونی بر اثر برخورد ترکش‌های این پهپاد به شهادت رسیدند. همچنین مادران این دو کودک نیز بر اثر اصابت این ترکش‌ها در بیمارستان بستری هستند. انتهای پیام/

tabrizjavan Edited•10w Alisan Jabbari, a seven-year-old Tabrizi child with the dream of becoming a pilot, wanted to one day aim at the sky of oppression. But the fragments of a cowardly attack arrived sooner than his dreams. Alisan became a Shah.🌷.-Heed without having the chance to fly. But now, the sky is his share, not as a pilot but in the glory of a Shah.🌷.-Heed.#Tabriz #Azerbaijan #Iran #Homeland #Child #Attack #Young_Tabriz

tabrizjavan Edited•10w⁨ علیسان جباری، کودک هفت‌ساله‌ تبریزی با آرزوی خلبانی می‌خواست روزی آسمان ظلم را نشانه بگیرد. اما ترکش‌های یک حمله ناجوانمردانه زودتر از رؤیاهایش رسیدند. علیسان شـ.🌷.ـهید شد بی‌آنکه فرصت پرواز داشته باشد. اما اکنون، آسمان سهم اوست نه در قامت یک خلبان که در شکوه یک شـ.🌷.ـهید.#تبریز #آذربایجان #ایران #وطن #کودک #حمله #تبریز_جوان⁩

tehrantelaviv_tv Edited•8w . Narration of the parents of a 7-year-old Tabrizi child from the moment of the accident. Their children, Alisan Jabbari and Taha Behrouzi, were playing in the alley when they were hit by a rocket... #Tehran_Tel_Aviv #Islamic_Republic_of_Iran #Children

tehrantelaviv_tv Edited•8w⁨ ⁨ . روایت پدر و مادر ش/ه/ی/د ۷ ساله تبریزی از لحظه ش/ه/ا/د/ت فرزندشانعلیسان جباری و طاها بهروزی مشغول بازی در کوچه بودند که مورد اصابت پ/ه/ب/ا/د قرار گرفتند...#تهران_تل_آویو #جمهوری_اسلامی_ایران #کودکان⁩⁩

Taha Behrouzi and Alisan Jabbari, 6-year-old Tabrizi children, were killed in the Israeli attack on Iran. Matin Safaian, 16, a student, was killed in Tajrish Square. Fatemeh Sharifi, 13, and Mojtaba Sharifi, 9, siblings, were killed in the city of Najafabad following the Israeli attack on Iran.

طاها بهروزی و علیسان جباری کودکان تبریزی ۶ ساله در حمله اسرائیل به ایران کشته شدند. متین صفائیان دانش آموز ۱۶ ساله در میدان تجریش کشته شد. فاطمه شریفی ۱۳ ساله و مجتبی شریفی ۹ ساله خواهر و برادری که در شهر نجف آباد در پی حمله اسرائیل به ایران کشته شدند.