Farabi Hospital Nurse: The ICU Ward Had Become a Battlefield A nurse at Farabi Hospital in Kermanshah said: On June 16, 2025, the peace of the hospital was shattered by the terrifying sound of the Zionist regime's criminal attack. The walls were shaking and the windows were falling... According to a report by Fars News Agency from Kermanshah, on the morning of June 16, 2025, Farabi Hospital had woken up as usual. The sound of nurses passing through the corridors, the quiet whispers behind the doors of the wards, and the constant smell of medicine... Everything was as it should be; calm, normal, medical. Maryam Ahmadi, a nurse at the hospital's pharmacy, was sitting under the window. She was recording medications when suddenly... "Boom!" An explosive sound, not very loud, but so surprising that the pharmacy's windows broke one by one. The medications arranged on the shelves were scattered on the floor. The air smelled of fear. Maryam looked around. She felt that the walls were collapsing. Nothing was understandable. In a trembling but firm voice, she told her colleagues: "Let's go outside... Hurry up, let's go!" They ran. The second explosion, this time louder and more terrifying, shook the walls. Nurses, doctors, even patients, all took refuge in the backyard. The story of a stand-up But the yard was not safe either. With every explosion, smoke and debris spread into the air. Everyone... ran, they were afraid... Fear was screaming from their faces, Maryam hugged her frightened colleague and only said: "Don't be afraid... it's over, it's over.", But her own heart was also shaking. This was not the end of the story. (Film | Sadaf Nazari, medical equipment expert) The second sound came louder. This time, not only the sound, but smoke, pieces of the roof, debris and dirt all went up into the air together. The eyes saw nothing but the explosion, the hearts understood nothing but the terror. Returning to the heart of danger At that moment, a shout came: "They hit the men's wards 1 and 2!" Maryam, immediately, without even thinking about the shrapnel, ran. She returned to the hospital building. Hastily. Perhaps recklessly. It was crowded and chaotic inside. Maryam says: "I came back from the courtyard when I heard they hit the men's wards. They said no, it was evacuated. I ran to the ICU. The patients there are unable to move. We had to save them." The ICU, the front line of the war The ICU was not silent, it was full of the sound of machines and soft moans that scratched the ears in all the noise. Pieces of glass from the ICU door, broken beds, and... were scattered on the floor... The ICU had become like a war zone. The shrapnel had reached the hospital courtyard. The ceilings had collapsed, the windows at the end of the ward had completely collapsed. The cooler stand had fallen to the ground. However, Maryam and her colleagues did not back down for a moment. Eight patients were lying there; helpless, semi-conscious, connected to breathing machines. One of them was a semi-conscious old man with his eyes half-open and listless. Maryam went forward, leaned into his ear softly, and said, “Dad, don’t be afraid… We are with you.” She opened my head, removed the catheter, and helped him sit up. The man sat down, leaning on Maryam. They put him in a wheelchair. One of the nurses carried him. The next bed was occupied by a woman with limited mobility. She was also placed on a stretcher with the help of other colleagues. Maryam still did not have time to breathe. She went to look for the ventilator. There were patients who could not be moved without the machine. Their breathing was blocked by the ventilator. She went and ran through the corridors. From other departments, he collected the devices, pulled the wires, disconnected the tubes. All his tension, his gaze, his thoughts were only about saving. He was running, but not out of fear; he was running to save... "We separated the patients. We carried those who only needed oxygen in wheelchairs. We transported the rest to the nearest exit with a portable ventilator." The patients were scared, they were half-conscious, but their gazes were full of trust in the nurses who stood by them until the last moment and transferred them to Imam Reza Hospital (AS). The explosions could have taken anyone's life. But thank God, she did not come across any disease and the hospital did not have any deaths that day. "God showed mercy... He really showed mercy." Maryam said this sentence many times. Life from the heart. At that moment, Maryam was only thinking about her little daughter, what would happen after me... Her inner whisper was calming: "It's good, she's used to my mother and doesn't get angry, my mother will stay by her side." Maryam saw her colleagues on the other side whose families had come. She wanted to call her husband. But she said: "No... she should be ready now, she's a soldier and a border guard, I'm also busy serving on my own front, the health front." At that moment, her phone rang. It was her husband: "Maryam? In my yard... Are you okay?" Maryam grumbled. He said: "Why did you come? Aren't you ready?" But her heart warmed. It was as if the whole world calmed down for a moment. Not just a nurse... A soldier Maryam Ahmadi was not only a nurse, but a soldier without a combat uniform. With empty hands, but a heart full of commitment. "I will never regret returning to the hospital that day. Even if it happens a thousand times again, I will still return." Maryam has repeated this sentence many times in her heart. Because being a nurse means staying in the heart of the incident, it means saying "don't be afraid" when you are afraid yourself. It means running, even if your legs are shaking. She had grown up in a strong family for years. She had lived with a soldier for 9 years. And now, when the war had cast its shadow on the hospital walls, she had also stepped into the field. End of the narrative, beginning of reconstruction Today, parts of the hospital have been reconstructed. The wounds of glass, splinters, and smoke are slowly healing. The windows have been reinstalled. The ceilings have been repaired. But the memory of that day still remains in Maryam's heart. Not with bitterness, but with pride. Film | This is not a military zone! On Monday morning, June 16, the Zionist regime put the lives of many patients at risk by launching a missile attack on the civilian center of Farabi Hospital. Show this thread Photo | Zionist aggression against civilian centers in Kermanshah During the Zionist aggression against our country, several civilian points were targeted. See the results of the attack on the welfare building in Qasr-e Shirin, the horse maintenance center, and a hospital in Kermanshah. Photo: Behrouz Ahmadi #Qasr-e_Shirin #Israel #War_News Show this thread 05:19 - 26 July 2025

پرستار بیمارستان فارابی: بخش آی‌سی‌یو میدان جنگ شده بودپرستار بیمارستان فارابی کرمانشاه گفت: روز ۲۶ خرداد ۱۴۰۴، آرامش بیمارستان با صدای مهیب انفجار حمله جنایتکارانه رژیم صهیونیستی در هم شکست. دیوارها می‌لرزیدند و شیشه‌ها فرو می‌ریختند...به گزارش خبرگزاری فارس از کرمانشاه، صبح ۲۶ خرداد ۱۴۰۴، بیمارستان فارابی مثل همیشه بیدار شده بود. صدای عبور پرستاران از راهروها، نجواهای آرامِ پشتِ درِ بخش‌ها و بوی همیشگی دارو… همه چیز همان‌طور بود که باید می‌بود؛ آرام، معمولی، پزشکی.مریم احمدی، پرستار داروخانه بیمارستان، زیر پنجره نشسته بود. مشغول ثبت داروها بود که ناگهان...«بووووم!»صدای انفجاری نه‌چندان بلند، اما آن‌قدر غافلگیرکننده که شیشه‌های داروخانه یکی‌یکی شکستند. داروهای چیده شده روی قفسه روی زمین پاشیدند. هوا بوی ترس گرفت.مریم به اطراف نگاه کرد. احساس کرد دیوارها دارند فرو می‌ریزند. هیچ چیز قابل درک نبود.با صدایی لرزان، اما قاطع به همکارانش گفت: «بریم بیرون… زود باشید، بریم!»آن‌ها دویدند. صدای انفجار دوم، اما این بار بلندتر و وحشناک‌تر دیوارها را لرزاند. پرستاران، پزشکان، حتی بیماران، همه به حیاط پشتی پناه بردند.روایت یک ایستادگیاما حیاط هم امن نبود. با هر صدای انفجار، دود و ترکش در هوا پخش می‌شد. همه... می‌دویدند، می‌ترسیدند...ترس از چهره‌ها فریاد می‌کشید، مریم همکار ترسیده‌اش را بغل کرده بود و فقط می‌گفت: «نترس... تمام شد، تمام شد.»، اما قلب خودش هم می‌لرزید.این پایان ماجرا نبود.(فیلم| صدف نظری کارشناس تجهیزات پزشکی)صدای دوم، بلندتر آمد. این‌بار نه‌فقط صدا، که دود، تکه‌های سقف، ترکش و خاک، همه باهم به هوا رفتند. چشم‌ها چیزی نمی‌دیدند جز انفجار، دل‌ها چیزی نمی‌فهمیدند جز وحشت.بازگشت به دل خطردر همان لحظات، صدای فریادی آمد:«بخش مردان ۱ و ۲ رو زدند!»مریم، بی‌درنگ، بی‌آن‌که حتی به ترکش‌ها فکر کند، دوید. برگشت داخل ساختمان بیمارستان. شتابان. شاید هم بی‌پروا.داخل شلوغ بود، آشفته. مریم می‌گوید: «تا شنیدم بخش مردان را زدند، از حیاط برگشتم تو. گفتند نه، تخلیه شده. دویدم سمت آی‌سی‌یو. آنجا مریض‌ها قدرت حرکت ندارند. باید نجات‌شان می‌دادیم.»آی‌سی‌یو، خط مقدم جنگآی‌سی‌یو خاموش نبود، پر از صدای دستگاه‌ها و ناله‌های آرامی بود که در آن همه هیاهو، گوش را می‌خراشید.تکه‌های شیشه‌های درب آی‌سی‌یو، تخت‌های شکسته و... روی زمین پاشیده بود...بخش آی‌سی‌یو مثل منطقه جنگی شده بود. ترکش‌ها تا حیاط بیمارستان آمده بودند. سقف‌ها ریخته، شیشه‌های انتهایی بخش کاملاً فرو ریخته بودند. استند کولر روی زمین افتاده بود. با این حال، مریم و همکارانش لحظه‌ای عقب ننشستند.هشت بیمار آنجا بستری بودند؛ ناتوان، نیمه‌هوشیار، وصل به دستگاه‌های تنفسی. یکی‌ از آن‌ها پیرمردی نیمه‌هوشیار با چشمانش نیمه‌باز و بی‌رمق‌ بود.مریم جلو رفت، خم شد در گوشش آرام، گفت: «باباجان، نترس... ما کنارت هستیم.» سرم را باز کرد، سوند را جدا کرد، کمکش کرد بنشیند. مرد با تکیه به مریم نشست. گذاشتندش روی ویلچر. یکی از پرستاران او را برد.تخت بعدی، خانمی بود با توان حرکتی کم. او را هم با کمک دیگر همکاران روی برانکارد گذاشتند. مریم هنوز وقت برای نفس کشیدن نداشت. رفت دنبال دستگاه تنفس مصنوعی. مریض‌هایی بودند که بدون دستگاه نمی‌شد جا‌به‌جایشان کرد. نفس‌شان به دستگاه ونتیلاتور بند بود.او رفت، بین راهروها دوید. از بخش‌های دیگر، دستگاه‌ها را جمع کرد، سیم‌ها را کشید، لوله‌ها را جدا کرد. تمام تنش، نگاهش، فکرش، فقط نجات بود.می‌دوید، اما نه از ترس؛ می‌دوید برای نجات...«مریض‌ها را جدا می‌کردیم. آن‌هایی که فقط اکسیژن می‌خواستند، روی ویلچر می‌بردیم. باقی را با دستگاه ونتیلاتور قابل حمل منتقل کردیم به نزدیک‌ترین خروجی».مریض‌ها ترسیده بودند، نیمه‌هوشیار بودند، اما نگاه‌شان پر از اعتماد به پرستارهایی بود که تا آخرین لحظه کنارشان ایستاده بودند و آن‌ها را به بیمارستان امام رضا(ع) منتقل کردند.ترکش‌ها می‌توانست جان هر کسی را بگیرد. اما شکر خدا، به هیچ بیماری برخورد نکرد و بیمارستان آن روز فوتی نداشت.«خدا رحم کرد… واقعاً رحم کرد.»مریم این جمله را بارها گفت.زندگی از دل میدانمریم آن لحظه فقط به فکر دخترش کوچلوش بود که بعد از من چه می‌شود...نجوای درونش آرامش می‌کرد: «خوبه به مادرم عادت کرده بدخلقی نمیکنه، مادرم کنارش می‌ماند».مریم در سوی دیگر همکارانش را می‌دید که خانواده‌هایشان آمده‌اند. دلش خواست زنگ بزند به همسرش. ولی گفت: «نه…الان آماده‌باشه، نظامی و مرزدار است، من هم تو جبهه خودم، جبهه سلامت مشغول خدمت‌رسانی هستم»در همان لحظه گوشی‌اش زنگ خورد. همسرش بود: «مریم؟ توی حیاطم… حالت خوبه؟»مریم بغض کرد. گفت: «تو چرا آمدی؟ آماده‌باش نیستی؟»اما دلش گرم شد. انگار تمام جهان یک لحظه آرام گرفت.نه فقط یک پرستار… یک سربازمریم احمدی نه‌تنها پرستار بود، بلکه سربازی بود بی‌لباس رزم. با دستان خالی، اما دلی پُر از تعهد.«هیچ‌وقت از برگشتن به بیمارستان آن روز، پشیمان نیستم. حتی اگر هزار بار دیگر هم این اتفاق بیفتد، باز هم برمی‌گردم.»این جمله را مریم بارها در دلش مرور کرده. چون پرستار بودن، یعنی ماندن در دل حادثه، یعنی گفتن «نترس» وقتی خودت هم ترسیده‌ای. یعنی دویدن، حتی اگر پاهایت بلرزد.او سال‌ها در خانواده‌ای قوی رشد کرده بود. ۹ سال‌ در کنار یک نظامی زندگی کرده بود. و حالا، وقتی جنگ سایه‌اش را تا دیوارهای بیمارستان کشانده بود، او هم پای به میدان گذاشته بود.پایان روایت، آغاز بازسازیامروز، بخش‌هایی از بیمارستان بازسازی شده‌اند. زخم‌های شیشه، ترکش و دود کم‌کم ترمیم می‌شوند.شیشه‌ها دوباره نصب شده‌اند. سقف‌ها تعمیر شده‌اند. اما خاطره آن روز، هنوز در دل مریم مانده. نه با تلخی، بلکه با افتخار.فیلم| اینجا منطقه نظامی نیست!صبح روز دوشنبه ۲۶ خردادماه رژیم صهیونیستی با حمله موشکی به مرکز غیر نظامی بیمارستان فارابی جان بیماران زیادی را به خطر انداخت.Show this threadعکس| تجاوز صهیونیست‌ها به مراکز غیر نظامی در کرمانشاهدر جریان تجاوز صهیونیست‌ها به کشورمان چندین نقطه غیر نظامی هدف گرفته شد،‌ نتیجه تهاجم به ساختمان بهزیستی در قصر شیرین و مرکز نگهداری اسب و یک بیمارستان در کرمانشاه را ببینید.عکس: بهروز احمدی#قصر_شیرین#اسرائیل#اخبار_جنگShow this thread05:19 - 26 July 2025

At around 9 am on Monday, June 16, following the attack by the criminal Zionist regime on a workshop area in Kermanshah city, Farabi Hospital also suffered serious damage in various departments. Many of the hospital's equipment was damaged, causing broken windows and injuries to patients hospitalized in these departments. In particular, the Mega ICU section of Farabi Hospital was seriously damaged and the structure of this hospital was also damaged. You can see new images of the condition of this hospital after this blatant aggression by the Israeli regime.

‌حدود ساعت 9 صبح دوشنبه 26 خرداد به دنبال حمله رژیم جنایتکار صهیونیستی به یک منطقه کارگاهی در شهر کرمانشاه، بیمارستان فارابی نیز در بخش‌های مختلف دچار خسارت‌های جدی شد. بسیاری از تجهیزات بیمارستان آسیب دیده و موجب شکستن شیشه‌ها و آسیب دیدن بیماران بستری در این بخش‌ها شده است. به ویژه بخش مگا آی سی یو بیمارستان فارابی آسیب جدی دیده و به ساختار این بیمارستان هم خساراتی وارد شده است. تصاویر تازه از وضعیت این بیمارستان پس از این تجاوز آشکار رژیم اسرائیل را می‌بینید.

New images of the Israeli attack on Farabi Hospital in Kermanshah on June 16 Student news agency/See new images of the Israeli attack on Farabi Hospital in Kermanshah on June 16

تصاویر جدید از حملۀ اسرائیل به بیمارستان فارابی کرمانشاه در ۲۶ خرداد خبرگزاری دانشجو/ تصاویر جدید از حملۀ اسرائیل به بیمارستان فارابی کرمانشاه در ۲۶ خرداد را ببینید.

According to videos and reports published by the Fars News Agency, affiliated with the Revolutionary Guard Corps, Israeli airstrikes on Kermanshah on Monday morning, June 16, destroyed parts of Farabi Hospital in the city. See less

بر اساس ویدیوها و گزارش‌های منتشرشده در خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، حملات هوایی اسرائیل در صبح دوشنبه ۲۶ خرداد به کرمانشاه باعث تخریب بخش‌هایی از بیمارستان فارابی در این شهر شده است. See less

Homeland/The following text was published in Homeland and its republishing in the latest news does not mean its endorsement Elahe Mohammadi | In the world's military literature, there is a term called "bullet shock"; a shock not only from the physical impact of the bullet, but also from the sound of the shot, from the terror before it hits; a tremor that targets the brain before the body, scratches the ear from the inside, and its sound does not end for years. In Iran, we call the victims of this shock "waves"; people who were not hit by a bullet, but the wave of the explosion took away their peace of mind. Like the 45,000 fighters who fell victim to the silent virus of war in the Iran-Iraq war, without sustaining any visible wounds. Now, 37 years after the 8-year war, in the recent 12-day war, this virus has again crossed the embankments and reached the depths of Iranian soil; to the back of the treatment and relief front. To the hospitals. To the nurses. Technicians like Mohammad Reza Azizi, 49, a technician at the emergency medical center in the city of “Meanrahan” in Kermanshah province, who suffered shrapnel tore through his side and knees after an Israeli missile attack on the area on June 16. But he is now afraid of even the simplest movements. He cannot sleep. He has nightmares at night; nightmares of bombings and awakenings filled with body tremors: “When I am alone, it feels like the world is falling apart. My brain is about to explode. My body is shaking. My ears are about to go deaf.” Mohammad Reza says he has been so involved with his family, breaking windows in the house and beating his wife and daughter that his brother told him, “You are no longer the same Mohammad Reza you used to be.” Mohammad Reza was discharged from the hospital after a few days, but he was so broken, nervous, and uncontrollable that his family transferred him to the Farabi Psychiatric Hospital in Kermanshah; the same hospital that itself was not spared from the missile damage, and as Alireza Ebrahimi, the head of this hospital, told Hammihan, 300 of its 600 staff members have been suffering from symptoms of shock after the explosion on June 16, and some of them are in bad shape. That day, 150 patients were transferred from this hospital to Imam Reza Hospital in Kermanshah, and most of their families came and took them, but as the head of Farabi Hospital says, 20 of the patients had no one to come after them, and now they have returned to the only psychiatric hospital in Kermanshah, Farabi; with their minds more wounded than ever. In this war, the hospital was not only a workplace for Mohammad Reza and hundreds of other healthcare workers, but also a minefield for their psyche. They are now dealing with the most wounded part of the war; a silent, smokeless, and bloodless wound, but with a voice that still shoots in their heads. The war is not over for them yet. The whistle of a missile, the starting line of a life of waves, is not just a physical condition, but a broken life. Missiles that are still fired in the brains of survivors, windows that break in sleep and wakefulness, and a mind that is destroyed anew every day by the same whistle, the same wave. There is no longer a boundary between war and the hospital bed. During World War I, thousands of soldiers suffered from mental disorders after being exposed to explosions. At first, this condition was attributed to the physical presence next to exploding bullets, but it soon became clear that the psychological impact of war was unprecedented until then. Statistics show that more than 13,000 cases of gunshot shock were recorded in 1915 alone, and by the end of the war, this number had reached about 200,000. There is no exact figure for the number of people who suffered from gunshot shock after returning from the fronts of the Iran-Iraq War or who struggled with it years later. Some statistics say that about 45,000 people, many of whom were during and after the war, were hospitalized in mental hospitals. Now, Mohammad Reza, 49, with 27 years of experience in emergency medicine, is one of the "waves" of the new war, the 12-day war; he is a man who was caught in the heart of the medical center. He has been working at the "Meyanrahan" Comprehensive Health Center, a part of the Sahneh County of Kermanshah, since 2018, and was there as the head of the shift on the day of the Israeli missile attack. He was sitting there, unaware of what was about to fall on him; Until a strange whistle changed everything. “I heard the whistle of a missile... a whistle I never thought I would hear one day.” The missile targeted a shed just two meters from the base; those two meters were the distance between Mohammad Reza’s life and death. “If I had been outside, I would have been destroyed. That one wall saved me... but not my soul.” With the explosion of the first missile, it was as if Mohammad Reza’s brain had been put in a press; a tremendous pressure, a numb body and head, unconsciousness, and then transfer to the hospital in the “Scene” city, with a bloody face and head. When he regained consciousness, nurses were busy stitching up wounds that he still hadn’t erased from his mind. But the story didn’t end there. The shrapnel lodged in his back, side, and behind his knee, right next to vital arteries. The doctors said they couldn’t be removed. And his ears? Their membranes were intact, but their nerves were crushed; “Both of my ears are like tunnels with the wind constantly blowing through them. The sound of the explosion, the sound of that damn whistle still echoes in my head.” After a few days in the hospital in Sahneh, Mohammad Reza returned home, but not to his old life. “I thought that just being alive was enough.” But it wasn’t. His decision-making was chaotic, he became aggressive, and he lost control of his behavior: “I got into an argument with my family. I broke the windows in the house. I hit my wife and daughter. My brother said, ‘You’re not the same Mohammad Reza you used to be.’” Mohammad Reza is now being treated under the compassionate supervision of Farabi Hospital officials, especially the hospital director. “The photo my family showed me showed my back like a tire that had been hit hard; red and swollen.” Mohammad Reza, a veteran emergency room technician, now covers his head with a handkerchief so that he might hear the sound of that deadly whistle less. His car, the result of years of work, was pulverized in the explosion. Now he has only enough to live on. His medication dosage is changing, but it is of no use. He himself says: “I am a wave now.” Psychological injuries of personnel; more than half under treatment Alireza Ebrahimi, a neurologist and head of Kermanshah Farabi Psychiatric Hospital, talks about a bitter day when the deadly explosions caused by the Israeli attack targeted part of the province’s psychiatric treatment system and left a deep wound on the body of the hospital that is the only refuge for mental patients in the region; patients with mental disorders such as depression, anxiety, obsession, madness and psychiatric disorders caused by drug abuse who were hospitalized in this hospital. On June 16, at around 9 am, like other professors at Kermanshah University of Medical Sciences, he was visiting patients at Farabi Hospital when several terrible explosions shook the hospital and damaged a large part of the hospital. In an interview with Hammihan, Ebrahimi said that all the patients were running towards the courtyard: "Because many parts of the hospital were damaged, many parts of the roof of the hospital had collapsed and needed general repairs. Our hospital was closed for a while, except for the emergency department. The mental hospitals were in a bad condition. The mental patients were all inside the courtyard, but anyway, we transferred our patients to the designated hospital with great difficulty." Ebrahimi says that the mega ICU of this hospital is still in disrepair: "We have a large ICU that was seriously damaged, now it has been destroyed and they are repairing it. The neurology and psychiatric wards are now usable, and the university president and the deputy governors and mayors all came and helped. The mental hospital is not like other hospitals. No one is burdened with mental patients and wants their own staff. "The university, provincial, municipal, Red Crescent, and emergency medical services worked very hard and arrived quickly on the day of the incident, were present at the scene, and cooperated." According to estimates determined by the university's technical and equipment experts, more than 100 billion tomans of damage was caused to Farabi Hospital's buildings and equipment, but what is more worrying is the psychological damage inflicted on the hospital's staff: "About 50 percent of our 600 staff suffered severe anxiety symptoms. Heart palpitations, insomnia, frequent nightmares, hearing impairments, and symptoms of wavering are common among them. We are currently treating them with a diagnosis of acute anxiety disorder (ASD). The diagnosis of PTSD is not yet definitive, but we are concerned that some cases will go that way. A number of our colleagues are being treated for stress disorders resulting from this life-threatening incident." According to Ebrahimi, 8 hospital staff members were also physically injured and are undergoing treatment, but their psychological damage was greater: "The blast wave took these people and they suffered from these problems. The most important complication we found was the explosion itself. These are the conditions of people who are called "waves". It is possible that more of them will suffer from a wave-related disorder in the future." According to him, none of the staff members (except for those with physical injuries) have been given leave: "We insisted that everyone return to their place of service. Avoiding the scene of the accident stabilizes mental disorders. This is part of the treatment; we call it "exposure therapy." Despite the great difficulty, the staff members returned and continued to work. Many of them still visit us every day and complain of sleep disorders and nightmares related to the explosions." The head of Farabi Hospital in Kermanshah, emphasizing the special situation of mental patients, explains that it is not easy to move them: "The neurology ward requires special equipment, from windows to space design. It is not possible to transfer to any ward or hospital. That same Friday, the families took most of the patients, but we hospitalized about 20 patients who had not been picked up with the help of Imam Reza Hospital so that our wards could be renovated." According to him, no patient who was in the hospital that day has ever come to us with a panic disorder: "They have their own problems, and it is not like we have diagnosed a new disorder in them. Mental illnesses require a specific location, and it is not possible to hospitalize a mental patient in any ward. The windows of the psychiatric ward are different, and the facilities available to psychiatric patients are different from those available to other patients. For this reason, it is not possible to admit a psychiatric patient to any ward. For example, a psychiatric patient cannot be admitted to the neurology ward because they require special facilities. The facilities available to psychiatric patients are more limited and are used with more caution. This is not the case in other wards. In Kermanshah, no center admits psychiatric patients, and only Farabi Hospital does so.” Alireza Ebrahimi, head of Kermanshah’s Farabi Hospital, recounts the days after the attack with some of the bitter yet humane incidents: “The time has passed for a family to come after their patient. According to the law, when a doctor discharges a patient and his family does not come to pick him up, we take the patient home through assistance. This is not unique to recent events; we face many such cases under normal circumstances. Sometimes families abandon the patient and we have to return them home with an ambulance and manpower. This is costly for the hospital and puts a lot of pressure on us.” He says that in the very first days, when the families found out about the incident, many of them came and took their patients: “We prescribed the medicines they were taking in the hospital and gave them to the families to give to them. But there were still about 20 patients left. With the help of our designated hospital, Imam Reza, we temporarily hospitalized them until our wards could be reactivated. Fortunately, with good cooperation, in less than 10 days, most of our wards returned to service.” Ebrahimi emphasizes that the emergency room has not been closed for a single moment: “Our insistence was on keeping the psychiatric emergency room active. A psychiatric hospital is different from other hospitals. No center accepts psychiatric patients, so we must always be ready. The women's, men's, IT and electrolysis departments are all active and we did not allow the emergency department to be out of service for a moment.” In another part of his speech, he assures that fortunately no suicide attempts have been reported – either among patients or staff: “We provide special care to patients. Even the transfer to Imam Reza Hospital was done carefully and with care. In no way were the patients transferred without a caregiver.” But his concerns are not limited to the patients. According to Ebrahimi, the hospital has suffered heavy damage in terms of buildings and equipment and has provided much of the equipment on loan: “We owe the market and people helped us a lot. But we expect the Ministry of Health to quickly step in and provide financial support.” Finally, he praises his medical staff: “Our staff were the real heroes of this crisis. Even those who were not on shift quickly made themselves available. "Controlling 170 patients who were suddenly thrown into the courtyard was not an easy task. But it was managed so well that not a single patient fell out of bed or was injured. We hope that these efforts are not just on paper. Real encouragement is worthy of the service that these people have provided without any expectations." He says that to date, none of the doctors have come to me for treatment: "Doctors usually start treatment themselves. But nurses, radiology technicians, laboratory staff, physiotherapists and occupational therapists have come to me, and most of the visits have been from nurses." Fire, broken glass and terrified patients At around 9 am on June 16, just as university professors were visiting patients at the Farabi Neurological and Psychiatric Hospital in Kermanshah, several massive explosions shook the hospital. In an instant, the roofs collapsed, the windows broke and everything was in chaos. The patients fled into the courtyard and the situation became critical. Some wards were rendered completely unusable, and the hospital was closed for a time, except for the emergency room. Ali Bahramian, head of public relations at Kermanshah University of Medical Sciences, was one of the first people to arrive at the scene after the attack on Farabi Hospital. What he describes is a scene like a fire nightmare, with mentally ill patients wandering around the hospital courtyard in fear and restlessness, terrified families running through smoke and broken glass, and nurses still standing there caring for patients. Three attacks, five and 10 minutes apart, targeted Farabi Hospital that day. Although no mortars directly hit the hospital building, the explosions set the back of the hospital ablaze. Bahramian, who arrived at the scene minutes after the attacks, told Hammihan about the severe destruction of the wards and vital equipment that day: “The mega ICU ward, which had been open for less than a year, was damaged, along with the server rooms, monitoring equipment, and even the administrative sections. The windows were broken and the tables and chairs were overturned.” Immediately after the attack, 150 hospitalized patients were brought to the hospital’s open area and then transferred to designated medical centers such as Imam Reza Hospital. However, the consequences of the attack were not only physical; many patients in the neurology ward suffered psychological trauma again, a shock that their families also suffered. A number of medical staff suffered shock and some were injured in various parts of their bodies. However, medical services were resumed after a few hours. The patients who were transferred returned to Farabi within two to three days, and to make up for the shortage, beds were received on loan from other hospitals. Bahramian says: “The mega ICU department suffered the most damage due to its highly specialized and expensive equipment. The initial estimate of the damage is about 115 billion tomans.” Masoud Qaleh-e-Safidi, head of the Medical Emergency Center at Kermanshah University of Medical Sciences, told Hammihan that even Imam Reza Hospital and the surrounding faculties were not spared from the Israeli attacks: “Four of our medical centers were directly affected by missile attacks. The windows were broken, the walls cracked, and the complex faced structural problems. We also had two cases of ambulance destruction in Kangavar city. One belonged to Sahneh city, which was dispatched to help, and the other from Kangavar itself, which was overturned by the blast wave. The Mahidasht Health Center also suffered damage.” The faculties of nursing, paramedical, health and nutrition are the four faculties of the University of Medical Sciences that are located near Farabi Hospital, which, according to Bahramian, the Faculty of Nutrition has suffered the most damage. Qale-e-Safidi is also clear about the main demand of the University of Medical Sciences from the authorities: "We have sent a full report of the damages. The university is pursuing compensation for these damages. The return of ambulances, reconstruction of centers and restoration of the health service cycle require serious support from the Ministry of Health. Infrastructure must be restored so that the emergency medical system can serve the people with all its might." Ehsan Khajehvand, an emergency technician at Farabi Hospital in Kermanshah, also tells "Hammihan" about that bitter and unforgettable day; the day when the shadow of the explosion fell on the roof of a medical center: "The explosion was right behind the hospital; somewhere near the warehouse and the truck showroom. The blast wave was so intense that large stones were thrown from behind and fell in front of the emergency room. Many cars were damaged, and the back of the hospital, including the inpatient wards, suffered the most damage. He says that although the emergency room was located at the entrance of the hospital and suffered less damage, the scene in other departments was shocking: "All the windows in the inpatient wards collapsed due to the pressure of the blast wave. The hospital's false ceiling came down and many of the vital ICU devices were seriously damaged. The patients' heart rates were extremely high; from the fear and psychological stress caused by the explosion." A month after the incident, its consequences continue: "Every day, both patients and staff visit the emergency room. They have common symptoms; stress, anxiety, insomnia, headaches and hearing damage. We call these people the wave; because their symptoms are clear and identifiable." He says of the authorities' decision to follow up on the situation of these people: "A file has been opened for all patients who were in the hospital on the day of the incident, even if they have been discharged. This will ensure that if they return with symptoms of the outbreak, they will receive appropriate treatment." From Kermanshah to Mianrahan Farabi Hospital in Kermanshah was damaged in the Israeli attack on June 16, but more than that, the Mianrahan Comprehensive Health Center in Sahneh County, Kermanshah, suffered an accident. What Ali Bahramian, Director of Public Relations at Kermanshah University of Medical Sciences, and Masoud Qale-Safidi, Head of Emergency Medicine at Kermanshah University of Medical Sciences, saw there was a terrible and terrifying event. Bahramian speaks of the extensive destruction at the Mianrahan Comprehensive Health Center; a 24-hour clinic with a doctor, obstetrics and general wards, an emergency base, and doctors' residences: "No one was killed there either, but several people were injured. Many of the wards and equipment were destroyed. Several ambulances were also put out of action; ambulances worth more than 8 billion tomans each. Although no patients or staff were killed in the attack, several people were injured. The blast wave in the intersection was so intense that it threw the ambulance and people around.” Masoud Qaleh-e-Safidi, head of the Medical Emergency Center at Kermanshah University of Medical Sciences, also said about the shockwave that hit some staff at Farabi Hospital and the Mianrahan Comprehensive Health Center: “In these attacks, many staff, especially at Farabi Hospital, were injured. A total of eight of our personnel suffered serious injuries, including a doctor, several technicians, and nurses. Some are still receiving treatment, and for others, the effects of the shockwave may occur later.” He says the Mianrahan Comprehensive Health Center was severely damaged: “The missile was only one or two meters away from our emergency medical center; the medical pavilion was completely destroyed, several vehicles were destroyed, and two emergency technicians who were present at the scene miraculously escaped death but were injured. One of them is still hospitalized in Farabi Hospital.” Qale-e-Safidi means that one person, Mohammad Reza Azizi. The same person Ali Bahramian also mentions; the technician at the Mianrahan Emergency Center who was hit by the powerful blast wave that day and has not let go yet: “What can I say, it’s been a wave, a wave.” According to Bahramian, Mohammad Reza was hospitalized that day and is now in the neurology ward of Farabi Hospital. Farabi Hossein Kermanpour Hospital suffers the most damage, says the head of the Public Relations and Information Center of the Ministry of Health, to Hammihan. During the 12-day war, hospitals and medical centers in the country were damaged from minor to 50 percent, but none were completely destroyed and closed. According to him, Farabi Hospital in Kermanshah suffered the most damage in the entire country, which was largely destroyed, and they are now reconstructing the damaged parts. He says that by destruction, he does not mean rubble: "But the percentage of destruction was such that some parts of the damaged hospitals lost their therapeutic efficiency. During the war, basically nothing was done for reconstruction because we were afraid that the same thing would happen again and that what we were doing would be ineffective." According to Kermanpour, when Farabi Hospital in Kermanshah was damaged, patients were transferred from that hospital to another location: “Now that the war is over, or rather, a ceasefire has been reached, Farabi Hospital officials are working to ensure that the necessary reconstruction is carried out.” He says that some centers were completely destroyed in those 12 days: “The emergency base in Hoveyzeh was one of the centers. We had four or five emergency bases that were severely damaged. Or, for example, the health center, a comprehensive health center where vaccinations for children and care for pregnant mothers are carried out and general practitioners go there to visit people, was also severely damaged. One of these centers in Kermanshah was also completely destroyed, and is now being rebuilt so that it can resume its work.” According to Kermanpour, when emergency centers are attacked, the situation worsens because these centers are the closest places to treat people in the event of an accident: "If a base is destroyed in an area, then if an ambulance wants to take its patient there from another place, it will have a problem; because the same time that the ambulance spent to get to the medical center, it must spend again to transfer the patient to another center and the patient may be harmed." He says that the parties to the war must adhere to the international conventions of sustained war, which of course Israel did not: "This destruction harms patients. Several of our ambulances were out of order, which makes it difficult to provide relief." Kermanpour says that as far as he knows, no one was killed in these centers and hospitals that were damaged, but there were injuries: "For example, when Farabi Hospital in Kermanshah was attacked, several patients were injured. But the important thing is that the hospital where our most oppressed patients are hospitalized was damaged; that is, the patients with mental disorders. The condition of many of these patients is such that sometimes they really need someone to accompany them and they cannot do many of their tasks themselves.” He continues: “When a bomb was dropped near Shahid Motahari Hospital, which is an accident and burn hospital, many windows and ceilings collapsed. In this hospital, patients have special bandages that they cannot walk properly with. Now imagine if something like this happened. That day was very scary and terrifying for these patients. In other words, they felt very lonely. Naturally, this incident would not only disrupt their treatment, but also affect them with its psychological consequences.” Kermanpour says that several pre-hospital emergency technicians, or 115, were also injured: "When technicians were providing care to patients in ambulances, a missile landed near them, and the blast wave damaged the vehicle that was quickly transporting the wounded. Our colleagues were also seriously injured and were hospitalized, receiving treatment, and several were killed." In the Israeli attack on Evin Prison, in addition to Dr. Shirvani, the prison doctor, two technicians who were helping in the Evin hospital were also killed. According to Kermanpour, the rest of the medical staff who were killed were in their homes.

هم میهن/متن پیش رو در هم میهن منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست الهه محمدی| در ادبیات نظامی جهان، اصطلاحی وجود دارد به نام «شوک گلوله»؛ شوکی نه‌فقط از برخورد فیزیکی گلوله، که از صدای شلیک، از وحشت پیش از اصابت؛ لرزشی که مغز را پیش از بدن هدف می‌‌گیرد، گوش را از درون می‌‌خراشد و صدایش تا سال‌ها تمام نمی‌شود. ما در ایران به قربانیان این شوک، «موجی» می‌‌گوییم؛ آدم‌‌هایی که گلوله به تن‌شان نخورده اما موج انفجار، آرامش روان‌شان را با خود برده. مانند همان ۴۵ هزار رزمنده‌ای که در جنگ ایران و عراق، بی‌‌آنکه زخمی مرئی برداشته باشند، قربانی خاموش‌‌ترین ویروس جنگ شدند.حالا بعد از 37 سال که از جنگ 8 ساله گذشته، در جنگ ۱۲ روزه اخیر، این ویروس دوباره از خاک‌ریزها گذشته و به عمق خاک ایران رسیده؛ به پشت جبهه‌ درمان و امداد. به بیمارستان‌ها. پرستارها. تکنسین‌‌هایی مثل محمدرضا عزیزی ۴۹ ساله، تکنسین مرکز فوریت‌های پزشکی شهر «میانراهان» در استان کرمانشاه که از ۲۶ خردادماه و در پی حمله موشکی اسرائیل به منطقه، ترکش‌ها پهلو و زانوهایش را دریدند.او اما دیگر از صدای ساده‌ترین حرکت‌ها هم می‌ترسد. خواب ندارد. شب‌ها کابوس می‌‌بیند؛ کابوس بمباران و بیداری‌هایی پر از لرزش بدن: «وقتی تنها می‌شوم، انگار دنیا از هم می‌‌پاشد. مغزم می‌خواهد بترکد. بدنم می‌لرزد. گوشم می‌خواهد کَر شود.» محمدرضا می‌گوید آنقدر با خانواده‌اش درگیر شده، شیشه‌های خانه را شکسته و همسر و دخترش را کتک زده که برادرش به او گفته: «تو دیگر آن محمدرضای قبلی نیستی.»محمدرضا پس از چندروز از بیمارستان مرخص شد، اما آن‌قدر درهم‌شکسته، عصبی و غیرقابل ‌مهار که خانواده‌اش او را به بیمارستان اعصاب و روان «فارابی» کرمانشاه منتقل کردند؛ همان بیمارستانی که خودش از آسیب موشک‌ها در امان نماند و آنطور که «علیرضا ابراهیمی»، سرپرست این بیمارستان به «هم‌میهن» می‌گوید، ۳۰۰ نفر از ۶۰۰ پرسنل آن، بعد از انفجار 26 خردادماه، دچار علائم موج‌‌گرفتگی شده‌اند و حال عده‌ای‌شان بد است. آن‌روز 150 نفر از بیماران را از این بیمارستان به بیمارستان امام رضا کرمانشاه منتقل کردند و خانواده‌های بیشترشان آمدند و آنها را بردند، اما آنطور که سرپرست بیمارستان فارابی می‌گوید، 20 نفر از بیماران، کسی را نداشتند که دنبال‌شان بیاید و حالا به تنها بیمارستان اعصاب و روان کرمانشاه، فارابی، بازگشته‌اند؛ با روان‌هایی زخمی‌تر از همیشه. در این جنگ، بیمارستان برای محمدرضا و صدها پرسنل دیگر حوزه بهداشت و درمان، نه‌فقط محل کار، که میدان مین روان‌‌شان بوده. آن‌‌ها حالا با زخمی‌ترین بخش جنگ درگیرند؛ زخمی بی‌صدا، بی‌‌دود و بی‌‌خون، اما با صدایی که هنوز در سرشان تیر می‌کشد. جنگ هنوز برای آنها تمام نشده.سوتِ موشک، خطِ شروع یک زندگی موجیموج‌گرفتگی، نه‌‌فقط عارضه‌ای جسمی، که یک زندگی شکسته است. موشک‌هایی که هنوز در مغز بازماندگان شلیک می‌شود، پنجره‌هایی که در خواب‌ و بیداری می‌شکنند و ذهنی که هر روز با همان سوت، همان موج، از نو ویران می‌شود. اینجا دیگر مرزی نیست میان جنگ و تخت بیمارستان. در جریان جنگ جهانی اول، هزاران سرباز پس از مواجهه با انفجارها دچار اختلالات روانی شدند. ابتدا، این وضعیت به حضور فیزیکی در کنار گلوله‌های منفجرشده نسبت داده می‌شد، اما خیلی زود مشخص شد که تأثیر روانی جنگ تا آن‌زمان بی‌سابقه است. آمارها نشان می‌دهند که بیش از 13 هزار مورد شوک گلوله فقط در سال ۱۹۱۵ ثبت شد و تا پایان جنگ، این تعداد به حدود 200 هزارنفر رسید.آمار دقیقی از تعداد کسانی که پس از بازگشت از جبهه‌های جنگ ایران و عراق، دچار شوک گلوله شدند یا سال‌ها بعد با آن دست‌وپنجه نرم کرده‌اند هم در دست نیست. بعضی از آمارها می‌گویند، حدود 45 هزار نفر که بسیاری‌شان، حین و بعد از جنگ بوده‌اند، در آسایشگاه‌های اعصاب و روان بستری شدند.حالا محمدرضا ۴۹ ساله با ۲۷ سال سابقه کار در فوریت‌های پزشکی، یکی از «موجی»های جنگ جدید، جنگ 12 روزه است؛ مردی است که جنگ، در قلب مرکز درمانی سراغش آمد. او که از سال ۱۳۹۷ در مرکز جامع سلامت «میانراهان»، از توابع شهرستان صحنه کرمانشاه مشغول به‌کار بوده، روز حمله موشکی اسرائیل به‌عنوان سرشیفت در محل حاضر بود. نشسته بود، بی‌خبر از آن‌چه قرار است بر سرش آوار شود؛ تا اینکه صدای سوتی غریب، همه‌چیز را تغییر داد.«صدای سوت موشک را شنیدم... سوتی که هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یک‌روز گوشم آن را بشنود.» موشک، سوله‌ای را هدف گرفت که فقط دومتر با پایگاه فاصله داشت؛ همان دومتر، فاصله بین زندگی و مرگ محمدرضا بود. «اگر بیرون بودم، حتماً از بین می‌رفتم. همان یک دیوار، من را نجات داد... اما روانم را نه.»با انفجار اولین موشک، انگار مغز محمدرضا را در دستگاه پرس گذاشته باشند؛ فشاری سهمگین، تن و سری بی‌حس، بی‌هوشی و بعد انتقال به بیمارستان شهرستان «صحنه»، با سر و صورتی خون‌آلود. وقتی به هوش آمد، پرستارها مشغول بخیه‌زدن به زخم‌هایی بودند که هنوز هم از ذهنش پاک نشده‌اند. اما داستان به اینجا ختم نشد. ترکش‌ها در کمر، پهلو و پشت زانویش جا خوش کرده‌اند، درست کنار شریان‌های حیاتی. دکترها گفتند، درآوردنی نیست. و گوش‌هایش؟ پرده‌شان سالم، اما اعصاب‌شان خرد شده؛ «هر دو گوشم انگار تونلی شده‌اند که در آن باد می‌پیچد مدام. صدای انفجار، صدای آن سوت لعنتی هنوز هم در سرم می‌چرخد.»محمدرضا بعد از چندروز از بیمارستان شهرستان صحنه، به خانه برگشت، اما نه به زندگی سابق. «فکر می‌کردم همین که زنده‌ام، کافی ا‌ست.» اما نبود. تصمیم‌گیری‌هایش به‌هم‌ریخته، پرخاشگر شده و کنترل رفتارش از دست رفته بود: «با خانواده‌ام درگیر شدم. شیشه‌های خانه را شکستم. همسر و دخترم را زدم. برادرم گفت: تو دیگه اون محمدرضای قبلی نیستی.» محمدرضا حالا زیر نظر مسئولان دلسوز بیمارستان فارابی، به‌ویژه رئیس بیمارستان، تحت درمان است. «عکس‌ام را که خانواده‌ام نشانم دادند، پشتم مثل لاستیکی که با شدت به بدنم خورده، بود؛ قرمز و متورم.» محمدرضا، تکنسین کهنه‌کار اورژانس، حالا سرش را با دستمال می‌بندد تا شاید صدای آن سوت مرگبار را کمتر بشنود. ماشینش، حاصل سال‌ها کار، در انفجار پودر شد. حالا برای خرج زندگی هم مانده. دوز داروهایش عوض می‌شود، اما سودی ندارد. خودش می‌گوید: «من دیگر یک موجی‌ام.»آسیب‌های روانی پرسنل؛ بیش از نیمی تحت درمانعلیرضا ابراهیمی، متخصص اعصاب و روان و سرپرست بیمارستان اعصاب و روان فارابی کرمانشاه، از روزی تلخ می‌گوید که انفجارهای مرگبار ناشی از حمله اسرائیل، بخشی از پیکره درمان روانی استان را هدف گرفت و زخمی عمیق بر تن بیمارستانی گذاشت که تنها مأمن بیماران روانی در منطقه است؛ بیمارانی با اختلالات اعصاب و روان مانند افسردگی، اضطراب، وسواس، جنون و اختلالات روانپزشکی ناشی از سوءمصرف موادمخدر که در این بیمارستان بستری بودند.او در ۲۶ خردادماه، حدود ساعت ۹ صبح مثل دیگر اساتید دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه در بیمارستان فارابی مشغول ویزیت بیماران بوده که چند انفجار مهیب، بیمارستان را لرزاند و قسمت زیادی از بیمارستان آسیب دید. ابراهیمی در گفت‌وگو با «هم‌میهن» می‌گوید، بیماران همه به سمت حیاط می‌دویدند: «چون بخش‌های زیادی از بیمارستان آسیب دیده بود، قسمت‌های زیادی از سقف بیمارستان ریخته بود و نیاز به تعمیرات کلی داشت. مدتی بیمارستان ما به‌جز بخش اورژانس، تعطیل بود. بیمارستان‌های روانی وضعیت بدی داشتند. بیماران روانی کلاً داخل حیاط بودند ولی به‌هرحال ما مریض‌هایمان را با سختی‌های بسیاری به بیمارستان‌ معین‌ انتقال دادیم.»ابراهیمی می‌گوید که بخش مگا آی‌سی‌یو این بیمارستان هنوز خراب است: «ما یک آی‌سی‌یو بزرگ داریم که آسیب جدی دیده، الان تخریب شده و در حال تعمیرات آن هستند. بخش‌های اعصاب و روان الان قابل استفاده‌اند و رئیس دانشگاه و معاونان استاندار و شهرداری همه آمدند و کمک کردند. بیمارستان روانی مانند دیگر بیمارستان‌ها نیست. کسی زیر بار بیماران روان نمی‌رود و کادر مخصوص خودش را می‌خواهد. مسئولان دانشگاه، استانداری، شهرداری، هلال‌احمر و فوریت‌های پزشکی خیلی زحمت کشیدند و روز حادثه به‌سرعت آمدند، در محل حاضر شدند و همکاری کردند.»طبق برآوردها آسیبی که از سوی کارشناسان فنی و تجهیزات دانشگاه تعیین شده، بیش از ۱۰۰ میلیارد تومان به ابنیه و تجهیزات بیمارستان فارابی خسارت وارد شده اما آنچه بیشتر نگران‌کننده است، صدمات روانی واردشده به پرسنل بیمارستان است: «حدود ۵۰ درصد از ۶۰۰ پرسنل ما، دچار علائم شدید اضطرابی شدند. تپش قلب، بی‌خوابی، کابوس‌های مکرر، اختلالات شنوایی و علائم موج‌گرفتگی در بین آن‌ها شایع است. در حال حاضر، آنها را با تشخیص اختلال اضطراب حاد،(ASD) تحت درمان داریم. هنوز تشخیص PTSD قطعی نیست، اما نگرانیم بعضی موارد به آن سمت برود. تعدادی از همکاران ما با اختلالات استرس ناشی از این حادثه تهدیدکننده حیات، تحت درمان‌اند.»به گفته ابراهیمی، 8 نفر از پرسنل بیمارستان دچار آسیب جسمی هم شده‌اند و تحت درمانند، اما صدمات روانی برای آنها بیشتر بوده: «موج انفجار این افراد را گرفته و به این مسائل دچار شدند. مهم‌ترین عارضه‌ای که ما پیدا کردیم، همین انفجار است. اینها حالت‌های افرادی را که به آنها گفته می‌شود موجی، دارند. ممکن است در ادامه تعداد بیشتری از آنها دچار اختلال ناشی از موج‌گرفتگی شوند.»به گفته او، هیچ‌کدام از پرسنل (به‌جز افراد با آسیب جسمی) مرخصی نگرفته‌اند: «اصرار داشتیم همه به محل خدمت برگردند. پرهیز از محل حادثه، موجب تثبیت اختلالات روانی می‌شود. این بخشی از درمان است؛ ما آن را «مواجهه درمانی» می‌نامیم. به‌رغم سختی زیاد، پرسنل برگشتند و پای کار ایستادند. هنوز تعداد زیادی از آنها هرروز به ما مراجعه می‌کنند و از اختلال خواب و کابوس‌های مربوط به انفجارها شکایت دارند.»سرپرست بیمارستان فارابی کرمانشاه، با تأکید بر وضعیت خاص بیماران روان توضیح می‌دهد که جا‌به‌جایی آن‌ها به‌سادگی ممکن نیست: «بخش اعصاب و روان تجهیزات ویژه‌ای می‌خواهد؛ از پنجره‌ها گرفته تا طراحی فضا. امکان انتقال به هر بخش یا بیمارستانی وجود ندارد. همان روز جمعه، خانواده‌ها اکثر بیماران را بردند، ولی حدود ۲۰ بیمار که کسی دنبال‌شان نیامده بود را با کمک بیمارستان امام رضا بستری کردیم تا بخش‌های ما بازسازی شوند.»به گفته او، تا‌به‌حال بیماری که آن‌روز در بیمارستان بوده با اختلال موج‌گرفتگی به ما مراجعه نکرده: «آنها خودشان مشکل دارند و این‌گونه نیست که اختلال جدیدی در آنها تشخیص داده باشیم. بیماری‌های روان، مکان مشخصی می‌خواهد و نمی‌شود در هر بخشی بیمار روان را بستری کرد. پنجره‌های بخش بیماران روان متفاوت است و امکاناتی که در اختیار بیمار روان است، با بقیه بیماران متفاوت است.به همین دلیل نمی‌شود در هر بخشی بستری کرد. به‌عنوان مثال در بخش نورولوژی نمی‌توان بیمار روان بستری کرد زیرا نیاز به امکانات خاصی دارد. امکاناتی که در اختیار بیمار روان است، محدودتر است و با احتیاط بیشتری استفاده می‌شود. در بخش‌های دیگر این‌گونه نیست. در کرمانشاه هیچ مرکزی، بیمار روان بستری نمی‌کند و تنها بیمارستان فارابی است که این‌کار را می‌کند.»علیرضا ابراهیمی، سرپرست بیمارستان فارابی کرمانشاه، با بخشی از حوادث تلخ و در عین حال انسانی، روزهای پس از حمله را این‌گونه روایت می‌کند: «الان دیگر وقت آن گذشته که خانواده‌ای دنبال بیمارشان بیایند. طبق قانون، وقتی پزشکی بیمار را ترخیص می‌کند و خانواده‌اش برای تحویل‌اش مراجعه نمی‌کنند، ما از طریق مددکاری، بیمار را به خانه می‌بریم. این موضوع مختص اتفاقات اخیر هم نیست؛ در شرایط عادی هم ما با چنین موارد زیادی روبه‌رو هستیم. گاهی خانواده‌ها بیمار را رها می‌کنند و ما مجبور می‌شویم با آمبولانس و نیروی انسانی او را به منزل‌اش بازگردانیم. این کار برای بیمارستان هزینه‌بر است و فشار زیادی به ما وارد می‌کند.»او می‌گوید در همان روزهای نخست، وقتی خانواده‌ها متوجه ماجرا شدند، بسیاری‌شان آمدند و بیماران‌شان را بردند: «داروهایی که در بیمارستان مصرف می‌کردند را نسخه کردیم و به خانواده‌ها سپردیم تا به آن‌ها بدهند. اما همچنان حدود ۲۰ بیمار باقی مانده بودند. با کمک بیمارستان معین‌مان یعنی امام‌رضا، آنها را موقتاً بستری کردیم تا بخش‌های خودمان مجدداً فعال شوند. خوشبختانه با همکاری‌های خوبی که شد، در کمتر از ۱۰ روز، بیشتر بخش‌های ما به چرخه خدمت برگشتند.»ابراهیمی تأکید می‌کند که اورژانس حتی یک‌لحظه هم تعطیل نشده: «اصرار ما بر فعال‌‌ماندن اورژانس روانی بود. بیمارستان روانی با دیگر بیمارستان‌ها تفاوت دارد. هیچ مرکزی، بیمار روانی نمی‌پذیرد، پس ما باید همیشه آماده باشیم. بخش زنان، مردان،IT  و الکترولیز همه فعال‌اند و اجازه ندادیم اورژانس لحظه‌ای از مدار خارج شود.»او در بخش دیگری از صحبت‌هایش، اطمینان‌خاطر می‌دهد که خوشبختانه هیچ مورد اقدام به خودکشی ـ چه در میان بیماران و چه پرسنل گزارش نشده: «ما مراقبت‌های ویژه‌ای از بیماران انجام می‌دهیم. حتی در انتقال به بیمارستان امام‌رضا هم با دقت و همراه انجام شد. به‌هیچ‌وجه بیمارها بدون مراقب منتقل نشدند.»اما نگرانی‌های او فقط متوجه بیماران نیست. به‌گفته ابراهیمی، بیمارستان از نظر ابنیه و تجهیزات، خسارت سنگینی متحمل شده و تجهیزات زیادی را به‌طور قرضی فراهم کرده‌اند: «ما به بازار بدهکاریم و مردم بسیار به ما کمک کردند. اما انتظار داریم وزارت بهداشت به‌سرعت ورود کند و حمایت مالی انجام دهد.»او در پایان، با لحنی ستایش‌آمیز از کادر درمانی‌اش یاد می‌کند: «پرسنل ما قهرمان‌های واقعی این بحران بودند. حتی آن‌هایی که شیفت نداشتند، به‌سرعت خودشان را رساندند. کنترل ۱۷۰ بیماری که ناگهان به حیاط ریخته شدند، کار ساده‌ای نبود. اما آن‌قدر خوب مدیریت شد که حتی یک بیمار هم از تخت نیفتاد یا دچار آسیب نشد. انتظار داریم این تلاش‌ها فقط روی کاغذ دیده نشود. تشویق واقعی، درخور خدمتی است که این افراد بی‌چشمداشت انجام دادند.»او می‌گوید که تا امروز، هیچ‌یک از پزشکان برای درمان خود مراجعه نکرده‌اند: «پزشکان معمولاً خودشان درمان را آغاز می‌کنند. اما پرستاران، تکنسین‌های رادیولوژی، کارکنان آزمایشگاه، فیزیوتراپی و کاردرمانی به من مراجعه کردند و بیشترین مراجعات هم از سوی پرستاران بوده است.»آتش، شیشه‌های شکسته و بیماران وحشت‌زدهحدود ساعت ۹ صبح روز ۲۶ خردادماه، درست زمانی که اساتید دانشگاه در بیمارستان اعصاب و روان فارابی کرمانشاه در حال ویزیت بیماران بودند، چند انفجار مهیب بیمارستان را لرزاند. در یک‌لحظه، سقف‌ها فروریختند، شیشه‌ها شکستند و همه‌چیز به‌هم‌ریخت. بیماران به حیاط فرار کردند و اوضاع بحرانی شد. بعضی از بخش‌ها کاملاً غیرقابل استفاده شدند و بیمارستان برای مدتی - جز اورژانس - تعطیل شد. علی بهرامیان، رئیس روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، یکی از نخستین افرادی بود که پس از حمله به بیمارستان فارابی، خود را به محل رساند. آنچه او توصیف می‌کند، صحنه‌ای است شبیه کابوس آتش‌سوزی، بیماران اعصاب و روانی که با ترس و بی‌قراری در حیاط بیمارستان سرگردان بودند، خانواده‌هایی هراسان که میان دود و شیشه‌های شکسته می‌دویدند و پرستارانی که همچنان ایستاده بودند و از بیماران مراقبت می‌کردند.آن‌روز سه حمله، با فاصله‌های زمانی ۵ و ۱۰ دقیقه‌ای، بیمارستان فارابی را هدف قرار دادند. هرچند خمپاره‌ای مستقیم به ساختمان بیمارستان اصابت نکرد، اما انفجارها پشت بیمارستان را درگیر آتش کرد. بهرامیان که دقایقی پس از این حملات در محل حاضر شد، از تخریب شدید بخش‌ها و تجهیزات حیاتی به «هم‌میهن» از آن‌روز می‌گوید: «بخش مگا آی‌سی‌یو که کمتر از یک‌سال از راه‌اندازی آن می‌گذشت، همراه با اتاق‌های سرور، تجهیزات مانیتورینگ و حتی بخش‌های اداری، آسیب دیدند. شیشه‌ها شکسته بودند و میز و صندلی‌ها روی هم ریخته بودند.»بلافاصله پس از حمله، ۱۵۰ بیمار بستری به محوطه باز بیمارستان آورده، سپس به مراکز درمانی معین مثل بیمارستان امام رضا منتقل شدند. اما پیامد حمله تنها جسمی نبود؛ بسیاری از بیماران بخش اعصاب و روان، مجدداً دچار آسیب‌های روانی شدند، شوکی که خانواده‌ها هم از آن بی‌نصیب نماندند. شماری از کادر درمان، دچار موج‌گرفتگی و عده‌ای هم از نواحی مختلف بدن مجروح شدند. بااین‌حال، خدمات درمانی پس از چندساعت از سر گرفته شد. بیمارانی که منتقل شده بودند، ظرف دو تا سه روز به فارابی بازگشتند و برای جبران کمبود، تخت‌هایی به‌صورت امانی از دیگر بیمارستان‌ها دریافت شد. بهرامیان می‌گوید: «بخش مگا آی‌سی‌یو، به‌دلیل تجهیزات بسیار تخصصی و گران‌قیمت، بیشترین خسارت را دید. برآورد اولیه از میزان خسارت حدود ۱۱۵ میلیارد تومان است.»مسعود قلعه‌سفیدی، رئیس مرکز فوریت‌های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه به «هم‌میهن» می‌گوید، حتی بیمارستان امام رضا و دانشکده‌های اطراف هم از حمله‌های اسرائیل در امان نماندند: «چهار مرکز درمانی ما مستقیماً تحت‌تأثیر حملات موشکی قرار گرفتند. شیشه‌ها شکست، دیوارها ترک برداشتند و مجموعه با مشکلات ساختاری مواجه شد. همچنین دو مورد تخریب آمبولانس در شهرستان کنگاور داشتیم. یکی متعلق به شهرستان صحنه بود که برای کمک اعزام شده بود و دیگری از خود کنگاور که بر اثر موج‌انفجار واژگون شد. مرکز سلامت ماهیدشت هم خسارت‌هایی دیده است.»دانشکده‌های پرستاری، پیراپزشکی، بهداشت و تغذیه، چهار دانشکده دانشگاه علوم پزشکی‌اند که در نزدیکی بیمارستان فارابی قرار دارند که به‌گفته بهرامیان، دانشکده تغذیه بیشترین آسیب را متحمل شده است. حرف قلعه‌سفیدی، درباره مطالبه اصلی مجموعه دانشگاه علوم پزشکی از مسئولان هم شفاف است: «ما گزارش کامل خسارات را ارسال کرده‌ایم. دانشگاه پیگیر جبران این آسیب‌هاست. بازگشت آمبولانس‌ها، بازسازی مراکز و بازیابی چرخه خدمات درمانی نیازمند حمایت جدی وزارت بهداشت است. باید زیرساخت‌ها ترمیم شود تا سیستم فوریت‌های پزشکی با تمام توان به مردم خدمت‌رسانی کند.»احسان خواجه‌وند، تکنسین اورژانس بیمارستان فارابی کرمانشاه هم از آن‌روز تلخ و فراموش‌نشدنی به «هم‌میهن» می‌گوید؛ روزی که سایه انفجار، بر بام یک مرکز درمانی افتاد: «انفجار درست پشت بیمارستان بود؛ جایی نزدیک انبار و نمایشگاه کامیون. موج انفجار آن‌قدر شدید بود که سنگ‌های بزرگ از پشت پرتاب شدند و جلوی اورژانس افتادند. بسیاری از خودروها آسیب دیدند و بخش‌های پشتی بیمارستان، ازجمله بخش‌های بستری، بیشترین خسارت را دیدند.»او می‌گوید هرچند اورژانس در ورودی بیمارستان قرار داشت و کمتر آسیب دید اما صحنه‌ای که در بخش‌های دیگر رقم خورد، تکان‌دهنده بود: «تمام شیشه‌های بخش‌های بستری به‌خاطر فشار موج ‌انفجار فرو ریخت. سقف کاذب بیمارستان پایین آمد و بسیاری از دستگاه‌های حیاتی آی‌سی‌یو آسیب جدی دیدند. ضربان قلب بیماران به‌شدت بالا رفته بود؛ از ترس و فشار روانی ناشی از انفجار.» با گذشت یک‌ماه از حادثه، تبعاتش همچنان ادامه دارد: «هنوز هرروز، هم بیماران و هم پرسنل به اورژانس مراجعه می‌کنند. علائم مشترک دارند؛ استرس، اضطراب، بی‌خوابی، سردرد و آسیب‌های شنوایی. ما به این افراد موجی می‌گوییم؛ چون نشانه‌هایشان مشخص و قابل شناسایی است.»او از تصمیم مسئولان برای پیگیری وضعیت این افراد می‌گوید: «برای تمام بیمارانی که روز حادثه در بیمارستان بودند، حتی اگر ترخیص شده باشند، پرونده تشکیل شده است. این کار باعث می‌شود اگر دوباره با علائم موج‌گرفتگی مراجعه کنند، تحت‌درمان مناسب قرار بگیرند.»از کرمانشاه تا میانراهانبیمارستان فارابی کرمانشاه در 26 خردادماه، در حمله اسرائیل آسیب دید اما بیشتر از آن، مرکز جامع سلامت میانراهان از توابع شهرستان صحنه کرمانشاه دچار حادثه شد و آن‌چه علی بهرامیان، مدیر روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه و مسعود قلعه‌سفیدی، رئیس فوریت‌های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه در آنجا دیده‌اند، اتفاقی مهیب و وحشتناک بوده. بهرامیان از تخریب گسترده در مرکز جامع سلامت میانراهان می‌گوید؛ درمانگاهی شبانه‌روزی با حضور پزشک، بخش‌های مامایی و عمومی، پایگاه اورژانس و اقامتگاه پزشکان: «در آنجا هم کسی کشته نشده اما چندنفر زخمی شدند. بسیاری از بخش‌ها و تجهیزات نابود شد. چند دستگاه آمبولانس نیز از رده خارج شدند؛ آمبولانس‌هایی که ارزش هرکدام به بیش از ۸ میلیارد تومان می‌رسد. گرچه در این حمله هیچ‌یک از بیماران یا کارکنان کشته نشدند، اما چندین‌نفر مجروح شدند. موج انفجار در میانراهان به‌قدری شدید بود که آمبولانس و افراد را به اطراف پرتاب کرد.»مسعود قلعه‌سفیدی، رئیس مرکز فوریت‌های پزشکی دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه هم از موج‌گرفتگی عده‌ای از پرسنل بیمارستان فارابی و مرکز جامع سلامت میانراهان می‌گوید: «در این حمله‌ها، پرسنل زیادی به‌ویژه در بیمارستان فارابی دچار موج‌گرفتگی شدند. درمجموع هشت نفر از نیروهای ما دچار آسیب جدی‌تری شدند ازجمله یک پزشک، چند تکنسین و پرستار. عده‌ای هنوز تحت درمان‌اند و برای عده دیگری عوارض موج‌گرفتگی ممکن است بعدها بروز کند.» او می‌گوید مرکز جامع سلامت میانراهان به‌شدت آسیب دیده: «موشک تنها یکی، دو متر با پایگاه فوریت‌های پزشکی ما فاصله داشت؛ پاویون پزشک کاملاً تخریب شد، چند دستگاه خودرو از بین رفتند و دو نفر از تکنسین‌های اورژانس که در محل حضور داشتند، به‌شکل معجزه‌آسا از مرگ نجات یافتند اما زخمی شدند. یکی از آن‌ها هنوز در بیمارستان فارابی بستری است.»منظور قلعه‌سفیدی از آن یک‌نفر، محمدرضا عزیزی است. همان کسی که علی بهرامیان هم از او نام می‌برد؛ تکنسین پایگاه اورژانس میانراهان که موج انفجار شدید از همان‌روز او را گرفته و هنوز رها نکرده: «چه بگویم، موجی شده دیگر، موجی.» به گفته بهرامیان، محمدرضا از همان‌روز در بیمارستان بستری شد و حالا در بخش اعصاب و روان بیمارستان فارابی بستری است. بیشترین آسیب، بیمارستان فارابیحسین کرمانپور، رئیس مرکز روابط عمومی و اطلاع‌رسانی وزارت بهداشت به «هم‌میهن» می‌گوید در طول جنگ 12 روزه، به بیمارستان‌ها و مراکز درمانی کشور از جزئی تا به‌صورت 50درصدی، آسیب رسیده است اما هیچ‌کدام به‌صورت کامل تخریب نشدند که تعطیل شوند. به گفته او، بیمارستان فارابی کرمانشاه بیشترین آسیب را در کل کشور دید که تاحد زیادی تخریب شد و الان در حال بازسازی بخش‌های تخریب‌شده‌اند.او می‌گوید منظور او از تخریب، آوارشدن نیست: «اما درصد تخریب به‌گونه‌ای بود که بعضی از بخش‌های بیمارستان‌های آسیب‌دیده، کارایی درمانی خودش را از دست داد. در طول جنگ، قاعدتاً کاری برای بازسازی صورت نگرفت چون واهمه داشتیم که دوباره همین اتفاق رقم بخورد و کاری که می‌کنیم بی‌اثر باشد.»به گفته کرمانپور، زمانی که بیمارستان فارابی کرمانشاه دچار آسیب شد، بیمارها از آن بیمارستان به جای دیگری منتقل شدند: «الان از وقتی که جنگ تمام شده یا به‌عبارتی آتش‌بس صورت گرفته، مسئولان بیمارستان فارابی درحال پیگیری‌اند که بازسازی لازم انجام شود.» او می‌گوید در آن 12 روز بعضی از مراکز کاملاً تخریب شدند: «پایگاه اورژانس در هویزه یکی از مراکز بود. چهار یا پنج پایگاه اورژانس داشتیم که خیلی شدید تخریب شدند.یا مثلاً مرکز بهداشتی یک مرکز جامع سلامت که در آنجا واکسیناسیون اطفال و مراقبت از مادران باردار انجام می‌شود و پزشکان عمومی برای ویزیت افراد به آنجا می‌روند هم دچار آسیب زیادی شدند. یک مورد از این مراکز هم در کرمانشاه به‌صورت کامل تخریب شد که حالا درصدد بازسازی است تا مجدد به کارش ادامه دهد.» به گفته کرمانپور، وقتی به پایگاه‌های اورژانس حمله می‌شود، از این جهت وضعیت بد می‌شود که این مراکز نزدیک‌ترین محل‌ها برای رسیدگی به افراد هنگام حادثه‌اند: «اگر در یک‌منطقه یک‌پایگاه تخریب شود آن‌وقت اگر آمبولانس بخواهد از یک محل دیگر بیمارش را به آنجا ببرد، دچار مشکل می‌شود؛ چون همان زمانی که آن آمبولانس صرف کرده تا خودش را به مرکز درمانی برساند، باید دوباره صرف کند تا او را به مرکز دیگری منتقل کند و ممکن است به بیمار آسیب برسد.» او می‌گوید، طرفین جنگ‌ها باید به کنوانسیون‌های بین‌المللی جنگ پایدار پایبند باشند که البته اسرائیل نبود: «این تخریب‌ها به بیماران آسیب می‌رساند. چند آمبولانس ما از رده خارج شدند که کار امدادرسانی را مشکل می‌کند.»کرمانپور می‌گوید تا جایی که می‌داند، در این مراکز و بیمارستان‌هایی که دچار آسیب شدند، کسی از مردم کشته نشد اما زخمی چرا: «مثلاً وقتی به بیمارستان فارابی کرمانشاه حمله شد، چندنفر از بیماران زخمی شدند. اما موضوع مهم این است که بیمارستانی دچار آسیب شد که مظلوم‌ترین بیماران ما در آن بستری‌اند؛ یعنی بیماران اعصاب و روان. وضعیت بسیاری از این بیماران به‌گونه‌ای است که گاهی واقعاً نیاز دارند فردی آنها را همراهی کند و خودشان نمی‌توانند خیلی از کارهایشان را شخصاً انجام دهند.»او ادامه می‌دهد: «وقتی نزدیک بیمارستان شهید مطهری که بیمارستان سوانح و سوختگی است، بمب زده شد بسیاری از شیشه‌ها و سقف‌ها فرو ریخت. در این بیمارستان بیماران باندپیچی‌های خاصی دارند که نمی‌توانند با آنها درست راه بروند. حالا فکرش را بکنید چنین اتفاقی هم رخ دهد. آن‌روز برای این بیماران بسیار ترسناک و رعب‌آور بود. به‌عبارتی، آنها خیلی هم احساس تنهایی می‌کردند. قاعدتاً با این اتفاق نه‌تنها درمان آنها دچار اختلال می‌شود، بلکه عوارض سوء‌روانی‌اش هم گریبان آنها را خواهد گرفت.»کرمانپور می‌گوید چندنفر از تکنسین‌های اورژانس پیش‌بیمارستانی یا همان 115 هم زخمی شدند: «وقتی تکنسین‌هایی بالای سر مریض‌ها در ماشین‌های آمبولانس حین خدمت‌رسانی بودند، موشک در نزدیکی‌شان فرود آمده بود و موج انفجار، ماشینی را که با سرعت در حال جابه‌جایی مجروحان بود، دچار آسیب کرده بود. همکاران ما هم دچار آسیب جدی شدند که بستری شدند، تحت مداوا قرار گرفتند و چندنفر هم کشته شدند.»در حمله اسرائیل به زندان اوین، علاوه بر دکتر شیروانی ـ دکتر زندان ـ دو نفر از تکنسین‌هایی هم که در بهداری اوین کمک می‌کردند، کشته شدند. به گفته کرمانپور، بقیه کسانی که از کادر درمان کشته شدند، در منزل مسکونی‌شان بودند.

According to Tabnak, citing Etemad, the number of attacks within a 10-minute period was high; some have described it as up to 14 consecutive explosions. The intensity of the explosion in Dieselabad, Kermanshah was so great that many initially thought that Farabi Hospital of the province had been targeted by military attacks. Images and videos published from Kermanshah indicated serious damage to the hospital, and the provincial University of Medical Sciences announced that some of the hospital equipment was damaged, causing broken windows and injuries to some patients hospitalized in the wards. It is also said that the mega ICU ward of Farabi Hospital of Kermanshah suffered serious damage in the attack. In the early minutes, Fars News Agency reported, based on field observations, that a truck exhibition in Dieselabad, Kermanshah, was targeted in the attack and at least one citizen was injured. Residential houses near this area were also damaged. Israeli media claimed that the area was targeted as a location for the IRGC’s defense or logistics systems, but this claim was not confirmed by Iranian officials. Reminiscences of the Iran-Iraq War In this explosion, not only Farabi Hospital but also some other buildings around the area, including a branch of the Kermanshah Social Security Administration, were seriously damaged. The shock and terror of these few days of war also reminded Farzaneh, a social security employee in Kermanshah, of the Iran-Iraq War. A woman who was almost a year old at the beginning of that war and is now about 46 years old. On Monday morning, while she was working at her desk like the rest of her colleagues in the office, she heard the sound of the first explosion and was thrown towards the wall by the blast. She went through difficult conditions and moments, and now, a few hours later, she describes the incident to “Etemad” as follows: “When they hit Dieselabad, we were sitting at our desks and each of us was thrown in a different direction by the blast wave. Our office has many windows, and some of them were blown out of shape by the blast waves, and some of the windows were broken. There were about 60 of us who, hearing a terrible sound, went to the exit of the hall together to get out, but when we got there, another explosion occurred, and for a few minutes we were walking back and forth to the entrance door and the hall several times under the influence of the explosions. There were about 14 explosions, and each time we were faced with terrible tremors. At that moment, I screamed so much that my voice is now completely lost, because the number of explosions was so high that at times we could not even reach the door. A tall glass completely broke and fell on all of us. At the same time, the doctor and nurses of the social security clinic next to our office came into the basement, and 100 of us stayed there for about 10 minutes until the attacks ended. The attacks lasted no more than about 10 minutes, but the intensity and pressure were so great that it felt like a hundred years had passed. "When the explosions first happened, I thought they were happening where my sister lives, but then I saw that they weren't, the explosions were near the office." Farzaneh immediately called her family. Her husband headed to their office in the traffic and hustle and bustle, and her sister went to the basement with the children: "The children were also scared and crying. We experienced war once again, and every tremor and explosion brings back all those bad memories. Everything that has happened these days is tense. Since Friday, when the Israeli war with Iran began and hit different parts of Iran, I've probably slept for two hours." He says about one of his colleagues that he is a child on welfare and has a severe disability, and that at that time, he endured the most difficult conditions among the other people, because he was not able to get up in those conditions: "One of my colleagues is completely disabled and from the morning when he comes into the office with the help of several colleagues and sits on a chair until noon, he cannot get up at all. Several people always have to help this dear colleague of ours to sit at the desk, and then when he wants to leave, they help him leave. Imagine that in this situation, he was left behind by the rest of the crowd and the escape and fell. A very sad scene happened to him. After they took us to the basement, several of my colleagues returned to the hall and brought him back to the basement with them. Of course, no one was injured in this process, but two of the children lost their balance and another one of them seemed to be affected by the blast wave and had problems and ringing in his ears. I myself have not been feeling well since the airstrikes started two days ago. One side of my body is shooting, and since the morning when Dieselabad exploded, I have had pain in the back of my head and I hear a buzzing sound in my head. We were thrown and it was very scary. All the windows in Farabi Hospital were broken and the patients were evacuated. One or two people were injured and received outpatient treatment, and of course, some people were hit by the blast wave. It is still good that information was given before the explosion and Dieselabad was evacuated, otherwise the number of casualties would have been very high. Dieselabad is an area full of heavy machinery workshops, ironworks, woodworking workshops, and agricultural equipment. I have no idea what this area had to do with the military or nuclear facilities that were hit. They hit a garage that is related to heavy machinery and has nothing to do with military equipment. Right now (around 2 p.m.), the city is quiet, but there is a rumor that Israel is planning to bomb the oil company in the evening, and our house is close to the oil company, so we are worried and stressed.” Farzaneh, however, started Sunday with the same anxiety at the office, saying: “We were dealing with explosions from 6 a.m. on Sunday when we went to work. We haven’t been able to sleep at night for the past few days. Unfortunately, despite all these threats, not only did they not close us, they refused to arrange shifts for the office employees, even though we have the option of working remotely, but they also don’t do this so that if something happens, we can at least be close to our families. Now, my husband works on one side of the city, I work on one side of the city, and we brought the children to the other side of the city and left them at our mother’s house. In fact, each member of our family is on one side.” She has two children, one 18 and the other 9: “My eldest daughter is fine and is controlling her youthful pride, but my youngest daughter cries a lot. You wouldn’t believe how they were when I got home today. When I walked in the door, they were crying. Anyway, it’s a war situation and it’s for everyone, but maybe the situation is a little harder for women, but our boss in the office says it doesn’t matter and everyone should be the same.” She also tells the story of the 24-year-old son of one of her colleagues, a fourth-semester medical student who was hit by a drone while going shopping on Friday: “On Friday, he was going out to shop, but as soon as he put his hand on the gear, the drone hit the roof of the car and now not only is his hand severed from the elbow, but all his legs are shattered and he is now hospitalized.” Some other stories: Another woman from Kermanshah, Fereshte, lives further away from the Dieselabad area, but she heard the explosion. In an interview with Etemad, she described the situation as terrible: "The sound of the explosion that reached us was, of course, low, but the windows still shook. My sister called and, while she was very scared and screaming, told me to take the children to the basement. Of course, there were explosions in Kermanshah on Sunday, but on Monday there were more explosions, so much so that I could hear the sounds from 4:30 in the morning. At that moment, my whole body, arms and legs, were frozen and I couldn't lift the children at all. It was as if I had a seizure from the stress. My crisis management is also terrible, and at those moments my whole body was shaking." When the children woke up, they were very scared of the sounds. I really didn’t know what to do. On the one hand, I was worried about my sister who was near the explosion area, and on the other hand, I was anxious and afraid that this area would be targeted as well. My daughter was also scared when she heard the explosions and said, “Mom, what will happen? I don’t want to go to war.” In response, I said, “Don’t worry, there’s nothing to worry about as long as we’re all together.” When I talked to her, she calmed down, but overall, it’s a very scary situation.” Ahmad Agha, whose job is writing, lives about 3 kilometers from the Dieselabad area and Farabi Hospital in Kermanshah. Despite this, he heard the sounds, but he didn’t go out to find out what the situation was like in the city. He told Etemad: “People don’t talk about these issues much because of the government’s warnings about espionage.” Arman, who just arrived in Kermanshah from Tehran this morning, says about the conditions in the city that many people are stressed due to the bombing, and of course, everyone is in their homes: "The city has not been hit yet, the houses have not been bombed, and the barracks were targeted. The atmosphere in the city is unsafe, and they have warned people to avoid military sites and not leave their homes as much as possible." At around 6:55 a.m. on Sunday, June 15, Israel targeted a stable for keeping race horses in the Kermanshah Olympic Village. In this attack, three sheds belonging to the horse breeding center were hit by projectiles. As a result of this attack, 50 horses were killed and 20 others were injured, and its blast wave destroyed part of the Imam Reza (AS) Hospital in Kermanshah. On Saturday, the Imam Hassan (AS) barracks in Kermanshah in Mahidasht, parts of the city of Ashtarinan, and an automobile manufacturing company in this province were also targeted by Israel.

به گزارش تابناک به نقل از اعتماد، تعداد حملات در فاصله ۱۰ دقیقه زیاد بود؛ برخی آن را تا ۱۴ انفجار پی در پی عنوان کرده‌اند. شدت انفجار در دیزل‌آباد کرمانشاه به قدری زیاد بود که ابتدا بسیاری تصور کردند بیمارستان فارابی استان هدف حملات نظامی قرار گرفته است. تصاویر و فیلم‌های منتشر شده از کرمانشاه حکایت از صدمات جدی به بیمارستان داشت و دانشگاه علوم پزشکی استان اعلام کرد که بخشی از تجهیزات بیمارستان آسیب دیده و موجب شکستن شیشه‌ها و آسیب برخی بیماران بستری در بخش‌ها شده است. همچنین گفته می‌شود که بخش مگا آی‌سی‌یو بیمارستان فارابی کرمانشاه در این حمله با آسیب جدی روبه‌رو شده است. خبرگزاری فارس در همان دقایق اولیه با توجه به مشاهدات میدانی از هدف گرفتن یک نمایشگاه کامیون در دیزل‌آباد کرمانشاه در این حمله و زخمی شدن حداقل یک شهروند خبر داد. همچنین منازل مسکونی در نزدیکی این منطقه هم دچار خسارت شدند. رسانه‌های اسراییلی مدعی شدند که این منطقه به عنوان محل استقرار سامانه‌های  پدافندی یا  لجستیکی سپاه هدف قرار گرفته، اما این ادعا  از سوی مقامات ایرانی تایید  نشد.   تداعی جنگ ایران و عراق  در این انفجار نه تنها بیمارستان فارابی که برخی دیگر از ساختمان‌های اطراف این منطقه از جمله یکی از شعبات اداره تامین اجتماعی کرمانشاه هم دچار آسیب جدی شد. تکانه‌ها و وحشت این چند روز از جنگ، فرزانه از کارمندان تامین اجتماعی کرمانشاه را هم به یاد جنگ ایران و عراق انداخته است. زنی که در آغاز آن جنگ، تقریبا یک‌سال داشت و حالا حدودا ۴۶ ساله است. صبح دوشنبه در حالی که مانند بقیه همکاران خود در اداره، پشت میز مشغول کار بود صدای نخستین انفجار را شنید و با موج آن به سمت دیوار پرتاب شد. شرایط و لحظات سختی را پشت سر گذاشت و حالا چند ساعت پس از آن واقعه را این‌طور برای «اعتماد» شرح می‌دهد: «وقتی دیزل‌آباد را زدند ما پشت میزهایمان نشسته بودیم و با موج انفجار هر کدام به سمتی پرتاب شدیم. اداره ما پنجره‌های زیادی دارد و بعضی از این پنجره‌ها بر اثر امواج انفجار از قالب در آمدند و شیشه‌های برخی هم شکست. حدودا ۶۰ نفر بودیم که به واسطه شنیدن صدای مهیب با هم به سمت خروجی سالن رفتیم تا خارج شویم، اما به آنجا که رسیدیم انفجار دیگری رخ داد و تا چند دقیقه ما چندین بار تحت تاثیر انفجار‌ها به سمت در ورودی و سالن در رفت و برگشت بودیم. حدودا ۱۴ انفجار رخ داد و هر بار با تکان‌های وحشتناکی روبه‌رو می‌شدیم. در آن لحظات به قدری جیغ زدم که حالا صدایم به‌طور کامل گرفته است، چون تعداد انفجار‌ها هم زیاد بود و ما در لحظاتی حتی نمی‌توانستیم خود را به در برسانیم. یک شیشه قدی به‌طور کامل شکست و روی همه ما ریخت. همزمان دکتر و پرستاران درمانگاه تامین اجتماعی هم که کنار اداره ماست به داخل زیرزمین آمدند و ما ۱۰۰ نفر حدود ۱۰ دقیقه آنجا ماندیم تا حملات تمام شود. زمان حملات حدود ۱۰ دقیقه بیشتر نبود، اما شدت و فشار آن به قدری زیاد بود که انگار صد سال گذشت. همان ابتدا هم که انفجار‌ها رخ داد من تصور کردم در محل زندگی خواهرم این انفجار رخ داده است بعد دیدم نه، انفجار‌ها نزدیک اداره است.»  فرزانه همان موقع با خانواده تماس گرفت. همسرش در آن ترافیک و شلوغی به سمت اداره آنها حرکت کرد و خواهرش هم همراه بچه‌ها به زیرزمین رفتند: «بچه‌ها هم دچار ترس شده بودند و گریه می‌کردند. ما یک‌بار دیگر جنگ را لمس کردیم و هر تکان و موج انفجاری حالا تمام آن خاطرات بد را برمی‌گرداند. همه اتفاقات این روز‌ها تنش است، از روز جمعه که جنگ اسراییل با ایران شروع شده و نقاط مختلف ایران را مورد اصابت قرار داده، شاید کلا دو ساعت خوابیده باشم.» او از یکی از همکارانش می‌گوید که از بچه‌های بهزیستی است و معلولیت شدیدی دارد و در آن زمان در میان سایر افراد، شرایط سخت‌تری را تحمل کرده است، چراکه اصلا توان اینکه در آن شرایط از جای خود بلند شود را نداشته: «یکی از همکاران من معلول کامل است و از صبح که با کمک چند تن از همکاران به داخل اداره می‌آید و روی صندلی می‌نشیند تا ظهر اصلا نمی‌تواند بلند شود. چند نفر همیشه باید به این همکار عزیز ما کمک کنند تا پشت میز بنشیند و بعد هم که می‌خواهد برود، کمک می‌کنند که برود. فکر کنید او در این شرایط از بقیه جمعیت و فرار جا ماند و زمین خورد. صحنه بسیار ناراحت‌کننده‌ای برای او پیش آمد. بعد از اینکه ما را به زیرزمین بردند چند تن از همکارانم به سالن برگشتند و دوباره او را با خود به زیرزمین آوردند. البته در این جریان هیچ کس زخمی نشد ولی دو تن از بچه‌ها تعادل خود را از دست دادند و یکی دیگر از آنها هم انگار تحت تاثیر موج انفجار قرار گرفت و گوش‌هایش دچار مشکل و وزوز شد. خودم از دو روز پیش با شروع حملات هوایی، حالم خوب نیست. یک طرف بدنم تیر می‌کشد و از صبح هم که دیزل‌آباد منفجر شد، پشت سرم درد گرفته و توی سرم صدای وز می‌شنوم. ما پرتاب شدیم و این خیلی وحشتناک بود. در بیمارستان فارابی هم همه شیشه‌ها شکسته و بیماران را هم تخلیه کردند. یکی، دو نفر هم زخمی شدند که تحت درمان سرپایی قرار گرفتند و البته افرادی را موج انفجار گرفته بود. باز هم خوب است که قبل از انفجار اطلاع‌رسانی انجام شد و دیزل‌آباد را تخلیه کردند و‌گرنه تعداد تلفات بسیار بالا بود. دیزل‌آباد منطقه‌ای پر از کارگاه ماشین‌آلات سنگین، آهن‌آلات و کارگاه‌های چوب و ادوات کشاورزی است. اصلا نمی‌دانم این منطقه چه ربطی به تاسیسات نظامی یا هسته‌ای داشت که آن را مورد اصابت قرار دادند. گاراژی را زدند که مربوط به ماشین‌های سنگین است و هیچ ربطی هم به ادوات جنگی ندارد. الان (حدود ۲ ظهر) فعلا شهر آرام است، اما شایعه‌ای وجود دارد که اسراییل عصر هم می‌خواهد شرکت نفت را بزند و خانه ما هم به شرکت نفت نزدیک است برای همین هم دچار نگرانی  و  استرس هستیم.»  فرزانه، اما روز یکشنبه را هم همین‌طور با اضطراب در اداره شروع کرده و می‌گوید: «از همان ساعت ۶ صبح روز یکشنبه که سر کار رفتیم درگیر انفجار‌ها بودیم در این چند روز اصلا نتوانستیم شب‌ها بخوابیم. متاسفانه با وجود تمام این تهدیدات نه تنها ما را تعطیل نکردند که حاضر نشدند کارمندان اداره را شیفت‌بندی کنند در حالی که ما حتی امکان دورکاری هم داریم، اما این کار را هم نمی‌کنند تا اگر اتفاقی هم افتاد دست‌کم نزدیک خانواده‌هایمان باشیم. الان شوهرم یک طرف شهر کار می‌کند من یک طرف شهر و بچه‌ها را هم آوردیم یک سمت دیگر شهر و گذاشتیم خانه مادر و در واقع هر کدام از اعضای خانواده ما یک طرف هستند.»  دو بچه دارد یکی ۱۸ ساله و دیگر ۹ ساله: «دختر بزرگم حالش خوب است و تحت تاثیر غرور جوانی خود را کنترل می‌کند، اما دختر کوچکم خیلی گریه می‌کند. باورتان نمی‌شود وقتی امروز به خانه رسیدم چه حالی داشتند. وقتی از در خانه وارد شدم، گریه می‌کردند. به هر حال شرایط جنگی است و برای همه است، اما شاید شرایط برای زنان کمی سخت‌تر باشد، اما رییس ما در اداره می‌گوید فرقی ندارد و همه  باید یکسان  باشند.»  او قصه پسر ۲۴ ساله یکی از همکارانش را هم روایت می‌کند که دانشجوی ترم چهارم پزشکی است و روز جمعه در حال رفتن به خرید مورد اصابت پهپاد قرار گرفته است: «جمعه برای خرید از خانه بیرون می‌رود، اما به محض اینکه دستش را روی دنده ماشین می‌گذارد پهپاد به سقف خودرو اصابت کرده و حالا نه تنها دستش از آرنج قطع شده است که تمام پاهایش هم ترکش خورده و حالا در بیمارستان بستری  است.»  چند روایت دیگر  فرشته زن دیگر کرمانشاهی است که خانه‌اش فاصله بیشتری با منطقه دیزل‌آباد دارد، اما با وجود این صدای انفجار را شنیده است و در گفت‌و‌گو با «اعتماد» اوضاع را افتضاح توصیف می‌کند: «صدای موج انفجاری که به ما رسید البته کم بود، اما باز هم شیشه‌ها لرزید. خواهرم هم تماس گرفت و در حالی که خیلی ترسیده بود و فریاد می‌زد گفت که بچه‌ها را به زیرزمین ببرم. البته روز یکشنبه هم در کرمانشاه انفجار‌هایی رخ داد ولی روز دوشنبه انفجار‌ها بیشتر بود به‌طوری که از ساعت ۴ و نیم صبح صدا‌ها را می‌شنیدم. در آن لحظه کل وجودم و دست و پایم یخ کرده بود و اصلا نمی‌توانستم بچه‌ها را بلند کنم. انگار از شدت استرس دچار تشنج شده بودم. مدیریت بحران من هم افتضاح است و در آن لحظات تمام تن و بدنم می‌لرزید. بچه‌ها هم وقتی بیدار شدند خیلی از صدا‌ها می‌ترسیدند واقعا نمی‌دانستم چه کار کنم، از طرفی نگران خواهرم بودم که نزدیک منطقه انفجار بود و از طرفی خودم دچار اضطراب شده بودم و می‌ترسیدم این منطقه را هم مورد هدف قرار بدهند. دخترم هم با شنیدم صدای انفجار‌ها می‌ترسید و می‌گفت مامان چه می‌شود؟ من نمی‌خواهم جنگ شویم. من هم در جوابش می‌گفتم نگران نباش تا زمانی که همه کنار هم هستیم جای نگرانی ندارد. وقتی با او صحبت کردم آرام شد، اما در کل خیلی شرایط ترسناکی است.»   احمد آقا که کارش نوشتن است خانه‌شان حدود ۳ کیلومتر با منطقه دیزل‌آباد و بیمارستان فارابی کرمانشاه فاصله دارد با وجود این، صدا‌ها را شنیده، اما از خانه بیرون نرفته تا بداند شرایط شهر چطور است. او به «اعتماد» می‌گوید: مردم هم به دلیل هشدار‌های دولت درباره مسائل جاسوسی خیلی درباره این مسائل حرف نمی‌زنند. آرمان هم که تازه امروز صبح از تهران به کرمانشاه رسیده است درباره شرایط این شهر می‌گوید که بسیاری از مردم تحت تاثیر بمباران، استرس دارند و البته همه در خانه‌هایشان هستند: «فعلا شهر را نزده و خانه‌ها بمباران نشده و پادگان‌ها مورد هدف بودند. فضای شهر ناامن است و هشدار داده‌اند که مردم از تردد در اماکن نظامی خودداری کنند و در حد امکان از خانه بیرون نیایند.»  حوالی ساعت ۶ و ۵۵ دقیقه روز یکشنبه ۲۵ خرداد هم اسراییل یک اصطبل نگهداری اسب‌های مسابقه در دهکده المپیک کرمانشاه را مورد هدف قرار داد. در این حمله ۳ سوله مربوط به مرکز پرورش اسب‌ها مورد هجوم پرتابه‌ها قرار گرفت. بر اثر این حمله ۵۰ راس اسب تلف و ۲۰ راس دیگر زخمی شدند و موج انفجار آن باعث تخریب بخشی از بیمارستان امام رضا (ع) کرمانشاه شد. روز شنبه نیز پادگان امام حسن (ع) کرمانشاه در ماهی‌دشت، بخش‌هایی از شهر اشترینان و یک شرکت خودروسازی در این استان مورد هدف اسراییل قرار گرفته بود.

The Israel Defence Forces claimed it wasn't a target.