According to the information website of the Red Crescent Society; In the heart of the dark days and nights of war, the same imposed attack by the Zionist regime against Iran, the light of hope of the five heavenly rescuers of the Red Crescent illuminated the path of the lost. They wanted to save lives, but they neglected their own lives. They gave their lives in the heart of the enemy to be the miracle of the innocents whose lives had been destroyed by the shadow of war. Those who had love for their fellow man flowing in their veins and sacrifice was a word that found meaning in their lives. The five stars who flew in the sky to serve the homeland and left their scars on their hearts, but their memory will remain eternal. The story of the sacrifice of these five earthly angels is a story full of love, sacrifice and selflessness. Those who, in the guise of rescuers, gave their lives in sincerity to put a smile on a painful face or to silence a groan. The narrative of the lives and martyrdom of these great men is not only a description of their bravery, but also an invitation to a deeper understanding of what it means to be human and to serve the people selflessly. Each of these heroes, with a backpack of love and knowledge, set foot on a path that ended in eternity. The names of Yaser, Mojtaba, Seyyed Ali Akbar, Amir Hassan, and Mehdi shine like a pure gem in the glorious history of Iran, and their memory, like a pleasant fragrance, caresses the nostrils of souls. In the following, we will get to know a part of the lives of the 5 martyrs of the Red Crescent Society of the Islamic Republic of Iran in the 12-day Sacred Defense who were martyred following the direct and terrorist attacks of the Zionist regime . Mehdi Zartaji; Martyr of the East Azerbaijan Province Rescuer Mehdi is one of the martyrs of the Red Crescent of East Azerbaijan Province who, with his martyrdom, registered his name among the martyrs of the path of service and sacrifice, and his memory will live forever in the hearts of the grateful people of Iran. Martyr Zartaji was martyred while performing his duty and providing aid to the wounded on the first day of the Zionist regime's airstrikes. He was in charge of the shift at the Gamichi Rescue Base in Osku County, and while he was desperately trying to transport the wounded to a safe place, he was targeted by enemy drones and achieved his long-cherished wish of martyrdom. Mehdi Zartaji, 39, was a veteran Red Crescent rescuer who had dedicated his life to serving the people and helping the needy for many years. He had two teenage sons. At the time of his martyrdom, he was also performing his duty and transporting the wounded to a safe place. The family of martyr Zartaji proudly remembers his sacrifice, and the martyr's cousin, who worked with him in the Red Crescent for many years, says the following about the days he spent with Mehdi: "Mehdi was like a brother to me. This man was always with the people and tried to help those who were not in good economic conditions and to solve the problems of the rural people where we lived, even with the smallest possible task. I remember well that the people of the village always looked for him to solve their work problems, and Mr. Mehdi was never forgotten. He continued, referring to the spirit of sacrifice and selflessness of martyr Zartaji, saying: On the day of the accident, it was not his turn to go on a mission, but since he was always on the front lines of service, he did not allow any of us to carry out operations and he went on a mission himself. According to the mission, we had an injured person in the Tabriz radar area and we had to transfer this injured person to medical centers. He was on the radar route when the car was hit by a missile and he was martyred . The cousin of martyr Zartaji, recalling his long-standing wish, says: "Mahdi always spoke of his love for martyrdom and of being able to achieve this wish. Mahdi's voice still whispers in my ear, saying that one day this child-killing Zionist regime will be destroyed by God's grace and peace will return to the occupied lands." Mojtaba Maleki; Martyr Rescuer of Tehran Province Mojtaba, born on 17 February 1994, one day before the birth of Imam Hassan Mojtaba (AS), inherited the qualities of dignity and calmness. He joined the Red Crescent Society in 1391, and in every crisis, he put calmness and logic at the forefront of his work and always tried to resolve issues in a way that would satisfy everyone. It was on Monday, June 16, when the news came that the Zionist regime had attacked a Red Crescent ambulance in Tehran and two rescuers were martyred while on duty. "Mojtaba Maleki" was one of these martyrs . His father considers his main motivation for helping people and joining the Red Crescent to be altruism and love for the homeland, and says: Mojtaba had learned to love Iran at home and sacrificed his life for this cause. It didn't matter what the crisis was. From a family challenge to relief and rescue operations; Mojtaba had a personality that always tried to resolve issues calmly and logically, and that everyone would be satisfied in the end. The same years that we went to Natanz, around 1990 onwards, he became a member of the Red Crescent. His interest in these matters goes back to his brother Mustafa's temporary presence in the Red Crescent's work. He had a degree in electronics and was active in mobile phone repairs and CCTV installation, but his main job was relief and rescue in the Red Crescent. In general, we had raised the children at home to help people at all times; even to the extent of pushing people's cars. Mojtaba had learned altruism, philanthropy, and love for Iran at home, and he sacrificed his life in this way. Amir Hassan Jamshidpour; Martyr Relief Worker of Tehran Province Amir Hassan, a young artist who gave new color and fragrance to houses with his capable hands, was with the Red Crescent with all his heart in emergency situations. Born in 1999, he always joined the community and served in special situations. Although his job was something else, in times of crisis, he dedicated himself to the Red Crescent. Ms. Taj Taghinejad, the head of the Red Crescent of Tehran's 22nd District, remembers Amir Hassan as follows: "Amir Hassan, from the very beginning of the Corona era, despite his many busy schedules, came to our aid voluntarily. He had completed relief courses and was familiar with its techniques, and had an active and impressive presence in disinfection and vaccination. Whenever we felt the need, he reached out to us without any expectations. He continued, referring to Amir Hassan's unique sense of responsibility: "During the war, even though his family had moved to another city, he returned to Tehran to be with us. One of my colleagues recounted that Amir Hassan's fiancée had said: "When he saw the situation like this, he could not stay and returned to Tehran." Recalling Amir Hassan's last mission, Taghinejad said: The night before his martyrdom, Amir Hassan and one of his colleagues were sent on a mission by ambulance and were engaged until around 10 am. After returning, they were advised to rest to be ready for the next missions. But Amir Hassan, regardless of his fatigue, went to record and record information. It was as if he had been inspired that the bliss of martyrdom awaited him. Ms. Taghinejad talks about the last image she has of Amir Hassan in her mind: "An hour before we were sent on a mission, we saw him joking and laughing, unaware that this would be our last meeting." Finally, she talks about Amir Hassan's sacrifice at the moment of his martyrdom: "At that moment, one of the injured who needed immediate help, Amir Hassan, immediately rushed to help the injured and was hit at the same moment and martyred." Yaser Ziuri, a martyred aid worker from Hamedan Province Yaser, a 37-year-old aid worker, was the target of a cowardly attack by the Zionist regime on his humanitarian mission on July 1st and was martyred. Despite spending 8 days in the hospital after being seriously injured, he finally died on the second day of the incident. Martyr Ziuri was a firefighter in Asadabad, Hamedan for ten years and had a bachelor's degree in management and a bachelor's degree in rescue and relief operations. He joined the Red Crescent Society in 2010 and volunteered to help people. His love for the Red Crescent was indescribable; he enjoyed taking every step for his fellow man and was eager to save others. His kind and selfless spirit was well-known, both on missions and otherwise. Stories tell of his kind face on the front lines of providing aid to the war wounded; someone who constantly rushed to help those caught in the flames of disaster. He was not only a rescuer, but also a thankless shelter for wounded souls. His pregnant wife, who has a seven-month-old child in her womb, is still shocked and in tears in mourning her husband. She cannot believe that her husband has lost his friend and helper forever. And her three-year-old son, unaware of the loss of his father, only sees the sadness on the faces of those around him. Taybeh Farnia says with bitterness about her martyred husband: “Yaser considered rescue work not only a job, but also a divine love. The day the war broke out, he told me: “One fights with bullets, another with fire, and another with relief work,” so he immediately went to provide relief work. He had a kind and selfless spirit and was always trying to take a step towards helping those in need, and he experienced indescribable joy from this work. In the midst of the events and the height of hardship, fate decreed that Yasser, on the first day of the incident, when it was not his shift, would come to the aid of the injured with a firm resolve. On that fateful day, the wave of the explosion engulfed him and shrapnel from the incident covered his body from the neck down. He spent eight days in the hospital, undergoing two difficult surgeries, and despite his relative recovery and overcoming the initial dangers, God’s destiny was for him to join the ranks of the martyrs. When he was hospitalized in the ICU, he showed me the only splinter of his hand so that I would not know about the severity of his condition. Since I was pregnant, he did not want me to be hurt. His last words to our son were: “Be careful, mom, don’t hurt him.” He told me that he loved you, I said that I loved you too, and thus he left us with his last memory. These were our last conversations. Now that nearly a month has passed since his passing, it is difficult for us to believe that he is gone. Seyyed Ali Akbar Mirmohammadi; Martyr rescuer of Isfahan Province Ali Akbar, born in 1991, was the son of the glorious veteran of the Sacred Defense, Seyyed Mahmoud Mirmohammadi. A young man who was newlywed and had only been married for three or four months, but his heart was full of love for serving and helping his fellow men. In 2005, after completing a first aid course, he joined the Shahreza Red Crescent Society and since then, he has participated seriously in relief and humanitarian activities. He not only worked closely and sincerely in relief work, but also in the voluntary affairs of the society. Seyyed Morteza Emadi, head of the Shahreza Red Crescent Branch, says of Martyr Mirmohammadi: Seyyed Ali Akbar began training in the field of relief and rescue in 1999 and in 1400, he succeeded in obtaining the rank of first aider. He was an organized first aider since 1400 and in 1401 and 1402, he earned the ranks of third rescuer and second rescuer, respectively. His continuous communication and activity was active in the field of relief and rescue and he also participated in cultural and public benefit fields. Emadi, referring to Seyyed Ali Akbar's place of service, says: "He was active in the road relief and rescue base and on July 1, the news of his martyrdom reached us. Seyyed Ali Akbar spent his last shift at the Red Crescent Relief and Rescue Base 48 hours before his martyrdom. The head of the Shahreza Red Crescent, recalling his last meeting with Seyyed Ali Akbar, says: The last meeting we had was when he came to the base with his wife. We talked for half an hour and how much his spirit was the same as the charitable works of the Red Crescent. Seyyed Ali Akbar was a humble person and ultimately had good relationships with humility and humility. If he had to go to the base, he would take the lead and do the work with readiness and humility. He was disciplined and would go to his shifts on time, and he was never given a warning. His commitment and responsibility were noticed by his friends. Emadi, referring to Seyyed Ali Akbar's moral and religious characteristics, says: Seyyed had faith, purity, and was religious. He was the leader in marches, Friday prayers, and public appeals. He was martyred at the moment of the missile strike in Isfahan. His wife was also a volunteer member of the Red Crescent and had several public benefit activities in the community. They were truly a Red Crescent family. Seyyed Ali Akbar had two university degrees, a bachelor's degree in social sciences and a bachelor's degree in law. / Sima Farahani

Red Rose Petals Shower on Red Crescent Ambulance In a spontaneous ceremony, a group of people and Red Crescent volunteers today at Haft-e Tir Square showered rose petals on an ambulance that was targeted in an attack by the Zionist regime, where several relief workers were martyred inside it. #قاهرمان_ياران #براى_ياران #ياران #iran #هلال_احمر

Red Rose Petals Shower on Red Crescent Ambulance In a spontaneous ceremony, a group of people and Red Crescent volunteers today at Haft-e Tir Square showered rose petals on an ambulance that was targeted in an attack by the Zionist regime, where several relief workers were martyred inside it. #قهرمان_ایران #براى_ايران #ايران #iran #هلال_احمر

In times of longing💔 +Martyr Mojtaba Maleki #Hero_of_Iran #For_Iran #Iran

به وقت دلتنگى💔 +شهيد مجتبى ملكى #قهرمان_ایران #براى_ايران #ايران

At the funeral of the martyred aid workers, the Red Crescent emphasized: "The world should see the evidence of Zionist evil." From the day the Zionist regime's brutal attacks on Iranian soil began, the Red Crescent Society's aid workers were among the aid groups that put on the uniform of aid workers from the very first moment and arrived at the scene to provide aid to the wounded in this war without fear of possible dangers or even putting their lives at risk. Read more: https://rcs.ir/lXQOqNH@iranian_IRCS

امدادگران هلال‌احمر در مراسم تشییع شهدای امدادگر تاکید کردند:دنیا سند خباثت صهیونیست را ببیند🔻از روزی که حملات وحشیانه رژیم صهیونیستی به خاک ایران شروع شده است امدادگران جمعیت هلال‌احمر از جمله گروههای امدادی بودند که از لحظه نخست رخت امدادگری به تن کردند و برای امدارسانی به مجروحان این جنگ در صحنه حاضر شدند بدون این که ترسی از خطرات احتمالی یا حتی به خطر افتادن جانشان داشته باشند.ادامه مطلب:https://rcs.ir/lXQOhqNH@iranian_IRCS

Continuing My Brother's Path/ On Behalf of the Martyr Aid Worker; Amir Hassan JamshidpourFatima, the aid doctor on the Arbaeen route, serves the pilgrims of Hussein (AS) under the scorching sun and in the midst of fatigue. But this is not just a mission. Every step and every service she takes is a representation of her brother, the martyr Amir Hassan Jamshidpour; an aid worker who was martyred in the middle of the field of service and in the face of the crimes of the Zionist regime. Now Fatima has come to continue her brother's unfinished path on the path of love; she treats, but her heart is on pilgrimage to Hussein (AS). #We_are_the_community_of_Imam_Hussein #I_am_the_vice_of_a_martyr

⁨ ادامه‌ی راه برادرم/ به نیابت از امدادگر شهید؛ امیرحسن جمشیدپورفاطمه، پزشک امدادگر مسیر اربعین، زیر آفتاب سوزان و در دل خستگی‌ها، به زائران حسین (ع) خدمت می‌کند.اما این فقط یک مأموریت نیست. هر قدم و هر خدمتش، نیابتی‌ست از برادرش، شهید امیرحسن جمشیدپور؛ امدادگری که در میانه‌ی میدان خدمت و در مقابله با جنایات رژیم صهیونیستی، به شهادت رسید. حالا فاطمه آمده تا راه ناتمام برادر را در مسیر عشق ادامه دهد؛ درمان می‌کند، اما دلش در حال زیارت حسین (ع) است.#ما_جمعيت_امام_حسينيم #من_نايب_شهيدم⁩

She is a mother…+ Martyr rescuer Amirhasan Jamshidpour #Hero_of_Iran #For_Iran #Iran@iranian_IRCS

مادر است ديگر…+ شهيد امدادگر اميرحسن جمشيدپور#قهرمان_ایران #براى_ايران #ايران@iranian_IRCS

‌🎥 The magnificent funeral ceremony for the martyred bodies of the aid workers of the Tehran Province Red Crescent, Martyr Mojtaba Maleki and Martyr Amir Hassan Jamshidpour, who were martyred in the brutal attacks of the Zionist regime on the aid workers, was held in the presence of the revolutionary people, the head of the Red Crescent Society, the CEO of the Tehran Province Red Crescent, and other officials and aid workers of this society in the Martyrs' Park of Behesht Zahra in Tehran. Editing: Maryam Fouladi #Tehran_Province_Red_Crescent #Relief_Martyrs

‌🎥 مراسم با شکوه تشییع پیکر مطهر شهدای امدادگر هلال احمر استان تهران، شهید مجتبی ملکی و شهید امیر حسن جمشیدپور که در حملات وحشیانه رژیم صهیونیستی به امدادگران به شهادت رسیدند، با حضور پرشور مردم انقلابی، رئیس جمعیت هلال‌احمر، مدیرعامل هلال احمر استان تهران و دیگر مسئولان و امدادگران این جمعیت در قطعه شهدای بهشت زهرای تهران برگزار شد. تدوین : مریم فولادی #هلال_احمر_استان_تهران #شهدای_امدادگر

tehran_helal Edited•28w. "A lasting face in the metro station; A tribute to the martyred aid worker of the 12-day war" In a symbolic and valuable act, the image of the martyred aid worker "Amirhasan Jamshidpour" has been installed in one of the metro stations of Tehran to record his memory and name as a lasting face in the collective memory of the people. Martyr Jamshidpour, a volunteer aid and rescue worker of the Red Crescent Society, sacrificed his life to save the lives of others with unparalleled sacrifice during the 12-day war between Iran and Israel. Installing his image in a public space is a symbol of respect for sacrifice and a reminder of human values in the heart of the city. This action has been welcomed by citizens and cultural activists, and many consider it an effective step in keeping alive the memory of unsung heroes.

tehran_helal Edited•28w.«چهره‌ای ماندگار در ایستگاه مترو؛ ادای احترام به شهید امدادگر جنگ ۱۲ روزه»در اقدامی نمادین و ارزشمند، تصویر شهید امدادگر «امیرحسن جمشیدپور» در یکی از ایستگاه‌های مترو تهران نصب شده تا یاد و نام او به عنوان چهره‌ای ماندگار در حافظه جمعی مردم ثبت شود.شهید جمشیدپور، از نیروهای داوطلب امداد و نجات جمعیت هلال احمر ، در جریان جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل با فداکاری بی‌نظیر جان خود را در راه نجات جان دیگران فدا کرد. نصب تصویر او در فضای عمومی، نمادی از احترام به ایثار و یادآوری ارزش‌های انسانی در دل شهر است.این اقدام با استقبال شهروندان و فعالان فرهنگی همراه شده و بسیاری آن را گامی مؤثر در زنده نگه‌داشتن یاد قهرمانان بی‌ادعا می‌دانند.

Narration; Martyr Jamshidpour's last memory hours before his martyrdom 🔻Hours before his martyrdom, Martyr Jamshidpour left a memory of himself in the uniform of a Red Crescent aid worker.

روایت؛ آخرین یادگاری شهید جمشیدپور ساعاتی پیش از شهادت 🔻شهید جمشیدپور ساعاتی پیش از شهادت در لباس امدادگری هلال احمر از خود یادگاری به جا گذاشت.

tehran_helal 44wMartyr "Amirhassan Jamshidpour", the second martyred aid worker of the Iranian Red Crescent, was killed in a direct Israeli attack in Tehran; while he was on a relief mission. The burnt ambulance in Haft Tir Square is a memorial to him and all the selfless martyrs of the Red Crescent who were targeted against all the rules of war. His friends describe him as a sincere young man. Iran will remember him in the proud uniform of his service; when he took the rescue bag on his shoulders for the last time.Amirhassan Jamshidpour,The young member of Iranian Red Crescent,There is a burnt ambulance in Tehran’s downtown which is always covered in fresh flowers: a first-hand evidence of Israel’s war crimes, a memorial for two slain aid workers: you and your friend.@tehran_helal

tehran_helal 44wشهيد "امیرحسن جمشیدپور" دومین امدادگر شهید هلال احمر، در تهران و در حملۀ مستقیم اسرئیل کشته شد؛ در حالی که در ماموریت امدادرسانی بود. آمبولانس سوختۀ میدان هفت تیر، یادمانی برای او و همۀ شهدای ازخودگذشتۀ هلال احمر است که خلاف تمام موازین حقوق جنگی، هدف قرار گرفتند. دوستانش او را جوانی صمیمی توصیف می‌کنند. ایران او را در لباس پرافتخار خدمتش به یاد خواهد داشت؛ آنگاه که برای آخرین بار، کیف نجات را به دوش گرفت.

tehran_rcs 47w. And do not consider those who are killed in the way of Allah as dead, but rather they will be given life with their Lord. Martyr rescuer "Amir Hassan Jamshidpour"▪️Picture of the second martyred Red Crescent rescuer who was martyred yesterday afternoon, June 16, following the direct and brutal attack by the Zionist regime on the Red Crescent ambulance in Tehran. ▪️This attack took place while the rescue forces were carrying out their humanitarian duty and were not engaged in any military activity. #Hero_of_Iran #Iran #Red_Crescent_of_Tehran_Province

tehran_rcs 47w.و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتاً بل احیاءُ عند ربهم یرزقونشهيد امدادگر "اميرحسن جمشيدپور"▪️تصوير دومين شهيد امدادگر هلال احمر كه بعد از ظهر روز گذشته ٢٦ خردادماه، درپى حمله مستقيم و وحشيانه رژيم صهيونى به آمبولانس هلال احمر در تهران به شهادت رسيد. ▪️این حمله در حالی صورت گرفته که نیروهای امدادی در حال انجام وظیفه انسانی خود بودند و هیچ‌گونه فعالیت نظامی نداشتند.#قهرمان_ایران #ايران #هلال_احمر_استان_تهران

A narrative of the moment of martyrdom of Mojtaba Maleki and Amir Hassan Jamshidpour, martyrs of the Red Crescent following the direct attack by the Zionist regime on aid workers #Red_Crescent_of_Tehran_Province

.روايتى از لحظه شهادت مجتبى ملكى و اميرحسن جمشيدپور از شهداى هلال احمر درپى حمله مستقيم رژيم صهيونى به امدادگران#هلال_احمر_استان_تهران

SNNTV – Taqi Nejad: “I couldn’t tell Martyr Jamshidpour’s fiancée that this young man was torn apart before my eyes” / Account of the moment Red Crescent امدادگران (aid workers) were killed + video The head of the rescue team spoke about the details of the recent attack by the Zionist regime and the killing of young rescue workers. She said that Martyr Jamshidpour was directly targeted while providing aid. He had heard the voice of an injured person calling for help, went to assist him, and was then targeted. According to the Social Affairs Group of Daneshjoo News Agency, airstrikes by the Zionist regime on various areas ultimately led to the deaths of several young rescue workers who were trying to save the lives of the injured. In this program, Ms. Taj Taqi Nejad, head of the rescue team, discussed this human tragedy and the difficult conditions of relief operations in the attacked areas. This tragic event and the deaths of these selfless young people have once again drawn attention to humanitarian and relief needs in times of crisis. “When a rescue worker is at the scene, the only thing that matters is helping people—not rank or position” The rescue team leader told SNNTV: “The Red Crescent volunteers had gone to pull out the wounded when they were struck again. All the members of the Red Crescent who work with us are volunteers.” She added: “In the second attack, 12 of our members were trapped under the rubble. The same young men who had already been pulled from under the debris volunteered to go back into the strike site again. After they came out from under the rubble, they said, ‘We know the area better, and we ourselves have to go back.’” “Our greatest pride is working voluntarily / Every one of our volunteers has their own job” Taqi Nejad added: “At our base, some people not only volunteer their time but also contribute financially out of their own pockets.” “When we look at the number of martyrs, we see 46 children among them. If civilians are not being targeted, then what does this statistic say?” “We were not carrying weapons—we went with stretchers, and they targeted us” The rescue team leader said: “When our own volunteer members were killed, that was the hardest moment for me.” “They wanted to make sure no one left there alive” / Recounting the moment the Red Crescent rescuers were killed She recalled: “Martyr Jamshidpour was directly targeted while carrying out relief work. He heard the voice of an injured person asking for help, went to assist them, and then they targeted him. After that, our ambulance was also targeted.” “I was the only woman in that operations group / I felt terrible, but I couldn’t show it” The rescue team leader added: “In those moments, I couldn’t turn back. I only wanted to bring our people back. While drones were circling above our heads and our rescuers had been targeted several times, all I could think about were the people we had left there.” She continued: “I felt terrible myself, but I couldn’t show it because I was responsible for the team.” “Red Crescent bases remain on full alert” Taqi Nejad continued: “There has been no change in our work. We are still on full alert, and during those 12 days, we only went home three times.” “I couldn’t tell Martyr Jamshidpour’s fiancée that this young man was torn apart before my eyes” The rescue team leader said: “The martyrs we lost were full of hope for life, and informing their families of their deaths created truly heartbreaking scenes.” “I will stay until my last drop of blood / It is painful that even rescue forces are being targeted” She added: “When our volunteer members come to me after these events and say, ‘We are still here,’ I cannot say that I am not. Even though the Red Crescent workers were clearly marked as rescue personnel, they were still targeted.”

در گفتگوی تفصیلی با SNNTV تقی نژاد: نمی‌توانستم به نامزد شهید جمشیدپور بیان کنم جلوی چشم من این بچه تکه پاره شد / روایت لحظه شهادت امدادگران هلال احمر + فیلم مسئول گروه امدادی، درباره جزئیات حمله اخیر رژیم صهیونیستی و شهادت امدادگران جوان گفت: شهید جمشیدپور در حین امدادرسانی مورد هدف مستقیم قرار گرفت و شهید جمشیدپور صدای یک مجروح که درخواست کمک می‌کرد را شنید و برای کمک رسانی رفت که او را هدف قرار دادند. به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو حمله‌های هوایی رژیم صهیونیستی به مناطق مختلف، در نهایت منجر به شهادت تعدادی از امدادگران جوان شد که در تلاش برای نجات جان آسیب‌دیدگان بودند. در این برنامه، خانم تاج تقی نژاد، مسئول گروه امدادی، به تشریح این فاجعه انسانی و شرایط سخت امدادرسانی در مناطق تحت حمله خواهند پرداخت. این رویداد تلخ و شهادت جوانان فداکار بار دیگر توجه‌ها را به نیازهای امدادی و انسانی در شرایط بحرانی جلب کرده است. وقتی امدادگر در صحنه حضور دارد فقط کمک رسانی برای او مهم است نه هیچ مقام و جایگاهی  مسئول گروه امدادی در گفتگو با SNNTV گفت: بچه های هلال احمر رفته بودند مجروح ها را بیرون بیاورند که دوباره مورد اصابت قرار گرفتند. همه اعضای جمعیت هلال احمر که با ما کار می‌کنند داوطلب هستند. وی افزود: در حمله مجدد 12 نفر از اعضای ما زیر آوار ماندند. همان بچه هایی که از زیر آوار بیرون آمده بودند داوطلب شدند که دوباره وارد محل اصابت شوند و بچه ها بعد از اینکه از زیر آوار بیرون آمدند گفتند ما بیشتر میشناسیم و باید دوباره خودمان برویم. تمام افتخار ما به داوطلبانه کار کردن است / داوطلبان ما هر کدام شغل خودشان را دارند  تقی نژاد اضافه کرد: در پایگاه خودمان افرادی علاوه بر فعالیت داوطلبانه خود هزینه های داوطلبانه نیز پرداخت می‌کنند. وقتی به آمار شهدا مراجعه می‌کنیم میبینم 46 کودک شهید در بین این شهدا بودند، اگر غیرنظامی ها را هدف قرار نمی‌دهید این آمار چه می‌گوید؟ ما اسلحه به دست نداشتیم، با برانکارد رفتیم که مورد هدف قرارمان دادند  مسئول گروه امدادی گفت: زمانی که بچه های داوطلب خودمان شهید شدند بیشترین ناراحتی را داشتم. می خواستند مطمئن شوند که هیچ کس از آنجا زنده بیرون نمی‌رود / روایت لحظه شهادت امدادگران هلال احمر وی یادآور شود: شهید جمشیدپور در حین امدادرسانی مورد هدف مستقیم قرار گرفت و شهید جمشیدپور صدای یک مجروح که درخواست کمک می‌کرد را شنید و برای کمک رسانی رفت که او را هدف قرار دادند و بعد از آن آمبولانس ما را نیز مورد هدف قرار دادند. تنها خانمی بودم که در آن گروه در عملیات حضور داشتم / حالم بد بود اما نمیتوانستم بروز دهم  مسئول گروه امدادی اضافه کرد: من در آن لحظات نمی‌توانستم برگردم، فقط میخواستم بچه هایمان را برگردانم. در آن لحظات که پهپادها بالای سر ما چرخ می‌زدند و چند بار امدادگران ما را مورد هدف قرار داده بودند فقط به فکر بچه هایی بودم که آنجا مانده بودند.  وی افزود: حال خودم خیلی بد بود اما نمی‌توانستم بروز دهم چون مسئول گروه بودم. پایگاه های هلال احمر همچنان در حال آماده باش کامل هستند تقی نژاد ادامه داد: تغییر در کار ما فعلا ایجاد نشده و کماکان در حال آماده باش هستیم و در آن 12 روز 3 بار به منزل سر زدیم. نمی‌توانسم به نامزد شهید جمشیدپور بیان کنم جلوی چشم من این بچه تکه پاره شد  مسئول گروه امدادی گفت: این شهدایی که ما از دست دادیم امید به زندگیشان صد بود و باخبر شدن خانواده ها از شهادت عزیزانشان خیلی صحنه های دردناکی بود. تا آخرین قطره خون هستم / این دردناک است که نیروهای امدادی هم مورد هدف قرار می‌گیرد وی اضافه کرد: وقتی بچه های داوطلب ما بعد از این اتفاقات پیش من می‌گویند که ما هستیم من نمی‌توانم بگویم که نیستم. بچه های هلال احمر با اینکه مشخصه امدادگری داشتند باز هم مورد هدف قرار گرفتند.

According to the Iranian Red Crescent Society's information website, it was Monday, June 16, when news arrived that the Zionist regime had attacked a Red Crescent ambulance and two rescue workers were martyred while on duty. "Mojtaba Maleki" was one of these martyrs. None of us had seen war, but we were fully prepared. Hossein Nikbakht is Mojtaba's friend and colleague who were together that Monday in the breathtaking rescue and relief operation in Tehran: "We took pictures and talked about relief and martyrdom, and joked. None of us had seen war and had no idea. That's why we were going through the hardest days of our lives. Among all the incidents, the war was the hardest for us because we saw the rubble and destroyed residential houses from close up, we pulled our fellow countrymen's women and children out of the rubble and hoped that we might save lives. It was the same evening that west Tehran was attacked again and we were sent to the area for operations. We had an ambulance and a rescue vehicle. I was supposed to be sent with Mojtaba in an ambulance, but the plan changed and three other people went to the west of the capital in an ambulance, and I took myself to the scene in my rescue vehicle.” This rescuer explains that they had gone into action to assess the area when the first explosion occurred with a very strong wave; they had just come to their senses when another explosion... and his friend was martyred: “A few minutes after the second explosion, I came to my senses and saw that I was injured; but I stopped and looked for my other colleagues again and found almost everyone except Behnam and Mojtaba. I went to our cars, which were parked a little further away, and our ambulance was completely burned and nothing was left of it. During the Gaza war, I had seen the Zionist regime attack even rescue workers, but I couldn’t believe it until I saw that the ambulance was completely destroyed. A few minutes later, Behnam, covered in blood, came towards us; but there was no news of Mojtaba. We were hoping to find Mojtaba, but about an hour later I saw several military personnel carrying a body and carrying it away. A few minutes later they brought another body that was covered in a blanket. We realized that Mojtaba Maleki, our good friend who had been married for almost two or three years, had been martyred along with another aid worker named "Amir Hossein Jamshidpour." Those two bodies were the bodies of our forces that were taken from the scene. The entire team was in a very bad state, so they did not allow us to face the bodies, but then I heard that Mojtaba had suffered a gunshot wound to the head and chest. "He had been looking for Red Crescent courses since he was a teenager. It had not been more than a few years since they started living together. They had imagined thousands of dreams for their future. His grieving wife says of Mojtaba's interest in volunteer work and helping others since his teenage years: "Mojtaba decided to take Red Crescent courses when he was a teenager. As he himself said, when he was young and standing in line at the bakery to buy bread, an old man suffered a cardiac arrest in front of his eyes. Because no one had the knowledge to save the lives of people in that critical situation, the old man lost his life. This painful incident prompted Mojtaba to learn Red Crescent courses and receive the degree of sacrifice, which is the highest degree of Red Crescent training." His wish was martyrdom. On the morning of June 16, Mojtaba Maleki set off on a mission like all previous days; but his farewell that day was different from all previous days. The young woman says about this: "It had been almost 3 years since Mojtaba and I had been married. His dream was to be martyred and he always prayed in his qunut prayers that he would be martyred and in the end he achieved his great dream. From the day Israel's attack on our beloved Iran began, I was stressed and anxious. I knew what my wife was pursuing and that was why I was stressed. Because when Mojtaba made the promise of Sadeq II, he said that we must raze Israel to the ground. He said that we must destroy global oppression and he believed that we had the power to do so. "The last phone conversation "was at noon when I found out that Israel was going to attack several areas in Tehran, including the Iranian Broadcasting Corporation, Chitgar and .. I called my wife several times since the morning and asked her to take care of herself." Martyr Maleki's wife continues with anger: "The last time I called her was around 5:30 in the evening. It was clear that she was very busy. I once again emphasized to her to take care of herself. She said that we are ready and not to worry; whatever God wills, it will happen. I said goodbye to him, but I didn’t know that I would never hear his voice again. I am a nurse, and that day, when my shift ended, I called my wife, but someone else answered. The person who answered said that enemy missiles had attacked an area in Tehran and were conducting an operation. My wife and three ambulances had gone to the intended location to provide relief. Apparently, the enemy had set up an ambush and was waiting for the rescue vehicles to arrive. Then, they directed the drone over the rescue vehicles and targeted the rescue vehicles; defenseless and unarmed people who had gone to save the lives of their fellow citizens.” The last selfie that remained was Hazrat Fard, one of the rescuers on the scene of the war, who was present at the moment his colleagues were martyred and was himself injured. The heaviness of his voice shows that it is difficult for him to even remember that moment. That moment will never be erased from this rescuer’s mind. A moment full of passion and terrifying seconds as lives were lost one by one: “I didn’t understand what happened at all. All my attention was on finding Mehdi and Mojtaba, and we were so caught up in this that we got away from the ambulance. At that moment, the ambulance hit us and we lost Mojtaba. I was also hit by the blast wave. When I came to, I realized that my colleague was taking me to the ambulance to take me away from there. I immediately screamed and resisted. I wanted to go back to my colleagues. But they wouldn't let me. My ears couldn't hear anything. I felt bad. But I wanted to stay with the children. To go to Mojtaba. But they wouldn't let me and forcibly threw me into the ambulance and took me away. But all my thoughts were with the children. I still can't believe that my comrades are no more. Mojtaba had been saying since day one that, given the critical situation that had arisen, we must always stay with the people. All of us rescuers go on missions with love and our focus is on serving the people, but every time we went on a mission to war scenes, we hugged each other, took souvenir photos, and said goodbye to each other, because martyrdom might be our last mission.” From patience and tolerance to exemplary dignity and peace, Mojtabi was born on February 17, 1973; it was one day before the birth of Imam Hassan Mojtaba, and that is why we named him Mojtaba. Martyr Maleki’s father says, “He had the distinctive qualities of the blessed name of the second Imam of the Shiites. From patience and tolerance to exemplary dignity and peace. It didn’t matter what the crisis was. From a family challenge to relief and rescue operations; Mojtaba had a personality that always tried to resolve issues calmly and logically, and everyone was ultimately satisfied. "Mojtaba had learned altruism, philanthropy, and love for Iran at home. Martyr Maleki's father says: "The same years we went to Natanz, around 1990, he became a member of the Red Crescent. His interest in these matters goes back to his brother Mustafa's temporary presence in the Red Crescent's work." Of course, Mojtaba Maleki's father also mentioned the bakery queue incident and the main spark for learning first aid and joining the Red Crescent as the main motivation for his martyred son: "He had a degree in electronics and was active in mobile phone repairs and installing CCTV cameras, but his main job was relief and rescue in the Red Crescent. In general, we raised the children at home to help people at all times; even to the extent of pushing people's cars. "Mujtaba had learned altruism, humanity, and love for Iran at home, and he sacrificed his life for this very reason."/Razieh Zargari

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت هلال احمر دوشنبه 26خرداد ماه بود که خبر رسید رژیم صهیونیستی به آمبولانس هلال احمر حمله کرده و دو تن از امدادگران حین خدمت به شهادت رسیدند، «مجتبی ملکی» یکی از این شهدا بود.هیچکدام مان جنگ ندیده بودیم اما کاملا آماده بودیمحسین نیک بخت رفیق و همکار مجتبی است که آن دوشنبه در عملیات نفس گیر امداد و نجات در تهران کنار هم بودند:« عکس گرفتیم و درباره امدادرسانی و شهادت صحبت کردیم و شوخی. هیچکدام مان جنگ ندیده بودیم و تصوری نداشتیم. برای همین، سخت‌ترین روزهای زندگیمان را می‌گذراندیم. در میان همه حوادث ، جنگ برای ما از همه سخت تر بود که از نزدیک آوارها و خانه‌های مسکونی تخریب شده جنگ را میدیدیم، زنان و کودکان هموطن خود را از بین آوارها بیرونمی آوردیم و امید داشتیم تا شاید جانی نجات دهیم. عصر همان روز بود که مجددا به غرب تهران حمله شد و ما برایعملیات به منطقه اعزام شدیم. یک خودروی آمبولانس و یکخودروی نجات داشتیم. قرار بود من با مجتبی با آمبولانس اعزام شوم اما برنامه عوض شد و سه نفر دیگر با آمبولانس به غرب پایتخت رفتند و من با خودروی نجات خودم را به محل رساندم.»این امدادگر تعریف می‌کند که برای ارزیابی منطقه وارد عمل شده بودند که انفجار اول با موج به شدت زیاد رخ داد؛ تاره به خودشان آمده بودند که باز هم انفجار... و رفیقش شهید شد:«دقایقی بعد از انفجار دوم به خودم آمدم و دیدم زخمی‌شده‌ام؛ اما ایستادم و دوباره دنبال سایر همکارانم گشتم و تقریبا همه به جز بهنام و مجتبی را پیدا کردم. سراغ خودروهای خودمان که کمی آنطرف تر پارک شده بودند رفتم، خودروی آمبولانسمان کاملا سوخته و چیزی از آن نمانده بود. در جنگ غزه دیده بودم که رژیمصهیونیستی حتی به امدادگران نیز حمله می‌کند اما باورم نمی‌شد تا اینکه دیدم آمبولانس کاملا از بین رفته است، دقایقی بعد بهنام که خونی شده بود به سمت ما آمد؛ اما خبریاز مجتبی نشد. امیدوار بودیم، مجتبی را پیدا کنیم که حدود یک ساعت بعد دیدیدم چند نیروی نظامی یک پیکر رویدست گرفته‌اند و می‌برند، دقایقی بعد هم یک پیکر دیگری را آوردند که روی شان پوشیده بود، متوجه شدیم مجتبی ملکی،دوست خوبمان که تقریبا دو سه سالی از ازدواجش می‌گذشت،به همراه یک امدادگر دیگر به نام «امیرحسین جمشیدپور»به شهادت رسیده‌اند. آن دو پیکر ، پیکر نیروهای ما بود که از محل بردند. حال کل اعضای تیم به شدت بد بود به همیندلیل اجازه رویارویی ما با پیکرها را ندادند اما بعد شنیدمکه مجتبی از سر و قفسه سینه‌اش ترکش خورده است.»از نوجوانی دنبال گذراندن دوره‌های هلال‌احمر بودچند سال از شروع زندگی مشترکشان بیشتر نمی‌گذشت. هزاران آرزو برای آینده‌شان تصویرسازی کرده بودند. همسر داغدارش از علاقه مجتبی به کارهای داوطلبانه و کمک به دیگران از دوران نوجوانی‌اش می‌گوید: «مجتبی ازدوران نوجوانی تصمیم به گذراندن دوره‌های هلال‌احمر گرفت. آنطور که خودش می‌گفت، زمانی که کم سن و سال بود و برای خرید نان در صف نانوایی ایستاده بود، مقابل چشمانش پیرمری دچار ایست قلبی شد.چون هیچ کس دانشی برای نجات جان افراد در آن موقعیت حساس را نداشت، پیرمرد جانش را از دست داد. این اتفاق دردناک موجب شد تا مجتبی به سراغ یادگیری دوره‌های هلال‌احمر برود و درجه ایثار بگیرد یعنی بالاترین درجه آموزش هلال‌احمر.»آرزویش شهادت بود مجتبی ملکی، صبح روز 26 خرداد ماه مانند همه روزهای قبل راهی ماموریت شد؛ اما خداحافظی آن روز او با تمام روزهای قبل تفاوت داشت. زن جوان در این باره می‌گوید: «قریب به 3 سال ازازدواج من و مجتبی می‌گذشت. او آرزویش شهادت بود و همیشه در قنوت نمازهایش، دعا می‌کرد که شهید شود و در آخر هم به آرزوی بزرگش رسید. از روزی که حمله اسرائیل به ایران عزیزمان شروع شد، استرس و دلهره به جانم افتاد. می دانستم همسرم چه هدفی را دنبال می‌کند و به همین دلیل استرس به جانم افتاده بود. چون مجتبی هنگام وعده صادق دو ، می‌گفت ما باید اسرائیل را با خاک یکسان کنیم. او می‌گفت ما باید ظلم جهانی را نابود کنیم و معقتد بود که توانش را داریم.»آخرین مکالمه تلفنی «ظهر بود که متوجه شدم قرار است اسرائیل به چند منطقه در تهران از جمله صدا و سیما، چیتگر و .. حمله کند. از صبح چندین بار با همسرم تماس گرفتم و از او خواستم مراقب خودش باشد.»همسر  شهید ملکی با بغض ادامه می دهد: «آخرین باری که با او تماس گرفتم حدود ساعت 5 و نیم عصر بود. معلوم بود که سرش خیلی شلوغ است. بار دیگر به او تاکید کردم که مراقب خودش باشد. گفت آماده باش هستیم و نگران نباشم؛ خواست خدا هرچه باشد همان می‌شود. با او خداحافظی کردم اما نمی‌دانستم که دیگر صدایش را نخواهم شنید. من پرستار هستم و آن روز وقتی شیفتم تمام شد با همسرم تماس گرفتم اما فرد دیگری جواب داد. فردی که پاسخ داد گفت، موشک دشمن به منطقه‌ای در تهران حمله کرده و عملیات داشته‌اند. همسرم و 3 آمبولانس برای امدادرسانی راهی محل مورد نظر شده بودند. ظاهرا دشمن، به کمین نشسته و منتظر نشسته تا خودروهای امداد برسد. سپس پهباد را بالای سر ماشین‌های امداد هدایت کرده و خودروهای امداد را هدف قرار داده ؛ انسان‌های بی دفاع و بی سلاحی که برای نجات جان همطونان خود رفته بودند.»آخرین سلفی که ماندگار شدحضرتی فرد، یکی از امدادگران صحنه جنگ است که در لحظه شهادت همکارانش، آنجا حضور داشت و خودش نیز مجروح شد. سنگینی صدایش نشان می‌دهد که حتی یادآوری آن لحظه هم برایش سخت است. آن لحظه هیچگاه از ذهن این امدادگر پاک نخواهد شد. لحظه‌ای پر التهاب و ثانیه‌های وحشتناکی که جان‌ها یکی یکی تمام شد: «اصلا نفهمیدم چه شد. تمام حواسم به این بود که بتوانم مهدی و مجتبی را پیدا کنیم و درگیر این ماجرا بودیم که از آمبولانس دور شدیم. همان لحظه آمبولانس ما را زدند و مجتبی را هم از دست دادیم. خود من را هم موج انفجار گرفت. وقتی به خودم آمدم متوجه شدم همکارم مرا به سمت آمبولانس می‌برد تا از آنجا دورم کند. بلافاصله فریاد زدم و مقاومت کردم. می خواستم پیش همکارانم برگردم. ولی آنها به من اجازه ندادند. گوش هایم چیزی نمی‌شنید. حالم بد بود. ولی دوست داشتم پیش بچه‌ها بمانم. به سراغ مجتبی بروم. اما آنها اجازه ندادند و مرا به زور به داخل آمبولانس انداختند و بردند. ولی تمام فکرم پیش بچه‌ها بود. هنوز هم باورم نمی‌شود که رفقایم دیگر نیستند. مجتبی از روز اول می‌گفت، با توجه به شرایط بحرانی که پیش آمده باید همیشه درکنار مردم بمانیم. همه ما امدادگران با عشق راهی ماموریت می‌شویم و نگاهمان خدمت به مردم است اما هربار که راهی ماموریت در صحنه‌های جنگ می‌شدیم، یکدیگر را بغل می‌کردیم، عکس یادگاری می‌گرفتیم و با هم خداحافظی می‌کردیم، چون شاید شهادت آخرین ماموریت ما باشد.»از صبر و بردباری تا کرامت و آرامش مثال زدنیمجتبی 27 بهمن سال 73 به دنیا آمد؛ یک روز مانده بود به ولادت امام حسن مجتبی و به همین دلیل نامش را مجتبی گذاشتیم. پدر شهید ملکی می‌گوید:«صفات بارز نام مبارک امام دوم شیعیان را دارا بود. از صبر و بردباری تا کرامت و آرامش مثال زدنی. فرقی نمی‌کرد بحران چه باشد. از یک چالش خانوادگی گرفته تا عملیات های امداد و نجات؛ مجتبی شخصیتی داشت که همیشه سعی می‌کرد مسائل را با آرامش و منطق حل و فصل کند و همه در نهایت راضی باشند.»مجتبی نوع دوستی ، مردم داری و حب ایران را در خانه یاد گرفته بودپدر شهید ملکی می‌گوید: «همان سال‌هایی که نطنز رفتیم حوالی سال 90 به بعد هلال‌احمری شد.علاقه‌اش هم به این امور برمی‌گردد به حضور موقت برادرش مصطفی در کارهای هلال‌احمری.» البته پدر مجتبی ملکی هم ماجرای صف نانوایی و جرقه اصلی یادگیری کمک‌های اولیه و ورود به هلال‌احمر را به عنوان اصلی‌ترین انگیزه پسر شهیدش عنوان کرد :«لیسانس الکترونیک داشت و در تعمیرات موبایل و نصب دوربین مدار بسته فعال بود اما کار اصلی‌اش، امداد و نجات در هلال‌احمر بود. به طور کلی ما در خانه بچه‌ها را طوری بار آورده بودیم که در همه حال به مردم کمک کنند ؛ حتی به اندازه هل دادن ماشین مردم. مجتبی نوع دوستی ، مردم داری و حب ایران را در خانه یاد گرفته بود و در همین راه هم جانش را فدا کرد.»/راضیه زرگری

According to IKNA, "Mehdi Zartaji", "Mojtaba Maleki", "Yaser Zivari" and "Amir Hossein Jamshidpour" are the names of four aid workers who were martyred by the Zionist regime while carrying out humanitarian missions for their homeland. The Zionist regime, which does not adhere to any international law, once again violated international law by attacking an ambulance of the Red Crescent Society, killing aid workers from the Red Crescent Society. Yesterday, another aid worker from this society was martyred in the regime's attack near the Red Crescent Peace Building.

به گزارش ایکنا، «مهدی زرتاجی»، «مجتبی ملکی»، یاسر زیوری» و «امیرحسین جمشیدپور» اسامی چهار شهید امدادگری هستند که در راه وطن و در حال انجام مأموریت‌های بشردوستانه به دست رژیم صهیونی به فیض شهادت نائل شدند.  رژیم صهیونستی که به هیچ قانون بین‌المللی پایبند نیست، این بار نیز با زیرپا گذاشتن قوانین بین‌المللی با حمله به آمبولانس جمعیت هلال احمر، امدادگران جمعیت هلال احمر را به شهادت رساند. روز گذشته نیز در حمله این رژیم به نزدیکی ساختمان صلح هلال احمر، یکی دیگر از امدادگران این جمعیت به فیض شهادت نائل آمد. 

⁣⭕️The tulip was blown from the blood of the youth of the homeland⁣ ⁣ The martyrdom of a group of Red Crescent rescuers who were targeted by the IDF airstrike while providing aid is a clear sign of a clear violation of international humanitarian law and proof of the barbaric nature of Israel.

⁣⭕️از خون جوانان وطن لاله دمیده⁣ ⁣ ش.ه.ا.د.ت جمعی از نجاتگران جمعیت هلال‌احمر که در حین امدادرسانی هدف حمله هوایی ر.ژ.ی.م ص.ه.ی.و.ن.ی قرار گرفتند نشانه ای بارز از نقض آشکار حقوق بین‌الملل بشردوستانه و اثبات خوی وحشیانه اسرائیل ج.ن.ا.ی.ت.ک.ا.ر است

Urgent // Direct attack by the Zionist regime on the Red Crescent relief teams while providing relief / Possibility of martyrdom of 2 Red Crescent relief workers in Tehran @iranian_IRCS

فورى// حمله مستقيم رژيم صهيونيستى به تيم هاى امدادى هلال احمر هنگام امدادرسانى / احتمال شهادت ٢ امدادگر هلال احمر در تهران @iranian_IRCS

SNNTV – Taqi Nejad: “I couldn’t tell Martyr Jamshidpour’s fiancée that this young man was torn apart before my eyes” / Account of the moment Red Crescent امدادگران (aid workers) were killed + video The head of the rescue team spoke about the details of the recent attack by the Zionist regime and the killing of young rescue workers. She said that Martyr Jamshidpour was directly targeted while providing aid. He had heard the voice of an injured person calling for help, went to assist him, and was then targeted. According to the Social Affairs Group of Daneshjoo News Agency, airstrikes by the Zionist regime on various areas ultimately led to the deaths of several young rescue workers who were trying to save the lives of the injured. In this program, Ms. Taj Taqi Nejad, head of the rescue team, discussed this human tragedy and the difficult conditions of relief operations in the attacked areas. This tragic event and the deaths of these selfless young people have once again drawn attention to humanitarian and relief needs in times of crisis. “When a rescue worker is at the scene, the only thing that matters is helping people—not rank or position” The rescue team leader told SNNTV: “The Red Crescent volunteers had gone to pull out the wounded when they were struck again. All the members of the Red Crescent who work with us are volunteers.” She added: “In the second attack, 12 of our members were trapped under the rubble. The same young men who had already been pulled from under the debris volunteered to go back into the strike site again. After they came out from under the rubble, they said, ‘We know the area better, and we ourselves have to go back.’” “Our greatest pride is working voluntarily / Every one of our volunteers has their own job” Taqi Nejad added: “At our base, some people not only volunteer their time but also contribute financially out of their own pockets.” “When we look at the number of martyrs, we see 46 children among them. If civilians are not being targeted, then what does this statistic say?” “We were not carrying weapons—we went with stretchers, and they targeted us” The rescue team leader said: “When our own volunteer members were killed, that was the hardest moment for me.” “They wanted to make sure no one left there alive” / Recounting the moment the Red Crescent rescuers were killed She recalled: “Martyr Jamshidpour was directly targeted while carrying out relief work. He heard the voice of an injured person asking for help, went to assist them, and then they targeted him. After that, our ambulance was also targeted.” “I was the only woman in that operations group / I felt terrible, but I couldn’t show it” The rescue team leader added: “In those moments, I couldn’t turn back. I only wanted to bring our people back. While drones were circling above our heads and our rescuers had been targeted several times, all I could think about were the people we had left there.” She continued: “I felt terrible myself, but I couldn’t show it because I was responsible for the team.” “Red Crescent bases remain on full alert” Taqi Nejad continued: “There has been no change in our work. We are still on full alert, and during those 12 days, we only went home three times.” “I couldn’t tell Martyr Jamshidpour’s fiancée that this young man was torn apart before my eyes” The rescue team leader said: “The martyrs we lost were full of hope for life, and informing their families of their deaths created truly heartbreaking scenes.” “I will stay until my last drop of blood / It is painful that even rescue forces are being targeted” She added: “When our volunteer members come to me after these events and say, ‘We are still here,’ I cannot say that I am not. Even though the Red Crescent workers were clearly marked as rescue personnel, they were still targeted.”

در گفتگوی تفصیلی با SNNTV تقی نژاد: نمی‌توانستم به نامزد شهید جمشیدپور بیان کنم جلوی چشم من این بچه تکه پاره شد / روایت لحظه شهادت امدادگران هلال احمر + فیلم مسئول گروه امدادی، درباره جزئیات حمله اخیر رژیم صهیونیستی و شهادت امدادگران جوان گفت: شهید جمشیدپور در حین امدادرسانی مورد هدف مستقیم قرار گرفت و شهید جمشیدپور صدای یک مجروح که درخواست کمک می‌کرد را شنید و برای کمک رسانی رفت که او را هدف قرار دادند. به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو حمله‌های هوایی رژیم صهیونیستی به مناطق مختلف، در نهایت منجر به شهادت تعدادی از امدادگران جوان شد که در تلاش برای نجات جان آسیب‌دیدگان بودند. در این برنامه، خانم تاج تقی نژاد، مسئول گروه امدادی، به تشریح این فاجعه انسانی و شرایط سخت امدادرسانی در مناطق تحت حمله خواهند پرداخت. این رویداد تلخ و شهادت جوانان فداکار بار دیگر توجه‌ها را به نیازهای امدادی و انسانی در شرایط بحرانی جلب کرده است. وقتی امدادگر در صحنه حضور دارد فقط کمک رسانی برای او مهم است نه هیچ مقام و جایگاهی  مسئول گروه امدادی در گفتگو با SNNTV گفت: بچه های هلال احمر رفته بودند مجروح ها را بیرون بیاورند که دوباره مورد اصابت قرار گرفتند. همه اعضای جمعیت هلال احمر که با ما کار می‌کنند داوطلب هستند. وی افزود: در حمله مجدد 12 نفر از اعضای ما زیر آوار ماندند. همان بچه هایی که از زیر آوار بیرون آمده بودند داوطلب شدند که دوباره وارد محل اصابت شوند و بچه ها بعد از اینکه از زیر آوار بیرون آمدند گفتند ما بیشتر میشناسیم و باید دوباره خودمان برویم. تمام افتخار ما به داوطلبانه کار کردن است / داوطلبان ما هر کدام شغل خودشان را دارند  تقی نژاد اضافه کرد: در پایگاه خودمان افرادی علاوه بر فعالیت داوطلبانه خود هزینه های داوطلبانه نیز پرداخت می‌کنند. وقتی به آمار شهدا مراجعه می‌کنیم میبینم 46 کودک شهید در بین این شهدا بودند، اگر غیرنظامی ها را هدف قرار نمی‌دهید این آمار چه می‌گوید؟ ما اسلحه به دست نداشتیم، با برانکارد رفتیم که مورد هدف قرارمان دادند  مسئول گروه امدادی گفت: زمانی که بچه های داوطلب خودمان شهید شدند بیشترین ناراحتی را داشتم. می خواستند مطمئن شوند که هیچ کس از آنجا زنده بیرون نمی‌رود / روایت لحظه شهادت امدادگران هلال احمر وی یادآور شود: شهید جمشیدپور در حین امدادرسانی مورد هدف مستقیم قرار گرفت و شهید جمشیدپور صدای یک مجروح که درخواست کمک می‌کرد را شنید و برای کمک رسانی رفت که او را هدف قرار دادند و بعد از آن آمبولانس ما را نیز مورد هدف قرار دادند. تنها خانمی بودم که در آن گروه در عملیات حضور داشتم / حالم بد بود اما نمیتوانستم بروز دهم  مسئول گروه امدادی اضافه کرد: من در آن لحظات نمی‌توانستم برگردم، فقط میخواستم بچه هایمان را برگردانم. در آن لحظات که پهپادها بالای سر ما چرخ می‌زدند و چند بار امدادگران ما را مورد هدف قرار داده بودند فقط به فکر بچه هایی بودم که آنجا مانده بودند.  وی افزود: حال خودم خیلی بد بود اما نمی‌توانستم بروز دهم چون مسئول گروه بودم. پایگاه های هلال احمر همچنان در حال آماده باش کامل هستند تقی نژاد ادامه داد: تغییر در کار ما فعلا ایجاد نشده و کماکان در حال آماده باش هستیم و در آن 12 روز 3 بار به منزل سر زدیم. نمی‌توانسم به نامزد شهید جمشیدپور بیان کنم جلوی چشم من این بچه تکه پاره شد  مسئول گروه امدادی گفت: این شهدایی که ما از دست دادیم امید به زندگیشان صد بود و باخبر شدن خانواده ها از شهادت عزیزانشان خیلی صحنه های دردناکی بود. تا آخرین قطره خون هستم / این دردناک است که نیروهای امدادی هم مورد هدف قرار می‌گیرد وی اضافه کرد: وقتی بچه های داوطلب ما بعد از این اتفاقات پیش من می‌گویند که ما هستیم من نمی‌توانم بگویم که نیستم. بچه های هلال احمر با اینکه مشخصه امدادگری داشتند باز هم مورد هدف قرار گرفتند.

According to the Shargh Media Group, It has been more than a week since Israel launched missiles into Iran; missiles that claimed countless lives and sent more wounded to hospitals. Most of the victims of these attacks were ordinary people; civilians who were in their homes, on the street, or at their workplaces when an explosion occurred and martyred them. According to the latest statistics announced by Hossein Kermanpour, Head of Public Relations at the Ministry of Health, from June 13 to July 23, 610 people were martyred in Israeli attacks. Although Shargh has listed the names and characteristics of a number of the victims in this report, there is no doubt that what is stated in this report cannot include the names and characteristics of all the victims of the war. Here are the names of 120 people; the names mentioned did not have any military activity themselves. Some of them are soldiers who are considered ordinary citizens. There are also a number of paramedics and nurses who have lost their lives while working or at home. 1- Mojtaba Maleki (Tehran Red Crescent Society), 2- Amirhossein Jamshidpour (Tehran Red Crescent), 3- Mehdi Zartaji (Tabriz Red Crescent Society), 4- Saber Akbari (nurse - Tehran), 5- Zohreh Ghasemi (gynecologist) and 6- her two-month-old baby Rayan Ghasemian (Shahrek Chamran), 7- Mahia Nikzad (seven years old), 8- Mr. Hajmiri (father of the family - Patrice Lumumba Street), 9- Mrs. Hajmiri (mother of the family - Patrice Lumumba Street), 10- Tara Hajimiri (eight-year-old daughter of the family - Patrice Lumumba Street), 11- Reza Amini (father of the family), 12- Amirali Amini, 12 years old (child), 13- Matin Safaian, 16 years old (Tajrish Square), 14- Ehsan Ghasemi, 16 years old (Salarieh Qom), 15- Parham Abbasi, 16 years old, 16- Parnia Abbasi, 24 (teacher, poet and bank employee), 17- Parviz Abbasi, father of the family (retired in education), 18- Masoumeh Shahriari, mother of the family (retired in bank), 19- Mrs. Katuli (mother of the family), 20- Soheil Katuli, 11 years old, 21- Motaharah, 11 years old, 22- Hamidreza Seddighi Saber, 17 years old, 23- Helena Gholami (young karateka), 24- Marzieh Asgari (neonatal specialist, assistant professor of neonatal medicine at Tehran University of Medical Sciences) and 25- her 3-year-old daughter, 26- Hadith Fakhari (social security employee), 27- Hadith Fakhari's 8-year-old daughter, 28- Zahra Shamsbakhsh (housewife), 29- Abolfazl Niyazman (imam of the congregation in Shahid Chamran town), 30- Abolfazl Niyazman's son and 31- 32 two young daughters, 33- Abolfazl Niyazman's wife, 34- Dr. Mohammad Hossein Azizi, ENT specialist (Tajrish Square), 35- Majid Javaheri, 45 years old (engineer) Imran), 36- Ms. Fardovi, 69 years old, 37- Taher Ayatollahi (Laboratory Expert at Rasoul Akram Hospital), 38- Majid Vafaei, 57 years old (Lawyer), 39- Tabesam Pak, 45 years old, 40- Mostafa Aramaki (University Professor), 41- Fahimeh Moghimi (Mostafa Aramaki's wife), 42- Reyhaneh Aramaki, 13 years old, 43- Fatemeh Aramaki, 9 years old, 44- Ali Aramaki, 5 years old, 45- Hamid Moghimi (Grandfather of the family - retired), 46- Rabab Moghimi (Grandmother of the family), 47- Alireza Zainali, father of the family, 48- Ayma Zainali, (young child), 49- Hayda Zainali (young child), 50- Ehsan Eshraqi, 45 years old (Bank Employee), 51- Baran Eshraqi (9 years old), 52- Parsa Mansour (Member of the National Paddle Team), 53- Sina Soleimani (Stock Exchange Activist), 54- Hossein Ahmadi (employee), 55- Niloufar Ghalevand (athlete), 56- Kamran Ghalevand (father of the family), 57- Mrs. Ghalevand (mother of the family), 58- Faramarz Hazrati (employee of the Qasr Shirin Welfare Department - Kermanshah), 59- Ali Hatefifard (board member of the Association of Truck Drivers' Associations - Hamadan), 60- Mehdi Poladvand (member of the Alborz Province Riding Team), 61- Mr. Poladvand (father of the family), 62- Mrs. Poladvand (mother of the family), 63- Mrs. Poladvand (sister of the family), 64- Sarvonaz Vaezzadeh (Yektant expert), 65- Mehdi Akbarinasab (electrical engineering student at the University of Science and Technology), 66- Mrs. Akbarinasab (mother of the family), 67- Maryam Minaei (29-year-old mother), 68- Mehrnoush Haji Soltani (host), 69- Saleh Bayrami (press graphic designer), 70- Nima Rajabpour (News Editor, Khabar Network), 71- Masoumeh Azimi (Iranian Broadcasting Corporation employee), 72- Mr. Javadpour (Iranian Broadcasting Corporation employee), 73- Hamidreza Tavakol (Imam Sadeq University student), 74- Sara Jawdat (Photography student), 75- Ms. Sharifi (mother of the family), 76- Mr. Sharifi (father of the family), 77- Fatemeh Sharifi (13-year-old child of the family), 78- Mojtaba Sharifi (9-year-old child of the family), 79- Alireza Samadi (25 years old), 80- Zahra Nazari (sister of the family), 81- Mohammad Mehdi Nazari (brother of the family), 82- Ali Mohammad Sanei (bus driver), 83- Yasmin Bakuei, (Master's student at Sharif University), 84- Mona Bakuei (mother of the family), 85- Armin Bakuei (son of the family), 86- Saeed Mousavi, 65 years old (retired father), 87- Fatemeh Mousavi, 65 years old (retired mother), 88- Hadiseh, 37 years old (daughter of the family), 89- Mansoureh Alikhani (artist), 90- Ahad Aghdasi (student), 91- Mohammad Reza Aghdasi (son), 92- Mohaddeseh Aghdasi (son), 93- Seyyed Ali Bagharnia (boxing champion of Lorestan province), 93- Ruhollah Salek (boxer of Alborz province), 94- Reza Bahrami (boxer of Kermanshah province), 95- Seyyed Gholam Abbas Mousavi (well guard), 96- Seyyedeh Siahgis Mousavi (wife), 97- Seyyed Armin Mousavi, 7 years old (son), 98- Mohammad Dalvand (crane driver - Khorramabad), 99- Mahmoud Zeinivand (crane driver - Khorramabad), 100- Zeinab Nabizadeh, wife of engineer Mohammad Reza Zakarian, who is an artificial intelligence specialist (teacher), 101- Zahra Zakarian Amiri, 7 months old (child), 102- Fatemeh Zakarian Amiri, 5 years old, (child), 103- Mansoureh Haji Salem (wife of Dr. Tabatabaei Ghomsheh), 104- Fereshteh Bagheri, 105- Ashraf Bagheri, 106- Reza Moharrami, 107- Alireza Naseri, 108- Rasoul Rezai, 109- Mehdi Marefati – 110- Arkan Akhsh, 111- Reza Khalafkhani, 112- Bahram Mohammadian, 113- Ramin Valizadeh, 114- Yaser Gholizadeh, 115- Behnam Salehi, 116- Akbar Fatin, 117- Reza Alizadeh, 118- Meysam Khalili, 119- Saeed Rezaei, 120- Hadi Siavash.

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق، بیش از یک هفته از موشکباران اسرائیل به ایران می‌گذرد؛ موشکبارانی که جان‌های بی‌شماری را گرفت و مجروحان بیشتری را روانه بیمارستان کرد. بیشتر جان‌باختگان این حملات افراد معمولی بودند؛ غیرنظامیانی که در خانه‌های خود، در خیابان یا در محل کارشان بودند که انفجاری شد و شهیدشان کرد. بر اساس آخرین آمار اعلام شده از سوی حسین کرمانپور، رئیس روابط عمومی وزارت بهداشت، از ۲۳ خرداد تا ۳ تیرماه، ۶۱۰ نفر در حملات اسرائیل شهید شدند. اگر چه «شرق» در این گزارش اسامی و مشخصات شماری از جان‌باختگان را احصا کرده اما بی‌تردید آنچه در این گزارش آمده،‌ نمی‌تواند در برگیرنده نام و مشخصات تمام قربانیان جنگ باشد. در اینجا نام ۱۲۰ نفر گردآوری شده است؛ اسامی یاد شده، خود به تنهایی هیچ فعالیت نظامی نداشته‌اند. تعدادی از آنها سرباز هستند که به عنوان شهروندان معمولی در نظر گرفته شده‌اند. تعدادی هم امدادگر و پرستارند که حین کار یا در خانه جانشان را از دست داده‌اند. ۱- مجتبی ملکی (جمعیت هلال احمر تهران)، ۲- امیرحسین جمشیدپور(هلال احمر تهران)، ۳- مهدی زرتاجی (جمعیت هلال احمر تبریز)، ۴- صابر اکبری (پرستار – تهران)، ۵- زهره قاسمی، (متخصص زنان و زایمان) و ۶- نوزاد دوماهه‌اش رایان قاسمیان (شهرک شهید چمران)، ۷- محیا نیکزاد (هفت ساله)، ۸- آقای حاج‌میری (پدر خانواده - خیابان پاتریس لومومبا)، ۹- خانم حاج‌میری، (مادر خانواده - خیابان پاتریس لومومبا)، ۱۰- تارا حاجی‌میری، (دختر هشت ساله خانواده - خیابان پاتریس لومومبا)، ۱۱- رضا امینی (پدر خانواده)، ۱۲- امیرعلی امینی، ۱۲ ساله (فرزند)، ۱۳-  متین صفائیان، ۱۶ ساله (میدان‌ تجریش)، ۱۴- احسان قاسمی، ۱۶ ساله (سالاریه قم)، ۱۵- پرهام عباسی، ۱۶ ساله، ۱۶- پرنیا عباسی، ۲۴ ساله (معلم، شاعر و کارمند بانک)، ۱۷- پرویز عباسی، پدر خانواده (بازنشسته آموزش و پرورش)، ۱۸- معصومه شهریاری، مادر خانواده (بازنشسته بانک)، ۱۹- خانم کطولی (مادر خانواده)، ۲۰- سهیل کطولی، ۱۱ ساله، ۲۱-  مطهره ۱۱ ساله، ۲۲- حمیدرضا صدیقی صابر، ۱۷ ساله، ۲۳- هلنا غلامی (نوجوان کاراته‌کا)، ۲۴- مرضیه عسگری (فوق تخصص نوزادان، استاد یار طب نوزادی دانشگاه علوم پزشکی تهران ) و ۲۵- دختر ۳ ساله‌اش، ۲۶- حدیث فخاری (کارمند تامین اجتماعی)، ۲۷- دختر ۸ ساله حدیث فخاری، ۲۸- زهرا شمس‌بخش (درخانه)، ۲۹- ابوالفضل نیازمند (امام جماعت شهرک شهید چمران)، ۳۰- پسر و ۳۱- ۳۲ دو دختر خردسال ابوالفضل نیازمند، ۳۳- همسر ابوالفضل نیازمند، ۳۴- دکتر محمد‌حسین عزیزی، متخصص گوش و حلق و بینی (میدان تجریش)، ۳۵- مجید جواهری ۴۵ ساله (مهندس عمران)، ۳۶- خانم فردویی، ۶۹ ساله، ۳۷- طاهر آیت‌الهی (کارشناس آزمایشگاه بیمارستان رسول اکرم)، ۳۸- مجید وفایی ۵۷ ساله (وکیل دادگستری)، ۳۹ - تبسم پاک، ۴۵ ساله، ۴۰- مصطفی ارمکی (استاد دانشگاه)، ۴۱-  فهیمه مقیمی (همسر مصطفی ارمکی)، ۴۲- ریحانه ارمکی ۱۳ ساله، ۴۳- فاطمه ارمکی، ۹ ساله، ۴۴- علی ارمکی ۵ ساله، ۴۵- حمید مقیمی (پدربزرگ خانواده – بازنشسته)، ۴۶- رباب مقیمی(مادربزرگ خانواده)، ۴۷- علیرضا زینلی، پدر خانواده، ۴۸- آیما زینلی، (فرزند خردسال)، ۴۹- هیدا زینلی (فرزند خردسال)، ۵۰- احسان اشراقی، ۴۵ ساله (کارمند بانک)، ۵۱- باران اشراقی (۹ ساله)، ۵۲- پارسا منصور (عضو تیم ملی پدل)، ۵۳- سینا سلیمانی (فعال بورس)، ۵۴- حسین احمدی (کارمند)، ۵۵- نیلوفر قلعه‌وند (ورزشکار)، ۵۶- کامران قلعه‌وند (پدر خانواده)، ۵۷- خانم قلعه‌وند (مادر خانواده)، ۵۸- فرامرز حضرتی (کارمند اداره بهزیستی قصر شیرین – کرمانشاه) ۵۹- علی هاتفی فرد (عضورهیئت مدیره کانون انجمنٰهای صنفی رانندگان کامیون – همدان)، ۶۰- مهدی پولادوند (عضو تیم سوار کاری استان البرز)، ۶۱- آقای پولادوند (پدر خانواده)، ۶۲- خانم پولادوند (مادر خانواده)، ۶۳- خانم پولادوند (خواهر خانواده)، ۶۴- سروناز واعظ‌‌زاده (کارشناس یکتانت)، ۶۵- مهدی اکبری‌نسب (دانشجوی مهندسی برق دانشگاه علم و صنعت)، ۶۶- خانم اکبری نسب (مادر خانواده)، ۶۷- مریم مینایی (مادر ۲۹ ساله)، ۶۸- مهرنوش حاجی سلطانی (مهماندار)، ۶۹- صالح بایرامی (گرافیست مطبوعاتی)، ۷۰- نیما رجب‌پور (دبیر خبر شبکه خبر)، ۷۱- معصومه عظیمی (کارمند صدا و سیما)، ۷۲-  آقای جوادپور (کارمند صدا و سیما)، ۷۳- حمیدرضا توکل (دانشجوی دانشگاه امام صادق)، ۷۴- سارا جودت (دانشجوی عکاسی)، ۷۵- خانم شریفی (مادر خانواده)، ۷۶- آقای شریفی (پدر خانواده)، ۷۷- فاطمه شریفی (فرزند13 ساله خانواده)، ۷۸- مجتبی شریفی (فرزند ۹ ساله خانواده)، ۷۹- علیرضا صمدی (25  ساله)، ۸۰- زهرا نظری (خواهر خانواده)، ۸۱- محمد مهدی نظری (برادر خانواده)، ۸۲- علی‌محمد صانعی (راننده اتوبوس)، ۸۳- یاسمین باکوئی، (دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه شریف)، ۸۴- مونا باکویی (مادر خانواده)، ۸۵- آرمین باکویی (پسر خانواده)، ۸۶- سعید موسوی، ۶۵ ساله (پدر بازنشسته )، ۸۷- فاطمه موسوی، ۶۵ ساله (مادر بازنشسته)، ۸۸- حدیثه ۳۷ ساله (دختر خانواده)، ۸۹- منصوره عالیخانی (هنرمند)، ۹۰- احد اقدسی (طلبه)، ۹۱- محمدرضا اقدسی (فرزند)، ۹۲- محدثه اقدسی (فرزند)، ۹۳- سیدعلی  باقرنیا (قهرمان بوکس استان لرستان)، ۹۳- روح‌الله سالک (بوکسور استان البرز)، ۹۴- رضا بهرامی (بوکسور استان کرمانشاه)، ۹۵- سید غلام‌عباس موسوی (نگهبان چاه آب)، ۹۶- سیده سیاه‌گیس موسوی(همسر)، ۹۷- سید آرمین موسوی‌، ۷ ساله (فرزند)، ۹۸- محمد دالوند (راننده جرثقیل - خرم‌آباد)، ۹۹- محمود زینی‌وند( راننده جرثقیل - خرم آباد)، ۱۰۰- زینب نبی‌زاده، همسر مهندس محمدرضا ذاکریان که متخصص هوش مصنوعی است (معلم )، ۱۰۱- زهرا ذاکریان امیری، ۷ ماهه (فرزند)، ۱۰۲- فاطمه ذاکریان امیری، ۵ ساله، (فرزند)، ۱۰۳- منصوره حاجی سالم (همسر دکتر طباطبایی قمشه)، ۱۰۴- فرشته باقری، ۱۰۵- اشرف باقری، ۱۰۶- رضا محرمی، ۱۰۷- علیرضا ناصری، ۱۰۸- رسول رضای، ۱۰۹- مهدی معرفتی – ۱۱۰-  ارکان آخش، ۱۱۱- رضا خلف خانی، ۱۱۲- بهرام محمدیان، ۱۱۳- رامین ولی‌زاده، ۱۱۴-  یاسرقلی زاده، ۱۱۵- بهنام صالحی، ۱۱۶- اکبر فطین، ۱۱۷- رضا علیزاده، ۱۱۸- میثم خلیلی، ۱۱۹- سعید رضایی، ۱۲۰- هادی سیاوش.

According to the Iranian Red Crescent Society's information website, it was Monday, June 16, when news arrived that the Zionist regime had attacked a Red Crescent ambulance and two rescue workers were martyred while on duty. "Mojtaba Maleki" was one of these martyrs. None of us had seen war, but we were fully prepared. Hossein Nikbakht is Mojtaba's friend and colleague who were together that Monday in the breathtaking rescue and relief operation in Tehran: "We took pictures and talked about relief and martyrdom, and joked. None of us had seen war and had no idea. That's why we were going through the hardest days of our lives. Among all the incidents, the war was the hardest for us because we saw the rubble and destroyed residential houses from close up, we pulled our fellow countrymen's women and children out of the rubble and hoped that we might save lives. It was the same evening that west Tehran was attacked again and we were sent to the area for operations. We had an ambulance and a rescue vehicle. I was supposed to be sent with Mojtaba in an ambulance, but the plan changed and three other people went to the west of the capital in an ambulance, and I took myself to the scene in my rescue vehicle.” This rescuer explains that they had gone into action to assess the area when the first explosion occurred with a very strong wave; they had just come to their senses when another explosion... and his friend was martyred: “A few minutes after the second explosion, I came to my senses and saw that I was injured; but I stopped and looked for my other colleagues again and found almost everyone except Behnam and Mojtaba. I went to our cars, which were parked a little further away, and our ambulance was completely burned and nothing was left of it. During the Gaza war, I had seen the Zionist regime attack even rescue workers, but I couldn’t believe it until I saw that the ambulance was completely destroyed. A few minutes later, Behnam, covered in blood, came towards us; but there was no news of Mojtaba. We were hoping to find Mojtaba, but about an hour later I saw several military personnel carrying a body and carrying it away. A few minutes later they brought another body that was covered in a blanket. We realized that Mojtaba Maleki, our good friend who had been married for almost two or three years, had been martyred along with another aid worker named "Amir Hossein Jamshidpour." Those two bodies were the bodies of our forces that were taken from the scene. The entire team was in a very bad state, so they did not allow us to face the bodies, but then I heard that Mojtaba had suffered a gunshot wound to the head and chest. "He had been looking for Red Crescent courses since he was a teenager. It had not been more than a few years since they started living together. They had imagined thousands of dreams for their future. His grieving wife says of Mojtaba's interest in volunteer work and helping others since his teenage years: "Mojtaba decided to take Red Crescent courses when he was a teenager. As he himself said, when he was young and standing in line at the bakery to buy bread, an old man suffered a cardiac arrest in front of his eyes. Because no one had the knowledge to save the lives of people in that critical situation, the old man lost his life. This painful incident prompted Mojtaba to learn Red Crescent courses and receive the degree of sacrifice, which is the highest degree of Red Crescent training." His wish was martyrdom. On the morning of June 16, Mojtaba Maleki set off on a mission like all previous days; but his farewell that day was different from all previous days. The young woman says about this: "It had been almost 3 years since Mojtaba and I had been married. His dream was to be martyred and he always prayed in his qunut prayers that he would be martyred and in the end he achieved his great dream. From the day Israel's attack on our beloved Iran began, I was stressed and anxious. I knew what my wife was pursuing and that was why I was stressed. Because when Mojtaba made the promise of Sadeq II, he said that we must raze Israel to the ground. He said that we must destroy global oppression and he believed that we had the power to do so. "The last phone conversation "was at noon when I found out that Israel was going to attack several areas in Tehran, including the Iranian Broadcasting Corporation, Chitgar and .. I called my wife several times since the morning and asked her to take care of herself." Martyr Maleki's wife continues with anger: "The last time I called her was around 5:30 in the evening. It was clear that she was very busy. I once again emphasized to her to take care of herself. She said that we are ready and not to worry; whatever God wills, it will happen. I said goodbye to him, but I didn’t know that I would never hear his voice again. I am a nurse, and that day, when my shift ended, I called my wife, but someone else answered. The person who answered said that enemy missiles had attacked an area in Tehran and were conducting an operation. My wife and three ambulances had gone to the intended location to provide relief. Apparently, the enemy had set up an ambush and was waiting for the rescue vehicles to arrive. Then, they directed the drone over the rescue vehicles and targeted the rescue vehicles; defenseless and unarmed people who had gone to save the lives of their fellow citizens.” The last selfie that remained was Hazrat Fard, one of the rescuers on the scene of the war, who was present at the moment his colleagues were martyred and was himself injured. The heaviness of his voice shows that it is difficult for him to even remember that moment. That moment will never be erased from this rescuer’s mind. A moment full of passion and terrifying seconds as lives were lost one by one: “I didn’t understand what happened at all. All my attention was on finding Mehdi and Mojtaba, and we were so caught up in this that we got away from the ambulance. At that moment, the ambulance hit us and we lost Mojtaba. I was also hit by the blast wave. When I came to, I realized that my colleague was taking me to the ambulance to take me away from there. I immediately screamed and resisted. I wanted to go back to my colleagues. But they wouldn't let me. My ears couldn't hear anything. I felt bad. But I wanted to stay with the children. To go to Mojtaba. But they wouldn't let me and forcibly threw me into the ambulance and took me away. But all my thoughts were with the children. I still can't believe that my comrades are no more. Mojtaba had been saying since day one that, given the critical situation that had arisen, we must always stay with the people. All of us rescuers go on missions with love and our focus is on serving the people, but every time we went on a mission to war scenes, we hugged each other, took souvenir photos, and said goodbye to each other, because martyrdom might be our last mission.” From patience and tolerance to exemplary dignity and peace, Mojtabi was born on February 17, 1973; it was one day before the birth of Imam Hassan Mojtaba, and that is why we named him Mojtaba. Martyr Maleki’s father says, “He had the distinctive qualities of the blessed name of the second Imam of the Shiites. From patience and tolerance to exemplary dignity and peace. It didn’t matter what the crisis was. From a family challenge to relief and rescue operations; Mojtaba had a personality that always tried to resolve issues calmly and logically, and everyone was ultimately satisfied. "Mojtaba had learned altruism, philanthropy, and love for Iran at home. Martyr Maleki's father says: "The same years we went to Natanz, around 1990, he became a member of the Red Crescent. His interest in these matters goes back to his brother Mustafa's temporary presence in the Red Crescent's work." Of course, Mojtaba Maleki's father also mentioned the bakery queue incident and the main spark for learning first aid and joining the Red Crescent as the main motivation for his martyred son: "He had a degree in electronics and was active in mobile phone repairs and installing CCTV cameras, but his main job was relief and rescue in the Red Crescent. In general, we raised the children at home to help people at all times; even to the extent of pushing people's cars. "Mujtaba had learned altruism, humanity, and love for Iran at home, and he sacrificed his life for this very reason."/Razieh Zargari

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جمعیت هلال احمر دوشنبه 26خرداد ماه بود که خبر رسید رژیم صهیونیستی به آمبولانس هلال احمر حمله کرده و دو تن از امدادگران حین خدمت به شهادت رسیدند، «مجتبی ملکی» یکی از این شهدا بود.هیچکدام مان جنگ ندیده بودیم اما کاملا آماده بودیمحسین نیک بخت رفیق و همکار مجتبی است که آن دوشنبه در عملیات نفس گیر امداد و نجات در تهران کنار هم بودند:« عکس گرفتیم و درباره امدادرسانی و شهادت صحبت کردیم و شوخی. هیچکدام مان جنگ ندیده بودیم و تصوری نداشتیم. برای همین، سخت‌ترین روزهای زندگیمان را می‌گذراندیم. در میان همه حوادث ، جنگ برای ما از همه سخت تر بود که از نزدیک آوارها و خانه‌های مسکونی تخریب شده جنگ را میدیدیم، زنان و کودکان هموطن خود را از بین آوارها بیرونمی آوردیم و امید داشتیم تا شاید جانی نجات دهیم. عصر همان روز بود که مجددا به غرب تهران حمله شد و ما برایعملیات به منطقه اعزام شدیم. یک خودروی آمبولانس و یکخودروی نجات داشتیم. قرار بود من با مجتبی با آمبولانس اعزام شوم اما برنامه عوض شد و سه نفر دیگر با آمبولانس به غرب پایتخت رفتند و من با خودروی نجات خودم را به محل رساندم.»این امدادگر تعریف می‌کند که برای ارزیابی منطقه وارد عمل شده بودند که انفجار اول با موج به شدت زیاد رخ داد؛ تاره به خودشان آمده بودند که باز هم انفجار... و رفیقش شهید شد:«دقایقی بعد از انفجار دوم به خودم آمدم و دیدم زخمی‌شده‌ام؛ اما ایستادم و دوباره دنبال سایر همکارانم گشتم و تقریبا همه به جز بهنام و مجتبی را پیدا کردم. سراغ خودروهای خودمان که کمی آنطرف تر پارک شده بودند رفتم، خودروی آمبولانسمان کاملا سوخته و چیزی از آن نمانده بود. در جنگ غزه دیده بودم که رژیمصهیونیستی حتی به امدادگران نیز حمله می‌کند اما باورم نمی‌شد تا اینکه دیدم آمبولانس کاملا از بین رفته است، دقایقی بعد بهنام که خونی شده بود به سمت ما آمد؛ اما خبریاز مجتبی نشد. امیدوار بودیم، مجتبی را پیدا کنیم که حدود یک ساعت بعد دیدیدم چند نیروی نظامی یک پیکر رویدست گرفته‌اند و می‌برند، دقایقی بعد هم یک پیکر دیگری را آوردند که روی شان پوشیده بود، متوجه شدیم مجتبی ملکی،دوست خوبمان که تقریبا دو سه سالی از ازدواجش می‌گذشت،به همراه یک امدادگر دیگر به نام «امیرحسین جمشیدپور»به شهادت رسیده‌اند. آن دو پیکر ، پیکر نیروهای ما بود که از محل بردند. حال کل اعضای تیم به شدت بد بود به همیندلیل اجازه رویارویی ما با پیکرها را ندادند اما بعد شنیدمکه مجتبی از سر و قفسه سینه‌اش ترکش خورده است.»از نوجوانی دنبال گذراندن دوره‌های هلال‌احمر بودچند سال از شروع زندگی مشترکشان بیشتر نمی‌گذشت. هزاران آرزو برای آینده‌شان تصویرسازی کرده بودند. همسر داغدارش از علاقه مجتبی به کارهای داوطلبانه و کمک به دیگران از دوران نوجوانی‌اش می‌گوید: «مجتبی ازدوران نوجوانی تصمیم به گذراندن دوره‌های هلال‌احمر گرفت. آنطور که خودش می‌گفت، زمانی که کم سن و سال بود و برای خرید نان در صف نانوایی ایستاده بود، مقابل چشمانش پیرمری دچار ایست قلبی شد.چون هیچ کس دانشی برای نجات جان افراد در آن موقعیت حساس را نداشت، پیرمرد جانش را از دست داد. این اتفاق دردناک موجب شد تا مجتبی به سراغ یادگیری دوره‌های هلال‌احمر برود و درجه ایثار بگیرد یعنی بالاترین درجه آموزش هلال‌احمر.»آرزویش شهادت بود مجتبی ملکی، صبح روز 26 خرداد ماه مانند همه روزهای قبل راهی ماموریت شد؛ اما خداحافظی آن روز او با تمام روزهای قبل تفاوت داشت. زن جوان در این باره می‌گوید: «قریب به 3 سال ازازدواج من و مجتبی می‌گذشت. او آرزویش شهادت بود و همیشه در قنوت نمازهایش، دعا می‌کرد که شهید شود و در آخر هم به آرزوی بزرگش رسید. از روزی که حمله اسرائیل به ایران عزیزمان شروع شد، استرس و دلهره به جانم افتاد. می دانستم همسرم چه هدفی را دنبال می‌کند و به همین دلیل استرس به جانم افتاده بود. چون مجتبی هنگام وعده صادق دو ، می‌گفت ما باید اسرائیل را با خاک یکسان کنیم. او می‌گفت ما باید ظلم جهانی را نابود کنیم و معقتد بود که توانش را داریم.»آخرین مکالمه تلفنی «ظهر بود که متوجه شدم قرار است اسرائیل به چند منطقه در تهران از جمله صدا و سیما، چیتگر و .. حمله کند. از صبح چندین بار با همسرم تماس گرفتم و از او خواستم مراقب خودش باشد.»همسر  شهید ملکی با بغض ادامه می دهد: «آخرین باری که با او تماس گرفتم حدود ساعت 5 و نیم عصر بود. معلوم بود که سرش خیلی شلوغ است. بار دیگر به او تاکید کردم که مراقب خودش باشد. گفت آماده باش هستیم و نگران نباشم؛ خواست خدا هرچه باشد همان می‌شود. با او خداحافظی کردم اما نمی‌دانستم که دیگر صدایش را نخواهم شنید. من پرستار هستم و آن روز وقتی شیفتم تمام شد با همسرم تماس گرفتم اما فرد دیگری جواب داد. فردی که پاسخ داد گفت، موشک دشمن به منطقه‌ای در تهران حمله کرده و عملیات داشته‌اند. همسرم و 3 آمبولانس برای امدادرسانی راهی محل مورد نظر شده بودند. ظاهرا دشمن، به کمین نشسته و منتظر نشسته تا خودروهای امداد برسد. سپس پهباد را بالای سر ماشین‌های امداد هدایت کرده و خودروهای امداد را هدف قرار داده ؛ انسان‌های بی دفاع و بی سلاحی که برای نجات جان همطونان خود رفته بودند.»آخرین سلفی که ماندگار شدحضرتی فرد، یکی از امدادگران صحنه جنگ است که در لحظه شهادت همکارانش، آنجا حضور داشت و خودش نیز مجروح شد. سنگینی صدایش نشان می‌دهد که حتی یادآوری آن لحظه هم برایش سخت است. آن لحظه هیچگاه از ذهن این امدادگر پاک نخواهد شد. لحظه‌ای پر التهاب و ثانیه‌های وحشتناکی که جان‌ها یکی یکی تمام شد: «اصلا نفهمیدم چه شد. تمام حواسم به این بود که بتوانم مهدی و مجتبی را پیدا کنیم و درگیر این ماجرا بودیم که از آمبولانس دور شدیم. همان لحظه آمبولانس ما را زدند و مجتبی را هم از دست دادیم. خود من را هم موج انفجار گرفت. وقتی به خودم آمدم متوجه شدم همکارم مرا به سمت آمبولانس می‌برد تا از آنجا دورم کند. بلافاصله فریاد زدم و مقاومت کردم. می خواستم پیش همکارانم برگردم. ولی آنها به من اجازه ندادند. گوش هایم چیزی نمی‌شنید. حالم بد بود. ولی دوست داشتم پیش بچه‌ها بمانم. به سراغ مجتبی بروم. اما آنها اجازه ندادند و مرا به زور به داخل آمبولانس انداختند و بردند. ولی تمام فکرم پیش بچه‌ها بود. هنوز هم باورم نمی‌شود که رفقایم دیگر نیستند. مجتبی از روز اول می‌گفت، با توجه به شرایط بحرانی که پیش آمده باید همیشه درکنار مردم بمانیم. همه ما امدادگران با عشق راهی ماموریت می‌شویم و نگاهمان خدمت به مردم است اما هربار که راهی ماموریت در صحنه‌های جنگ می‌شدیم، یکدیگر را بغل می‌کردیم، عکس یادگاری می‌گرفتیم و با هم خداحافظی می‌کردیم، چون شاید شهادت آخرین ماموریت ما باشد.»از صبر و بردباری تا کرامت و آرامش مثال زدنیمجتبی 27 بهمن سال 73 به دنیا آمد؛ یک روز مانده بود به ولادت امام حسن مجتبی و به همین دلیل نامش را مجتبی گذاشتیم. پدر شهید ملکی می‌گوید:«صفات بارز نام مبارک امام دوم شیعیان را دارا بود. از صبر و بردباری تا کرامت و آرامش مثال زدنی. فرقی نمی‌کرد بحران چه باشد. از یک چالش خانوادگی گرفته تا عملیات های امداد و نجات؛ مجتبی شخصیتی داشت که همیشه سعی می‌کرد مسائل را با آرامش و منطق حل و فصل کند و همه در نهایت راضی باشند.»مجتبی نوع دوستی ، مردم داری و حب ایران را در خانه یاد گرفته بودپدر شهید ملکی می‌گوید: «همان سال‌هایی که نطنز رفتیم حوالی سال 90 به بعد هلال‌احمری شد.علاقه‌اش هم به این امور برمی‌گردد به حضور موقت برادرش مصطفی در کارهای هلال‌احمری.» البته پدر مجتبی ملکی هم ماجرای صف نانوایی و جرقه اصلی یادگیری کمک‌های اولیه و ورود به هلال‌احمر را به عنوان اصلی‌ترین انگیزه پسر شهیدش عنوان کرد :«لیسانس الکترونیک داشت و در تعمیرات موبایل و نصب دوربین مدار بسته فعال بود اما کار اصلی‌اش، امداد و نجات در هلال‌احمر بود. به طور کلی ما در خانه بچه‌ها را طوری بار آورده بودیم که در همه حال به مردم کمک کنند ؛ حتی به اندازه هل دادن ماشین مردم. مجتبی نوع دوستی ، مردم داری و حب ایران را در خانه یاد گرفته بود و در همین راه هم جانش را فدا کرد.»/راضیه زرگری

Red Crescent reports possible martyrdom of 2 aid workers following Zionist regime attack Tehran - IRNA - The Red Crescent Society of the Islamic Republic of Iran reported the possible martyrdom of 2 aid workers following a direct attack by the Zionist regime in Tehran. According to an IRNA reporter from the Red Crescent Society on Monday, the society reported a direct attack by the Zionist regime on Red Crescent relief teams while they were providing relief. According to this news, it is likely that 2 Red Crescent Society aid workers were martyred in this brutal attack.

هلال احمر از احتمال شهادت ٢ امدادگر در پی حمله رژیم صهیونیستی خبر داد تهران - ایرنا - جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران از احتمال شهادت ۲ امدادگر در پی حمله مستقیم رژیم صهیونیستی در تهران خبر داد. به گزارش روز دوشنبه خبرنگار ایرنا از جمعیت هلال احمر، این جمعیت از حمله مستقیم رژیم صهیونیستی به تیم های امدادی هلال احمر هنگام امدادرسانی خبر داد. براساس این خبر احتمال می رود ۲ تن از امدادگران جمعیت هلال احمر در این حمله وحشیانه به شهادت رسیده باشند.

Direct attack by the Zionist regime on Red Crescent relief teams while providing relief / Possible martyrdom of 2 #RedCrescent aid workers in Tehran

حمله مستقيم  رژيم صهيونيستى به تيم هاى امدادى هلال احمر هنگام امدادرسانى / احتمال شهادت ٢ امدادگر #هلال‌احمر در تهران

Images of a #RedCrescent ambulance following a direct attack by the #Zionist_regime. Two rescue workers have been martyred so far following this criminal act. The attack took place while the rescue forces were carrying out their humanitarian duty and were not engaged in any military activity.

تصاويرى از آمبولانس #هلال‌احمر درپى حمله مستقیم #رژیم_صهیونیستی در پی این اقدام جنایتکارانه، تاكنون ٢ امدادگر به شهادت رسیدند. این حمله در حالی صورت گرفته که نیروهای امدادی در حال انجام وظیفه انسانی خود بودند و هیچ‌گونه فعالیت نظامی نداشتند.

Details of the martyrdom of 3 aid workers from the spokesman of the Red Crescent Society; Khalidi The spokesman of the Red Crescent Society said: "Yesterday, June 16, an ambulance that was sent to transport the wounded and injured in the cowardly attack of the Zionist regime in Tehran was unfortunately directly hit by the regime's attacks and three of the aid workers were martyred." Mojtaba Khalidi, spokesman of the Red Crescent Society, said: Despite all international conventions and statements, the infamous Israeli regime unfortunately showed its true face in this war. According to the student report, he added: Yesterday, an ambulance that was sent to transport the wounded and injured in the cowardly attack of the Zionist regime in Tehran was unfortunately directly hit by the regime's attacks. The spokesman for the Red Crescent Society noted: "Three aid workers were martyred in this attack, bringing the number of Red Crescent Society aid workers martyred since the beginning of the attacks to four."

جزئیات شهدات ۳ امدادگر از زبان سخنگوی جمعیت هلال احمر؛ خالدی سخنگوی جمعیت هلال احمر گفت: «روز گذشته ۲۶ خرداد یک خودرو آمبولانس که برای انتقال مجروحین و مصدومین حمله ناجوانمردانه رژیم صهیونیستی در شهر تهران اعزام می‌شود، متاسفانه مورد اصابت مستقیم حملیات رژیم قرار می‌گیرد و سه نفر از امدادگان به شهادت می‌رسند.» مجتبی خالدی، سخنگوی جمعیت هلال احمر گفت: علی‌رغم تمام کنوانسیون‌ها و بیانیه‌های بین المللی متاسفانه رژیم منحوس اسرائیل چهره واقعی خود را در این جنگ نشان داد.  به گزارش دانشجو، وی افزود: روز گذشته یک خودرو آمبولانس که برای انتقال مجروحین و مصدومین حمله ناجوانمردانه رژیم صهیونیستی در شهر تهران اعزام می‌شوند متاسفانه مورد اصابت مستقیم حملیات رژیم قرار می‌گیرند.  سخنگوی جمعیت هلال احمر خاطرنشان کرد: در این حمله سه نفر از امدادگان به شهادت می‌رسند و شمار شهدای امدادگر جمعیت هلال احمر از ابتدای شروع حملات به ۴ شهید تاکنون می‎‌رسد.

Details of the martyrdom of 3 aid workers from the spokesman of the Red Crescent Society; Khalidi The spokesman of the Red Crescent Society said: "Yesterday, June 16, an ambulance that was sent to transport the wounded and injured in the cowardly attack of the Zionist regime in Tehran was unfortunately directly hit by the regime's attacks and three of the aid workers were martyred." Mojtaba Khalidi, spokesman of the Red Crescent Society, said: Despite all international conventions and statements, the infamous Israeli regime unfortunately showed its true face in this war. According to the student report, he added: Yesterday, an ambulance that was sent to transport the wounded and injured in the cowardly attack of the Zionist regime in Tehran was unfortunately directly hit by the regime's attacks. The spokesman for the Red Crescent Society noted: "Three aid workers were martyred in this attack, bringing the number of Red Crescent Society aid workers martyred since the beginning of the attacks to four."

جزئیات شهدات ۳ امدادگر از زبان سخنگوی جمعیت هلال احمر؛ خالدی سخنگوی جمعیت هلال احمر گفت: «روز گذشته ۲۶ خرداد یک خودرو آمبولانس که برای انتقال مجروحین و مصدومین حمله ناجوانمردانه رژیم صهیونیستی در شهر تهران اعزام می‌شود، متاسفانه مورد اصابت مستقیم حملیات رژیم قرار می‌گیرد و سه نفر از امدادگان به شهادت می‌رسند.» مجتبی خالدی، سخنگوی جمعیت هلال احمر گفت: علی‌رغم تمام کنوانسیون‌ها و بیانیه‌های بین المللی متاسفانه رژیم منحوس اسرائیل چهره واقعی خود را در این جنگ نشان داد.  به گزارش دانشجو، وی افزود: روز گذشته یک خودرو آمبولانس که برای انتقال مجروحین و مصدومین حمله ناجوانمردانه رژیم صهیونیستی در شهر تهران اعزام می‌شوند متاسفانه مورد اصابت مستقیم حملیات رژیم قرار می‌گیرند.  سخنگوی جمعیت هلال احمر خاطرنشان کرد: در این حمله سه نفر از امدادگان به شهادت می‌رسند و شمار شهدای امدادگر جمعیت هلال احمر از ابتدای شروع حملات به ۴ شهید تاکنون می‎‌رسد.

They wear red and white clothes and have no goal other than to help others; they stood in the heart of fire and rubble and served; they gave their lives to save lives. They are the unsung and unclaimed heroes of this land who did not leave the field and stood for a name at the cost of their lives; Iran According to ISNA, the majority of them are young and have not seen war with their own eyes, they do not know what they are going to face and may not know that this operation is the most difficult operation of their lives, but they still volunteer and step on a path that is more unfamiliar than any other path. These young volunteers are the same Red Crescent Society aid workers, most of whom are literally only volunteers and do not receive salaries and wages, and they rightly displayed a display of dedication, bravery and sacrifice in this 12-day imposed war. The rescuers of our country's Red Crescent Society, in all crises from floods and earthquakes to wars, are the first group of rescue forces who voluntarily go into the heart of fire, smoke and rubble to help their fellow countrymen; in this path, they even sacrifice their lives so that the light of hope remains lit. They are unarmed heroes who are always present in the front lines of rescue; one day the battlefield is the Shahid Rajaee Port of Bandar Abbas and the next day it is the rubble of residential houses that were attacked by the Zionist regime, they do not recognize any obstacles in this way. During the 12 days of the Zionist regime's aggression, the Red Crescent Society, with 8,500 rescuers, stood up and stood up to defend the homeland and save fellow countrymen, day and night, even though attacking rescuers is contrary to international principles and treaties and is a war crime. It was Monday, June 15, when the news came that the Zionist regime had attacked a Red Crescent ambulance and two rescuers were martyred while on duty, "Mojtaba Maleki" was one of these martyrs. They saw me as a rescuer; but they refused Hossein Nikbakht is one of the rescuers who was with martyr Maleki on the day of the incident. He said in an interview with ISNA: I joined the Red Crescent Society in 2008 and after completing various training courses, I participated in various operations such as the flood in Imamzadeh Davoud with the rank of Rescuer 3, and I am on daily shift at the rescue and relief base on the Tehran-North Freeway. Referring to the Zionist regime's attacks on our country, he added: Since it was a few-day Eid al-Ghadir holiday, I had traveled to the north of the country with my family when one of my colleagues called at 6:30 in the morning and informed me of the start of the attacks, so I quickly returned to Tehran. I didn’t know exactly what I was going to face, but I got to the base and started the search and rescue operation with other rescuers. I participated in various operations all over Tehran for four days, day and night. During these days, I saw things that I couldn’t even imagine, but I became a rescuer to be of use to my country in such days, so I had no fear in my heart and continued my work with trust in God. Even the debris of war is different The Red Crescent Society’s rescuers have always been sent to different parts of the country to provide relief during floods and earthquakes, but this time the situation is different. This time, this operation is a war, an imposed war, and the debris is the debris of the houses of our compatriots where women and children lived. Removing debris in these areas is very difficult because even the debris of war is different from the debris of an earthquake. He says about the day of the attack on the ambulance: It was Monday morning when I and a few rescuers, including Mojtaba, took a souvenir photo and talked about providing relief and martyrdom, and joked. None of us had seen war and had no idea, and we were going through the hardest days of our lives. Among all the incidents, the war was the hardest for us, as we saw the rubble and destroyed residential houses from close up, pulled women and children of our compatriots out of the rubble, and hoped that we might save lives. Nikbakht continues: That evening, west Tehran was attacked again, and we were sent to the area for an operation. We had an ambulance and a rescue vehicle. I was supposed to be sent with Mojtaba in an ambulance, but the plan changed and three other people went to the west of the capital in an ambulance, and I took myself to the scene in the rescue vehicle. He pointed out that this was an attack on a military center; He continues: One of the rescuers named "Behnam Hazratifard" went to assess the area, and a few minutes later a drone appeared above the rescuers, apparently intending to identify them, and then the first explosion occurred. We all fell to the ground because the blast wave was so strong and threw us. A few of the children, like me, had blood on their hands and feet, but we were still looking for each other until the second explosion occurred. My friend was martyred This rescuer states: A few minutes after the second explosion, I came to my senses and saw that I was injured; but I stopped and looked for my other colleagues again and found almost everyone except Behnam and Mojtaba. I went to my cars, which were parked a little further away, but our ambulance was completely burned and nothing was left of it. In the Gaza war, I had seen the Zionist regime even attack aid workers, but I couldn't believe it until I saw that the ambulance was completely destroyed. A few minutes later, Behnam, covered in blood, came towards us; but there was no sign of Mojtaba. Nikbakht says: At that moment, we were confused by what had happened, but we had to continue our work. We were reassessing the area and hoping to find Mojtaba. About an hour later, I saw several military forces carrying a body and taking it away. A few minutes later, they brought another body that was covered in their clothes. We realized that Mojtaba Maleki, our good friend who had been married for almost two years and had become a groom, had been martyred along with another aid worker who was present at the scene from another area, named "Amir Hossein Jamshidpour," and those two bodies were the bodies of our forces that were taken away from the scene. Our entire team was in a very bad state, so they didn't let us face the bodies, but then I heard that Mojtaba had been hit in the head and chest. Our colleagues were martyred in violation of all international laws. He added that these rescuers were all wearing special and distinctive clothes and that the ambulance had very specific markings: I'm sure the drone that first identified us realized that we were rescuers, and our vehicle was also clearly marked as an ambulance, but they still attacked us and martyred our colleagues in violation of all international laws. Unfortunately, this is not the first time this fake regime has done this, but I don't know why no one is doing anything to them. Don't they know that the rescuers are only coming to help and don't have any weapons in their hands? According to this aid worker, such barbaric actions of the Zionist regime do not instill any fear in our hearts, but rather make us more determined to walk on this path to witness the destruction of this fake regime. Although, according to the Secretary General of the Red Crescent Society, this 12-day war was as difficult as 12 years for the aid workers, it is hoped that no more aid workers will be sent except for floods and earthquakes. In this brutal war, 4 aid workers were martyred and more than 30 people were injured. End of message

لباس سرخ و سفید برتن دارند و هدفی جز کمک به دیگران ندارند؛ در دل آتش و آوار ایستادند و خدمت کردند؛ جان دادند تا جانی را نجات دهند. آنها قهرمانان گمنام و بی ادعای این سرزمین‌اند که میدان را خالی نکردند و به قیمت جان برای یک نام ایستادند؛ ایران به گزارش ایسنا، اکثریت آنها جوان هستند و جنگی را به چشم های خودشان ندیده اند، نمی دانند قرار است با چه چیزی مواجه شوند و شاید ندانند که این عملیات، سخت ترین عملیات زندگی شان است اما باز هم داوطلب می شوند و قدم در راهی می گذارند که ناآشناتر از هر مسیر دیگری است. این جوانان داوطلب، همان امدادگران جمعیت هلال‌احمر هستند که اکثر آنها به معنای واقعی کلمه تنها داوطلبند و حقوق و دستمزدی دریافت نمی کنند و به حق در این جنگ تحمیلی ۱۲ روزه جلوه‌ای از فداکاری، رشادت و ایثار را به نمایش گذاشتند. امدادگران جمعیت هلال احمر کشورمان، در تمام بحران ها از سیل و زلزله گرفته تا جنگ، اولین گروه نیروهای امدادی هستند که داوطلبانه برای کمک به هموطنان خود را به دل آتش و دود و آوار می زنند؛ در این مسیر حتی جانشان را ایثار می کنند تا چراغ امید روشن بماند. آنها قهرمانان بی‌سلاحی هستند که همواره در صف و خط مقدم امداد حضور دارند؛  میدان عمل یک روز بندر شهید رجایی بندرعباس است و روز دیگر آوارهای خانه های مسکونی است که مورد حمله رژیم صهیونیستی قرار گرفته بود، در این راه هیچ مانع نمی شناسند. جمعیت هلال احمر طی ۱۲ روز تجاوز رژیم صهیونی، با ۸۵۰۰ امدادگر همدلانه و به صورت شبانه روزی با قامت ایستاده پای دفاع از وطن و نجات هموطنان ایستاد و شهید داد با آنکه حمله به امدادگران مغایر اصول و معاهدات بین المللی و یک جنایت جنگی است. دوشنبه ۲۵ خرداد ماه بود که خبر رسید رژیم صهیونیستی به آمبولانس هلال احمر حمله کرده و دو تن از امدادگران حین خدمت به شهادت رسیدند، «مجتبی ملکی» یکی از این شهدا بود. دیدند امدادگریم‌؛ اما باز زدند  حسین نیک بخت یکی از امدادگرانی است که در روز حادثه همراه شهید ملکی بود. او در گفت‌وگویی با ایسنا می‌گوید: از سال ۱۳۸۷ وارد جمعیت هلال احمر شدم و پس از گذراندن دوره‌های آموزشی مختلف با درجه نجاتگر ۳ در عملیات‌های مختلفی مثل سیل امامزاده داوود و غیره شرکت کردم و روزانه در پایگاه امداد و نجات آزادراه تهران-شمال شیفت هستم. وی با اشاره به حملات رژیم صهیونیستی به کشورمان، می‌افزاید: چون تعطیلات چند روزه عید غدیر بود به همراه خانواده‌ام به شمال کشور سفر کرده بودم که ساعت ۶ و نیم صبح یکی از همکارانم تماس گرفت و از شروع حملات خبر داد، من هم سریعا به تهران بازگشتم. نمی دانستم دقیقا با چه چیزی قرار است مواجه شوم اما  خودم را به پایگاه رساندم و عملیات جستجو و نجات را با سایر امدادگران آغاز کردم. چهار روز به صورت شبانه روزی در عملیات های مختلف در سراسر تهران شرکت کردم. در این روزها چیزهایی دیدم که حتی در تصورم نیز نمی گنجید اما امدادگر شدم تا در چنین روزهایی به درد کشورم بخورم، به همین دلیل ترسی بر دل نداشتم و با توکل به خدا کارم را ادامه می دادم. حتی آوار جنگ هم فرق دارد امدادگران جمعیت هلال احمر همیشه برای امدادرسانی در سیل و زلزله به مناطق مختلف کشور اعزام شده اند اما این بار جریان فرق دارد این بار این عملیات جنگ است، جنگی است تحمیلی و آوار، آوار خانه های مسکونی هموطنان است که زن و بچه ها در آن زندگی می کردند. آواربرداری در این علمیات ها بسیار سخت است زیرا حتی آوار جنگ با آوار زلزله فرق دارد. درباره روز حادثه حمله به آمبولانس می‌گوید: دوشنبه صبح بود که من و چند امدادگر که مجتبی هم بین آنها بود، عکس یادگاری گرفتیم و درباره امدادرسانی و شهادت صحبت کردیم و شوخی. هیچکدام مان جنگ ندیده بودیم و تصوری نداشتیم و سخت ترین روزهای زندگیمان را می گذراندیم. در میان همه حوادث ، جنگ برای ما از همه سخت تر بود که از نزدیک آوارها و خانه های مسکونی تخریب شده جنگ را می دیدیم، زنان و کودکان هموطن خود را از بین آوارها بیرون می آوردیم و امید داشتیم تا شاید جانی نجات دهیم. نیک بخت ادامه می‌دهد: عصر همان روز بود که مجددا به غرب تهران حمله شد و ما برای عملیات به منطقه اعزام شدیم. ما یک خودروی آمبولانس و یک خودروی نجات داشتیم. قرار بود من با مجتبی با آمبولانس اعزام شوم اما برنامه عوض شد و سه نفر دیگر با آمبولانس به غرب پایتخت رفتند و من با خودروی نجات خودم را به محل رساندم. وی با اشاره به اینکه این حمله به یک مرکز نظامی بود؛  ادامه می‌دهد: یکی از امدادگران به نام «بهنام حضرتی فرد» برای ارزیابی منطقه وارد عمل شده که دقایقی بعد اول یک پهپاد بالای سر امدادگران ظاهر شده که به نظر می رسد قصد شناسایی داشته و بعد از آن هم اتفجار اول رخ داد. همه روی زمین افتادیم چون موج انفجار خیلی شدید بود و ما را پرت کرد. چند تا از بچه ها مثل خودم دست و پاهایم نیز خونی شد اما باز هم به دنبال یکدیگر بودیم تا اینکه انفجار دوم رخ داد. رفیقم شهید شد این امدادگر اظهار می‌کند: دقایقی بعد از انفجار دوم به خودم آمدم و دیدم زخمی شده‌ام؛ اما ایستادم و دوباره دنبال سایر همکارانم گشتم و تقریبا همه به جز بهنام و مجتبی را پیدا کردم. سراغ خودروهای من که کمی آنطرف تر پارک شده بودند رفتم، خودروی آمبولانسمان کاملا سوخته بود و چیزی از آن نمانده بود. در جنگ غزه دیده بودم این رژیم صهیونیستی حتی به امدادگران نیز حمله می کند اما باورم نمی شد تا اینکه دیدم آمبولانس کاملا از بین رفته است، دقایقی بعد بهنام که خونی شده بود به سمت ما آمد؛ اما خبری از مجتبی نشد. نیک بخت می‌گوید: در آن لحظات ما از اتفاقی که افتاده ، گیج بودیم اما باید کارمان را ادامه می دادیم، در حال ارزیابی مجدد منطقه بودیم و امیدواریم مجتبی را پیدا کنیم که حدود یک ساعت بعد دیدیدم چند نیروی نظامی یک پیکر روی دست گرفته اند و می برند، دقایقی بعد هم یک پیکر دیگری را آوردند که روی شان پوشیده بود، متوجه شدیم مجتبی ملکی دوست خوبمان که تقریبا دو سالی بود که ازدواج کرده بود و داماد شده بود؛ به همراه یک امدادگر دیگر که از منطقه ای دیگر در محل حادثه حضور داشت به نام «امیرحسین جمشیدپور» به شهادت رسیده‌اند و آن دو پیکر ، پیکر نیروهای ما بود که از محل بردند. حال کل تیم ما به شدت بد بود به همین دلیل اجازه رویارویی ما با پیکرها را ندادند اما بعد شنیدم که مجتبی از سر و قفسه سینه اش ترکش خورده است. همکاران ما را با زیرپا گذاشتن تمام قوانین بین‌المللی به شهادت رساندند وی درباره اینکه این امدادگران همگی لباس مخصوص و مشخص به تن داشتند و خودروی آمبولانس نیز کاملا علائم خاص داشت، می افزاید: من مطمئنم پهپادی که اول ما را شناسایی کرد متوجه امدادگر بودنمان شد، همچنین خودروی ما نیز کاملا مشخص بود که آمبولانس بود، اما باز هم به ما حمله کردند و همکاران ما را با زیرپا گذاشتن تمام قوانین بین‌المللی به شهادت رساندند و متاسفانه این اولین باری نیست که این رژیم جعلی دست به این اقدام می زند اما نمی دانم چرا کسی با آنها هیچ برخوردی نمی کند. مگر  نمی دانند که امدادگران فقط برای کمک می آیند و هیچ اسلحه ای در دست ندارد؟ به گفته این امدادگر، اینگونه اقدامات وحشیانه رژیم صهیونیستی هیچ ترسی بر دل ما نمی اندازد بلکه باعث می شود مصمم تر در این راه قدم برداریم تا شاهد نابودی این رژیم جعلی باشیم. اگرچه به گفته دبیر کل جمعیت هلال احمر، این جنگ ۱۲ روزه به اندازه ۱۲ سال سخت برای امدادگران تجربه بود ولی امید است دیگر هیچ امدادگری جز برای سیل و زلزله اعزام نشود. در این جنگ تحمیلی ۴ امدادگر شهید و بیش از ۳۰ تن مجروح شدند. انتهای پیام

Tehran - IRNA - "Mojtaba Maleki" is one of those heroes who has not seen war, but was prepared for difficult days. He learned to rescue since he was a teenager and remained faithful to it until the moment when, while providing relief, an enemy missile targeted the Red Crescent ambulance and stopped his heart from beating. This report is a story of the life, desire, and martyrdom of a rescuer who gave his life for humanity. The sound of the siren still rings in the ears. The smell of smoke, rubble, and anxiety has not been erased from the memory of the streets. In Tehran, in the days when its sky was insecure and its hearts were worried, silent heroes came to the field; unarmed, but powerful; not for war, but for rescue. The shadow of the missiles still hangs over the memories. The streets that were once full of life, turned into scenes of destruction and screams in a matter of minutes. Women who hugged their children, men who cleared away the rubble with their bare hands, and rescuers who, dressed in red crescents, searched for signs of life through the dirt and blood. In the heart of these terrible days, there are names that went silent but became a cry; a cry of sacrifice, a cry of devotion. One of these names is "Mojtaba Maleki"; a young man from the generation of the seventies, who dedicated his life to saving the lives of others and whose death itself became a deeper meaning of life. He was neither a military commander, nor a well-known face in the media; but with a heart full of faith, he set off on missions every day that sometimes smelled of smoke, sometimes of tears, and finally, of blood. An unassuming rescuer who had learned from a young age how to hold hands, not fists, and how to stand in the middle of an incident, not to run away. His last mission was a mission like always; Helping the wounded, rescuing the injured, alleviating the pain of people trapped under the rubble of fear and missiles. But this time, the enemy was waiting; ruthlessly and deliberately, he targeted ambulances, and took the lives of the most defenseless. "Mojtabi" left, with the same familiar smile that was recorded in the last photo, next to his comrades. He left, but his story remained; a story of people who came without fuss, gave their lives, so that the name of Iran would remain, so that the tradition of humanity would remain. His wish was to be martyred and he always prayed in his prayers that he would be a martyr, and in the end, he achieved his great wish. The best description for them is unknown heroes; rescuers who wear the sacred garment of humanitarianism and go into the heart of fire and rubble to serve; they give their lives to save lives. The unknown and unclaimed heroes of this land stood for the name of Iran at the cost of their lives during the sacred 12-day defense of the homeland. According to the Red Crescent Society, it was Monday, June 16, when news arrived that the Zionist regime had attacked a Red Crescent ambulance and two rescue workers were martyred while on duty. "Mojtaba Maleki" was one of these martyrs. None of us had seen war, but we were fully prepared. Hossein Nikbakht is Mojtaba's friend and colleague who were together that Monday in the breathtaking rescue and relief operation in Tehran: We took pictures and talked about providing relief and martyrdom, and joking. None of us had seen war and had no idea. That is why we were going through the most difficult days of our lives. Among all the incidents, the war was the most difficult for us, as we saw the rubble and destroyed residential houses from close quarters, pulled our fellow countrymen's women and children out of the rubble, and hoped that we might save lives. That evening, west Tehran was attacked again, and we were sent to the area for the operation. We had an ambulance and a rescue vehicle. I was supposed to be sent with Mojtaba in an ambulance, but the plan changed and three other people went to the west of the capital in an ambulance, and I took myself to the scene in my rescue vehicle. This rescuer explains that they had gone into action to assess the area when the first explosion occurred with a very strong wave; Tara had come to her senses when another explosion occurred and her friend was martyred: A few minutes after the second explosion, I came to my senses and saw that I was injured; but I stopped and looked for my other colleagues again and found almost everyone except Behnam and Mojtaba. I went to our cars, which were parked a little further away, our ambulance was completely burned and nothing was left of it. During the Gaza war, I had seen the Zionist regime even attack rescue workers, but I could not believe it until I saw that the ambulance was completely destroyed. A few minutes later, Behnam, covered in blood, came towards us; but there was no news of Mojtaba. We were hoping to find Mojtaba, but about an hour later I saw several military personnel carrying a body, and a few minutes later they brought another body that was covered in a blanket. We realized that Mojtaba Maleki, our good friend who had been married for almost two or three years, had been martyred along with another aid worker named "Amir Hossein Jamshidpour." Those two bodies were the bodies of our forces who were taken from the scene. The entire team was in a very bad state, so they did not allow us to face the bodies, but then I heard that Mojtaba had suffered a gunshot wound to the head and chest. He had been seeking to complete the Red Crescent courses since he was a teenager. It had not been more than a few years since they started living together. They had imagined thousands of dreams for their future. His grieving wife says of Mojtaba's interest in volunteer work and helping others since his teenage years: Mojtaba decided to complete the Red Crescent courses since he was a teenager. As she herself said, when she was young and standing in line at the bakery to buy bread, an old woman suffered a cardiac arrest in front of her eyes. Since no one had the knowledge to save the lives of people in that critical situation, the old man lost his life. This painful incident prompted Mojtaba to go to learn the Red Crescent courses and receive the degree of sacrifice, which is the highest degree of Red Crescent training. Her wish was martyrdom. On the morning of June 16, 2018, Mojtaba Maleki set off on a mission like all the previous days; but her farewell that day was different from all the previous days. The young woman says about this: Almost 3 years had passed since Mojtaba and I were married. His wish was martyrdom and he always prayed in his qunut prayers that he would become a martyr, and in the end, he achieved his great wish. From the day the Israeli attack on our beloved Iran began, stress and anxiety came over me. I knew what goal my husband was pursuing, and that was why I was stressed. Because Mojtaba, during the promise of Sadeq II, said that we must raze Israel to the ground. He said that we must destroy global oppression and he believed that we had the power to do so. The last phone conversation of the wife of martyr Maleki regarding this incident and his martyrdom, she said: It was noon when I realized that Israel was going to attack several areas in Tehran, including the Iranian Broadcasting Corporation and Chitgar. I called my wife several times since morning and asked her to take care of herself. The wife of martyr Maleki continues with anger: The last time I called her was around 5:30 in the evening. It was clear that she was very busy. I emphasized to her once again to take care of herself. She said that we are ready and not to worry; whatever God wills, it will happen. I said goodbye to her but I did not know that I would not hear her voice again. I am a nurse and that day when my shift ended, I called my wife but someone else answered. The person who answered said that enemy missiles had attacked an area in Tehran and that they had conducted an operation. My wife and three ambulances were on their way to the location to provide relief. Apparently, the enemy was lying in wait for the rescue vehicles to arrive. Then, they directed the drone over the rescue vehicles and targeted them; defenseless and unarmed people who had gone to save the lives of their fellow villagers. The last selfie that remained is Hazrat Fard, one of the rescuers at the scene of the war, who was there when his colleagues were martyred and was himself injured. The depth of his voice shows that even remembering that moment is difficult for him. That moment will never be erased from this rescuer's mind. A moment full of passion and terrifying seconds as lives were lost one by one: I didn't understand what happened. I was all focused on finding Mehdi and Mojtaba, and we were so caught up in this story that we got away from the ambulance. At that moment, the ambulance hit us and we lost Mojtaba too. I was also caught in the blast wave. When I came to, I realized that my colleague was taking me to the ambulance to take me away from there. I immediately screamed and resisted. I wanted to go back to my colleagues. But they didn't let me. My ears couldn't hear anything. I felt bad. But I wanted to stay with the children. To go to Mojtaba. But they didn't let me and forcibly threw me into the ambulance and took me away. But all my thoughts were with the children. I still can't believe that my comrades are no more. Mojtaba had been saying from day one that, given the critical situation that had arisen, we must always stay with the people. All of us rescuers go on missions with love and our focus is on serving the people, but every time we went on missions to war scenes, we hugged each other, took souvenir photos, and said goodbye to each other, because martyrdom might be our last mission. From patience and tolerance to dignity Mojtaba was born on February 17, 1974; It was one day before the birth of Imam Hassan Mujtaba, and that is why we named him Mujtaba. Martyr Maleki's father says: He possessed the distinctive qualities of the blessed name of the second Imam of the Shiites. From patience and tolerance to exemplary dignity and calmness. It didn't matter what the crisis was. From a family challenge to relief and rescue operations; Mojtaba had a personality that always tried to resolve issues calmly and logically and make everyone happy in the end. Mojtaba had learned "kindness, humanity, and love for Iran" at home. Martyr Maleki's father says: He became a Red Crescent member around 2011, the same years we went to Natanz. His interest in these matters also goes back to his brother Mustafa's temporary presence in Red Crescent work. Of course, Mojtaba Maleki's father also cited the bakery queue incident and the main spark for learning first aid and joining the Red Crescent as the main motivation for his martyred son: He had a degree in electronics and was active in mobile phone repairs and installing CCTV cameras, but his main job was relief and rescue in the Red Crescent. In general, we had raised the children at home to help people at all times; even to the extent of pushing people's cars. Mojtaba had learned altruism, philanthropy, and love for Iran at home, and he sacrificed his life in the process. Now, Mojtaba's name is no longer just in reports and the names of martyrs; it is in the hearts of rescue workers who remember him with every siren; it is in the heart of a nurse who still sometimes calls her husband's phone, maybe she will hear a voice. It is in the eyes of a father who, when someone asks about "patience," smiles without saying a word and stares at his son's photo frame. Mojtaba Maleki achieved his dream; not with a gun, not with a slogan, but with a stretcher in his hand and a heart full of people's love. He was one of thousands of unassuming faces of this land who, with their sacrifice, rewrote the meaning of the homeland. Now, his name is not only engraved on a stone in the Martyrs' Garden, but in the history of this land; where they should write: "Here, a man gave his life to save humanity." According to IRNA, on the morning of Friday, June 13, with the beginning of the Zionist regime's terrorist attack on Tehran and a number of Iranian cities, a number of military commanders, scientists and civilians were martyred, and thus the imposed war began. According to the official announcement, Major General Mohammad Bagheri, Chief of Staff of the Armed Forces, Major General Hossein Salami, Commander-in-Chief of the Islamic Revolutionary Guard Corps, Major General Amir Ali Hajizadeh, Commander of the IRGC Aerospace Force, Major General Gholam Ali Rashid, Commander of the Khatam al-Anbia Central Headquarters, Brigadier General Kazemi, Head of the IRGC Intelligence Organization, Brigadier General Ali Shadmani, Brigadier General Mohammad Saeed Izadi, Brigadier General Davoud Sheikhian, Commander of the IRGC Aerospace Force Air Defense Force, Mohammad Mehdi Tehranchi, Fereydoun Abbasi, Seyyed Amir Hossein Faqehi, Abdolhamid Minouchehr, Mohammad Reza Zolfaghari and Motlabizadeh (nuclear scientists) were among the prominent figures who were martyred in the Zionist regime's crime against our country. The United States also attacked the three nuclear facilities of Fordow, Natanz, and Isfahan on Sunday morning (July 2). After 12 days of the enemy's aggression against our country and the crushing responses of the Iranian armed forces to its evils, the Zionist regime was forced to accept a ceasefire on Tuesday morning (July 22).

تهران- ایرنا- «مجتبی ملکی» از آن دست قهرمانانی است که جنگ را ندیده، اما برای روزهای سخت آماده بود. او از نوجوانی نجات را آموخته و به آن وفادار مانده بود تا لحظه‌ای که در حین امدادرسانی، موشک دشمن آمبولانس هلال‌احمر را هدف گرفت و قلب او را از تپش بازداشت. این گزارش، روایتی‌ست از زندگی، آرزو و شهادت امدادگری که برای انسانیت جان داد. صدای آژیر هنوز در گوش‌ها می‌پیچد. بوی دود، آوار و اضطراب از حافظه‌ خیابان‌ها پاک نشده. تهران، در روزهایی که آسمانش ناامن و دل‌هایش نگران بود، قهرمانانی خاموش به میدان آمدند؛ بی‌سلاح، اما پرتوان؛ نه برای جنگ، بلکه برای نجات. سایه‌ موشک‌ها هنوز روی خاطره‌هاست. خیابان‌هایی که روزی پر از زندگی بودند، در عرض چند دقیقه به صحنه‌هایی از ویرانی و فریاد بدل شدند. زنانی که کودکانشان را در آغوش فشردند، مردانی که با دست‌های خالی آوار را کنار زدند، و امدادگرانی که با لباس سرخ هلال، از میان خاک و خون، به دنبال نشانی از زندگی می‌گشتند. در دل این روزهای سهمگین، نام‌هایی هستند که در سکوت رفتند اما فریاد شدند؛ فریاد ایثار، فریاد فداکاری. یکی از همین نام‌ها، «مجتبی ملکی» است؛ جوانی از نسل دهه هفتاد، که زندگی‌اش را وقف نجات جان دیگران کرده بود و مرگش، خود معنای عمیق‌تری از زیستن شد. او نه فرمانده نظامی بود، نه چهره‌ای شناخته‌شده در قاب رسانه‌ها؛ اما با قلبی سرشار از ایمان، هر روز راهی مأموریت‌هایی می‌شد که گاهی بوی دود داشت، گاهی طعم اشک، و سرانجام، بوی خون. امدادگری بی‌ادعا که از نوجوانی آموخته بود چگونه دست بگیرد، نه مشت، و چگونه در دل حادثه بایستد، نه فرار کند. آخرین مأموریت او، مأموریتی بود مانند همیشه؛ کمک به مجروحان، نجات مصدومان، کاستن از درد مردمی که زیر آوار ترس و موشک مانده بودند. اما این‌بار، دشمن منتظر بود؛ بی‌رحمانه و آگاهانه، آمبولانس‌ها را نشانه گرفت، و جان بی‌دفاع‌ترین‌ها را گرفت. «مجتبی» رفت، با همان لبخند آشنایی که در آخرین عکس، در کنار رفقایش ثبت شد. رفت، اما قصه‌اش ماند؛ قصه‌ای از انسان‌هایی که بدون هیاهو آمدند، جان دادند، تا بماند نام ایران، تا بماند رسم انسانیت. آرزویش شهادت بود و همیشه در قنوت نمازهایش، دعا می‌کرد که شهید شود و در آخر هم به آرزوی بزرگش رسید. قهرمانان گمنام بهترین توصیف است برایشان؛ امدادگرانی که لباس مقدس انسان‌دوستی به تن می‌کنند و به دل آتش و آوار می زنند تا خدمت کنند؛ جان می دهند تا جانی نجات دهند. قهرمانان گمنام و بی ادعای این سرزمین در طول دفاع ۱۲روزه مقدس از مام وطن، به قیمت جان برای نام ایران ایستادند. به گزارش جمعیت هلال احمر دوشنبه ۲۶خرداد ماه بود که خبر رسید رژیم صهیونیستی به آمبولانس هلال احمر حمله کرده و دو تن از امدادگران حین خدمت به شهادت رسیدند، «مجتبی ملکی» یکی از این شهدا بود. هیچکدام مان جنگ ندیده بودیم اما کاملا آماده بودیم حسین نیک بخت رفیق و همکار مجتبی است که آن دوشنبه در عملیات نفس گیر امداد و نجات در تهران کنار هم بودند: عکس گرفتیم و درباره امدادرسانی و شهادت صحبت کردیم و شوخی. هیچکدام مان جنگ ندیده بودیم و تصوری نداشتیم. برای همین، سخت‌ترین روزهای زندگیمان را می‌گذراندیم. در میان همه حوادث، جنگ برای ما از همه سخت تر بود که از نزدیک آوارها و خانه‌های مسکونی تخریب شده جنگ را میدیدیم، زنان و کودکان هموطن خود را از بین آوارها بیرونمی آوردیم و امید داشتیم تا شاید جانی نجات دهیم. عصر همان روز بود که مجددا به غرب تهران حمله شد و ما برای عملیات به منطقه اعزام شدیم. یک خودروی آمبولانس و یک خودروی نجات داشتیم. قرار بود من با مجتبی با آمبولانس اعزام شوم اما برنامه عوض شد و سه نفر دیگر با آمبولانس به غرب پایتخت رفتند و من با خودروی نجات خودم را به محل رساندم. این امدادگر تعریف می‌کند که برای ارزیابی منطقه وارد عمل شده بودند که انفجار اول با موج به شدت زیاد رخ داد؛ تاره به خودشان آمده بودند که باز هم انفجار و رفیقش شهید شد: دقایقی بعد از انفجار دوم به خودم آمدم و دیدم زخمی‌شده‌ام؛ اما ایستادم و دوباره دنبال سایر همکارانم گشتم و تقریبا همه به جز بهنام و مجتبی را پیدا کردم. سراغ خودروهای خودمان که کمی آنطرف تر پارک شده بودند رفتم، خودروی آمبولانسمان کاملا سوخته و چیزی از آن نمانده بود. در جنگ غزه دیده بودم که رژیم صهیونیستی حتی به امدادگران نیز حمله می‌کند اما باورم نمی‌شد تا اینکه دیدم آمبولانس کاملا از بین رفته است، دقایقی بعد بهنام که خونی شده بود به سمت ما آمد؛ اما خبری از مجتبی نشد. امیدوار بودیم، مجتبی را پیدا کنیم که حدود یک ساعت بعد دیدیدم چند نیروی نظامی یک پیکر رویدست گرفته‌اند و می‌برند، دقایقی بعد هم یک پیکر دیگری را آوردند که روی شان پوشیده بود، متوجه شدیم مجتبی ملکی، دوست خوبمان که تقریبا دو سه سالی از ازدواجش می‌گذشت، به همراه یک امدادگر دیگر به نام «امیرحسین جمشیدپور» به شهادت رسیده‌اند. آن دو پیکر، پیکر نیروهای ما بود که از محل بردند. حال کل اعضای تیم به شدت بد بود به همیندلیل اجازه رویارویی ما با پیکرها را ندادند اما بعد شنیدمکه مجتبی از سر و قفسه سینه‌اش ترکش خورده است. از نوجوانی دنبال گذراندن دوره‌های هلال‌احمر بود چند سال از شروع زندگی مشترکشان بیشتر نمی‌گذشت. هزاران آرزو برای آینده‌شان تصویرسازی کرده بودند. همسر داغدارش از علاقه مجتبی به کارهای داوطلبانه و کمک به دیگران از دوران نوجوانی‌اش می‌گوید: مجتبی از دوران نوجوانی تصمیم به گذراندن دوره‌های هلال‌احمر گرفت. آنطور که خودش می‌گفت، زمانی که کم سن و سال بود و برای خرید نان در صف نانوایی ایستاده بود، مقابل چشمانش پیرمری دچار ایست قلبی شد. چون هیچ کس دانشی برای نجات جان افراد در آن موقعیت حساس را نداشت، پیرمرد جانش را از دست داد. این اتفاق دردناک موجب شد تا مجتبی به سراغ یادگیری دوره‌های هلال‌احمر برود و درجه ایثار بگیرد یعنی بالاترین درجه آموزش هلال‌احمر. آرزویش شهادت بود مجتبی ملکی، صبح روز ۲۶ خرداد ماه مانند همه روزهای قبل راهی ماموریت شد؛ اما خداحافظی آن روز او با تمام روزهای قبل تفاوت داشت. زن جوان در این باره می‌گوید: قریب به ۳ سال ازازدواج من و مجتبی می‌گذشت. او آرزویش شهادت بود و همیشه در قنوت نمازهایش، دعا می‌کرد که شهید شود و در آخر هم به آرزوی بزرگش رسید. از روزی که حمله اسرائیل به ایران عزیزمان شروع شد، استرس و دلهره به جانم افتاد. می دانستم همسرم چه هدفی را دنبال می‌کند و به همین دلیل استرس به جانم افتاده بود. چون مجتبی هنگام وعده صادق دو، می‌گفت ما باید اسرائیل را با خاک یکسان کنیم. او می‌گفت ما باید ظلم جهانی را نابود کنیم و معقتد بود که توانش را داریم. آخرین مکالمه تلفنی همسر شهید ملکی هم در خصوص این حادثه و شهادت وی، گفت: ظهر بود که متوجه شدم قرار است اسرائیل به چند منطقه در تهران از جمله صدا و سیما، چیتگر حمله کند. از صبح چندین بار با همسرم تماس گرفتم و از او خواستم مراقب خودش باشد. همسر شهید ملکی با بغض ادامه می دهد: آخرین باری که با او تماس گرفتم حدود ساعت ۵ و نیم عصر بود. معلوم بود که سرش خیلی شلوغ است. بار دیگر به او تاکید کردم که مراقب خودش باشد. گفت آماده باش هستیم و نگران نباشم؛ خواست خدا هرچه باشد همان می‌شود. با او خداحافظی کردم اما نمی‌دانستم که دیگر صدایش را نخواهم شنید. من پرستار هستم و آن روز وقتی شیفتم تمام شد با همسرم تماس گرفتم اما فرد دیگری جواب داد. فردی که پاسخ داد گفت، موشک دشمن به منطقه‌ای در تهران حمله کرده و عملیات داشته‌اند. همسرم و ۳ آمبولانس برای امدادرسانی راهی محل مورد نظر شده بودند. ظاهرا دشمن، به کمین نشسته و منتظر نشسته تا خودروهای امداد برسد. سپس پهباد را بالای سر ماشین‌های امداد هدایت کرده و خودروهای امداد را هدف قرار داده؛ انسان‌های بی دفاع و بی سلاحی که برای نجات جان همطونان خود رفته بودند. آخرین سلفی که ماندگار شد حضرتی فرد، یکی از امدادگران صحنه جنگ است که در لحظه شهادت همکارانش، آنجا حضور داشت و خودش نیز مجروح شد. سنگینی صدایش نشان می‌دهد که حتی یادآوری آن لحظه هم برایش سخت است. آن لحظه هیچگاه از ذهن این امدادگر پاک نخواهد شد. لحظه‌ای پر التهاب و ثانیه‌های وحشتناکی که جان‌ها یکی یکی تمام شد: اصلا نفهمیدم چه شد. تمام حواسم به این بود که بتوانم مهدی و مجتبی را پیدا کنیم و درگیر این ماجرا بودیم که از آمبولانس دور شدیم. مان لحظه آمبولانس ما را زدند و مجتبی را هم از دست دادیم. خود من را هم موج انفجار گرفت. وقتی به خودم آمدم متوجه شدم همکارم مرا به سمت آمبولانس می‌برد تا از آنجا دورم کند. بلافاصله فریاد زدم و مقاومت کردم. می خواستم پیش همکارانم برگردم. ولی آنها به من اجازه ندادند. گوش هایم چیزی نمی‌شنید. حالم بد بود. ولی دوست داشتم پیش بچه‌ها بمانم. به سراغ مجتبی بروم. اما آنها اجازه ندادند و مرا به زور به داخل آمبولانس انداختند و بردند. ولی تمام فکرم پیش بچه‌ها بود. هنوز هم باورم نمی‌شود که رفقایم دیگر نیستند. مجتبی از روز اول می‌گفت، با توجه به شرایط بحرانی که پیش آمده باید همیشه درکنار مردم بمانیم. همه ما امدادگران با عشق راهی ماموریت می‌شویم و نگاهمان خدمت به مردم است اما هربار که راهی ماموریت در صحنه‌های جنگ می‌شدیم، یکدیگر را بغل می‌کردیم، عکس یادگاری می‌گرفتیم و با هم خداحافظی می‌کردیم، چون شاید شهادت آخرین ماموریت ما باشد. از صبر و بردباری تا کرامت مجتبی ۲۷ بهمن سال ۷۳ به دنیا آمد؛ یک روز مانده بود به ولادت امام حسن مجتبی و به همین دلیل نامش را مجتبی گذاشتیم. پدر شهید ملکی می‌گوید:صفات بارز نام مبارک امام دوم شیعیان را دارا بود. از صبر و بردباری تا کرامت و آرامش مثال زدنی. فرقی نمی‌کرد بحران چه باشد. از یک چالش خانوادگی گرفته تا عملیات های امداد و نجات؛ مجتبی شخصیتی داشت که همیشه سعی می‌کرد مسائل را با آرامش و منطق حل و فصل کند و همه در نهایت راضی باشند. مجتبی «نوع دوستی، مردم داری و حب ایران» را در خانه یاد گرفته بود پدر شهید ملکی می‌گوید: همان سال‌هایی که نطنز رفتیم حوالی سال ۹۰ به بعد هلال‌احمری شد. علاقه‌اش هم به این امور برمی‌گردد به حضور موقت برادرش مصطفی در کارهای هلال‌احمری. البته پدر مجتبی ملکی هم ماجرای صف نانوایی و جرقه اصلی یادگیری کمک‌های اولیه و ورود به هلال‌احمر را به عنوان اصلی‌ترین انگیزه پسر شهیدش عنوان کرد :لیسانس الکترونیک داشت و در تعمیرات موبایل و نصب دوربین مدار بسته فعال بود اما کار اصلی‌اش، امداد و نجات در هلال‌احمر بود. به طور کلی ما در خانه بچه‌ها را طوری بار آورده بودیم که در همه حال به مردم کمک کنند؛ حتی به اندازه هل دادن ماشین مردم. مجتبی نوع دوستی، مردم داری و حب ایران را در خانه یاد گرفته بود و در همین راه هم جانش را فدا کرد. حالا دیگر نام مجتبی، فقط در گزارش‌ها و اسامی شهدا نیست؛ در دل‌های امدادگرانی‌ست که با هر آژیر، یاد او را زنده می‌کنند، در دل پرستاری‌ست که هنوز گاهی به تلفن همسرش زنگ می‌زند، شاید صدایی بشنود. در نگاه پدری‌ست که وقتی کسی از «صبر» می‌پرسد، بی‌آنکه حرفی بزند، لبخند می‌زند و به قاب عکس پسرش خیره می‌شود. مجتبی ملکی، به آرزویش رسید؛ نه با تفنگ، نه با شعار، که با برانکاردی در دست و قلبی لبریز از مهر مردم. او یکی از هزاران چهره‌ بی‌ادعای این خاک بود که با ایثارشان، معنای وطن را بازنویسی کردند. حالا نام او نه فقط روی سنگی در گلزار شهدا، که در تاریخ این سرزمین حک شده؛ آنجا که باید بنویسند: «این‌جا، مردی برای نجات انسان، جان خود را داد.» به گزارش ایرنا، بامداد روز جمعه ۲۳ خردادماه، با آغاز حمله تروریستی رژیم صهیونیستی به تهران و تعدادی از شهرهای ایران، شماری از فرماندهان نظامی، دانشمندان و مردم غیرنظامی به شهادت رسیدند و به این ترتیب جنگ تحمیلی آغاز شد. طبق اعلام رسمی، سرلشکر پاسدار محمد باقری رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، سرلشکر پاسدار حسین سلامی فرمانده کل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، سرلشکر پاسدار امیرعلی حاجی‌زاده فرمانده هوافضای سپاه پاسداران، سرلشکر پاسدار غلامعلی رشید فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم الانبیا، سردار کاظمی رئیس سازمان اطلاعات سپاه، سردار علی شادمانی، سردار محمد سعید ایزدی، سردار داوود شیخیان فرمانده پدافند هوایی نیروی هوافضای سپاه پاسداران، محمد مهدی طهرانچی، فریدون عباسی، سید امیرحسین فقهی، عبدالحمید مینوچهر، محمدرضا ذالفقاری و مطلبی‌زاده (دانشمندان هسته‌ای) از چهره‌های صاحب‌نامی بودند که در جنایت رژیم صهیونیستی به کشورمان به شهادت رسیدند. ایالات متحده آمریکا هم بامداد روز یکشنبه (یکم تیرماه) به سه مرکز هسته‌ای فردو، نطنز و اصفهان تجاوز کرد. بعد از ۱۲ روز تجاوز دشمن به کشورمان و پاسخ‌های کوبنده نیروی مسلح ایران به شرارت‌های آن، از صبح سه‌شنبه (سوم تیرماه) رژیم صهیونی مجبور به پذیرش آتش‌بس شد.