My deskmate in elementary school was named Reza. He once brought someone else's Persian book to school. I asked who it was. He said I had mistaken it for my sister, we are twins. I looked at the name on the cover of the book and it said Maryam Minaei.

بغل دستی دبستانم اسمش رضابود یه بار کتاب فارسی یکی دیگه رو آورده بود مدرسه ، گفتم این مال کیه ؟ گفت اشتباه اوردم برای خواهرمه ، دوقلو ایم . اسم روی جلد کتاب نگاه کردم نوشته بود مریم مینایی

War is a disaster, and what is more terrible than taking a mother? No mother is afraid of war, but a mother's greatest fear is leaving her child alone in this world. #Mariam_Minai was killed in Israeli attacks. Her child is also in the hospital. #Fundamentalism of the clerical and Zionist type is that disaster. #Your plight is low; NOTE - reposts a picture from a private Instagram account @fatemehtorkashvand96

جنگ شُوم است و چه شوم تر از آن که مادری را بگیرد.هیچ مادری از جنگ نمی‌ترسد اما بزرگ‌ترین ترس یک مادر از این است که فرزند خود رادر این دنیا تنها بگزارد. #مريم_مینایی در حملات اسراییل کشته شد.کودک او نیز در بیمارستان است. #بنیادگرایی از نوع آخوندی و صهونیستی آن شر است. #شَرتان‌کم؛

Maryam Minaei, the 29-year-old mother who was martyred in the Israeli criminal attacks Her young child is also being treated in hospital in critical condition.

مریم مینایی مادر ۲۹ ساله که در حملات جنایت‌کارانه اسرائیل به شهادت رسید کودک خردسال او نیز با شرایطی وخیم در بیمارستان تحت درمان است.

Martyr Maryam Minaei Maryam Minaei, a 29-year-old mother who was martyred by the brutal attack of the infamous Zionist regime Wednesday 8 Mordad month, 10:00 AM Imam Khomeini Mosalla #Iranian_Angel_Army

شهیده مریم مینایی مریم مینایی مادر ۲۹ ساله ای که بر اثر حمله وحشیانه رژیم منحوس صهیونیستی به شهادت رسید چهارشنبه ۸ مرداد ماه ساعت ۱۰صبح مصلی امام خمینی (ره) #لشگر_فرشتگان_ایران

Lady Maryam Minaei was martyred, the more the ugly face of Israel becomes apparent, and Israel is the enemy of Iran and Iranians, it does not care about the hijab and other issues. We pray for the sake of the Commander of the Faithful that her son will regain his health.

بانو مریم مینایی شهید شدند که چهره کریه اسراییل هر چه بیشتر عیان شود و اسراییل دشمن ایران و ایرانی است به حجاب و مسائل دیگر هم اهمیت نمیدهد دعا میکنیم به حق امیرالمومنین فرزندشون سلامت خودش رو به دست بیاره

Maryam Minaei is another one of those killed in the Israeli attack on Iran. Instagram post screenshot: How can I believe it What about your son Maryam… How many days ago did we speak How can it be You said lets see each other I said there’s time… My university friend An arrow has been drawn in my heart by your passing Like the day my (mother - misspelling?) went

مریم مینابی یکی دیگر از کشته‌شدگان حمله اسراییل به ایران است

This lady, Maryam Minaei, is an ordinary citizen who was martyred last night in the brutal attacks of the Zionists on our country Her child is currently in the hospital in critical condition Don't doubt that the cancerous tumor in the region will be wiped off the face of the earth by the hands of Iranian warriors

این خانم، مریم مینایی یک شهروند معمولی است که دیشب در حملات وحشیانه صهیونیست‌ها به کشورمان به شهادت رسید فرزندش هم در حال حاضر با وضعیت وخیم در بیمارستان است شک نکنید غده سرطانی منطقه به دست رزمندگان ایرانی از صفحه روزگار محو خواهد شد

amiresmaeli 15wHer name was Maryam Minaei. Her body is now a living and clear testimony to one of the blackest pages of crime in the shameful book of Zionist terrorism; a crime that did not take place on the pavement of a military barracks, but on the threshold of the peace of a simple family and in the lap of a life full of maternal love. She had only seen 29 spring. She was not a soldier, her only rank was "mother". Her only badge of honor was guarding a gem called "child". All her wishes lay like a precious and unparalleled treasure in the small and warm nest of her innocent child's life. Her loving and patient hands were not open to pull the trigger, but to weave the thread of love, caress her child's cheek and build a bright future. Her big heart did not beat on the battlefield, but for an endless love for her family and the land of her ancestors.

amiresmaeli 15wنامش مریم مینایی بود. پیکرش اینک گواهی زنده و گویا بر یکی از سیاه‌ترین برگ‌های جنایت در دفتر ننگین تروریسم صهیونیستی است؛ جنایتی که نه بر سنگفرش یک پادگان نظامی که بر آستانه آرامش خانوده‌ای ساده و بر دامان زندگی‌ای سرشار از مهر مادری رقم خورد.او تنها ۲۹ بهار را دیده بود. او نظامی نبود، تنها درجه‌اش «مادر» بود. تنها نشان افتخارش نگهداری از گوهری به نام «فرزند» بود. تمامی آرزوهایش چونان گنجینه‌ای گران‌مایه و بی‌بدیل در آشیانه کوچک و گرم زندگی کودک معصومش نهفته بود. دست‌های پر مهر و صبورش نه برای فشردن ماشه که برای بافتن تاروپود محبت، نوازش گونه کودکش و ساختن آینده‌ای روشن گشوده بود. قلب بزرگش نه برای تپش در میدان جنگ که برای عشقی بی‌کران به خانواده‌اش و سرزمین آبا و اجدادی‌اش می‌تپید.

Maryam Minaei is as fake as this photo was faked by artificial intelligence! Pay attention, you'll understand. But one question: Why doesn't X or Twitter have any policy on dealing with fake news? It has officially become a propaganda and rumor-spreading tool for cyber agents!

مریم مینایی به همون اندازه ساختگیه که این عکس ساختگیه توسط هوش مصنوعی! یه کم دقت کن گروک جان متوجه میشی.‌اما یک سوال چرا اکس یا توییتر هیچ سیاست برخوردی با فیک نیوز ها نداره؟ رسما اینجا شده ابزار پروپاگاندا و شایعه پراکنی ماموران سایبری!

But really, one of our friends, Maryam Minaei, was a nobody. The neighbour facing her was Shamkhani. Her room was turned to rubble and she died. Her two-year-old child is also in a bad state. They were really nobody. She was an ordinary person.

ولی واقعا ما یکی از دوستامون مریم مینایی هیچ کاره بود همسایه رویه رویی شمخانی بود و اتاقش اوار‌ شد و مرد بچه ی دو ساله اش هم حالش بده واقعا هیچ کاره بودن ادم معمولی بوددددد

This picture is of "Maryam Minaei" A 29-year-old Iranian girl who was martyred today under the rubble of a building attacked by criminal Israel! And her two-year-old son is in the operating room! She was neither a soldier nor a nuclear scientist Maryam was an ordinary citizen! Shame on the bastard regime of Israel!

این تصویر ، تصویر «مریم مینایی» است دختر ۲۹ ساله ایرانی ، که امروز در زیر اوار ساختمان مورد حمله اسراییل جنایتکار ، به شهادت رسید ! و پسر دو ساله اش در اتاق عمل است ! نه نظامی بوده و نه دانشمند هسته ای مریم یک شهروند معمولی بوده ! ننگ بر رژیم حرامزاده اسراییل !

#Urgent Maryam Minaei, a 29-year-old mother who was martyred in the Israeli criminal attacks. Her young child is also being treated in hospital in critical condition. #News #Rape_Avengers #TelAviv #Revenge #Iran #Tehran #tehran #israel #news #Israel #Urgent #Missile #Strong_Iran #True_Promise

#فوری مریم مینایی مادر ۲۹ ساله که در حملات جنایت‌کارانه اسرائیل به شهادت رسید. کودک خردسال او نیز با شرایطی وخیم در بیمارستان تحت درمان است. #خبر #تاوان_تجاوز #TelAviv #انتقام #ایران #تهران #tehran #israel #news #اسراییل #عاجل #موشک #ایران_قوی #وعده_صادق

These days, with the demolition operations of buildings targeted by Zionist missiles, the depth of the enmity and villainy of Netanyahu and his allies is becoming more apparent. The Zionist enemy did not even spare sick children on Friday evening, and fortunately their operation failed. According to the deputy head of medical care at Tehran University of Medical Sciences, the projectiles of the infamous Zionist regime hit Hakim Children's Hospital in Tehran. This incident occurred on Friday evening, and one of the projectiles hit the hospital's railings, but fortunately no one was injured. Stating that the medical staff continues to provide uninterrupted services, he added: Attacks on medical centers where children are hospitalized are strongly condemned. An hour after the Zionist attack on Tehran, a photo of a girl was published on social media that made hearts ache. In this photo, part of a girl's hair was visible under the rubble and on a pink mattress. She was supposed to celebrate her 24th birthday in eight days. Parnia Abbasi lived with her father, mother, and younger brother in the Arkideh Sattarkhan building. Being neighbors with a nuclear scientist meant that their house, like the house of Mr. Daneshmand and other neighbors in that building, was targeted by a missile. Parviz Abbasi, a retired education teacher; Masoumeh Shahriari, a retired employee of the National Bank; Parnia Abbasi, a poet and language teacher; and Parham Abbasi, a ninth-grade student, were all members of this family who were martyred. Rescuers first pulled Parnia's body out of the rubble, then Parham, 16, and finally her parents. Majid and his wife Mina also lived in one of the blocks of the Arkideh complex. "Mina is pregnant, and after the missile hit their house, she was thrown out of the window into the street; right on a tree nearby. This tree saved her life and the life of her unborn child. "She was unconscious when firefighters arrived and rescued her. Mina is in the hospital, but there is no news of Majid, and her family is searching for her in the rubble, and they have not yet been able to tell Mina anything about this." The most tragic scenes took place in Tehran's Chamran district, where 60 civilians fell victim to the Zionist crime. More than 30 hours after the missile hit this 14-story residential building, rescuers are still removing debris, and the children's toys around the building testify to the depth of this crime. Dolls, cars, children's and babies' clothes, and the bodies of mothers and children being pulled out from under the rubble are living and clear evidence of one of the blackest pages of crime in the shameful book of criminal Zionists. According to a national media reporter, 60 residents of this 14-story building, 20 children, were martyred in this building, and the bodies of 10 martyrs are under the rubble. Some of these martyrs are 6-month-old and 9-month-old babies. At around 4:00 PM, the body of a woman was pulled out from under the rubble by rescuers. But the youngest martyr of the infanticidal regime's attacks was Rayan Ghasemi. A two-month-old baby whose life was saved was unsuccessful. Najmeh [Zahra] Shams, a mountaineer, Parsa Mansour, an Iranian paddle player, Niloufar Qalehvand, a Pilates instructor with her parents, Amirali Amini, a teenage taekwondo player, and Hamid Tomari, an Iranian marksman, were among the athletes who were martyred in the Zionist regime's criminal attack on residential areas. Maryam Minaei, a 29-year-old mother, was also martyred in Israel's criminal attacks. Her young child is also being treated in a critical condition in the hospital. As Mehr announced, she had only seen 29 spring. She had no military insignia on her chest, and her only rank and badge of honor was guarding a gem called "Child." All her dreams lay like a precious and incomparable treasure in the small and warm nest of her innocent child's life. Her loving and patient hands were not open to pull the trigger but to weave a thread of love, caress her child's cheek and build a bright future, and her heart beat for boundless love for her family and the land of her fathers and ancestors. Mehdi Akbari Nasab, an electrical engineering student at the University of Science and Technology, entering the year 1400, was also martyred along with his wife in the Zionist regime's attack. Yesterday, the Zionist regime launched a drone attack in the Jalili neighborhood of Tehran's 17th district, which is completely residential and civilian. Following this attack, 9 citizens were injured, one of whom is reported to be in critical condition. The brutal attack on civilians, especially children and women, as well as medical and welfare centers, proved once again that this fake regime has no qualms about attacking residential and civilian areas to achieve its sinister goals.

این روزها با عملیات آواربرداری ساختمان‌هایی که هدف موشک‌ صهیونیست‌ها قرار گرفته‌اند، عمق دشمنی و رذالت نتانیاهو و هم‌پیمانانش بیشتر آشکار می‌شود. دشمن صهیونی شامگاه جمعه به کودکان بیمار هم رحم نکرد که خوشبختانه این عملیات آنها با شکست رو‌به‌رو شد. به گفته معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی تهران، پرتابه‌های رژیم منحوس صهیونی به بیمارستان کودکان حکیم در تهران اصابت کرد. این حادثه شامگاه جمعه رخ داد و یکی از پرتابه‌ها به نرده‌های بیمارستان برخورد کرد که خوشبختانه کسی مصدوم نشد.وی با بیان این‌که خدمت‌رسانی کادر درمان بی‌وقفه ادامه دارد افزود: حمله به مراکز درمانی که کودکان در آن بستری هستند به‌شدت محکوم است‌. ساعتی بعد از حمله صهیونیست‌ها به تهران، عکسی از یک دختر در فضای مجازی منتشر شد که دل‌ها را به درد آورد. در این عکس قسمتی از موهای دختری در زیر آوار و روی یک تشک صورتی پیدا بود. او قرار بود هشت روز دیگر تولد ۲۴ سالگی‌‌اش را جشن بگیرد.پرنیا عباسی همراه پدر، مادر و برادر کوچک‌ترش در ساختمان ارکیده ستارخان زندگی می‌کردند. همسایگی با یکی از دانشمندان هسته‌ای باعث شد خانه‌ آنها هم مانند خانه آقای دانشمند و دیگر همسایگان آن ساختمان هدف موشک قرار بگیرد. پرویز عباسی معلم بازنشسته آموزش‌‌پرورش، معصومه شهریاری کارمند بازنشسته بانک ملی، پرنیا عباسی شاعر و معلم زبان، پرهام عباسی دانش‌آموز کلاس پایه نهم، اعضای این خانواده بودند که همگی به شهادت رسیدند. امدادگران ابتدا پیکر پرنیا و بعد پرهام ۱۶ساله و در نهایت پدر و مادرش را از زیر آوار خارج کردند. مجید و همسرش مینا هم در یکی از بلوک‌های مجتمع ارکیده زندگی می‌کردند. «مینا، باردار است و بعد از اصابت موشک به خانه‌شان، از پنجره به خیابان پرتاب شد؛ درست روی درختی در همان نزدیکی. همین درخت جان او و فرزند در راهش را نجات داد. او بیهوش بود که آتش‌نشانان رسیدند و نجاتش دادند. مینا در بیمارستان بستری است اما از مجید خبری نیست و خانواده‌‌اش در میان آوار در جست‌وجوی او هستند و هنوز نتوانسته‌اند در این باره چیزی به مینا بگویند.» تلخ‌ترین صحنه‌ها در شهرک چمران تهران رقم خورد. جایی که ۶۰ غیرنظامی قربانی جنایت صهیونیست‌ها شدند. با گذشت بیش از ۳۰ساعت از اصابت موشک به این ساختمان ۱۴طبقه مسکونی، امدادگران هنوز در حال آوار‌‌برداری هستند و اسباب‌بازی‌های کودکان در اطراف ساختمان حکایت از عمق این جنایت دارد. عروسک، ماشین، لباس‌های کودکان و نوزادان و پیکرهای مادران و کودکانی که از زیر آوار خارج می‌شوند، گواهی زنده و گویا از یکی از سیاه‌ترین برگ‌های جنایت در دفتر ننگین صهیونیست‌های جنایتکار است. به گزارش خبرنگار رسانه‌ملی، ۶۰ نفر از ساکنان این ساختمان ۱۴طبقه ۲۰ کودک در این ساختمان شهید شده‌اند و پیکر ۱۰ شهید زیر آوار است. برخی از این شهدا نوزادان ۶ ماهه و ۹ماهه هستند. این درحالی‌است که حوالی ساعت ۱۶ جسد یک زن با تلاش امدادگران از زیر آوار خارج شد. اما کوچک‌ترین شهید حملات رژیم کودک‌کش، رایان قاسمی بود. نوزاد دوماهه‌ای که تلاش برای نجات جان او بی‌نتیجه ماند. نجمه[زهرا]شمس کوهنورد، پارسا منصور از بازیکنان پدل ایران، نیلوفر قلعه‌وند بانوی مربی پیلاتس همراه پدر و مادرش، امیرعلی امینی تکواندوکار نوجوان و حمید طوماری از تیراندازان ایران، ازجمله ورزشکارانی بودند که در حمله جنایتکارانه رژیم‌صهیونیستی به مناطق مسکونی به شهادت رسیدند. مریم مینایی مادر ۲۹ساله نیز در حملات جنایتکارانه اسرائیل به شهادت رسید. کودک خردسال او نیز با شرایطی وخیم در بیمارستان تحت درمان است. آن‌طور که مهر اعلام کرده، او تنها ۲۹ بهار را دیده بود. هیچ نشان نظامی بر سینه نداشت و تنها درجه‌ و نشان افتخارش نگهداری از گوهری به نام «فرزند» بود. تمامی آرزوهایش چونان گنجینه‌ای گرانمایه و بی‌بدیل در آشیانه کوچک و گرم زندگی کودک معصومش نهفته بود. دست‌های پرمهر و صبورش نه برای فشردن ماشه که برای بافتن تاروپود محبت، نوازش گونه کودکش و ساختن آینده‌ای روشن گشوده بود و قلبش برای عشقی بی‌کران به خانواده‌اش و سرزمین آبا و اجدادی‌اش می‌تپید. مهدی اکبری نسب ، دانشجوی‌مهندسی برق دانشگاه علم و صنعت ورودی سال ۱۴۰۰ نیز همراه همسرش در حمله رژیم صهیونیستی به شهادت رسیدند.روز گذشته رژیم‌صهیونیستی در منطقه ۱۷ تهران، محله جلیلی که کاملا مسکونی و غیرنظامی است، اقدام به حمله پهپادی کرد. در پی این حمله، ۹ نفر از شهروندان مصدوم شدند که حال یکی از آنها وخیم گزارش شده است.  حمله وحشیانه به غیرنظامیان به‌خصوص کودکان و زنان و همچنین مراکز درمانی و بهزیستی بار دیگر ثابت کرد که این رژیم جعلی برای رسیدن به مقاصد شوم خود هیچ ابایی از تعرض به مناطق مسکونی و غیر‌نظامی ندارد.

Israel's Lie: Our War Is Not Against Ordinary People! Maryam Minaei, a housewife with a two-year-old child, lived a simple and peaceful life. A life in which there was no crime except the natural right to live. But this simple right, amidst the fire of war and the ruthless policies of the Zionist regime, cost her life. Scholars: Maryam Minaei; Twenty-seven years old... Mother... Housewife... With a two-year-old child... This could be your sister's profile too... Couldn't it? Twenty-seven is not the age of death, especially if you haven't committed a crime... You haven't done anything... You haven't committed a criminal act... Your only crime is living... This is the picture you need to see so that when Netanyahu sends a letter of amnesty to the people of Iran, don't be deceived by the devil... She was only twenty-seven years old... Who will read stories to her child at night? While Netanyahu claims that his war is not against ordinary people, on the morning of Friday, June 13, following the Zionist regime's terrorist attack on Tehran and a number of cities in the country, a number of military commanders, scientists, and civilians were martyred.

دروغ اسرائیل: جنگ ما با مردم عادی نیست!مریم مینایی مادر خانه‌داری با فرزندی دو ساله، زندگی ساده و آرامی داشت. زندگی‌ای که هیچ جرمی در آن نبود جز حق طبیعی زیستن. اما این حق ساده، در میان آتش جنگ و سیاست‌های بی‌رحم رژیم صهیونیستی، به قیمت جانش تمام شد.فرهیختگان: مریم مینایی؛ بیست و هفت ساله... مادر... خانه‌دار... دارای فرزندی دو ساله... این می‌تواند پروفایل خواهر شما هم باشد... نمی‌تواند؟ بیست و هفت سالگی سن مرگ نیست مخصوصا اگر جرمی مرتکب نشده باشی... کاری نکرده باشی... دست به عمل مجرمانه‌ای نزده باشی... فقط جرمت زندگی کردن باشد... این همان تصویری است که باید ببینید تا وقتی نتانیاهو برای مردم ایران امان نامه می‌فرستد، فریب ابلیس را نخورید... تنها بیست و هفت سالش بود...چه کسی برای فرزندش شب‌ها قصه خواهد خواند؟ درحالی که نتانیاهو مدعی است که جنگ او با مردم عادی نیست، بامداد روز جمعه ۲۳ خردادماه، در پی حمله تروریستی رژیم صهیونی به تهران و تعدادی از شهرهای کشور، شماری از فرماندهان نظامی، دانشمندان و مردم غیرنظامی به شهادت رسیدند.

According to Haft Sobh, Maryam Minaei, a 29-year-old mother, was martyred in the Israeli criminal attacks. Her young child is also being treated in hospital in critical condition.

به گزارش هفت صبح، مریم مینایی مادر ۲۹ ساله که در حملات جنایت‌کارانه اسرائیل به شهادت رسید. کودک خردسال او نیز با شرایطی وخیم در بیمارستان تحت درمان است.

At dawn on June 13, 1404, Israeli warplanes bombed Tehran, and Maryam Minaei, a 29-year-old mother, was martyred under the rubble of her house. Her two-year-old son, wounded and alone, is in the hospital waiting for a mother who will never return. Maryam's name, like a deep wound, remains in the heart of Iran. First Narrative News Agency; Ali Abdol Manafi _ When the morning of June 13, 1404 arrived, Tehran was still in a sweet sleep, unaware that its sky would soon be shaken by the roar of the Zionist regime's warplanes. Operation "Lions' Dawn", the name that the wife of Reza Pahlavi, the son of Mohammad Reza Pahlavi, the king of Iran, gave to this horrific disaster, descended like a poisonous dagger into the heart of this city. Amid the smoky ruins and heartbreaking screams, a name echoed in the sky like a searing moan: Maryam Minaei, a mother whose dreams went into silence forever under a pile of dirt and iron. Maryam Minaei, a 29-year-old mother with eyes that shone with love and a smile that was the warmth of a small house, lived in the beautiful alleys of Tehran. She was a mother who told her young child stories about the stars in the Iranian sky, her hands smelled of God, and her heart was a refuge for her child's childish laughter. Maryam was neither familiar with war, nor was she a general in the IRGC, nor an Iranian nuclear scientist, she was just a mother who dreamed of a peaceful tomorrow. But on that fateful dawn, bombs fell on her house like a deadly nightmare. The walls of her life collapsed and Maryam, under the cold and merciless rubble, was silenced forever. Her two-year-old child, with a bloody body and a broken heart, breathes in a cold room in the hospital, waiting for a miracle, but her mother is no longer there to kiss her tears. That night, not only Tehran, but Kermanshah, Tabriz, Ilam, and … were also drowned in blood and tears. In Farahzad, where its trees once whispered love songs, in Narmak, with its alleys full of childhood memories, and in Tajrish, with its colorful bazaar, the sky was set on fire. Tasnim News Agency wrote in a trembling voice that in Tajrish, 35 women and children with deep wounds were taken to hospitals, where the cries of mothers mingled with the groans of children. In Narmak, five innocent hearts, including Maryam’s, were silenced forever under the rubble. In Kermanshah, even Behzisti, that shelter of hope, was not spared from the fury of the bombs, leaving another mother alone in the mourning of her children. Tabriz, the city of poetry and emotion, also mourned two victims in the embrace of the earth. This tragedy, which left a deeper wound on Iran than the days of war, not only took the life of Maryam and hundreds of innocent people, but also martyred names such as great Iranian generals such as Major General Bagheri, Major General Salami, General Hajizadeh, General Rashid and Ali Shamkhani, and scientists such as Fereydoun Abbasi. X-net users are shouting her name with tearful words and chests full of sighs. Maryam’s image, with that sad smile, was passed around like a light in the darkness among the mournful messages: a mother whose lullaby was left unfinished, a mother who will no longer hold her child’s small hands in her arms. With a heartbroken heart, Ayatollah Khamenei, the Leader of the Revolution, called this crime a “cruel aggression” and promised a crushing response. But the world, in a disturbing silence, is the only spectator of this mourning. Humanitarian laws, which were supposed to be a shield for mothers and children, fell to the ground in front of Maryam’s blood and the tears of her child. Maryam became a mirror of the pain of mothers who fall victim to the enemy’s cruelty in the fire of war. Maryam, a name that lives in the tears of Iran Maryam Minaei was a flower that bloomed in the brutal Israeli attack on Iranian soil, but the fragrance of her memory became eternal in the neighborhoods of Tehran, in the tears of her neighbors, in the groans of her child. She was a mother who spoke to her little son of a world without war, of a sky full of stars, of a tomorrow full of hope. Now, that child in the hospital, among the soulless machines, whispers her mother’s name with every breath, but Maryam is no longer there to hold her in her arms. Maryam’s name, like a burning wound, is engraved in the heart of Iran: a cry for justice, a groan for peace, a condolence letter for mothers who no longer sing lullabies. The world watches in silence and Iran is in mourning. Maryam Minaei is a name that flows like a bloody tear in the history of this land. A precious name. End of message%

سحرگاه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، بمب‌های جنگنده‌های اسرائیل تهران را درنوردید و مریم مینایی، مادری ۲۹ ساله، زیر آوار خانه‌اش شهید شد. فرزند دوساله‌اش، زخمی و تنها، در بیمارستان چشم‌ به‌ راه مادری است که هرگز باز نمی‌گردد. نام مریم، چون زخمی عمیق، بر قلب ایران باقی می‌ماند. پایگاه خبری روایت اول؛ علی عبدالمنافی _ زمانی که بامداد ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ فرا رسید، تهران هنوز در خوابی شیرین بود، غافل از اینکه آسمانش به‌زودی با غرش جنگنده‌های رژیم صهیونیستی به لرزه خواهد افتاد. عملیات «طلوع شیران»، نامی که همسر رضا پهلوی فرزند محمدرضا پهلوی پادشاه ایران بر این فاجعه هولناک گذاشت، چون خنجری زهرآگین بر قلب این شهر فرو آمد. در میان ویرانه‌های دودآلود و فریادهای دل‌خراش، نامی چون ناله‌ای سوزناک در آسمان پیچید: مریم مینایی، مادری که با آرزوهایش زیر تلی از خاک و آهن برای همیشه به سکوت رفت. مریم مینایی، مادری ۲۹ ساله با چشمانی که از مهر می‌درخشید و لبخندی که گرمای یک خانه کوچک بود، در کوچه‌های زیبای تهران زندگی می‌کرد. او مادری بود که برای فرزند خردسالش از ستاره‌های آسمان ایران قصه می‌گفت، دست‌هایش بوی خدایی می‌داد و قلبش پناهگاهی بود برای خنده‌های کودکانه فرزندش. مریم نه با جنگ آشنا بود و نه در سردار سپاه بود نه دانشمند هسته‌ای ایران، او فقط مادری بود که رویای فردایی آرام را در دل می‌پروراند. اما در آن سحرگاه شوم، بمب‌ها چون کابوسی مرگبار بر سر خانه‌اش فرو ریختند. دیوارهای زندگی‌اش فرو پاشید و مریم، زیر آواری سرد و بی‌رحم، برای همیشه خاموش شد. فرزند دوساله‌اش، با بدنی خون‌آلود و دلی شکسته، در اتاقی سرد در بیمارستان به انتظار معجزه‌ای نفس می‌کشد، اما مادر دیگر نیست تا اشک‌هایش را ببوسد. آن شب، نه‌تنها تهران، که کرمانشاه، تبریز و ایلام و … نیز در خون و اشک غرق شدند. در فرحزاد، جایی که درختانش روزگاری ترانه‌های عاشقانه زمزمه می‌کردند، در نارمک، با کوچه‌های پر از خاطرات کودکی، و در تجریش، با بازار رنگینش، آسمان به آتش کشیده شد. خبرگزاری تسنیم با صدایی لرزان نوشت که در تجریش، ۳۵ زن و کودک با زخم‌هایی عمیق به بیمارستان‌ها برده شدند، جایی که فریاد مادران با ناله‌های کودکان درهم آمیخت. در نارمک، پنج قلب بی‌گناه، از جمله قلب مریم، زیر آوار برای ابد خاموش شدند. در کرمانشاه، حتی بهزیستی، آن پناهگاه امید، از خشم بمب‌ها در امان نماند و مادری دیگر را در سوگ فرزندانش تنها گذاشت. تبریز، شهر شعر و احساس، نیز دو قربانی را در آغوش خاک گریست. این فاجعه، که زخمی عمیق‌تر از روزهای جنگ بر پیکر ایران نشاند، نه‌تنها جان مریم و صدها بی‌گناه را گرفت، بلکه نام‌هایی چون سرداران بزرگ ایران سرلشکر پاسدار باقری، سرلشکر پاسدار سلامی، سردار حاجی زاده، سردار رشید و علی شمخانی و دانشمندانی چون فریدون عباسی را نیز به کام شهادت کشاند. کاربران شبکه ایکس، با کلماتی غرق اشک و سینه‌ای پر از آه، نام او را فریاد می‌زنند. تصویر مریم، با آن لبخند غم‌انگیز، در میان پیام‌های سوگوار چون نوری در تاریکی دست‌به‌دست شد: مادری که لالایی‌اش نیمه‌تمام ماند، مادری که دیگر دست‌های کوچک فرزندش را در آغوش نخواهد گرفت. حضرت آیت الله خامنه‌ای، رهبر انقلاب با قلبی داغ‌دیده این جنایت را «تجاوزی بی‌رحمانه» خواندند و وعده پاسخی کوبنده دادند. اما جهان، در سکوتی آزار دهنده، تنها تماشاگر این سوگ است. قوانین بشردوستانه، که قرار بود سپر مادران و کودکان شوند، در برابر خون مریم و اشک‌های فرزندش به خاک افتادند. مریم، آینه‌ای شد از درد مادرانی که در آتش جنگ، قربانی بی‌رحمی دشمن می‌شوند. مریم، نامی که در اشک‌های ایران زنده است مریم مینایی، گلی بود که در حمله وحشیانه اسرائیل به خاک ایران پرپر شد، اما عطر یادش در محله‌های تهران، در اشک‌های همسایه‌ها، در ناله‌های فرزندش ابدی شد. او مادری بود که برای پسر کوچکش از دنیایی بدون جنگ می‌گفت، از آسمانی پر از ستاره، از فردایی پر از امید. حالا، آن کودک در بیمارستان، میان دستگاه‌های بی‌روح، با هر نفس نام مادر را زمزمه می‌کند، اما مریم دیگر نیست تا او را در آغوش بفشارد. نام مریم، چون زخمی سوزان، در قلب ایران حک شده است: فریادی برای عدالت، ناله‌ای برای صلح، سوگ‌نامه‌ای برای مادرانی که دیگر لالایی نمی‌خوانند. جهان در سکوت نظاره‌گر است و ایران در سوگ غرق. مریم مینایی، نامی است که چون اشکی خونین در تاریخ این سرزمین جاری است. نام گرامی. پایان پیام٪

killedbyisrael2025 6wMaryam Minaei,The 29-year-old mother,people say women become innocent again after giving birth. In your pictures after childbirth, you look so angel-like. Israel killed you in its attack on Tehran. Now your injured 2-year-old boy misses your soothing presence.#KilledByIsrael

killedbyisrael2025 6wمریم مینایی، دختر ایران، مادر جوانمادر 29 ساله،مشهور است که زنان پس از به دنیا آوردن فرزند از نو معصوم می‌شوند. در عکس‌هایت، تو راستی راستی شبیه فرشته‌ها هستنی. در حملۀ اسرائیل به تهران کشته شدی. حالا پسرک دوسالۀ مجروحت حضور تسکین‌بخشت را کجا پیدا کند؟ ایران سوگوار بیگناهی توست، دختر ایران#فرزندان_ایرانMaryam Minaei,The 29-year-old mother,people say women become innocent again after giving birth. In your pictures after childbirth, you look so angel-like. Israel killed you in its attack on Tehran. Now your injured 2-year-old boy misses your soothing presence.#KilledByIsrael

According to Haft Sobh, Maryam Minaei, a 29-year-old mother, was martyred in the Israeli criminal attacks. Her young child is also being treated in hospital in critical condition. Click here to follow the news of the incident.

شهادت مریم مینایی، مادر ۲۹ ساله در حملات جنایت‌کارانه اسرائیل به گزارش هفت صبح، مریم مینایی مادر ۲۹ ساله که در حملات جنایت‌کارانه اسرائیل به شهادت رسید. کودک خردسال او نیز با شرایطی وخیم در بیمارستان تحت درمان است. برای پیگیری اخبارحوادثاینجا کلیک کنید.

Her name was Maryam Minaei. Her lifeless body is now a living and clear testimony to one of the blackest pages of crime in the shameful book of Zionist terrorism; a crime that did not take place on the pavement of a military barracks, but on the threshold of the peace of a simple family and in the lap of a life full of maternal love. She had only seen 29. She did not have a military insignia on her chest, nor was there a memory of the array of weapons engraved in her mind, nor was she rooted in the hard earth of a military family. Her only rank was "mother". Her only badge of honor was the care of a gem called "child". All her dreams lay like a precious and unparalleled treasure in the small and warm nest of her innocent child's life. Her loving and patient hands were not open to pull the trigger but to weave the thread of love, caress her child's cheek and build a bright future. Her big heart did not beat for the battlefield but for an endless love for her family and the land of her ancestors. But the burning flames of hatred and blind violence of the Zionist regime could not tolerate even such a harmless and sacred sign of life and hope. In a brutal, terrorist and cowardly attack that mocked the laws of heaven and earth, they rained fire on her innocent body so much that she left her pure and immaculate soul in the arms of the earth. They stole her sweet life and left her innocent two-year-old child not in her mother's arms but in an endless sea of sorrow, silence and heartbreaking separation and on a hospital bed. She, who never had a weapon other than a loving gaze and committed no crime other than love for her homeland and her children, was retaliated for the crime of “being Iranian” and “being a mother.” She was martyred so that another, bloody and telling document could be added to the inherent brutality of the enemies of this holy land; so that her tombstone itself could be a cry to the sky. This horrific crime reveals a bitter and ancient truth; the problem of the infanticidal regime occupying Jerusalem was not and is not only with the “Islamic Republic”; their problem is with the steadfastness and pride of “Iran” that stands like a solid rock against their sinister excesses. The story of Esther and Mordecai is not a legend, but a historical document of the long-standing hatred and malice of the followers of the Samaritan calf towards Iranians; a hatred that is rooted in their criminal nature and today, in the awe of their terrorist missiles and drones, it descends again on the bodies of our defenseless mothers and children. They think they are buying security with these shameful crimes, unaware that every drop of innocent blood they shed on the ground is not security, but an eternal hatred in the heart of history and an eternal curse from free humanity on their black and shameful lap, pushing them one step further into the abyss of destruction. And now the blood of Maryam Minaei, this martyred mother, and the blood of hundreds of other Maryams, rises like a loud and sky-shattering cry from the depths of the history and geography of this land, shouting a clear truth to the ears of the world. The Zionists cannot bear to see Iran, but they will take this evil dream to the grave.

نامش مریم مینایی بود. پیکر بی‌جانش اینک گواهی زنده و گویا بر یکی از سیاه‌ترین برگ‌های جنایت در دفتر ننگین تروریسم صهیونیستی است؛ جنایتی که نه بر سنگفرش یک پادگان نظامی که بر آستانه آرامش خانوده‌ای ساده و بر دامان زندگی‌ای سرشار از مهر مادری رقم خورد. عکس سفر در زمان / «محمدعلی فردین» در کنار پسر بزرگ اش / دهه 50 او تنها ۲۹ بهار را دیده بود. نه نشان نظامی بر سینه داشت، نه خاطره‌ای از صف‌آرایی سلاح در ذهنش نقش بسته بود و نه ریشه در خاکریزهای سخت خانواده‌ای نظامی داشت. تنها درجه‌اش «مادر» بود. تنها نشان افتخارش نگهداری از گوهری به نام «فرزند» بود. تمامی آرزوهایش چونان گنجینه‌ای گران‌مایه و بی‌بدیل در آشیانه کوچک و گرم زندگی کودک معصومش نهفته بود. دست‌های پر مهر و صبورش نه برای فشردن ماشه که برای بافتن تاروپود محبت، نوازش گونه کودکش و ساختن آینده‌ای روشن گشوده بود. قلب بزرگش نه برای طپش در میدان جنگ که برای عشقی بی‌کران به خانواده‌اش و سرزمین آبا و اجدادی‌اش می‌تپید. اما شعله‌های سوزان کینه و خشونت کور رژیم صهیونیستی، تاب تحمل حتی چنین نشانه‌ای بی‌آزار و مقدس از زندگی و امید را نیاورد. در حمله‌ای ددمنشانه، تروریستی و ناجوانمردانه که قوانین آسمانی و زمینی را به سخره گرفت، چنان بر پیکر بی‌گناهش آتش باریدند که جان پاک و بی‌آلایشش را در آغوش خاکیان رها کرد. جان شیرینش را ربودند و کودک معصومش دوساله‌اش را نه در آغوش مادر که در دریایی بی‌کران از اندوه، سکوت و فراقی جانکاه و بر روی تخت بیمارستان رها ساختند. او که هرگز جز نگاه مهرآمیز سلاحی نداشت و جز عشق به میهن و فرزند جرمی مرتکب نشد؛ تنها به جرم «ایرانی بودن» و «مادر بودن» قصاص شد. او به شهادت رسید تا سندی دیگر، خونین و گویا بر وحشیگری ذاتی دشمنان این سرزمین مقدس افزوده شود؛ تا سنگ قبرش خود فریادی به بلندای آسمان باشد. این جنایت هولناک پرده از حقیقتی تلخ و دیرینه برمی‌دارد؛ مشکل رژیم کودک‌کش اشغالگر قدس، تنها با «جمهوری اسلامی» نبوده و نیست؛ مشکلشان با استواری و سرفرازی «ایران» است که چون صخره‌ای استوار در برابر زیاده‌خواهی‌های شومشان ایستاده است. داستان استر و مردخای نه افسانه که سندی تاریخی است از کینه‌توزی و بغض دیرینه پیروان گوساله سامری نسبت به ایرانیان؛ کینه‌ای که ریشه در خوی جنایتکار آنان دارد و امروز در هیبت موشک‌ها و پهپادهای تروریست‌هایشان دوباره بر پیکر مادران و کودکان بی‌پناه ما فرود می‌آید. آنان با این جنایات شرم‌آور گمان می‌برند امنیت می‌خرند، غافل از اینکه هر قطره خون بی‌گناهی که بر زمین می‌ریزند، نه امنیت که نفرتی جاودان را در دل تاریخ و لعنتی ابدی را از سوی انسانیت آزاده بر دامان سیاه و ننگین خود ثبت می‌کند و آنها را یک گام دیگر به ورطه نابودی سوق می‌دهد. و اکنون خون مریم مینایی، این مادر شهید و خون صدها مریم دیگر، چونان فریادی رسا و آسمان‌شکاف از عمق تاریخ و جغرافیای این سرزمین برمی‌خیزد و حقیقتی گویا را در گوش جهانیان فریاد می‌زند، صهیونیست‌ها تاب دیدن ایران را ندارند اما این خواب شوم را به گور خواهند برد.

Maryam Minaei, a 29-year-old mother, was martyred in the Israeli occupation's criminal attacks on Iran. Her young child is receiving treatment in the hospital and is in critical condition.

مريم مينائي، أم تبلغ من العمر 29 عامًا، استُشهدت في الهجمات الإجـ..رامية التي شنّها الاحتـ..لال الإسرائيـ.ـ.لي على ايران . كما أن طفلها الصغير يتلقى العلاج في المستشفى وهو في حالة حرجة.

raaknews.ir Edited•14wAt dawn on June 13, 1404, Israeli warplanes bombed Tehran and Maryam Minaei, a 29-year-old mother, was martyred under the rubble of her house. Her two-year-old son, wounded and alone, is in the hospital waiting for the mother who will never return. Maryam's name, like a deep wound, remains in the heart of Iran. Today, in a commendable act, a number of people from the Susa bazaar in Tehran, instead of presenting bouquets of flowers, purchased 25 wheelchairs to donate to the disabled in need in memory of this martyred mother. #rock_news #Iran #Tehran #America #Israel #missile_attack #Maryam_Minai #bazaar #Susa #wheelchair

raaknews.ir Edited•14wسحرگاه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، بمب‌های جنگنده‌های اسرائیل تهران را درنوردید و مریم مینایی، مادری ۲۹ ساله، زیر آوار خانه‌اش شهید شد. فرزند دوساله‌اش، زخمی و تنها، در بیمارستان چشم‌ به‌ راه مادری است که هرگز باز نمی‌گردد. نام مریم، چون زخمی عمیق، بر قلب ایران باقی می‌ماند.امروز در اقدامی قابل تقدیر تعدادی از بازاریهای شوش تهران بجای تقدیم دسته گل اقدام به خرید 25 دستگاه ویلچر برای اهدا به معلولان نیازمند به یاد این مادر شهیده نمودند.#راک_نیوز #ایران #تهران #آمریکا #اسرائیل #حمله_موشکی #مریم_مینایی#بازار #شوش #ویلچر