Sharq's interview with the wife of Saideh Qashqai Abdi, who was martyred in an Israeli attack minutes before leaving her home: We had packed our belongings to leave Tehran Saideh Qashqai Abdi's wife told Sharq that they had packed their belongings to leave Tehran. The trunk of the car was also full. However, her husband had left a few belongings behind. He was busy gathering small items in the kitchen when he told her to go and prepare the car. Minutes later, a rocket attack occurred and the woman died. Saideh's lifeless body was found 24 hours after the building collapsed. According to Sharq Media Group, Saideh Qashqai Abdi is a 65-year-old woman who died in a rocket attack on Tehran's Mohebbi Street on June 15. They were only minutes away from leaving their home when, at around 3:30 a.m. on Sunday, June 15, the building next door on Mohebbi Street in Tehran was hit by a rocket attack and their building collapsed. Saeedah had three children, all of whom were in their own homes. She lived with her husband. Her husband, Parviz Qashqaie Abdi, had gone out to get his car out of the parking lot when he suddenly lost consciousness when Israel attacked their building. When he regained consciousness, he found himself in a hospital bed. He doesn’t even remember whether he was in the building or outside when it happened. He tells Sharq that they had packed their belongings to leave Tehran. The trunk of the car was also full. However, his wife had left a few belongings behind. She was in the kitchen packing small items when he told her to go and prepare the car. Minutes later, a rocket hit and the woman died. Saeedah’s lifeless body was found 24 hours after the building collapsed. They lived in Unit 7 of Building No. 6, Mohebbi Street. Their building had 4 floors and they lived on the top floor. Parviz Qashqai Abdi, 72, who is related to his wife, was hospitalized in Yas and Farabi hospitals for about 6 days after being hit by a missile and injured. His right eye was severely damaged and he has no vision. He has undergone two surgeries but is still injured. He has received 50 stitches on his head and now lives at his daughter’s house and says he cannot leave the house or even walk on his own. Due to the impact, he cannot walk on his own. He says he did not pay for his hospitalization: “I was in the hospital when I found out what had happened. Of course, I did not know the details. That day, they did not find my wife’s body. The residents of the unit opposite were two women, one of whom was a supervisor at Mehr Hospital. They had died, and because they could not be identified, they assumed one of them was Saeideh. But when they went to the forensic medicine and took a DNA test, they realized that the body was not hers. I said that Saeedeh was last seen in the kitchen. Rescuers searched the same place and found her body a day later.” Saeedeh Qashqai Abdi is buried in plot 73 of Behesht Zahra in her father’s grave. Mr. Qashqai says that they were told they could stay in a hotel in Tehran-Pars that was intended for war victims, but he refused: “Our house was completely destroyed. We were wall to wall in the building targeted by the rockets. Maybe close to a billion tomans worth of belongings were destroyed.” He was a neighbor of the Saeed Mousavi family; the Mousavi family, three of whose members were martyred in the rocket attacks: Saeed Mousavi, Fatemeh Mousavi, and Hadiseh Mousavi. Their only survivor is Mohammad Mousavi, who was at work at the time: “The Mousavi family usually came home late. I don’t know why they were home at 4 o’clock that day.” He also says that he has not been told anything about his wife's blood money and does not know where to go to pursue the damages. Follow the latest news Society via this link.

گفت‌‌وگوی «شرق» با همسر «سعیده قشقایی عبدی» که دقایقی قبل از خروج از خانه در حمله اسرائیل شهید شد: وسایل‌مان را جمع کرده بودیم از تهران برویم همسر سعیده قشقایی‌عبدی به «شرق» می‌گوید وسایل‌شان را جمع کرده بودند تا از تهران خارج شوند. صندوق ماشین هم پر شده بود. همسرش اما چند وسیله جا گذاشته بود. در آشپزخانه مشغول جمع کردن وسایل خرده‌ریز بود که به او گفت برود و ماشین را آماده کند. دقایقی بعد موشکباران شد و زن جان باخت. پیکر بی‌جان سعیده را ۲۴ ساعت پس از فرو ریختن ساختمان پیدا کردند. به گزارش گروه رسانه‌ای شرق، «سعیده قشقایی‌‌عبدی» زن ۶۵ ساله‌ای است که ۲۵ خردادماه در موشکباران خیابان محبی تهران جان باخت. تنها دقایقی به خروج آنها از خانه مانده بود که حدود ساعت ۳:۳۰ یکشنبه ۲۵ خرداد ساختمان کناری در خیابان محبی تهران، موشکباران شد و ساختمان آنها فروریخت. سعیده سه فرزند داشت که همه در خانه‌های خود بودند. او با همسرش زندگی می‌کرد. همسر او «پرویز قشقایی‌عبدی» برای خارج کردن ماشین از پارکینگ بیرون رفته بود که ناگهان با حمله اسرائیل به ساختمان‌شان از هوش رفت و وقتی به هوش آمد خود را روی تخت بیمارستان دید. او حتی یادش نمی‌آید که در ساختمان بود یا بیرون از ساختمان که این اتفاق افتاد. او به «شرق» می‌گوید که وسایل‌شان را جمع کرده بودند تا از تهران خارج شوند. صندوق ماشین هم پر شده بود. همسرش اما چند وسیله جا گذاشته بود. در آشپزخانه مشغول جمع کردن وسایل خرده‌ریز بود که به او گفت برود و ماشین را آماده کند. دقایقی بعد موشکباران شد و زن جان باخت. پیکر بی‌جان سعیده را ۲۴ ساعت پس از فرو ریختن ساختمان پیدا کردند. آنها ساکن واحد ۷ ساختمان پلاک ۶ خیابان محبی بودند. ساختمان آنها ۴ طبقه بود و آنها ساکن طبقه آخر بودند. پرویز قشقایی عبدی ۷۲ ساله که با همسرش نسبت فامیلی دارد، پس از اصابت موشک و مجروحیت او حدود ۶ روز در بیمارستان‌های یاس و فارابی بستری بود. چشم راست او به‌شدت آسیب دیده و بینایی ندارد. دو بار تحت عمل جراحی قرار گرفته اما هنوز آسیب دیده است. سرش ۵۰ بخیه خورده و اکنون در خانه دخترش زندگی می‌کند و می‌گوید که به‌تنهایی نمی‌تواند از خانه خارج شود و یا حتی راه برود. به دلیل ضربه‌ وارده تعادل به تنهایی راه رفتن ندارد. او می‌گوید که برای بستری در بیمارستان هزینه‌ای پرداخت نکرده است: «من در بیمارستان بودم که متوجه شدم چه اتفاقی افتاده است. البته جزئیات را نمی‌دانستم. آن روز پیکر همسرم را پیدا نمی‌کردند. ساکنان واحد روبه‌رویی دو زن بودند که یکی از آنها سوپروایزر بیمارستان مهر بود. آنها جان باخته بودند و به دلیل اینکه قابل شناسایی نبودند تصور کردند یکی از آن‌ها سعیده است. اما در مراجعه به پزشکی قانونی و گرفتن تست دی‌ان‌ای متوجه شدند که پیکر متعلق به او نیست. من گفتم که آخرین بار سعیده در آشپزخانه بود. امدادگران هم همان‌جا را جست‌وجو کردند و یک روز بعد پیکرش را پیدا کردند». سعیده قشقایی عبدی در قطعه ۷۳ بهشت زهرا در قبر پدرش به خاک سپرده شده است. آقای قشقایی می‌گوید که به آنها گفته‌اند می‌توانند در هتلی در تهرانپارس که برای افراد جنگ‌زده در نظر گرفته شده ساکن شود که او قبول نکرده است: «خانه ما کامل از بین رفت. ما دیوار به دیوار ساختمان هدف موشکباران بودیم. شاید نزدیک به یک میلیارد تومان وسیله از بین رفت». او همسایه خانواده سعید موسوی بود؛ خانواده موسوی که سه عضوشان در موشکباران شهید شدند: سعید موسوی. فاطمه موسوی و حدیثه موسوی. تنها بازمانده آنها محمد موسوی است که آن ساعت در محل کار بود: «خانواده موسوی معمولا دیر به خانه می‌آمدند نمی‌دانم چرا آن روز ساعت ۴ در خانه بودند». او این را هم می‌گوید که تاکنون درباره دیه همسرش چیزی به او نگفته‌اند و نمی‌داند برای پیگیری خسارت‌ها به کجا مراجعه کند. آخرین اخبار جامعه را از طریق این لینک پیگیری کنید.

sohrevardii2 Edited•15w Complete destruction of a residential building located in North Sohrevardi, Mohebi Alley, which was hit by a missile on 1404/3/25 Iran. Condolences. One of our local mothers also died in this building. 🖤🖤🖤 #North_Sohrevardi #Missile #No_War #Tehran_Tourism #Seyyedkhandan #Immigration #South_Sohrevardi

sohrevardii2 Edited•15w⁨ تخریب کامل ساختمان مسکونی واقع در سهروردی شمالی کوچه محبی که تاریخ ۱۴۰۴/۳/۲۵ مورد اصابت موشک قرار گرفت ایران تسلیت متاسافانه یکی از مادرهای محلمون هم تو این ساختمان فوت کردن🖤🖤🖤#سهروردی_شمالی #موشک #نه_بهجنگ #تهرانگردی #سیدخندان #مهاجرت #سهروردی_جنوبی⁩

According to Eqtesadnews, quoting Ham Mihan, when Mohammad, 31, woke up on the morning of June 15 to go to work, he never imagined that by the evening of that day he would no longer have a home, no father named Saeed, no mother named Fatemeh, and no sister named Hadiseh. On Sunday afternoon, June 15, when Mohammad Mousavi heard the news of the attack that Shariati Street had been targeted, he rushed to the scene. But there was no longer a house there; he saw nothing but a pile of dirt and rubble. Three missiles had completely razed Mohammad’s house and three other houses in Mohebi Alley on Shariati Street to the ground, and now only Mohammad is left alive from their family of four. Graphic designer for the press was martyred + Photo Eqtesadnews: A graphic designer for the press was martyred in the Zionist regime’s attack on Quds Square in Tehran on Sunday, June 15. In this attack, Saeed Mousavi, 65, Fatemeh Mousavi, 65, and Hadiseh Mousavi, 37, lost their lives, but there is still no sign of their bodies. Mohammad and Bita, Saeed Mousavi’s sister, spent the whole night searching for their loved ones in morgues, from the Behesht Zahra Ascension Hall to the Kahrizak forensics office, but they received no response. Bita Mousavi, a veteran cultural journalist who has now lost her brother, brother’s wife, and daughter, told Hammihan that the Kahrizak forensics officers came every 10 minutes and said, “Go get your mother so she can give a DNA sample.” “We have nameless bodies, with crushed faces that cannot be identified.” She says that when Mohammad arrived at the site of the explosion, the officers asked him for his national ID card and allowed him to enter after verifying his identity. The scene that Mohammad will forever remember was seeing Haditha’s lifeless body: “Her hair was falling over her bloody face, but Mohammad recognized her the moment they were carrying her on a stretcher.” Mohammad Mousavi and Fatemeh Mousavi are both retired, and their daughter Ameneh (Haditheh) Mousavi was an employee of a private company in Tehran.

به گزارش اقتصادنیوز به نقل از هم میهن، محمد، ۳۱ ساله، صبح روز ۲۵ خرداد وقتی بیدار شد تا به محل کارش برود، تصور نمی‌کرد که عصر همان روز دیگر نه خانه‌ای داشته باشد، نه پدری به نام سعید، نه مادری به نام فاطمه و نه خواهری به نام حدیثه. محمد موسوی بعدازظهر یکشنبه ۲۵ خردادماه، وقتی خبرهای حمله را شنید که می‌گفتند خیابان شریعتی هدف قرار گرفته، با شتاب خود را به محل رساند. اما آنجا دیگر خانه‌ای نبود؛ او غیر از تلی از خاک و آوار چیز دیگری ندید‌. سه موشک، خانه محمد و سه خانه دیگر در کوچه‌ محبی خیابان شریعتی را به طور کامل با خاک یکسان کرده بودند و حالا از خانواده چهارنفره آنها، فقط محمد زنده مانده است.  گرافیست مطبوعاتی شهید شد+ عکس اقتصادنیوز: هنرمند طراح گرافیک مطبوعاتی در حمله رژیم صهیونیستی روز یکشنبه ۲۵ خرداد در میدان قدس تهران به شهادت رسید. در این حمله، سعید موسوی ۶۵ ساله، فاطمه موسوی ۶۵ ساله و حدیثه موسوی ۳۷ ساله جان خود را از دست دادند اما هنوز هیچ نشانی از پیکرهایشان در دست نیست.  محمد و بیتا، خواهر سعید موسوی، تمام شب را در سردخانه‌ها، از سالن معراج بهشت زهرا تا پزشکی قانونی کهریزک، به دنبال عزیزان‌شان گشتند‌اما پاسخی نگرفتند. بیتا موسوی، خبرنگار باسابقه فرهنگی که حالا برادر، همسر برادر و دختر آنها را از دست داده، در این باره به «هم‌میهن» می‌گوید سربازان پزشکی قانونی کهریزک هر ۱۰ دقیقه می‌آمدند و می‌گفتند برو مادرت را بیاور تا نمونه DNA بدهد که: «جنازه‌هایی داریم بی‌نام، با چهره‌هایی له‌شده که قابل شناسایی نیستند.» او می‌گوید محمد وقتی به محل انفجار رسیده، مأموران از او کارت ملی خواسته‌اند و بعد از تأیید هویتش اجازه ورود داده‌اند. صحنه‌ای که محمد برای همیشه به خاطر خواهد سپرد، دیدن پیکر بی‌جان حدیثه بود: «موهایش روی صورت خون‌آلودش افتاده بود، اما محمد او را شناخت؛ همان لحظه که او را روی برانکارد می‌بردند.» محمد موسوی و فاطمه موسوی هردو بازنشسته و دخترشان آمنه (حدیثه) موسوی، کارمند شرکتی خصوصی در تهران بود.

According to the Shargh Media Group, after nine days of trying to find the bodies of the Mousavi family's parents, on the eighth day, part of the lifeless body of "Fatima," the family's mother, was pulled from the rubble. After nine days, the DNA test results were determined, and the sample matched one of the bodies found at the Kahrizak Forensic Medicine Center. Now, the bodies of Hadiseh, 37, the family's daughter, and Saeed Mousavi, 64, the family's father, are scheduled to be buried in a three-story grave in Plot 42 of Golzar Shohada in Tehran until the mother's DNA results are determined. Bita Mousavi, the family's aunt, says, "Maybe my brother's body was transferred to the forensic medicine last week, but since the DNA test results were not determined, we couldn't say with certainty where the body is." Haditha Mousavi, 37, Saeed Mousavi, 64 - Father of the family Fatemeh Mousavi, mother of the family Sunday at 3 pm Five family members had been watching the building and the movements of dozens of firefighters and Red Crescent rescuers from morning until evening yesterday, hoping for news of the father of the family; Saeed Mousavi, 64, who was trapped under the rubble that day with two members of his family, but there was no news of him until Sunday night. Dozens of Red Crescent rescuers and firefighters from Tehran, Shiraz, and Hamedan had been working at the site since morning yesterday to try to find the body, but they hopelessly announced the end of the work at midnight. The result of their hours of effort was finding part of the mother's body. Before her, on the same day of the accident, the body of her daughter, Haditha, 37, was found hours after the explosion, with her head pressed to her chest and her legs tucked into her stomach. Haditha's marbles The faint sunlight at 3 pm Sunday fell on the glass marbles of "Haditha"; 5, 10, 15... dozens of marbles that have slid across the sidewalk; you walk and collect them: "Hadithah loved marbles very much; she kept marbles, beads, stones, and...". Several more marbles jump out of the wooden drawer of her mother, Fatimah's clothes. They clatter across the sidewalk and reach the garden; the garden of the apartment where, on the past Sunday afternoon, June 15, she stood at full height and, brick by brick, watched the house across the street collapse and be destroyed in an instant. The last spectator was the house at No. 6, Mohebi Shariati Street. The drawer that they took out of the house, Hadithah's clothes, on the sidewalk. When the rescuers come down from their special vehicles with lifts, they usually come in a bunch. Once they bring a drawer of the dresser, once a bag full of documents. Next time, a chest of gold and jewelry, a hair dryer, clothes and shoes, a razor, school and university documents, photo albums, they bring down the memories of 7 families. The initial file of Maziar Talebzadeh, with the seal of the lion and the sun of the Ministry of Education before the revolution, emerged from the rubble unscathed, but no one knows who its owner is. The target of the rubble removal is the second-floor apartment; the unit on the right. Mr. Mousavi's house. Amid the rubble and debris of the house, many marbles and beads are found, many women's clothes, many party dresses. A coffee maker and pots that they had bought for the dowry. The dowry that Hadiseh was supposed to take to the house of fortune; a beautiful girl with a long face and a sweet smile whose pictures sit in the photo gallery of her aunt's mobile phone. Her aunt, "Bita," is pale, she is impatient for her family, she could have spent 8 days searching for her brother and his wife without leaving. She is relieved about Haditha. She is resting in the forensic medicine. Yesterday morning, with a thousand troubles, after many mediations and follow-ups, they were finally able to go to the Abbasabad police station and bring them to the building. Then, with the coordination of the same police station, special fire trucks were sent to the scene and the Red Crescent rescuers started working with their survival dogs. However, the Red Crescent rescuer says that in this situation, the dogs cannot do anything. Because these are survival dogs, not corpses. When a few days pass, they are no longer able to find bodies from under the rubble. Extracting part of the body It had not been an hour since part of Fatima's lifeless body was pulled out from under the rubble. The firefighter did not allow anyone to approach the body. After 8 days, the body had changed and was not in a good condition. Finally, from the clothes it was wearing, it was determined that it belonged to the mother of the family in the second-floor apartment of the building; "Fatima" was Haditha and Mohammad's mother. She was quickly covered and taken to the forensic medicine. The final diagnosis is with a DNA sample. "Mohammad", 31, is the only survivor of this family, but he was a decapitated chicken that was pacing back and forth. His condition was different from the one he saw in front of the Kahrizak Forensic Diagnostic Center a week earlier. His facial lines had deepened, his eyes were sunken. He was dressed in mourning clothes all over. His beard had grown longer, and sadness was deep in his dark eyes. He kept taking the fire department elevator to the second floor, making rounds, and coming down. He pulled some of his belongings out of the rubble, and he left some of his clothes, his mother, his sister, and his father, on the corner of the street. He didn't want to see them. He also took some. A black garbage bag was being passed around the family and necessary supplies were being placed in it. At around 4 p.m., the fire brigade's shift changed. A fresh group of firefighters gave way to the previous team. They had come from Shiraz. The rescuers had also left for Tehran from Hamedan. They had been in Tehran for more than 10 days. The two special streets, Ashrafi and Mohebbi, had been closed off from Shariati Street with blue sacks until last Friday. No one was allowed to travel on that side of the street. There were people inside the street, carrying documents up and down; the building targeted by the missiles was a five-story high-rise building that was accessed from Ashrafi Street. Ashrafi Street, an alley down from Mohebbi, was in the same situation. The previous day, however, the street was empty of people, filled with firefighters and Red Crescent rescue workers. Residents were walking between the yellow tapes. The scene was not strange to them. They didn't even look at the collapsed building. The building on the left, number 6, is still standing. From the pulled-back net curtains, it's clear that it still has residents who don't dare look out the windows. The building on the right is covered from top to bottom with the same blue sacks, the extent of the destruction and destruction is only visible from the raised corners of the sacks. The building next door hasn't been cleared of rubble yet. Haditha adds to the glass marbles. Mohammad throws some into a black bag. Some also fall to the ground. I bend down. I pick up 5 colored marbles. One ocean blue. Two azure marbles. One ochre and one the color of the sky. "Haditha" never thought that her marbles would one day fall into the hands of a strange woman; a woman who has come to their house to prepare a report. Mohammad looks at the marbles: "Take them all." Now I'm turning the marbles in my hand. What a strange souvenir from a familiar stranger who we may not have met on the street by mistake. The first day they didn't go well. Bita points to the front of the house: "They found my brother's wife right here. The previous teams hadn't gone at all. No one was looking for people under the rubble. Just a few people came, took files and documents from the building next door, and left. They told us that they pulled three people out. We thought they were three members of the Mousavi family. But when we went to the forensics, none of the bodies matched our DNA samples. Only Hadiseh was there." He picks up Hadiseh's flowers from the ground: "I've never felt so strong," and goes to his nephew. There is no sign of his brother for hours after the rubble was cleared: "My mom was probably sitting in front of the TV. Hadiseh was right there. My father was either in the kitchen or sleeping in the room." Photos of a martyred neighbor Insurance book of a neighbor who was preparing to leave Tehran but was martyred Many missing persons The sound of the rescue vehicles' engines does not stop for a moment, they move the rubble with their hands, clothes, and faces covered in dirt. Many wires and plastic pipes are scattered on the ground. Many cars with organization logos can be seen from the street: "The first group to be present at the scene of the incident are the law enforcement and military agencies. Then the fire department. Once the fire department has secured the area, search and debris removal teams are dispatched to the scene." This is what one of the Red Crescent rescue workers told Shargh. According to him, cases similar to what happened to the bodies of the Mousavi family have occurred in other areas, and many teams are working: "In other places that have been destroyed by explosions and attacks, there are many bodies under the rubble. Rescue teams are busy working to get them out.” The exact number of Tehran’s martyrs is not known, but three days ago, the head of public relations at the Ministry of Health announced that 400 people have been martyred since the beginning of the attacks. According to a field report from Shargh from plot 42 of the Behesht Zahra Martyrs’ Cemetery, 70 people had been buried in that plot, which is dedicated to the martyrs of the attacks, by Saturday afternoon, and the fate of hundreds of other bodies is unknown. The rescuer says that the teams are busy. The command center tells them where to send them. Nothing is left. Mr. Abolhasani, a resident of the first floor of building number 6, is at work on Sunday afternoon, June 15, when his wife called. His wife’s mother had invited them for lunch. Mr. Abolhasani went separately. His family was separated. It was a little after 3:40 in the afternoon when a neighbor called: “Mr. Abolhasani, come here, they knocked on your house.” The man initially thought the house had been broken into: “They hit all the houses.” He then thought the building had been broken into: “I knew it was a war and there were rockets. But I didn’t think they hit our house.” He had the neighbors’ numbers. He had been a tenant in this building for a year, and now there was nothing left of his house; absolutely nothing. Part of his mother’s body was pulled out of building number 6. Six bodies were pulled out. Two from the second floor, the mother and daughter of the Mousavi family. One was a woman named Qashqai, who lived on the third floor and was preparing to leave Tehran with her husband. Her husband was waiting in front of the house when the rockets hit. The woman died and the man is in the hospital with serious injuries. Ms. Talebzadeh lived on the second floor. Ms. Alavi lives on the first floor in the United States. Mr. Azizi lived in the basement unit and was out of town that day. The bodies of three women who lived alone in the building, as well as the bodies of Mousavi’s wife and daughter and Ms. Qashqai, were taken out of the building. One person remains, Saeed Mousavi. According to the resident of the first floor, one side of the building had three floors and the other side had three floors with a basement where Mr. Azizi lived. Rescue forces announced the end of the work on Sunday at midnight. Bita Mousavi says that bank cards were also found, but not my brother’s body: “My mother says I won’t even say a single prayer for them until the bodies are found.” The rubble-clearing operation lasted until midnight. Rescue forces had made three rounds of the area by that time of night. They are taking things out of every corner of the building: "Late last night, a municipal official came and said that he had been here since day one and that they had seen the body of a man with the description of my brother Saeed being pulled out. Right here near the pillar." He points to what used to be a pillar: "On the first day, no one would give us the right answer. We thought they had taken everyone to the Kahrizak forensics office. But later it turned out that only Muhaddeseh's body was there and had been identified." This morning, Mohammad went back to the police station with his uncle Hussein and from there to the Kahrizak forensics office. That's where it was determined that the results of the family's father's DNA test had come in. He has probably been waiting for his wife at the Kahrizak forensics office since last week. Now they have to wait for the results of Fatima's DNA test so that a burial permit can be issued. As Bita says, a three-story grave will probably be allocated for this family. They will bury the father and daughter until the results of the mother's identification are available, and then she will be added to the family. Mousavi's family has calmed down a bit. They are waiting for the day of the funeral.

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق، سرانجام پس از ۹ روز تلاش برای پیدا کردن اجساد پدر و مادر خانواده موسوی در هشتمین روز بخشی از پیکر بی‌جان «فاطمه» مادر خانواده از زیرآوارها بیرون کشیده شد و پس از ۹ روز هم با مشخص شدن نتیجه تست دی‌ان‌ای، نمونه با یکی از اجسادی که در مرکز تشخیص پزشکی قانونی کهریزک مطابقت پیدا کرد. حالا قرار است پیکر حدیثه ۳۷ ساله دختر خانواده و سعید موسوی ۶۴ ساله پدر خانواده در قطعه ۴۲ گلزار شهدای تهران در قبری سه طبقه خاکسپاری شود تا نتیجه دی‌ان‌ای مادر هم مشخص شود. بیتا موسوی عمه خانواده می‌گوید که «شاید پیکر برادرم همان هفته گذشته به پزشکی قانونی منتقل شده بود اما چون نتیجه تست دی‌ان‌ای مشخص نشده بود، نمی‌توانستیم با قطعیت بگوییم جسد کجاست». حدیثه موسوی ۳۷ ساله سعید موسوی ۶۴ ساله- پدر خانواده فاطمه موسوی مادر خانواده یکشنبه ساعت ۳ ظهر پنج عضو خانواده از صبح تا شامگاه روز گذشته چشم به ساختمان و رفت و آمد ده‌ها آتش‌نشان و امدادگر هلال احمر دوخته بودند تا شاید خبری از پدر خانواده شود؛  سعید موسوی پدر ۶۴ ساله که آن روز همراه با دو عضو خانواده‌اش زیرآوارها ماند اما تا یکشنبه شب خبری از او نشد. ده‌ها امدادگر هلال‌احمر و آتش‌نشان از تهران، شیراز و همدان از صبح دیروز در محل مشغول عملیات بودند تا شاید پیکر را پیدا کنند اما ناامیدانه ساعت ۱۲ شب پایان کار را اعلام کردند. نتیجه ساعت‌ها تلاش آنها پیدا کردن بخشی از پیکر مادر بود. قبل از او در همان روز حادثه، پیکر دخترش، حدیثه ۳۷ ساله ساعاتی پس از انفجار در حالیکه سرش را به سینه چسبانده و پاهایش را در شکم جمع کرده، پیدا شده بود. تیله‌های حدیثه نور آفتاب کم‌رمق ساعت ۳ ظهر یکشنبه روی تیله‌های شیشه‌ای «حدیثه» افتاده؛ ۵، ۱۰، ۱۵ ... ده‌ها تیله که کف پیاده‌راه سر خورده‌اند؛ راه می‌روی و تیله جمع می‌کنی: «حدیثه خیلی تیله دوست داشت؛ تیله و مهره و سنگ و ... را نگه می‌داشت». از کشوی چوبی لباس‌های فاطمه، مادرش، چندین تیله دیگر بیرون می‌پرد. قِل می‌خورند کف پیاده‌راه و می‌رسند به باغچه؛ به باغچه‌ آپارتمانی که بعدازظهر یکشنبه‌ای که گذشت، یعنی ۲۵ خرداد، تمام قد ایستاد و آجر به آجر، نظاره‌گر خانه‌ روبه‌رویی بود که چطور در یک لحظه ریخت و ویران شد. تماشاچی  پایان خانه پلاک ۶ خیابان محبی شریعتی بود. کشویی که از خانه بیرون آوردند لباس‌های حدیثه در پیاده‌راه امدادگران از خودروهای مخصوصشان که بالابر دارد، پایین که می‌آیند معمولا دسته پرند. یک بار کشوی میز لباس‌ها را می‌آورند، یک بار کیفی پر از مدارک. دفعه بعدی صندوقچه طلاها و زیورآلات، سشوار، لباس‌ها و کفش‌ها، ریش‌تراش، مدارک مدرسه و دانشگاه، آلبوم عکس‌ها، آنها خاطرات ۷ خانواده را پایین می آورند. پرونده ابتدایی مازیار طالب‌زاده با مهر شیر و خورشید وزارت آموزش و پرورش پیش از انقلاب، سالم بدون پارگی از زیرآوار بیرون آمد،  کسی اما از صاحبش خبری ندارد. هدف آواربرداری آپارتمان طبقه دوم است؛ واحد سمت راست. خانه آقای موسوی. لای خرت و پرت‌ه ای خانه،اما تیله و مهره‌های زیادی پیدا می‌شود، لباس‌های زنانه بسیار، لباس‌های مهمانی بسیار. قهوه‌ساز و قابلمه‌هایی که برای جهیزیه خریده بودند. جهیزیه‌ای که قرار بود حدیثه به خانه بخت ببرد؛ دختری زیبا با صورتی کشیده و لبخندی شیرین که تصاویرش در گالری عکس‌های تلفن همراه عمه‌اش نشسته. عمه‌اش «بیتا»، رنگ به چهره ندارد، بی‌تاب خانواده‌اش است،  ۸ روزی می‌شد در جست وجوی برادر و همسر برادرش جایی نمانده نرفته باشد. خیالش از حدیثه راحت شده. او در پزشکی قانونی آرمیده است. دیروز صبح با هزار دردسر، بعد از واسطه‌گری‌ها و پیگیری‌های زیاد سرانجام توانستند به کلانتری عباس‌آباد بروند و آنها را سر ساختمان بیاورند. بعد با هماهنگی همین کلانتری خودروهای مخصوص آتش‌نشانی به محل فرستاده شد و امدادگران هلال‌احمر با سگ‌های زنده‌یابشان مشغول کار شدند. امدادگر هلال‌احمر اما می‌گوید که در این وضعیت سگ‌ها نمی‌توانند کاری انجام دهند. چون اینها سگ‌های زنده‌یابند نه مرده‌یاب. وقتی چند روز می‌گذرد دیگر توانایی پیدا کردن اجساد را از زیرآوارها ندارند. بیرون کشیدن بخشی از جنازه یک ساعت نگذشته بود که بخشی از پیکر بی‌جان فاطمه، از زیر آوار بیرون کشیده شد. مامور آتش‌نشانی به کسی اجازه نزدیک‌شدن به جنازه را نمی‌داد. جسد پس از ۸ روز تغییر کرده و در وضعیت مناسبی نبود. در نهایت از روی لباسی که به تن داشت، مشخص شد که متعلق به مادر خانواده آپارتمان طبقه دوم ساختمان است؛ «فاطمه» مادر حدیثه و محمد بود. او را به سرعت در کاور گذاشته و به پزشکی قانونی منتقل کردند. تشخیص نهایی با نمونه‌ دی‌ان‌ای است. «محمد» ۳۱ ساله تنها بازمانده این خانواده اما مرغ سر کنده‌ای بود که به این طرف و آنطرف می‌رفت. وضعیت او با یک هفته قبلش در مقابل مرکز تشخیص پزشکی قانونی کهریزک تفاوت داشت. خطوط چهره‌اش عمیق‌تر شده، چشم‌ها به گود افتاده. سراسر لباس عزا به تن کرده. ریش‌هایش بلندتر شده و غم در عمق چشمان سیاهش نشسته است. او مدام با بالابر آتش‌نشانی به طبقه دوم می‌رود، گشتی می‌زند و پایین می‌آید. بخشی از وسایلش را از زیرآوار بیرون کشیده، لباس‌های خودش، مادرشِ، خواهر و پدرش. بخشی را گوشه خیابان رها کرد. دل دیدنشان را نداشت. بخشی را هم برداشت. کیسه زباله سیاهی بین خانواده می‌چرخید و وسایل ضروری در آن جا می‌گرفت. ساعت حدود ۴ بعد‌از ظهر، شیفت نیروهای آتش‌نشانی عوض شد. گروهی تازه‌نفس جایشان را به تیم قبلی دادند. آنها از شیراز آمده بودند. امدادگران هم از همدان راهی تهران شده بود. آنها بیش از ۱۰ روز است در تهران به سر می‌برند. دو خیابان خاص خیابان اشرفی و محبی تا جمعه‌ای که گذشته از سمت خیابان شریعتی با گونی آبی‌رنگی بسته شده بود. کسی اجازه تردد از آن سمت خیابان نداشت. افرادی داخل خیابان بودند و اسنادی را بالا و پایین می‌کردند؛  ساختمان هدف موشک‌ها یک ساختمان بلند ۵ طبقه بود که رفت و آمدش از سمت خیابان اشرفی انجام می‌شد. خیابان اشرفی یک کوچه پایین‌تر از محبی، همان وضعیت را داشت.  روز گذشته اما خیابان خالی از هر آدمی، پر از ماموران آتش‌نشانی و امدادگران هلال احمر بود. ساکنان از لای نوارهای زرد رفت و آمد می‌‌کردند. صحنه برایشان عجیب نبود. نگاهی هم به ساختمان متلاشی شده نمی‌کردند. ساختمان سمت چپ پلاک ۶ اما هنوز روی پاهایش ایستاده. از پرده‌های توری کنار زده شده مشخص است هنوز ساکنانی دارد که جرات نگاه کردن از پنجره ندارند. ساختمان سمت راست اما با همان گونی‌های آبی‌ از بالا تا پایین پوشانده شده، میزان ویرانی و تخریب تنها از گوشه‌های بلند شده گونی‌ها مشخص است. ساختمان کناری هنوز آواربرداری نشده است. به تیله‌های شیشه‌ای حدیثه اضافه می‌شود. محمد تعدادی را داخل کیسه سیاه می‌‌اندازد. تعدادی هم روی زمین قل می‌خورند. خم می‌شوم. ۵ تیله رنگی بر می‌دارم. یکی اقیانوسی. دو تیله لاجوردی. یکی اخرایی و آن یکی به رنگ آسمان. «حدیثه» فکرش را هم نمی‌کرد که تیله‌هایش روزی به دست زنی غریبه می‌افتد؛ زنی که برای تهیه گزارش از خانه‌شان آمده است.  محمد به تیله‌ها نگاه می‌کند: «همه‌شان را بردار». حالا تیله‌ها را در دست می‌چرخانم. چه یادگاری عجیبی از غریبه‌ای آشنا که شاید به اشتباه هم در خیابان همدیگر را ملاقات نکرده‌ باشیم. روز اول خوب نگشتند بیتا به جلوی خانه اشاره می‌کند: «همسر برادرم را همین جا پیدا کردند. تیم‌های قبلی اصلا نگشته بودند. هیچ‌کس دنبال آدم‌های زیرآوار نبود. فقط عده‌ای آمدند پرونده و مدارکی از ساختمان کناری برداشتند و رفتند. به ما گفتند سه نفر را کشیدیم بیرون. تصور ما این بود که سه نفر از خانواده موسوی بودند. اما وقتی به پزشکی قانونی رفتیم هیچ‌کدام از اجساد با نمونه دی‌ان‌ای ما مطابقت نداشت. فقط حدیثه آنجا بود.». گل‌سرهای حدیثه را از روی زمین بلند می‌کند: «هیچ وقت خودم را اینقدر قوی ندیده بودم» و می‌رود سمت برادرزاده‌اش. تا ساعت‌ها بعد از آواربرداری خبری از برادر نیست: «احتمالا مامانم جلوی تلویزیون نشسته بود. حدیثه هم همان جا. پدرم یا در آشپزخانه بوده یا در اتاق خوابیده بود». عکس‌های همسایه شهیدشده دفترچه بیمه زن همسایه که در حال آماده شدن برای خروج از تهران بود اما شهید شد مفقودی‌های بسیار صدای موتور دستگاه‌های امدادی یک لحظه قطع نمی‌شود، آنها با دست‌ها و لباس‌ها و صورت‌های خاکی، آوارها را جابه‌جا می‌کنند. سیم و لوله‌های پلاستیکی زیادی کف زمین پخش شده. از سر خیابان ماشین‌های زیادی با آرم‌های ارگانی دیده می‌شوند: «اولین گروهی که در محل حادثه باید حاضر باشند، نهادهای انتظامی و نظامی‌اند. بعد آتش‌نشانی. وقتی آتش‌نشانی منطقه را ایمن کرد تیم‌های جستجو و آواربرداری به محل اعزام می‌شوند». این را یکی از نیروهای امدادی هلال‌احمر به شرق می‌گوید. به گفته او مواردی شبیه آنچه برای اجساد خانواده موسوی افتاده در مناطق دیگر هم رخ داده است و خیلی از تیم‌ها مشغول به کارند: «در مکان‌های دیگر هم که در اثر حمله دچار انفجار و تخریب شده‌اند، اجساد زیادی وجود دارد که زیرآوارها هستند. تیم‌های امدادی مشغول کارند تا بتوانند آنها را بیرون بیاورند». عملیات آواربرداری آمار شهدای تهران به طور دقیق مشخص نیست اما سه روز پیش سرپرست روابط عمومی وزارت بهداشت اعلام کرد که از ابتدای حملات ۴۰۰ نفر شهید شده‌اند. آنطور که گزارش‌ میدانی شرق از قطعه ۴۲ گلزار شهدای بهشت زهرا نشان می‌دهد تا ظهر روز شنبه ۷۰ نفر در آن قطعه که ویژه شهدای حملات است، خاکسپاری شدند و تکلیف صدها جسد دیگر مشخص نیست. امدادگر می‌گوید که تیم‌ها درگیر کارند. مرکز فرماندهی به آنها می‌گویند به کجا اعزام شوند. هیچ‌چیز نماند آقای ابوالحسنی، ساکن طبقه اول ساختمان پلاک ۶ است. او ظهر روز یکشنبه ۲۵ خردادماه در محل کار بود که همسرش تماس گرفت. مادر همسرش آنها را برای ناهار دعوت کرده بود. آقای ابوالحسنی جداگانه رفت. خانواده‌‌اش جدا. ساعت کمی از ۳:۴۰ بعد از ظهر گذشته بود که یکی از همسایه‌ها تماس گرفت: «آقای ابوالحسنی بیا که خانه‌ات را زدند». مرد ابتدا تصورش این بود که خانه را دزد زده: «همه خانه‌ها را زدند». باز هم تصور کرده که دزد به ساختمان زده: «می‌دانستم جنگ است و موشک‌باران. اما فکر نمی‌کردم به خانه ما زده باشند». او آمار همسایه‌ها را دارد. یک سالی می‌شود که در این ساختمان مستاجر بوده و حالا از خانه‌‌اش هیچ نمانده؛ دقیقا هیچ‌چیزی. بخشی از جسد مادر از ساختمان شماره ۶، شش جسد بیرون کشیده‌اند. دو نفر از طبقه دوم که مادر و دختر خانواده موسوی هستند. یک نفر خانم قشقایی ساکن طبقه سوم که با همسرش در حال آماده شدن برای خروج از تهران بودند. همسر مقابل خانه منتظر بود که موشک زدند. زن فوت کرد و مرد با جراحات بسیار در بیمارستان به سر می‌برد. خانم طالب‌زاده ساکن طبقه دوم بود. خانم علوی ساکن طبقه اول در آمریکاست. آقای عزیزی در واحد زیرزمین زندگی می‌کرد که آن روز خارج از شهر بود. از این ساختمان جسد سه زن که به تنهایی در این ساختمان زندگی می‌کردند، جسد همسر و دختر موسوی و خانم قشقایی را بیرون آورده‌اند. یک نفر مانده که سعید موسوی است. به گفته ساکن طبقه اول، یک طرف ساختمان سه طبقه بود و طرف دیگر سه طبقه با زیرزمین که آقای عزیزی ساکن آن بود. نیروهای امدادی پایان کار روز یکشنبه را ساعت ۱۲ شب اعلام کردند. بیتا موسوی می‌گوید که کارت بانک‌‌ها هم پیدا شد اما پیکر برادرم نه:«مادرم می‌گوید تا وقتی  اجساد پیدا نشود حتی یک فاتحه برایشان نمی‌خوانم». عملیات آواربرداری تا ۱۲ شب نیروهای امدادی تا آن ساعت از شب، سه دور منطقه را گشتند. از گوشه گوشه ساختمان وسیله بیرون آورند:«آخر شب یکی از ماموران شهرداری آمد و گفت که از روز اول اینجا بوده و دیده که جسد مردی با مشخصات برادرم سعید را بیرون کشیده‌‌اند. همین جا نزدیک ستون». با دست به چیزی که زمانی ستونی بوده اشاره می‌کند: «روز اول کسی درست جواب ما را نمی‌داد. ما فکر کردیم همه را بردند پزشکی قانونی کهریزک. اما بعدا معلوم شد فقط جسد محدثه آنجاست و شناسایی شده است». از صبح امروز محمد همراه با حسین عمویش دوباره به کلانتری رفتند و از آنجا به پزشکی قانونی کهریزک. همان جا بود که مشخص شد نتیجه تست دی‌ان‌ای پدر خانواده آمده است. او احتمالا از هفته گذشته در پزشکی قانونی کهریزک انتظار همسرش را می‌کشد. حالا باید منتظر نتیجه تست دی‌ان‌ای فاطمه هم بمانند تا جواز دفن صادر شود. آنطور که بیتا می‌گوید احتمالا برای این خانواده یک مزار سه طبقه اختصاص داده شود. پدر و دختر را به خاک می‌سپرند تا جواب تشخیص هویت مادر هم بیاید و بعد به خانواده اضافه ‌شود. خانواده موسوی کمی آرام گرفته‌اند. آنها در انتظار روز خاکسپاری‌اند.

A story of the martyrdom of a family member on the third day of the Zionist regime's invasion of Tehran The tragedy of a retired private sector employee with no military record Yousef Heydari Journalist For him, life is divided into before and after the martyrdom of his brother and family. When the news of their martyrdom in their residential house collapsed on him like rubble, he could not believe that they had become victims of the enemy's hatred. This time, Saeed Mousavi's family, like dozens of other families, were martyred by the Zionist enemy. The Israeli regime, which claimed from the first day of the invasion of Iran that it had not targeted any civilians and that it would not harm residential houses, once again showed by martyring the members of this family that it sacrifices men, women, and children to achieve its sinister goals. On the afternoon of Sunday, June 15, a three-story residential house in Mohebi Alley on Shariati Street in Tehran was targeted, and Saeed Mousavi's family members who were at home were martyred along with several residents of the building. A retired couple who had recently moved into this rented house were killed by an enemy missile an hour after their daughter returned home from work. The intensity of this brutal attack was so great that the three-story building completely collapsed and black smoke filled the sky. With the help of people and rescuers, the body of the family’s daughter was pulled out of the rubble in the early hours, but the bodies of the parents were buried under heavy rubble. The world collapsed on me Mohammad is the only survivor of the Mousavi family. He was at work on the day of the disaster when he was contacted by the locals and returned home. But there was no news of the house and the entire family had been killed. Bita Mousavi, who worked for many years as a cultural reporter for various newspapers and media outlets, recounted the moment her brother’s family was killed in an interview with Iran Newspaper: “My house is a block down from my brother’s house. They had recently moved to Mohebbi Alley on Shariati Street. An old three-story house that had been renovated. At 3:40 p.m. on Sunday, after the Faraja headquarters and Sabunchi Street in District 7 were targeted, Mohebi Alley on Shariati Street was also hit. A terrifying sound filled the sky of Tehran. It was 4 p.m. when my nephew Mohammad called and said that their house had been hit. When I heard this news, my world collapsed on me. I don’t know how I got there. Black smoke filled the sky. Since my brother and his family had recently moved there, I didn’t know which house in Mohebi Alley they lived in. When I saw the three-story house that had been destroyed, my legs went weak. At that moment, I prayed to God that this wasn’t my brother’s house. One of the rescue workers asked me my last name, and when I said it, Mousavi pointed to the destroyed house and said, “This is your brother’s house.” I fell to the ground. The three-story house that had been renovated some time ago, and my brother and his family had rented the second floor, had been razed to the ground. I called out my brother’s name, his wife, and his daughter, hoping that they might be alive, but they told me that only one person in the building survived. He continued: “My nephew Mohammad was at work that day, and his sister, who had finished work earlier, came home from work and called Mohammad an hour later to say that everyone was home. I couldn’t look at Mohammad’s face. He had lost all his family members and his life. Mohammad was looking at the house where his parents had been waiting for him to return just a few hours earlier, but now it had been razed to the ground, screaming. They told us that three bodies had been pulled from the second floor of the building, which was my brother’s house, but we only saw Haditha’s lifeless body and her bloody face. The only survivor of the building was a middle-aged man who had been in the stairwell when the building was hit. » They were innocent When talking about the personality traits of her brother and family, tears flow from her eyes. Bita continues with bitterness: «My brother and his wife were retired from a private company, and their daughter Haditha had also been working for a few years. They were not military and were ordinary citizens. They worked honorably for 30 years and were always an example of a moral and selfless couple for all of us. That night, some friends helped me a lot to find the bodies of my brother and his family, and if it weren’t for this help, I might not have found my nephew’s body. That night, we went to the Ascension of the Martyrs and were told that we had to go to the forensic medicine. There, too, they showed us incomprehensible photos, and we were only able to identify Haditha from one of the photos. After that, we found her body in the morgue of the Crisis Headquarters. But the bodies of my brother and his wife have not yet been identified, and they told us that after DNA testing, their identities will be identified among the bodies that were pulled out of the building. To identify the body of my brother's wife, they took a DNA test from my nephew, and to identify my brother, they need to take a test from my mother. Unfortunately, we have encountered some irregularities along the way, which may be due to the current circumstances. We are waiting for the test results and identification of the bodies of my brother Saeed, his wife Fatima, and their daughter Haditha to be handed over so that we can bury them. Haditha was a girl full of passion for life. She always thought about the bright future that she was trying to build through work. I still can't believe that she is no longer with us. "Bita Mousavi said about this crime of the Zionist regime: "In my opinion, war is always accompanied by destruction, and many innocent people are sacrificed in war. My brother and his family were innocent people who were martyred by the criminal enemy. "They were an honorable family who lived like many ordinary people in the country. They were martyred like dozens of innocent men, women, and children who were targeted in their homes by the Israeli regime's attacks since Friday."

روایتی از شهادت اعضای یک خانواده در سومین روز تجاوز رژیم صهیونیستی به تهران تراژدی بازنشسته بخش خصوصی بدون سابقه نظامی یوسف حیدری روزنامه نگار زندگی برای او به قبل و بعد از شهادت برادر و خانواده اش تقسیم می شود. وقتی که خبر شهادت آنان در خانه مسکونی شان مثل آوار بر سرش خراب شد باور نمی کرد  قربانی کینه توزی دشمن شده اند. این بار خانواده سعید موسوی مثل ده ها خانواده دیگر توسط  دشمن صهیونیست به شهادت رسیدند. رژیم اسرائیل  که از روز اول تجاوز به ایران ادعا کرد هیچ غیرنظامی را مورد هدف قرار نداده و به خانه های مسکونی آسیبی وارد نمی شود با به شهادت رساندن اعضای این  خانواده باردیگر نشان داد برای رسیدن به اهداف شوم خود، مردان ، زنان و کودکان را قربانی می کند. بعد از ظهر روز یکشنبه 25 خرداد ماه یک خانه مسکونی سه طبقه در کوچه محبی در خیابان شریعتی تهران هدف اصابت قرار گرفت و اعضای خانواده سعید موسوی که در خانه بودند به همراه چند نفر از ساکنان ساختمان به شهادت رسیدند. زوج بازنشسته ای که به تازگی به این خانه اجاره ای نقل مکان کرده بودند و آن روز بعد از اینکه دخترشان از محل کار به خانه بازگشت ساعتی بعد هدف اصابت موشک دشمن قرار گرفتند و به شهادت رسیدند. شدت این حمله وحشیانه به حدی بود که ساختمان سه طبقه کاملاً فرو ریخته و دود سیاهی آسمان منطقه را فرا گرفته بود. با حضور مردم و امدادگران پیکر دختر خانواده همان ساعت های اولیه از زیر آوار بیرون کشیده شد ولی پیکر پدر و مادر زیر آوارهای سنگین مدفون شده بود. دنیا روی سرم خراب شد محمد تنها بازمانده خانواده موسوی است. روز فاجعه در محل کار حضور داشت که با تماس اهالی محل به خانه بازگشت. اما دیگر از خانه خبری نبود و همه خانواده به شهادت رسیده بودند. بیتا موسوی که سالها به عنوان خبرنگار گروه فرهنگی در روزنامه ها و رسانه های مختلف فعالیت می‌کرد در گفت و گو با روزنامه ایران لحظه شهادت خانواده برادرش را اینگونه روایت می کند : « خانه من یک  چهار راه پایین تر از خانه برادرم است. آنها به تازگی به کوچه محبی در خیابان شریعتی نقل مکان کرده بودند. یک خانه سه طبقه قدیمی که بازسازی شده بود. ساعت 3 و 40 دقیقه بعد از ظهر یکشنبه بعد از هدف قرار گرفتن ستاد فراجا و همچنین خیابان صابونچی در منطقه 7 ، کوچه محبی در خیابان شریعتی نیز مورد اصابت قرار گرفت. صدای وحشتناکی آسمان تهران را فرا گرفته بود. ساعت 4 بعد از ظهر بود که برادرزاده ام محمد تماس گرفت و گفت خانه شان مورد اصابت قرار گرفته است. با شنیدن این خبر دنیا روی سرم خراب شد. نمی دانم چطور خودم را به آنجا رساندم. دود سیاهی آسمان را فرا گرفته بود. از آنجایی که برادرم و خانواده اش به تازگی به آنجا نقل مکان کرده بودند نمی دانستم کدام خانه در کوچه محبی محل زندگی آنها است. با دیدن خانه سه طبقه ای که ویران شده بود پاهایم سست شد. در آن لحظه از خدا خواستم که این خانه برادرم نباشد. یکی از کسانی که مشغول امداد رسانی بود از من  فامیلی ام را پرسید و وقتی گفتم موسوی با دست خانه ویران شده را نشان داد و گفت این خانه برادر شما است. روی زمین افتادم. خانه سه طبقه ای که مدتی قبل بازسازی شده بود و برادرم و خانواده اش طبقه دوم را اجاره کرده بودند با خاک یکسان شده بود. اسم برادرم و همسر و دخترش را صدا  می زدم به این امید که شاید زنده باشند اما به من گفتند فقط یک نفر در این ساختمان زنده مانده است. » وی ادامه داد: «برادر زاده ام محمد آن روز سرکار بود و خواهرش که زودتر تعطیل شده بود از محل کار به خانه آمده و ساعتی بعد در تماس با محمد گفته بود که همگی در خانه هستند.  نمی توانستم به صورت محمد نگاه کنم. او همه اعضای خانواده و زندگی اش را از دست داد بود. محمد هاج و واج به خانه ای که تا چند ساعت قبل پدر و مادر در آن چشم انتظار بازگشت او بودند اما الان با خاک یکسان شده بود نگاه می کرد و فریاد می کشید. به ما گفتند از طبقه دوم ساختمان که خانه برادرم بود سه جنازه بیرون کشیدند ولی ما فقط پیکر  بی جان حدیثه و صورت خونی اش را دیدیم. تنها بازمانده ساختمان مرد میانسالی بود که لحظه مورد اصابت قرار گرفتن ساختمان در راه پله ها قرار بوده است. » آنها بیگناه بودند وقتی صحبت از ویژگی های شخصیتی برادر و خانواده اش به میان می آید اشک از چشمان اش سرازیر می شود. بیتا با بغض ادامه می دهد :« برادرم و همسرش بازنشسته یک شرکت خصوصی بودند و دخترشان حدیثه نیز چند سالی بود که مشغول کار شده بود. آنها نظامی نبودند و شهروند عادی بودند. آنها شرافتمندانه 30 سال کار کردند و همیشه الگوی یک زوج با اخلاق و فداکار برای همه ما بودند. همان شب برای پیدا کردن اجساد برادرم و خانواده اش برخی از دوستان کمک زیادی به من کردند و اگر این کمک ها نبود شاید پیکر برادرزاده ام را پیدا نمی کردم.  همان شب به معراج شهدا رفتیم و به ما گفتند باید به پزشکی قانونی برویم. آنجا نیز عکس های نامفهومی به ما نشان می دادند و فقط از روی یکی از عکس ها توانستیم حدیثه را شناسایی کنیم. بعد از آن پیکر او را در سردخانه ستاد بحران پیدا کردیم . اما هنوز پیکر برادرم و همسرش شناسایی نشده اند و به ما اعلام کردند بعد از آزمایش DNA هویت آنها بین اجسادی که از ساختمان بیرون کشده شده اند شناسایی  می شود. برای شناسایی پیکر همسر برادرم از برادرزاده ام آزمایش DNA گرفتند و برای شناسایی برادرم باید از مادرم آزمایش بگیرند . متأسفانه در این مسیر با برخی بی نظمی ها مواجه شده ایم که شاید آن هم به دلیل شرایط این روزها باشد. منتظریم تا بعد از جواب آزمایش و تشخیص هویت پیکرهای سعید برادرم و همسرش فاطمه و دخترشان حدیثه را تحویل بدهند تا آنها را به خاک بسپاریم. حدیثه دختری سرشار از شور زندگی بود. همیشه به آینده درخشانی که تلاش می کرد با کار آن را بسازد فکر  می کرد. هنوز هم باور نمی کنم او دیگر کنار ما نیست. » بیتا موسوی درباره این جنایت رژیم صهیونیستی گفت: «به نظر من جنگ همیشه با ویرانگری همراه است و انسان های بی گناه زیادی در جنگ قربانی می شوند. برادرم و  خانواده اش انسان های بی گناهی بودند که توسط دشمن جنایتکار به شهادت رسیدند. آنها خانواده شرافتمندی بودند که مثل خیلی از مردم عادی کشور زندگی می کردند . آنها نیز مثل ده ها زن و مرد و کودک بیگناه که از روز جمعه در خانه های مسکونی شان مورد هدف حملات رژیم اسرائیل قرار گرفتند به شهادت رسیدند.»

informantdailyVerified 16 w| People's report from Suhrawardi Building "located in North Suhrawardi, Tehran, Mohebi Alley which was targeted on June 15"🔹 This page does not promote violence or hatred. We simply document the reality of our time — what official narratives often conceal. Freedom of information is a universal right.📢 @informantdaily

informantdailyVerified 16 w| گزارش مردمی از سهروردی ساختمانی "واقع در سهروردی شمالی تهران، کوچه محبی که در تاریخ ۲۵ خرداد هدف قرار گرفت"🔹 This page does not promote violence or hatred.We simply document the reality of our time — what official narratives often conceal.Freedom of information is a universal right.📢 @informantdaily