The United States struck a family home on Iran’s Qeshm Island overnight on Thursday with a large-scale bomb, according to an analysis of videos, photos and satellite imagery by weapons experts and The New York Times. Iranian officials said the strike had killed a husband and wife and their 2-year-old son. The couple’s two other children were pulled from the rubble alive, they said. The size of the crater and munition fragments appear to show the weapon used was a 2,000-pound bomb called a Mark-84, one of the largest conventional bombs used by the U.S. military. The location and time of the strikes are consistent with where and when the United States was operating. The evidence raises questions about what the United States was targeting and why such a large munition was used. The strike hit a densely populated neighborhood on the island, which sits in the Strait of Hormuz in southern Iran, and appears to have been part of a flurry of attacks the United States said it had launched to retaliate against earlier strikes by Iran on a base used by American forces in Jordan. The Times found no indication of a military site near the family’s home or any reports of military casualties from the strike, which the Iranian authorities typically announce. Roughly 20 neighboring households were displaced by the strike, Iranian officials said, and footage shows debris and damaged vehicles over 200 feet away. Additional strikes also destroyed two warehouses outside the city in the same wave of attacks, according to the visual analysis. U.S. Central Command, which announced it had struck targets in southern Iran on Thursday morning, said it was looking into the reports of civilian casualties but did not respond to questions about the intended target, the munition used or what precautions had been taken to protect civilians. “We are aware of the reports and looking into them,” said Capt. Tim Hawkins, a Central Command spokesman. “The U.S. military never targets civilians.” The Times corroborated details in bystander and news footage with satellite imagery to pinpoint the location of the strike and determine the size of the crater. The strike, which occurred in the Chah-Tangu neighborhood of Qeshm City, an area of tightly clustered homes, also destroyed several structures, leaving a crater at least 30 feet wide. Editors’ Picks The Marriage I Cherished No Longer Existed To Save Japan’s Heritage Homes, People Are Shipping Them Across the World What Else Do We Lose When People Give Up Booze? “The large crater and structure damage is consistent with a Mark-84 2,000-pound bomb, which can be equipped with JDAM guidance kits,” said Trevor Ball, a former U.S. Army explosive ordnance disposal technician and an analyst at Armament Research Services, referring to kits that convert unguided bombs into GPS-guided munitions. Photos published by the Iranian media, he said, showed parts of these guidance kits, though The Times could not confirm where the fragments were recovered. Frederic Gras, a French munitions consultant who reviewed the same imagery, also said the crater dimensions matched an air-dropped Mark-84 2,000-pound bomb. He said the bomb appeared to have detonated below the surface rather than on impact, and that the sandy ground absorbed part of the blast, directing the force downward, which limited damage in the surrounding area. Mr. Gras also identified the metal remnant as the tail section of a JDAM guidance kit. Weapons of this size are typically used for “buildings, rail yards and lines of communication,” according to a U.S. Army office that manages ammunition for the Pentagon. Experts say they can cause serious harm to civilians when used in heavily populated areas. Though it remains unclear who or what the intended target in the strike may have been, international humanitarian law requires combatants to weigh the expected harm to civilians against the military advantage of a strike. “The attacking force must take all feasible precautions to minimize civilian harm, including in its selection of munitions, times of attack and, whenever circumstances allow, by issuing effective advance warnings,” said Tom Dannenbaum, a professor of law at Stanford University. The choice of a 2,000-pound munition in a densely populated area, he added, “is very difficult to reconcile with” that obligation. Ahmad Nafisi, a deputy governor of Hormozgan Province, cited by Fars News, a semiofficial Iranian news agency, identified the dead as Zahra Jafari; her husband, Qeysar Jafari, a taxi driver; and their son Sina. In a video report from Mehr News, another semiofficial Iranian news agency, a clock on a wall inside one of the ruined houses had stopped just before 3:40 a.m. local time, minutes after Central Command said it had started striking Iran that night. The Jafaris’ two surviving children, Mohammad Reza and Mehdi, remained hospitalized but were in stable condition, Iranian officials said.

## Shargh report on the bombing of Qeshm’s Chah Tangu neighbourhood and the killing of three members of one family: a father, mother and child ### Qeysar’s story from the heart of the explosion The missile struck the courtyard directly, leaving a ten-metre crater filled with mud, shrapnel, stones and debris from the collapsed building. That section of the house was razed to the ground, while homes hundreds of metres away developed cracks and had their windows shattered. After the strike, however, the Jafari household was left without its father, its mother and one of its children. According to Shargh Media Group, the missile struck the courtyard directly, leaving a ten-metre crater filled with mud, shrapnel, stones and debris from the collapsed building. That section of the house was razed to the ground, while homes hundreds of metres away developed cracks and had their windows shattered. After the strike, however, the Jafari household was left without its father, its mother and one of its children. In the early hours of last Thursday, July 30, Qeshm’s Chah Tangu neighbourhood was awakened by the sound of a strange explosion. Ghodratollah was standing in his courtyard when he saw fighter jets in the sky. He went back inside to get his phone, probably to take a photograph, when the explosion occurred. His nephew shouted from the roof of the neighbouring house: “Uncle, uncle, they hit the gas-cylinder shop.” The area around a shop selling gas cylinders for ships was filled with smoke, so they assumed it had been struck. Ghodratollah went to his motorcycle, but no matter how hard he tried, it would not start. His brother arrived and drove towards the lower part of the neighbourhood. When he returned, he did not have good news: “They hit uncle’s house.” ### Acid was raining from the sky Under Qeshm’s 53-degree heat, everyone on the island was looking for passengers. Sometimes his cousin Ghodratollah would give him one of his own passengers so that he would not return home empty-handed. Forty-year-old Qeysar was the father of three sons: Mohammadreza, Mojtaba and Sina. He was a modest and gentle man who supported his family by driving passengers around the island. Whenever Ghodratollah mentions his name, he becomes too choked up to speak. Four days later, his tears begin to flow: “I had been trying very hard not to cry.” Qeysar’s wife, Zahra, was 37. Ghodratollah was the first person to reach the collapsed house. Gradually, the entire neighbourhood gathered and began removing the rubble. Before that, Ghodratollah had gone to several places seeking emergency workers and a loader to help clear the debris and rescue the family, but no one was available. A few minutes later, he saw another cousin, Mohammad, disoriented by the blast wave and wandering around the courtyard looking for the exit. “Where is the door?” Mohammad asked. Ghodratollah pointed: “Here.” Mohammad, Qeysar’s brother, had been in the adjoining house when the explosion occurred. His parents had just arrived in Karbala that morning and, unaware of what had happened, were visiting the shrine. Mohammad had spent the previous night sleeping on a sofa at home. He heard the explosion and afterward could no longer speak properly. His head and neck were burned by substances that fell on him. “Mohammad told us to go to the other side of the house and look for Qeysar,” Ghodratollah says. But nothing was visible. Acid seemed to be raining from the sky. Fire and smoke poured out of the house. Anyone in the neighbourhood who came into contact with the smoke felt a burning sensation. The grey smoke made it impossible to see where the rooms had been. Eleven-year-old Mohammadreza and seven-year-old Mojtaba were found in the courtyard shortly afterward. The two sons of Qeysar and Zahra had been sleeping in the adjoining room. The blast wave had thrown them against the wall, and a large stone had landed on their legs. Mohammadreza lifted it, pulled his brother from beneath the rubble and took him into the courtyard. “Mohammadreza says that when the explosion happened, he saw a flash of light and was thrown against the wall. But he pulled himself together, lifted the stone and rescued his brother from beneath the rubble.” ### Why this house? Everyone in the neighbourhood was asking the same questions: Why here? Why this house? Residents say there was no military site within hundreds of metres of the neighbourhood. In a report published after the explosion, The New York Times wrote that the bomb that struck the house weighed 2,000 pounds and was a Mark 84, one of the largest conventional bombs used by the US military. According to weapons and munitions experts, it was probably equipped with a JDAM guidance kit. A Joint Direct Attack Munition kit converts older unguided bombs into precision-guided munitions. When equipped with this kit, a Mark 84 becomes a precision-guided weapon. The New York Times report also confirmed that no indication of a military facility near the house struck by the bomb had been found. The bomb was reported to weigh 2,000 pounds. How much is that? A search shows that 2,000 pounds is equivalent to 907 kilograms. This type of bomb is designed for large, fortified targets such as military buildings or bunkers. A bunker is a fortified military structure, usually underground or partially buried, constructed to provide protection from bombardment and attack, such as a command shelter, an underground ammunition depot or a protected military headquarters. Official reports indicate that the strike displaced the occupants of approximately 20 neighbouring houses, while vehicles and homes within a radius of 60 metres were damaged. The attack left a crater at least 30 feet, or approximately nine metres, wide. ### Household belongings thrown as far as 600 metres Khalil Jafari is Qeysar’s uncle. Ten minutes after the explosion, he learned what had happened to his nephew’s family: “The missile struck the southern side of Qeysar’s house and destroyed it. It was an old, detached house. When Qeysar’s father divided his property, this section went to Qeysar. On Thursday night, the father, mother and two-year-old Sina were sleeping in the living room, while the other two boys were in a bedroom. They used another room for storage. The living room faced the courtyard. After the missile struck, the rubble collapsed on the three of them and suffocated them. Their bodies were recovered intact. The missile landed approximately four metres from the living room.” According to local residents, 12 or 13 houses beyond the point of impact sustained serious damage. Qeysar’s house and his father’s adjoining home were destroyed, while around ten other houses developed major cracks and became uninhabitable. Eleven-year-old Mohammadreza and seven-year-old Mojtaba remain in shock, although their physical injuries were superficial. “Mohammadreza immediately understood what had happened to his father, mother and brother. Mojtaba remained in shock for several days and has only gradually begun to understand.” When the explosion occurred, no one imagined that Chah Tangu had been struck. Why would anyone attack this neighbourhood? But after hearing the blast and going out into the street, residents were unable for the first half-hour to determine exactly what had been destroyed because of the dust, smoke and fire. When they saw the large crater, the shrapnel and pieces of Qeysar’s household belongings, they realised what had happened. “Some of Qeysar’s belongings were thrown as far as 600 metres away. Air-conditioning units were torn from their mountings, windows shattered and walls were destroyed.” Qeysar’s uncle says the neighbourhood was largely inhabited by relatives and was known as the Khanzad Jafari area. Everyone there is related, and they all gathered immediately after the explosion. Qeysar Jafari’s house stood northwest of Qeshm’s old cemetery. No matter how closely one examines the area or searches Google, no military facility can be found nearby. “What was falling on people’s heads and faces during the first few minutes was extremely hot. The ground was also covered with pieces of shrapnel, which burned anyone who stepped on them barefoot,” Khalil Jafari adds. Qeysar’s father learned what had happened at 6 a.m. on Thursday, approximately three hours after the explosion. He and his wife then retraced the journey they had just made. The three members of the family were due to be buried on Arbaeen. The uncle says: “Qeysar was not financially well-off. He would drive around Qeshm for hours, trying to find a passenger in temperatures exceeding 50 degrees. His car was destroyed in the explosion. He also had a motorcycle, which was thrown onto a neighbour’s roof by the blast wave.” ### We used to lend each other bread Ghodratollah Sanginesab says Qeysar was not his biological brother, but they had grown up together since childhood and he was like a cousin to him. They lived in the same neighbourhood. “When the explosion happened, it was as though acid had been released into the air. The electricity had gone out, and we could not see anything. I went home, brought back two flashlights and we began searching. Missiles were still falling from the sky. They said there might be another strike, but we continued so that we could find Qeysar and his family. They removed nearly four tonnes of earth before we reached Qeysar, his wife and their son. Their bodies were intact. There was not even a scratch on their faces. Qeysar’s hand was beneath his head. He was killed exactly as he had been sleeping. Two-year-old Sina was in his mother’s arms when the rubble collapsed on them.” As Ghodratollah recalls the scene, he begins to cry: “It was as though they had struck a well. Water was pouring out from everywhere, and the ground was covered in mud. Everyone was soaked.” Residents remain in shock. They have found some of their belongings on rooftops and in trees. “A sofa from one of the houses landed in a tree. Other belongings were found on neighbouring rooftops and in their courtyards.” Ghodratollah has many memories of Qeysar. He had also worked as a taxi driver, although he had a second job. Qeysar, however, earned his entire living from driving passengers. “Sometimes we lent each other bread. On some days, I had a passenger and would give them to him, and sometimes he did the same for me. I would ask, ‘Qeysar, did you have any passengers today?’ He would say, ‘No, I didn’t work today.’ So I would give him my passenger. Sometimes he did the same for me.” Residents say they will not leave the island, but their homes no longer feel as safe as they once did. Among the cracked walls and belongings recovered from beneath the rubble, Chah Tangu is still searching for an answer to one question: Why this house?

گزارش «شرق» از بمباران محله چاه‌تنگوی قشم و شهادت سه عضو یک خانواده؛ پدر، مادر و فرزند قصه «قیصر» از دل انفجار موشک مستقیم به حیاط خانه اصابت کرد و زمین گودالی ۱۰‌متری شد؛ گودالی پر از گِل و ترکش و سنگ و مصالح فروریخته ساختمان. آن بخش از خانه با خاک یکسان شد و تا چند‌صد متر آن‌طرف‌تر، خانه‌ها ترک برداشت و شیشه‌ها شکست. خانه آقای جعفری اما بعد از این موشک، نه پدر داشت، نه مادر و نه یکی از فرزندان را. به گزارش گروه رسانه‌ای شرق، موشک مستقیم به حیاط خانه اصابت کرد و زمین گودالی ۱۰‌متری شد؛ گودالی پر از گِل و ترکش و سنگ و مصالح فروریخته ساختمان. آن بخش از خانه با خاک یکسان شد و تا چند‌صد متر آن‌طرف‌تر، خانه‌ها ترک برداشت و شیشه‌ها شکست. خانه آقای جعفری اما بعد از این موشک، نه پدر داشت، نه مادر و نه یکی از فرزندان را. محله چاه‌تنگوی قشم، بامداد پنجشنبه‌ای که گذشت، یعنی هشتم مرداد، با صدای انفجاری عجیب، بیدار شد. قدرت‌الله در حیاط خانه‌اش بود که جنگنده‌ها را در آسمان دید. به خانه برگشت تا موبایلش را بردارد و احتمالا عکس بگیرد که صدای انفجار بلند شد. خواهرزاده‌اش از بالای پشت‌بام کناری فریاد زد: «دایی، دایی، مغازه کپسولی را زدند». اطراف مغازه‌ای که کپسول‌های کشتی می‌فروخت، پر از دود شده بود. تصورشان این بود که آنجا را زده‌اند. به سمت موتورش رفت و هر‌چقدر تلاش کرد، موتور روشن نشد. برادرش از راه ‌رسید و با ماشین به سمت پایین محله رفت، اما وقتی برگشت خبرهای خوبی نداشت: «خانه عمو را زدند». از آسمان اسید می‌بارید زیر آسمان ۵۳ درجه قشم، کل جزیره دنبال مسافر می‌گشت. گاهی پسرعمویش قدرت‌الله، مسافری به او می‌داد که دست خالی به خانه نرود. قیصر‌ ۴۰‌ساله، پدر سه پسر بود؛ محمدرضا، مجتبی و سینا. مردی ساده و مظلوم که با مسافرکشی زندگی را می‌چرخاند و قدرت‌الله هر‌وقت اسمش را می‌برد، بغض توان حرف‌زدنش را می‌گیرد و بعد از چهار روز اشک‌هایش جاری می‌شود: «خیلی جلوی خودم را گرفته بودم گریه نکنم». همسرش زهرا، زنی ۳۷‌ساله بود. قدرت‌الله‌ اولین کسی بود که بالای سر خانه آوار‌شده رفت. بعد کم‌کم کل محله جمع شدند و آواربرداری کردند. قدرت‌الله قبلش به جاهای زیادی سر زده بود تا نیروهای امدادی بیاورد، لودر بیاید و کمک کند آوارها برداشته شود و خانواده نجات یابد، اما کسی نبود. چند دقیقه نگذشته بود که آن یکی پسرعمویش «محمد» را دیده بود که در حیاط خانه موجی شده بود و گیج و منگ دنبال درِ خروجی می‌گشت. پرسیده بود: «در کجاست؟» و قدرت‌الله با دست به او اشاره کرده بود: «اینجا». محمد، برادر قیصر، در خانه دیوار به دیوار بود که انفجار شد. پدر و مادرش تازه صبح به کربلا رسیده بودند و بی‌خبر از همه جا، مشغول زیارت بودند. او شب قبلش را در خانه روی مبل خوابیده بود که صدای انفجار شنید و بعد از آن دیگر نتوانست به‌درستی صحبت کند. سر و گردنش از موادی که رویش ریخته، سوخته‌اند. قدرت‌الله می‌گوید: «محمد به ما گفت بروید آن سمت خانه، بروید سراغ قیصر». اما هیچ چیز پیدا نبود. از آسمان اسید می‌بارید. آتش و دود بود که از خانه بیرون می‌زد. هر‌کس در محله بود و دود به او می‌خورد، احساس سوزش می‌کرد. دود خاکستری نمی‌گذاشت کسی ببیند اتاق‌ها کجا هستند. محمدرضای ۱۱‌ساله و مجتبی هفت‌ساله کمی بعد در حیاط پیدا‌ شدند؛ فرزندان قیصر و زهرا که در اتاق کناری خوابیده بودند. موج انفجار آنها را به سمت دیوار پرت کرده بود و سنگی بزرگ روی پایشان بود که محمدرضا آن را برداشت و برادر را از زیر آوار‌ بیرون آورد و به حیاط رفت: «محمدرضا تعریف می‌کند‌ موقع انفجار‌، نوری دیده و به دیوار پرت شده، اما خودش را جمع کرده، سنگ را برداشته و برادرش را از زیر آوار نجات داده است». چرا این خانه؟ در محله همه می‌پرسیدند چرا اینجا؟ چرا این خانه؟ اهالی می‌گویند تا صدها متر آن‌طرف‌تر از این محله خبری از مرکز نظامی نبوده است. نیویورک‌تایمز نیز در گزارشی که بعد از این انفجار منتشر کرد، نوشت ‌بمبی که به خانه اصابت کرده، دو هزار پوندی بوده و یکی از بزرگ‌ترین بمب‌های متعارف مورد استفاده ارتش آمریکا یعنی مارک ۸۴ بود؛ بمبی که به گفته کارشناسان تسلیحات و مهمات، احتمالا به کیت هدایت JDAM مجهز بوده است. کیت Joint Direct Attack Munition بمب‌های قدیمی و فاقد سامانه هدایت را به مهمات دقیق هدایت‌پذیر تبدیل می‌کند. در نتیجه، بمب مارک ۸۴ با نصب این کیت به یک مهمات هدایت‌شونده دقیق تبدیل می‌شود. گزارش نیویورک‌تایمز هم تأیید کرده که هیچ نشانه‌ای از وجود یک مرکز نظامی در نزدیکی خانه محل اصابت بمب‌ پیدا نشده است. گفته شد‌ این بمب دو هزار پوند بوده است؛ دو هزار پوند چقدر می‌شود؟ جست‌وجوها نشان می‌دهد ‌وزن دو هزار پوند، معادل ۹۰۷ کیلوگرم است. این نوع بمب برای اهداف بزرگ و مستحکم مثل ساختمان‌های نظامی یا بونکر طراحی شده است. «بونکر» یعنی سازه نظامی مستحکم و معمولا زیرزمینی یا نیمه‌مدفون که برای محافظت در برابر بمباران و حملات ساخته می‌شود؛ مثل پناهگاه فرماندهی، انبار مهمات زیرزمینی‌ یا مقر نظامی محافظت‌شده. گزارش‌های رسمی حکایت از این دارد که بر اثر این موشک‌باران، حدود ۲۰ خانه در همسایگی خانه محل اصابت بمب، بی‌خانمان شده‌اند و خودروها و منازل اطراف تا فاصله ۶۰‌متری آسیب دیده‌اند. این حمله، گودالی به عرض دست‌کم ۳۰ فوت، معادل حدود ۹ متر بر جای گذاشته است. پرتاب‌شدن وسایل تا ۶۰۰ متر دورتر خلیل جعفری، عموی قیصر است. او ۱۰ دقیقه بعد از این انفجار، متوجه شد چه بر سر خانواده برادرزاده‌اش آمده است: «این موشک به ضلع جنوبی خانه قیصر اصابت و خانه را ویران کرد. خانه، ویلایی قدیمی بود. پدر قیصر‌ خانه‌اش را که تقسیم کرد، این بخش رسید به قیصر. پنجشنبه‌شب‌ پدر، مادر و سینای دو‌ساله‌ در سالن خوابیده بودند و دو پسر دیگر در اتاق. یک اتاق دیگر را انباری کرده بودند. سالن، سمت حیاط بود و بعد از اصابت موشک، آوار بر سر آن سه نفر ریخت و خفه‌شان کرد. پیکرشان را سالم بیرون آوردند. فاصله موشک با سالن، حدود چهار متر بود». بر‌اساس آنچه اهالی محل می‌گویند، 12 تا 13 خانه آن‌طر‌ف‌تر از محل اصابت موشک، آسیب‌های جدی دید. خانه قیصر و پدرش که دیوار به دیوار بودند، تخریب شده و حدود ۱۰ خانه هم ترک‌های جدی پیدا کرده و غیرقابل سکونت است. محمدرضا ۱۱‌ساله و مجتبی هفت‌ساله‌ هنوز در شوک هستند. آسیب‌های فیزیکی‌شان اما سطحی بوده است: «محمدرضا همان لحظه فهمید چه بر سر پدر، مادر و برادرش آمده، اما مجتبی تا چند روز بعد در شوک بود و حالا کم‌کم متوجه شده است». لحظه انفجار هیچ‌کس تصور نمی‌کرد محله چاه‌تنگو را زده باشند. اصلا چرا باید این محله را بزنند؟ اما وقتی صدای انفجار آمد و به خیابان رفتند، تا نیم‌ساعت اول از میان خاک و دود و آتش‌ نمی‌توانستند بفهمند دقیق کجا تخریب شده است. بعد که گودال بزرگی درست شد و ترکش‌ها و بخش‌هایی از وسایل خانه قیصر را دیدند، فهمیدند چه اتفاقی افتاده است: «برخی از وسایل خانه قیصر تا ۶۰۰ متر آن‌طرف‌تر رفته. موتور اسپلیت‌ها از جا کنده شده، شیشه‌ها شکسته و دیوارها تخریب شده است». عموی قیصر می‌گوید آن محله اغلب سکونتگاه اقوام بوده و به منطقه خانزاد جعفری می‌شناختند. همه با هم فامیل هستند و به محض انفجار همه جمع می‌شوند. خانه قیصر جعفری، در ضلع شمال غربی قبرستان قدیم قشم قرار داشت و هر چقدر بررسی کنید، در گوگل جست‌وجو کنید، هیچ مرکز نظامی‌ای در اطراف آن منطقه پیدا نمی‌شود: «آنچه در دقایق اول بر سر و صورت مردم می‌ریخت‌، بسیار داغ بود‌. زمین هم پر از ترکش‌هایی بود که هر‌کس روی آنها پا‌برهنه راه می‌رفت، می‌سوخت». خلیل جعفری اینها را به حرف‌هایش اضافه می‌کند. پدر قیصر‌ ساعت شش صبح پنجشنبه یعنی حدود سه ساعت پس از انفجار باخبر می‌شود و با همسرش‌ همان راه رفته را بر‌می‌گردند. قرار است این خانواده سه‌نفره را روز اربعین تشییع کنند. عمو می‌گوید: «زندگی قیصر از نظر اقتصادی خوب نبود، ساعت‌ها در قشم می‌چرخید تا بتواند مسافری سوار کند، آن‌هم در گرمای بالای ۵۰ درجه قشم. ماشینش در این انفجار از بین رفت. یک موتور هم داشت که بر اثر موج ایجاد‌شده، روی پشت‌بام خانه همسایه افتاده است». ‌به هم نان قرض می‌دادیم قدرت‌الله سنگی‌نسب‌ می‌گوید «قیصر» برادر برحقش نبود، اما از بچگی با هم بزرگ شده‌اند و مثل پسرعمویش بود. آنها در یک محله زندگی می‌کردند: «وقتی انفجار شد، انگار در هوا اسید ریخته بودند. برق قطع شده بود و نمی‌شد جایی را دید. به خانه برگشتم و دو چراغ‌قوه آوردم و شروع کردیم به جست‌وجو. هنوز از آسمان موشک می‌بارید. گفتند ممکن است دوباره موشک بزنند، اما ما ادامه دادیم تا بتوانیم قیصر و خانواده‌اش را پیدا کنیم. نزدیک به چهار تُن خاک را برداشتند تا به قیصر، همسر و پسرش رسیدیم. جسدها کامل بود. حتی یک خش روی صورتشان نیفتاده بود. دست قیصر زیر سرش بود؛ همان‌طور که خواب بود، شهید شد. سینای دو‌ساله در آغوش مادرش بود که آوار بر سرشان ریخت». قدرت‌الله با یادآوری این صحنه‌ها، اشک‌هایش جاری می‌شود: «انگار چاه را زده باشند، از همه جا آب بیرون می‌زد. گل‌و‌لای زمین را پر کرده بود. همه خیس شده بودند». اهالی هنوز در شوک انفجارند. آنها برخی از وسایل خانه‌شان را روی پشت‌بام و درختان پیدا کرده‌اند: «مبل یکی از خانه‌ها بالای درخت افتاد، بخشی از وسایل روی پشت‌بام‌ها و حیاط‌های همسایه پیدا شد». قدرت‌الله با قیصر خاطره زیاد دارد. خودش هم راننده تاکسی بود، ولی شغل دومی داشت؛ اما قیصر فقط با همین کار، روزی‌اش را در‌می‌آورد: «گاهی به هم نان قرض می‌دادیم. یک روزهایی من مسافر داشتم، به او می‌دادم و گاهی او به من. می‌پرسیدم قیصر مسافر داشتی؟ می‌گفت نه، امروز کار نکردم. مسافرم را به او می‌دادم. گاهی هم او این کار را می‌کرد». اهالی می‌گویند جزیره را ترک نمی‌کنند، اما خانه‌هایشان دیگر مثل قبل امن نیست. میان دیوارهای ترک‌خورده و وسایلی که از آوار بیرون کشیده‌اند، چاه‌تنگو هنوز دنبال پاسخ یک پرسش است: چرا این خانه؟

Qeshm residents say it was around 3:40 a.m. when the sound of multiple explosions echoed across Qeshm city. Residents then realised that a wholly residential part of the city had been struck. Most residents of the area are from middle-income households. There are no telecommunications towers or military or administrative sites near the point of impact. It is an entirely residential area. The courtyard of the house was struck directly. Mohammadreza and Mohammad Taha were in one of the rooms. The room was not damaged, and by the time the neighbours arrived, the two boys had been pulled from beneath the rubble. Three nights after the incident, the neighbours remain haunted by the stunned expressions on the faces of Mohammadreza and his younger brother. They searched everywhere for the boys’ father, mother and younger brother, but there was no sign of them. The boys kept calling for their parents. The debris-removal operation took approximately four hours. The bodies of the father, Gheysar Jafari, his wife Zahra Jafari and their two-year-old son Sina Jafari were eventually recovered from beneath the rubble. Sina was found lying in his mother’s arms. Gheysar, from the Chah Tangu neighbourhood, worked as a driver. Fishing was his family’s traditional occupation, and he sometimes went fishing himself. His house stood beside a mountain, and no one imagined that the enemy would even consider targeting the neighbourhood. Shortly after midnight on Thursday, July 30, Gheysar Jafari was killed beneath the roof of his home in Chah Tangu while thinking about Karbala. His parents were on their way there. When Gheysar’s mother reached the ruins of her son’s house, she said: “He regretted that he could not come to Karbala with us. Now he has reached Imam Hussein’s shrine before us.” ### Gheysar’s Iranian flag survived intact “We recovered his Iranian flag intact from the house. Despite our poverty, after they struck Gheysar’s home, we put our flags outside every house, all the way to the last one.” Ali Jafari, Gheysar’s uncle, said this in an interview with Farhikhtegan. Speaking calmly and deliberately in his Qeshmi accent, he described his nephew. Gheysar was a family man who observed his prayers. He had studied accounting, but despite repeatedly seeking work, he had been unable to find a position with a company or elsewhere. Eventually, his wife, Zahra, told him that she did not want him to put himself under pressure, work longer hours for their sake or leave Qeshm. She told him that she was content with the income he earned from driving a taxi. She could not bear being far from him. Whenever an opportunity arose, Gheysar would also go out to sea to fish. His uncle says that throughout the past several months of war, Gheysar would finish work in the evening and attend gatherings with Zahra and their young son Sina. They did this almost every night. While describing Gheysar’s character and conduct, his uncle repeatedly says that he was a good man: “I’m not saying this just because he has now been martyred. Come and ask anyone in the neighbourhood. He always prayed on time. He kept to himself. He stayed close to his family. He went home on time every night to be with them. Wherever he went, he went with his wife and, during the two years since God blessed them with another child, with his young son. His wife loved him so much that she would not let him leave Qeshm for work. She would say, ‘This job is enough. I can’t bear you being so far away and hardly seeing you.’” Uncle Ali says the Iranian flag kept inside his nephew’s house was recovered intact from beneath the rubble. “We recovered the flag they used to take to the nightly gatherings completely intact. All our houses adjoin one another. From the place where we recovered the flag, we hung flags all the way to the last house. We are not showing off, but despite the poverty of our neighbourhood, we put up all our flags.” “Mahalleh,” with the stress on the second syllable, is how Tehran residents pronounce “neighbourhood.” Southerners pronounce it “mohalleh.” As Uncle Ali says, their neighbourhood was not even an affluent one. Other Qeshm residents said the same thing. They said the inhabitants of the neighbourhood were economically lower-middle-income. There was no warehouse, military site or anyone connected to politics. They were ordinary people who earned their livelihoods either from the sea or by driving taxis. Beyond Gheysar’s house stood the mountain; there were no more houses after it. Some people had even told the Jafari family: “You are safe here. There is nothing near you that anyone would want to strike.” Yet the attacking forces struck that very place, while the family was asleep. Gheysar’s two sons, Mohammadreza and Mohammad Taha, were pulled from the rubble. No matter how hard people searched for Gheysar and his wife, they could not find them. Air-conditioning units and fragments of Gheysar’s house were scattered across the neighbourhood within a radius of 300 metres. Approximately 15 houses in Chah Tangu were damaged. ### Even if ten members of our family are killed, we will remain here Uncle Ali says: “He always said, ‘Our family has no martyr.’ He would always say that this family should have a martyr. His wife would tell him, ‘Don’t say that! I can’t live without you.’ But our martyr would say, ‘One of us has to become a martyr eventually.’ That same afternoon, he had been helping people across the city. He said to me, ‘Uncle, our family has no martyr.’ I told him, ‘Whatever God wills.’” The entire Jafari family had planned to travel to Karbala. Uncle Ali had renewed his passport before everyone else but was ultimately unable to go. Gheysar’s parents set out for Karbala. Before leaving, Gheysar’s father asked Gheysar’s eldest son, who was around 14, to accompany them. Gheysar complained to his mother that his father had invited Mohammadreza but had not asked him to come. On the same night Gheysar’s father arrived in Karbala, Gheysar’s house was struck. Uncle Ali says that after hearing the explosion, they tried to rush out of their house, but the doors were jammed. After struggling with them, they finally managed to get outside. At first, they looked around and thought the mountain had been struck. Then, as they put it, they realised that “Gheysar’s” house had been hit. After the two children were pulled out alive, the family initially hoped that Gheysar, his wife and Sina might have managed to escape from beneath the rubble. But they had not. They remained trapped underneath it. Rescue workers arrived and eventually recovered Gheysar, Zahra and two-year-old Sina, who was lying in his mother’s arms. “The enemy that does this thinks that by killing our people and striking our residential areas, it can create fear and terror among the population. We will not retreat. We will never abandon our land. Never. During the 40-day war, our family remained right here. Those who had moved to Qeshm left, but we did not go anywhere. Not one member of our family crossed the water to Minab or Bandar Abbas. We said that if we were going to die, we would die here. They think these actions will make us retreat. No. Even if ten members of our family are killed, we will remain here. We will not abandon our land. We absolutely will not. Everyone in our family feels the same way. They are badly mistaken. Qeshm’s native people are not afraid.” Despite grieving for his nephew, his nephew’s wife and their child, Uncle Ali’s voice over the phone swells with defiance when he speaks about Iran. In the same Qeshmi accent, he delivers his declaration of staying: “We are not like those who come to Qeshm for a holiday. Our land is here, and this is where we will die.” ### May my young one be sacrificed for yours, Hussein Uncle Ali also drives a taxi. None of their relatives holds an administrative job. At most, some work as drivers for nearby companies. Their ancestral occupation, however, is fishing. Gheysar’s father also sells tickets at the passenger-terminal cooperative. When Gheysar’s parents learned that their son, daughter-in-law and grandchild had been killed, they returned along the same route they had taken for the Arbaeen pilgrimage before even a full day had passed. Everyone feared how Gheysar’s mother would react. But when she stepped out of the car and saw the ruins of her son’s home, she said: “Good for him. I had gone to Karbala while he remained here. Now he has reached Imam Hussein’s shrine before us.” Uncle Ali says that at that moment, Gheysar’s mother said: “May my son be sacrificed for Imam Hussein. We lost our Leader; this is nothing compared with that, even if it is my own son. His mother believes this.” Afterward, she showed no reaction. She said nothing and expressed anger toward no one. Neighbours say the home of Gheysar’s parents was also destroyed. Had they not left for the Arbaeen pilgrimage, they might also have been killed. No one, however, was inside their house that night. In a media interview, Gheysar’s mother similarly said that since their Leader and his grandson had been killed, these deaths were nothing by comparison. Uncle Ali says they believe everyone must eventually leave this world, because death can come at any moment. But it is better, he says, to leave it through martyrdom. “That is how our family is. Life belongs to God. It is His. He gave it, and He takes it back. It is better if He takes it in this way.” A video of Gheysar’s brother has also been published in which he uses similar words and speaks in the same tone. Standing amid the rubble of his brother’s house, he says: “We will give blood, but we will not give up our land. Like the people of Minab. Like the people of Lamerd. We will rebuild these four walls, but we will not give up our land. It is nothing compared with the loss of our Leader.” In his concluding remarks, Uncle Ali says people now understand better than ever that the United States does not care about them. Anyone who strikes homes and schools, he says, has no humanity. He says that by attacking residential areas, the United States is now attempting to intimidate the population, but people must not give in. “When it killed the leader of the Muslims, it showed that it would not spare you or me. When it killed 168 children in Minab, it did not care in the slightest. People must stand firm. They must not give in.” He directs the rest of his remarks towards officials. He says they are Muslims and do not want to shed the blood of other Muslims. But when attacks launched from the territory of a neighbouring Muslim country strike their homes, women and children, he says, the same grief must be inflicted upon them. Gheysar, Zahra and Sina Jafari are all part of the record of the attacking forces’ crimes and killings. To the enemy, our language, accent, dialect and geographical location make no difference. It does not matter whether we live in northern or southern Iran. From the enemy’s perspective, we are all defiant Iranians who have remained on this land, and it seeks to make us suffer in any way it can.

مردم قشم می‌گویند حدود ساعت 3 و 40 دقیقه نیمه‌شب بود که صدای انفجار‌های متعدد در شهر قشم پیچید. پس از آن اهالی متوجه می‌شوند که در شهر نقطه‌ای کاملاً مسکونی، مورد هدف قرار گرفته است. منطقه‌ای که عمده ساکنانش از لحاظ اقتصادی وضعیت کاملاً متوسطی دارند. هیچ دکل و منطقه نظامی و اداری اطراف محل اصابت وجود ندارد. منطقه کاملاً مسکونی است. حیاط خانه مستقیماً مورد اصابت قرار گرفته بود. در یکی از اتاق‌های آن خانه، محمدرضا و محمدطه حضور داشتند. اتاق آسیبی ندیده بود و وقتی همسایه‌ها سر می‌رسند، دو پسرک را از زیر آوار بیرون کشیده بودند. همسایه‌ها هنوز بعد از گذشت سه شب از آن حادثه، مات نگاه‌های حیرت‌زده محمدرضا و برادر کوچکترش هستند. هرچه به دنبال پدر، مادر و برادر کوچکتر می‌گردند، از آن‌ها اثری نبود. مدام مادر و پدرشان را صدا می‌زدند. آوار‌برداری 4 ساعتی طول می‌کشد. پیکر پدر خانواده یعنی آقای قیصر جعفری، همسرش زهرا جعفری و فرزند 2 ساله‌شان سینا جعفری در نهایت از زیر آوار بیرون کشیده می‌شود. سینا را درحالی پیدا می‌کنند که روی دست مادرش خوابیده بود. آقا قیصرِ محله چاهتنگو، راننده بود. شغل پدری‌اش صیادی است. خودش هم گهگاهی می‌رفت صیادی. خانه‌اش کنار کوه بود و هیچکس فکرش را نمی‌کرد که دشمن حتی به ذهنش خطور کند آن محله را مورد هدف قرار دهد. آقا قیصر جعفری نیمه‌شب پنجشنبه هشتم مرداد ماه، درحالی که زیر سقف خانه‌اش در دل محل چاهتنگو به فکر کربلا بود، به دست خونخوارترین دشمن زمانه به شهادت رسید. مادر و پدرش در راه کربلا بودند. مادر آقا قیصر وقتی روی آوار خانه پسرش رسیده، گفته بود: «حسرت می‌خورد که نتوانست با ما به کربلا بیاید. حالا خودش زودتر از ما به زیارت امام حسین(ع) رفت.»پرچم ایرانِ آقا قیصر سالم بود«پرچم ایرانش رو از خونه سالم بیرون آوردیم. تو همون فقیری خودمون بعد از اینکه خونه قیصر رو زدن، تا آخرین خونه، پرچم‌هامون رو زدیم دم در.» علی جعفری، عموی شهید قیصر جعفری در گفت‌وگو با «فرهیختگان» این‌ها را به ما می‌گوید. با لهجه قشمی، با آرامش و طمأنینه از برادرزاده‌اش می‌گوید. آقا قیصر آدم اهل نماز و باخانواده‌ای بود. حسابداری خوانده بود، اما هرچه این در و آن در زده بود، نشده بود در شرکتی یا جایی مشغول کار شود. آخرسر زهرا خانم همسرش به او گفته بود که راضی نیست به خودش فشار بیاورد و به‌خاطر آن‌ها بیشتر کار کند یا اینکه از قشم دور شود. زهرا خانم به همسرش گفته بود به همین درآمد تاکسیرانی و رانندگی راضی است. دلش طاقت دوری از آقا قیصر را نداشت. گهگاهی اگر پیش می‌آمد آقا قیصر می‌رفت دریا برای ماهیگیری. عمویش می‌گوید در همین چند ماهی که جنگ بوده، آقا قیصر شب‌ها بعد از کار با همسرش زهرا خانم و پسرشان سینا کوچولو می‌رفتند تجمع. تقریباً کار هر شبشان همین بود. توی تعریف از اخلاق و منش و رفتار آقا قیصر، عمویش مدام می‌گوید که پسر خوبی بود. «نه اینکه حالا که شهید شده بخوام بگم. بیایید از همه محله بپرسید. نمازش به‌موقع بود. سرش تو لاکش بود. کنار خانواده‌ش بود. شب به‌موقع می‌رفت خونه که کنار خانواده‌ش باشه. هر جا می‌رفت هم با همین خانمش و این دو سالی که خدا دوباره بهشون بچه داده، با این پسر کوچیکش بود. خانمش آن‌قدر دوستش داشت که نمی‌ذاشت برای کار از قشم بره بیرون. می‌گفت همین کار بسه. نمی‌تونم خیلی دور بشی و خیلی نبینمت.»عمو علی می‌گوید که پرچم ایرانی که توی خانه برادرزاده‌اش بود، سالم از زیر آوار بیرون کشیده شده. «پرچمی که شبا می‌بردن تجمع رو سالم سالم درآوردیم. ما همه خونه‌هامون چسبیده به هم. از همون‌جا که پرچم رو سالم بیرون آوردیم، پرچم زدیم تا همون خونه آخر. اهل ریا نیستیم، اما تو همون محله فقیری خودمون همه پرچم‌هامون رو زدیم.»«مَحَله» برای تهرانی‌هاست. جنوبی‌ها می‌گویند «مُحَله» به قول عمو علی مُحله‌شان حتی اعیون‌نشین نبود. این را از یکی دیگر از قشمی‌ها هم شنیده بود. حتی گفته بودند که اهالی آن محله از لحاظ معیشت وضعیتشان متوسط رو به پایین است. نه انباری، نه سایت نظامی و نه هیچ خبری از یک آدم مرتبط با سیاست وجود داشت. همه‌شان آدم‌های ساده‌ای هستند که یا روزیشان را از دریا درمی‌آوردند و یا روی تاکسی کار می‌کنند. بعد از خانه قیصر، کوه است. اصلاً دیگر آنجا خانه‌ای هم نبود. بعضی‌ها حتی به خانواده جعفری می‌گفتند «شما اینجا راحتید. پیشتان خبری نیست که بخواهد شما را بزند.» اما همان‌جا را هم دشمن متجاوز زد. درست وقتی که خواب بودند. دو فرزند آقا قیصر یعنی محمدرضا و محمدطه را بیرون کشیده بودند. هرچه دنبال خود آقا قیصر و همسرش می‌گشتند، خبری نبود. تا شعاع 300 متری، موتور اسپیلت و تکه‌های خانه آقا قیصر توی محله پخش شده بود. تقریباً 15 خانه از خانه‌های محله چاهتنگو آسیب دیده است.حتی اگه 10 تا شهید هم بدیم، همین‌جا می‌مونیمعمو علی می‌گوید: «همیشه می‌گفت خانواده ما شهید نداره. همیشه این حرف رو می‌زد که این خانواده باید یه شهید بده. خانمش هم می‌گفت اینو نگو! من بدون تو نمی‌تونم زندگی کنم. ولی شهیدمون می‌گفت بالاخره یکی‌مون باید شهید بشه دیگه. همون روز بعدازظهر تو سطح شهر داشت کمک می‌داد. به من گفت: «عمو! خانواده ما شهید نداره.» من گفتم که هرچی خواست خدا باشه.»همه خانواده جعفری قرار بود بروند کربلا. عمو علی گذرنامه‌اش را قبل از همه تمدید کرده بود، اما نتوانسته بود برود. پدر و مادر آقا قیصر برای سفر به کربلا عازم می‌شوند. قبل از رفتن، پدربزرگ به پسر بزرگ‌تر آقا قیصر که حدوداً 14 سالش است، می‌گویند که همراهی‌شان کند. آقا قیصر می‌رود پیش مادرش گله می‌کند که پدرش به محمدرضا گفت که همراهی‌شان کند، اما به او نگفت. آخرسر همان شبی که پدر آقا قیصر می‌رسد کربلا، خانه آقا قیصر مورد هدف قرار می‌گیرد. عمو علی می‌گوید وقتی صدا را شنیده‌اند، هراسان از خانه می‌خواستند بیرون بیایند، اما در‌های خانه قفل بود. با هزار ضرب و زور، می‌آیند بیرون. نگاه که می‌کنند در آن لحظه اول فکر می‌کنند که کوه را‌ زده‌اند. تا اینکه به قول خودشان متوجه می‌شوند خانه «کیسر» را زده‌اند. وقتی دوتا بچه را سالم بیرون کشیده بودند، اول در دلشان امید بود که آقا قیصر، همسرش و سینا خودشان از زیر آوار خارج شده باشند، اما نه. آوار رویشان مانده بود. گروه امداد رسیدند و بالاخره آقا قیصر و زهرا خانم و سینا کوچولوی ۲ساله را که روی دست مادرش بود، خارج می‌کنند. «دشمنی که این‌کارو می‌کنه فکر می‌کنه با شهید گرفتن از ما، مسکونی زدن از ما، رعب و وحشت بین مردم درست کنه. ما عقب‌نشینی نمی‌کنیم. هیچ موقع خاکمون رو ول نمی‌کنیم. اصلاً! زمان جنگ 40 روزه، خانواده ما موندیم همین‌جا. اینایی که مهاجر قشم بودن همه رفتن، ولی ما هیچ‌جا نرفتیم. هیچ‌کدوم از خانواده ما اون‌ور آب، مثلاً بندر میناب یا بندرعباس نرفتیم. گفتیم اگه قراره بمیریم، همین‌جا بمیریم. اینا فکر می‌کنن با این کاراشون ما عقب می‌کشیم. نه! اگه 10 تا شهید از خانوادمون بدیم هم همین‌جا هستیم. خاکمون رو ول نمی‌کنیم. اصلاً ول نمی‌کنیم! خانواده ما هممون همین‌جورین. کورخوندن! بچه‌های بومی قشم نمی‌ترسن.» عمو علی با وجود داغ برادرزاده، عروس و نوه‌شان، ولی رگ گردنش برای ایران پشت خط باد می‌کند. همان‌طوری، با همان لهجه قشمی، رجز ماندن می‌خواند. ما مثل اینایی که برای تعطیلات میان قشم نیستیم. ما خاکمون همین‌جاست، مردنمون همین‌جاست.جوونم فدای جوونت حسینعمو علی خودش هم تاکسی دارد. هیچ‌کدام از کس و کارشان کار اداری ندارند. نهایتاً در شرکت‌های همان حوالی، راننده باشند. شغل آبا و اجدادی‌شان ولی صیادی است. پدر آقا قیصر هم در تعاونی اسکله مسافربری، بلیت‌فروشی می‌کند. خبر شهادت فرزند، عروس و نوه‌شان را که می‌شنوند؛ همان راهی که برای زیارت اربعین رفته بودند را، یک روز نشده بازمی‌گردند. همه از واکنش مادر آقا قیصر می‌ترسیدند. اما از ماشین که پیاده شده بود و آوار خانه پسرش را که دیده، گفته بود: «خوش به حالش. من رفته بودم کربلا ولی اون موند همین‌جا. حالا خودش زودتر از ما به زیارت امام حسین(ع) رفت.» عمو علی می‌گوید که در آن لحظه مادر آقا قیصر گفته بود: «پسرم فدای امام حسین(ع). ما رهبر از دست دادیم. اینکه چیزی نیست. حتی اگه پسرم هم باشه. مادرش به این معتقده.» دیگر اصلاً واکنشی نشان نداده بود. هیچ‌چیز نگفته بود. از هیچ‌کس شاکی نبود. همسایه‌ها می‌گویند که خانه پدر و مادر آقا قیصر هم تخریب شده است. اگر آن‌ها به سفر اربعین نرفته بودند، ممکن بود آن‌ها هم شهید شوند. اما آن شب در آن خانه کسی نبود. مادر آقا قیصر هم در گفت‌وگویی رسانه‌ای گفته بود که وقتی رهبرمان و نوه رهبرمان شهید شده است، این‌ها در مقابل آن چیزی نیست.عمو علی می‌گوید که اعتقادشان به رفتن است. اینکه مرگ سراغ آدم در هر زمانی می‌آید؛ اما چه‌بهتر که با شهادت از این دنیا بروند. «خانواده ما همین‌جوری‌ان. جون مال خداست. مال خودشه، خودش داده و خودش می‌گیره. چه‌بهتر که از این طریق بگیره.» این‌ها را عمو علی می‌گوید.از برادر آقا قیصر هم فیلمی منتشر شده است با همین لحن و کلمات. توی آوار به‌جامانده از خانه برادرش می‌گوید که «خون می‌دهیم؛ اما خاک نمی‌دهیم. مثل بچه‌های میناب. مثل بچه‌های لامرد. این چهار آجر را هم درست می‌کنیم؛ اما خاک نمی‌دهیم. فدای سر رهبرمان.»به‌عنوان سخنان آخر هم عمو علی می‌گوید که مردم حالا بهتر از همیشه می‌دانند که آمریکا دلش برای مردم ما نسوخته است. کسی که مسکونی می‌زند، مدرسه می‌زند دیگر بویی از انسانیت نبرده است. می‌گوید که آمریکا حالا دیگر با زدن مسکونی می‌خواهد توی دلمان را خالی کند؛ اما مردم نباید کوتاه بیایند. «وقتی رهبر مسلمین رو شهید کرد، به من و تو رحم نمی‌کنه. وقتی توی میناب 168 بچه کشت، عین خیالش هم نبود. مردم باید بایستن. نباید کوتاه بیان.»باقی صحبت‌هایش را هم به مسئولان می‌زند. می‌گوید که ما مسلمانیم و نمی‌خواهیم خون مسلمان دیگری را بریزیم؛ اما وقتی از زمین کشور همسایه و مسلمان، مسکونی و زن و بچه‌مان را می‌زنند باید همان داغ را روی دلشان بگذاریم.قیصر، زهرا و سینا جعفری همه بخشی از سند جنایت آدم‌کشی دشمن متجاوز هستند. برای دشمن زبان، لهجه، گویش، موقعیت جغرافیایی‌مان فرقی ندارد. مهم نیست در شمال ایران باشیم یا جنوبش. از نگاه دشمن ما همه ایرانی‌های لج‌دراری هستیم که پای این خاک مانده‌ایم و به هر شکلی می‌خواهد ما را به صلابه بکشد.

Emergency accommodation for 20 affected families in Qeshm in hotel apartments According to Hormoz Negar, the deputy head of culture for the Qeshm Free Zone Organization announced the emergency accommodation of 20 families who were injured in the morning US attack on the Chah Tengo neighborhood in the island's hotel apartments. The organization's relief teams are present in the area to assess the damage and secure it, and services will continue until normal conditions return./Hormoz Negar

اسکان اضطراری ۲۰ خانواده آسیب‌دیده قشم در هتل‌آپارتمان‌ها به گزارش هرمز نگار، معاون فرهنگی سازمان منطقه آزاد قشم از اسکان اضطراری ۲۰ خانوار که در حمله بامدادی آمریکا به محله چاه‌تنگو دچار آسیب شدند در هتل‌آپارتمان‌های جزیره خبر داد. تیم‌های امدادی سازمان برای ارزیابی خسارت‌ها و ایمن‌سازی در منطقه حضور دارند و خدمات‌رسانی تا بازگشت شرایط عادی ادامه دارد./هرمزنگار

Debris removal operations continue in Qeshm; two children taken to hospital Director General of Crisis Management of Hormozgan Governorate: ? Relief operations continue after an attack on a residential house in the Chah-Tango neighborhood of Qeshm. ? So far, two children have been pulled out of the rubble and taken to medical centers, and efforts are ongoing to rescue three other members of this family. ? This house was home to a family of five who were inside the building at the time of the incident. @isna94

ادامه عملیات آواربرداری در قشم؛ دو کودک به بیمارستان منتقل شدند مدیرکل مدیریت بحران استانداری هرمزگان: ? عملیات امدادرسانی حادثه حمله به یک منزل مسکونی در محله چاه‌تنگو قشم ادامه دارد.?تاکنون دو کودک از زیر آوار خارج و به مراکز درمانی منتقل شده‌اند و تلاش برای نجات سه عضو دیگر این خانواده ادامه دارد.?این منزل محل سکونت یک خانواده پنج نفره بوده که در زمان وقوع حادثه در داخل ساختمان حضور داشتند.@isna94

End of the operation to remove debris from the attack on a residential house in Qeshm; three members of a family were martyred ?The deputy political, security and social affairs officer of the Hormozgan governor announced the end of the search and debris removal operation at the site of the attack on a residential house in the Chah-Tango neighborhood of Qeshm city. ?In this attack, three members of a family, including a father, mother and a child, were martyred, and two other children of the family were also injured and were transferred to a medical center for further treatment.

پایان عملیات آواربرداری حمله به منزل مسکونی در قشم؛ سه عضو یک خانواده به شهادت رسیدند ?معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استاندار هرمزگان از پایان عملیات جست‌وجو و آواربرداری در محل حمله به یک منزل مسکونی در محله چاه‌تنگو شهر قشم خبر داد. ?در این حمله سه عضو یک خانواده شامل پدر، مادر و یک فرزند به شهادت رسیدند و دو فرزند دیگر این خانواده نیز مصدوم و برای ادامه روند درمان به مرکز درمانی منتقل شدند.

ISNA: Ahmad Nafisi, Deputy Governor of Hormozgan Province for Politics, Security and Social Affairs, announced the end of the search and rescue operation following the attack on a residential house in the Chah-Tango neighborhood of Qeshm city this morning. Referring to the final casualty figures, he added: During this operation, the bodies of three members of a family, including a father, mother and a 2-year-old child, were pulled out from under the rubble, but unfortunately all of them lost their lives due to the severity of the attack. Qaisar Jafari, his wife Zahra Jafari and their 2-year-old son Sina were martyred in this attack. Nafisi clarified about the condition of other members of this family: Two other children of this family (7 and 9 years old) were also pulled out from under the rubble in the first minutes of the attack and, after performing initial medical measures, were transferred to a medical center for additional treatment. The Deputy Governor of Hormozgan for Political, Security and Social Affairs, while condemning this terrorist attack, appreciated the efforts and speed of the rescue and operational teams present at the scene and said: With the completion of the rubble removal operation and the identification of all trapped people, this part of the rescue operation at the scene has ended. Reconnection of electricity to the affected areas in Qeshm Mehrdad Hassanzadeh, Director General of Crisis Management of the Hormozgan Governorate, also referred to the infrastructure damage caused by this attack and said: Following this terrorist act, an electrical transformer in the area was targeted, which led to unstable electricity in parts of the neighborhood. He added: Immediately after the attack, operational teams and forces of the electricity distribution company arrived at the scene and quickly carried out the operations of securing, eliminating the danger and repairing the electricity network. On Thursday, August 28, Hassanzadeh stated that the process of rebuilding the power grid had been completed successfully, noting: “The power situation on the island and the neighborhoods affected by the attack has now reached stability, and no problems have been reported in the water network and other vital infrastructure in the region.”

ایسنا: احمد نفیسی، معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استاندار هرمزگان، از پایان عملیات جست‌وجو و امدادرسانی در پی حمله بامداد امروز به یک منزل مسکونی در محله «چاه‌تنگو» شهر قشم خبر داد. وی با اشاره به آمار نهایی تلفات افزود: در جریان این عملیات، پیکر سه عضو یک خانواده شامل پدر، مادر و یکی از فرزندان ۲ ساله از زیر آوار خارج شد که متأسفانه همگی بر اثر شدت این حمله جان خود را از دست داده بودند. در این حمله، قیصر جعفری، همسرش زهرا جعفری و پسر دو ساله‌اش سینا به شهادت رسیدند. نفیسی درباره وضعیت سایر اعضای این خانواده تصریح کرد: دو فرزند دیگر این خانواده (۷ و ۹ ساله) نیز در دقایق ابتدایی وقوع حمله از زیر آوار خارج و پس از انجام اقدامات اولیه درمانی، برای مداوای تکمیلی به مرکز درمانی منتقل شدند. معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استاندار هرمزگان ضمن محکوم کردن این حمله تروریستی، از زحمات و سرعت عمل تیم‌های امدادی و عملیاتی حاضر در صحنه قدردانی کرد و گفت: با اتمام عملیات آواربرداری و شناسایی تمامی افراد محبوس، این بخش از عملیات امدادی در محل حادثه خاتمه یافته است. اتصال مجدد برق مناطق آسیب‌دیده در قشم مهرداد حسن‌زاده، مدیرکل مدیریت بحران استانداری هرمزگان نیز با اشاره به آسیب‌های زیرساختی ناشی از این حمله گفت: در پی این اقدام تروریستی، یک ترانس برق در منطقه مورد هدف قرار گرفته بود که منجر به ناپایداری برق در بخش‌هایی از محله شد. وی افزود: بلافاصله پس از وقوع حمله، تیم‌های عملیاتی و نیروهای شرکت توزیع نیروی برق در محل حاضر شده و عملیات ایمن‌سازی، رفع خطر و ترمیم شبکه برق را با سرعت انجام دادند. در روز پنجشنبه هشتم مرداد، حسن زاده با بیان اینکه روند بازسازی شبکه برق با موفقیت انجام شده است، خاطرنشان کرد: هم‌اکنون وضعیت برق جزیره و محلات متأثر از این حمله به پایداری رسیده و هیچ‌گونه مشکلی در شبکه آب و سایر زیرساخت‌های حیاتی منطقه گزارش نشده است.

Airstrike in Qeshm; Three members of a family killed, two injured Following airstrikes attributed to the US in the Chahengto neighborhood of Qeshm, a residential house was completely destroyed and three members of a family, including a two-year-old child, lost their lives. Two other members of the family were also injured and transferred to medical centers. On the morning of Thursday, August 27, 1405, the Chahengto neighborhood on Qeshm Island witnessed an airstrike that, according to the Balochistan Human Rights Documentation Network, resulted in the death and injury of five members of a family. The attack, which hit residential areas, completely destroyed a house and seriously damaged surrounding houses. According to local sources, Qaisar Jafari (father of the family), Zahra Jafari (mother of the family) and Sina Jafari, a two-year-old child, lost their lives in the attack. Two other family members were also injured and were transferred to medical centers for care. Local witnesses say the intensity of the explosion was so great that residents were prevented from approaching the scene for several minutes, and rescue workers were delayed in arriving. Nearby homes were also severely damaged by the blast. As of the time of this report, no official agency has provided an explanation for the nature of the attack, the possible perpetrators, or the reason why the residential area was targeted. DOD sources have attributed the attack to US forces, but there has been no official confirmation. The incident has raised concerns about the spread of attacks on civilian areas and the humanitarian consequences, especially in areas where relief infrastructure is limited and vulnerable.

حمله هوایی در قشم؛ سه عضو یک خانواده جان باختند و دو نفر زخمی شدند در پی حملات هوایی منتسب به آمریکا در محله چاهنگتو قشم، یک خانه مسکونی به‌طور کامل تخریب شد و سه عضو یک خانواده، از جمله یک کودک دو ساله، جان خود را از دست دادند. دو نفر دیگر از اعضای این خانواده نیز مجروح شده و به مراکز درمانی منتقل شده‌اند. بامداد پنج‌شنبه هشتم مرداد ۱۴۰۵، محله چاهنگتو در جزیره قشم شاهد حمله هوایی بود که بنا بر گزارش شبکه اسناد حقوق بشر بلوچستان، به مرگ و جراحت اعضای یک خانواده پنج‌نفره انجامید. این حمله که به مناطق مسکونی اصابت کرده، موجب تخریب کامل یک منزل و آسیب جدی به خانه‌های اطراف شده است. به گفته منابع محلی، در این حمله قیصر جعفری (پدر خانواده)، زهرا جعفری (مادر خانواده) و سینا جعفری کودک دو ساله، جان خود را از دست داده‌اند. دو عضو دیگر خانواده نیز مجروح شده و پس از انتقال به مراکز درمانی تحت مراقبت قرار گرفته‌اند. شاهدان محلی می‌گویند شدت انفجار به حدی بوده که ساکنان محله برای دقایقی از نزدیک شدن به محل حادثه منع شده‌اند و نیروهای امدادی با تأخیر توانسته‌اند وارد منطقه شوند. همچنین خانه‌های اطراف بر اثر موج انفجار دچار خسارت‌های قابل توجه شده‌اند. تا زمان انتشار این گزارش، هیچ نهاد رسمی درباره ماهیت حمله، عاملان احتمالی یا دلیل هدف قرار گرفتن منطقه مسکونی توضیحی ارائه نکرده است. منابع شبکه اسناد این حمله را منتسب به نیروهای آمریکایی دانسته‌اند، اما هنوز تأیید رسمی در این‌باره منتشر نشده است. این حادثه نگرانی‌ها درباره گسترش حملات به مناطق غیرنظامی و پیامدهای انسانی آن را افزایش داده است؛ به‌ویژه در مناطقی که زیرساخت‌های امدادی محدود و آسیب‌پذیر هستند.

At around 3:30 a.m. on Thursday, the silence of the “Chah Tango” neighborhood in Qeshm was shattered by a massive explosion. In the blink of an eye, a house that was the refuge of a family of five was reduced to rubble in a brutal American attack. In the attack, Qaisar Jafari, his wife Zahra Jafari, and their two-year-old son Sina were martyred, and two other children of the family emerged from the ruins, wounded but alive. Narrative of a Bloody Dawn Following an attack on a residential house on Qeshm Island, the house where the Jafari family lived was completely destroyed. In the incident, Qaisar, 40, Zahra, 36, and their two-year-old son Sina lost their lives. The family’s two other children, Mohammad Reza, 14, and Mojtaba, 8, who were sleeping in another room when the incident occurred, were rescued from the rubble with injuries and taken to the hospital. Mojtaba was discharged hours later, and according to the latest medical reports, both children are in stable condition. "When we arrived, the house was gone" Qaisar's brother, Ruhollah Jafari, was one of the first people to arrive at the scene. "I was sleeping in my house in another area of Qeshm when I was woken up by the sound of an explosion. A few minutes later, they called and said, 'Come here quickly.' When we arrived, there was nothing left of the house; just a pile of rubble. My brother's two children were sleeping in another room and came out alive, but Qaisar, his wife, and Sina were in one room." He continues in a bitter voice: "We started clearing the rubble with family members, locals, Red Crescent forces, firefighters, and municipal services. "First we found my brother's body, his hand was raised, as if he wanted to protect his family until the last moment, then we pulled out his wife's body and finally little Sina from under the rubble, their bodies were intact, but they had died under the pressure of the rubble." A house that collapsed in seconds The intensity of the explosion was such that the house was completely destroyed. Qaisar's motorcycle was thrown onto the roof of a neighboring house by the blast wave, and the impact site had also turned into a deep pit. The family's parents' house, which was located adjacent to this house, was also damaged by about 30 percent. The parents of the family were traveling to Karbala when the accident occurred. Qaisar was driving a Pride car on the way to the Dargahan pier and was a well-known figure in the neighborhood. His car was also turned into a pile of scrap metal due to the intensity of the explosion. Neighbors remember him as a hard-working, friendly, and family-friendly man. "The ground shook, we all ran out in fear" A neighbor who witnessed the first moments of the incident said: "It was 3:30 in the morning when there was a terrible sound, as if the ground shook. We ran out of the house in fear. The neighbor's house had completely collapsed, and the windows were broken for about 200 meters, and everyone was shocked." According to residents, the telecommunications tower was located about 200 meters from the scene of the incident, and the blast wave was felt in a large part of the neighborhood. Five hours of searching through the rubble The search and debris removal operation began with the presence of rescue workers, public groups, and local officials and lasted about five hours. In the end, the bodies of all three deceased family members were pulled out from under the rubble and the rescue operation was over. Ahmad Bazmandegan Qeshmi, a photographer present at the scene, said: “The narrow alleys of the Chah Tengo neighborhood made it difficult for heavy machinery to enter, which slowed down the rescue and relief operations. Firefighters, the Red Crescent, the Basij, popular groups, and local officials were present at the scene, but it took about five hours to remove the bodies of the martyrs.” Power outage Following the attack, an electrical transformer in one of the areas of Qeshm Island was damaged, and some neighborhoods experienced power outages and instability. With the immediate presence of the operational forces of the Electricity Distribution Company and the implementation of safety, risk removal, and network repair operations, the power to the affected areas was reconnected in the shortest possible time. Also, according to the Director General of Crisis Management of the Hormozgan Governorate, there are no problems with water supply and other service infrastructure, and services have returned to normal.

ساعت حدود ۳:۳۰ بامداد پنجشنبه، سکوت محله “چاه‌ تنگوی” قشم با انفجاری مهیب در هم شکست. در چشم‌برهم‌زدنی، خانه‌ای که مأمن یک خانواده پنج‌نفره بود،در حملات ددمنشانه آمریکا به تلی از آوار تبدیل شد. در این حمله، قیصر جعفری، همسرش زهرا جعفری و پسر دو ساله‌شان سینا به شهادت رسیدند و دو فرزند دیگر خانواده، زخمی اما زنده، از دل ویرانه‌ها بیرون آمدند. روایت یک سحر خونین در پی حمله به یک منزل مسکونی در جزیره قشم، خانه محل سکونت خانواده جعفری به طور کامل ویران شد. در این حادثه، قیصر ۴۰ ساله، زهرا ۳۶ ساله و فرزند دو ساله‌شان سینا جان خود را از دست دادند.دو فرزند دیگر خانواده، محمدرضا ۱۴ ساله و مجتبی ۸ ساله که هنگام وقوع حادثه در اتاق دیگری خواب بودند، با جراحات از زیر آوار نجات یافتند و به بیمارستان منتقل شدند. مجتبی ساعاتی بعد مرخص شد و بر اساس آخرین گزارش‌های پزشکی، وضعیت عمومی هر دو کودک پایدار است. "وقتی رسیدیم، دیگر خانه‌ای وجود نداشت" روح‌الله جعفری برادر قیصر، از نخستین افرادی بود که خود را به محل حادثه رساند. وی می‌گوید:«در خانه‌ام در منطقه دیگری از قشم خواب بودم که با صدای انفجار از خواب پریدم. چند دقیقه بعد تماس گرفتند و گفتند خودت را سریع برسان، وقتی رسیدیم، دیگر چیزی از خانه باقی نمانده بود؛ فقط تلی از آوار. دو فرزند برادرم در اتاق دیگری خواب بودند و زنده بیرون آمدند، اما قیصر، همسرش و سینا در یک اتاق بودند.»وی با صدایی بغض‌آلود ادامه می‌دهد: «همراه اعضای خانواده، اهالی محل، نیروهای هلال‌احمر، آتش‌نشانی و خدمات شهری آواربرداری را آغاز کردیم. نخست پیکر برادرم را پیدا کردیم، دستش بالا مانده بود، انگار تا آخرین لحظه می‌خواست از خانواده‌اش محافظت کند، سپس پیکر همسرش و در نهایت سینای کوچک را از زیر آوار بیرون آوردیم، بدن‌هایشان سالم بود، اما زیر فشار آوار جان باخته بودند.» خانه‌ای که در چند ثانیه فرو ریخت شدت انفجار به اندازه‌ای بود که خانه به طور کامل ویران شد. موتورسیکلت قیصر بر اثر موج انفجار به پشت‌بام خانه همسایه پرتاب شده بود و محل اصابت نیز به گودالی عمیق تبدیل شده بود. خانه پدر و مادر خانواده که در مجاورت این منزل قرار داشت نیز حدود ۳۰ درصد آسیب دید. پدر و مادر خانواده هنگام وقوع حادثه برای زیارت کربلا در سفر بودند.قیصر با خودروی پراید در مسیر اسکله درگهان مسافرکشی می‌کرد و از چهره‌های شناخته‌شده محله بود. خودروی او نیز بر اثر شدت انفجار به توده‌ای از آهن‌پاره تبدیل شد. همسایه‌ها از او به عنوان مردی زحمتکش، خوش‌برخورد و خانواده‌دوست یاد می‌کنند. "زمین لرزید، همه با وحشت بیرون دویدیم" یکی از همسایگان که شاهد لحظات نخست حادثه بود، می‌گوید:«ساعت سه و نیم بامداد بود که صدایی وحشتناک آمد، انگار زمین لرزید. با ترس از خانه بیرون دویدیم. خانه همسایه کاملاً فرو ریخته بود، تا حدود ۲۰۰ متر آن‌طرف‌تر، شیشه پنجره‌ها شکسته‌بود و همه مردم شوکه شده بودند.»به گفته اهالی، دکل مخابراتی در فاصله حدود ۲۰۰ متری محل حادثه قرار داشت و موج انفجار در بخش وسیعی از محله احساس شد. پنج ساعت جست‌وجو در میان آوار عملیات جست‌وجو و آواربرداری با حضورامدادگران ، گروه‌های مردمی و مسئولان محلی آغاز شد و حدود پنج ساعت ادامه داشت. در پایان، پیکر هر سه عضو جان‌باخته خانواده از زیر آوار خارج و عملیات امدادرسانی خاتمه یافت.احمد بازماندگان قشمی، عکاس حاضر در محل حادثه، می‌گوید: «کوچه‌های باریک محله چاه‌تنگو، ورود ماشین‌آلات سنگین را دشوار کرده بود و همین موضوع عملیات امداد و نجات را با کندی مواجه کرد. نیروهای آتش‌نشانی، هلال‌احمر، بسیج، گروه‌های مردمی و مسئولان محلی در محل حضور داشتند، اما بیرون آوردن پیکر شهدا حدود پنج ساعت زمان برد.» قطعی برق پی این حمله، ترانس برق یکی از مناطق جزیره قشم آسیب دید و برق برخی محلات با قطعی و ناپایداری مواجه شد. با حضور فوری نیروهای عملیاتی شرکت توزیع نیروی برق و انجام عملیات ایمن‌سازی، رفع خطر و ترمیم شبکه، برق مناطق آسیب‌دیده در کوتاه‌ترین زمان ممکن دوباره وصل شد. همچنین بنا بر اعلام مدیرکل مدیریت بحران استانداری هرمزگان، در زمینه تأمین آب و سایر زیرساخت‌های خدماتی نیز مشکلی وجود ندارد و خدمات‌رسانی به روال عادی بازگشته است.

4 ویدیو از عملیات کشف پیکر شهدای حمله آمریکا به قشم در پی حملات بامدادی آمریکا به استان‌های هرمزگان و خوزستان، اصابت به یک منزل مسکونی در قشم به شهادت سه عضو یک خانواده انجامید. همچنین مناطقی در اطراف اهواز، آبادان، شادگان و اروندکنار هدف قرار گرفتند. 4 ویدیو از عملیات کشف پیکر شهدای حمله ددمنشانه آمریکا به قشم را می‌بینید.