It was Sunday, June 15, when their house collapsed on them. A house on Fifth Avenue, Sabunchi Street. “We were living a normal life when suddenly there was an explosion. There was smoke, darkness, fire, and dust. There was also gas, so you couldn’t breathe. We were all trapped and trapped. May God help all the people.” Sahar’s mother was saved by a passing motorcyclist, and she would like to see her again: “She stayed with me until the last moment. The fire was in front of us, but she didn’t leave me and stayed by my side. I will never forget her.” Sahar and her mother are currently living at a friend’s house in Lavasan, but their house was completely destroyed and they can’t return there. Sahar’s car was also destroyed, and they have no means of transportation. It is still unclear which institution will pay for the damage to the house and car and how. The Housing Foundation and the Crisis Management Headquarters came to their house, filled out forms, and said they would contact them. Sahar's mother had been saying since the day the war started that she was comfortable in her own home. That's why Sahar had gone to her mother's house, which was on the ground floor and had a yard, with her two cats. They thought these were advantages to being safer. They thought nothing would happen to their house, and when her aunt and cousin called them that day to go to Hashtgerd with them, they said they would stay home. Half an hour later, at around 3:30 in the afternoon, the house collapsed. Her mother was sitting on a sofa in a corner, under three main pillars of the house, with her back to the wall. They had just had lunch, and she had only unplugged her cell phone five minutes earlier. She was texting her friends and her mother was watching TV. Her cats were sleeping on either side of her when suddenly there was an explosion in the distance. The cats jumped in fear and ran under the table. Behind Sahar, there are two tall mirrors on the wall, and behind the mirrors, two large old windows. She bends down to comfort her cats, and the same cats save her. Her head was on the table, completely crushed inside herself, when suddenly there was an explosion. Her ears started to whistle from the loudness of the sound, and she was only glad that she had her mobile phone in her hand: “I couldn’t see anything. There was dust all around me, and I couldn’t see my mother, who was sitting two or three meters away from me.” The gas pipe had burst due to the explosion, and they could smell the gas: “Mom, don’t breathe deeply. Just breathe as much as you need to.” She turns on her mobile phone’s flashlight, but she can only see 10 centimeters in front of her. She sees her foot, which is bare, and the carpet slipper that she was wearing has come out of it. She walks on broken glass and tries to reach her mother. Her mother's body was shaking, and she checks her body with the light of a flashlight and realizes that she is not injured. She hears the sound of things being thrown from the house and the walls, and the smell of gas fills her nose. Sahar asks her mother to get up from the sofa, go behind a pillar, and put her hands on her head. Then she starts calling her friends and acquaintances, but her cell phone has no antenna. Finally, she manages to call one of her friends, but they don't hear her either. She hears only one word from her words: "Help, help." Face to face with fear. Sahar finally decides to do something herself. She holds the flashlight to her mother's body and realizes that her legs are bloody. She is scared. Her mother is a 78-year-old diabetic, overweight, and has recently had knee surgery. She lifts her mother’s shirt but sees no wounds: “My mother was pointing at me and screaming.” She turns the flashlight on herself and sees that her shirt is covered in blood: “I didn’t feel any pain at all. I looked and saw blood gushing out of my thigh.” The smell of gas is getting stronger and she is reaching the point of despair at the thought that they might burn in the fire: “My phobia is death by fire, and I wish something had hit me in the head, I would have passed out and not realized I was burning.” She hands her mother a handkerchief and asks her to breathe only when she needs to. She also picks up one of the sheets on the sofa, shakes it, and throws it over her mother's head: "My mother was so scared she couldn't walk. If she could, she would have followed me." Sahar picks up a cloth bag, wraps it around her bare feet, and walks toward the front door of the house: "I was walking 10 centimeters by 10 centimeters. I couldn't see what I was stepping on." Later, when they saw the house, her friend asked her how she had walked over all that broken glass. Sahar walks toward the front door, but there is no door. Two door panels had been torn off and thrown out: "I was able to see a little bit of daylight there." Their yard was covered in Iranian tar, and Sahar's car was in the corner of the parking lot: "The car had been thrown onto the exit door of the stairs by the blast wave, debris had fallen on the car, and the road was completely blocked." The smell of gas still lingers in his nose, and he keeps talking to his mother: “Mom, I’m going back. There’s no way here. The ground is full of broken glass.” He finds his shoes through the dirt and glass and puts them on. “I was bleeding so much that the shirt I was wearing couldn’t hold it in anymore, and it was pouring out onto my feet.” In the midst of the fire, dirt, and darkness, Sahar says, he remembered something from the crisis that saved him: “A few years ago, at the orphanage, because the children were getting so many injuries, we asked the emergency room to teach us first aid. At that time, they explained to us that wherever there was bleeding, we had to press firmly and bandage it with a cloth, stop the bleeding so we wouldn’t pass out, and the cleanliness and dirtiness of the cloth didn’t matter; because the infection could be controlled later. But bleeding from the thigh is different from everywhere else. "You shouldn't tie the thigh tightly, and if the blood doesn't reach the thigh, they'll have to amputate the leg." Sahar remembers this in those moments under the rubble: "I wanted to tear the sheet and tie my leg, but I remembered that I shouldn't tie it." The entire way she held her mother's arm to get her out of the house, blood trails remain with every step she takes. When they reach the reception, they see that there is a fire in front of them. Her mother's screams of "fire, fire" reach the sky: "I kept pressing my thigh and I was holding my mother too." Two men climb the wall of the house and shout, "Is anyone in this house?" and Sahar and her mother shout, "Help, help, we're here.", but they are not heard. Sahar had recently overcome cancer, breast and ovarian cancer, and she shouldn’t lift heavy weights. But she had to jump over the rubble of the sofas with her injured leg and scream louder so that they could hear her and come to help her: “They were telling me to come out, it was on fire there, and I was begging them to come help us. I couldn’t take my mother out of there alone.” The two of them jumped over the wall into the house. The small door, which they hadn’t used for years, had broken glass and the metal frame at the bottom of the door had been torn off. Finally, Sahar and her mother got out of the door and into the yard. My mother is behind the wall. It was then that the security guards came and saw that the house next door was on fire and its flames were reaching their house as well. Everyone wanted her to leave the house, but Sahar shouted, “My mother is behind the wall.” The paramedics asked her to go to the end of the alley, saying that the firefighters would come and save her mother. She refused, and at the same time, one of them picked up a very dirty sheet from the floor and held it towards Sahar, asking her to cover herself: “They wouldn’t let people come to help me, they held them back, and they kept saying that her clothes were covered in blood. Look where she was bleeding.” They told Sahar to go, promising that they would save her mother. But Sahar saw that no one was going beyond the wall and that everyone was following her. Sahar stood in the alley and started screaming, “I won’t go to any cemetery until you bring my mother beyond the wall. Is this your zeal to cover me?” They asked Sahar and her mother to walk to the end of the alley. They took them to the oil company pension office building until the rescue forces arrived. They were there when a woman suddenly saw an object embedded in Sahar’s chest: “What is this? Is the glass in your heart? I had never seen it before.” Sahar’s left chest was cut open and blood was all over her clothes. The woman who saw this scene was so shocked that she had a nosebleed and left. Finally, the emergency services arrived and pulled the glass out of Sahar’s leg: “The hands of the boy who was on duty in the emergency department were shaking. He put a bandage on my leg and asked me to press it and said if I had someone to tell, come and go with him to the hospital.” Sahar's ex-husband, who had called her after the explosion, reached them and took her and her mother to Mehrad Hospital: "When we were leaving, some people were chanting slogans and security guards were firing shots in the air." They arrived at Mehrad Hospital's emergency room, and Sahar was transferred to the emergency outpatient surgery room. Her mother was also taken to another room. Sahar needed stitches, a glass removal, and surgery: "I was getting stitches when the critically ill people arrived at the hospital from under the rubble. The emergency room was shocked to see us. They had only heard the explosion." The glass was removed from Sahar's body, and she had eight stitches on her leg and four stitches on her left chest. Her left leg also had a 10-centimeter scratch that was closed with gauze and a bandage, and it bled for several days. They did a CT scan and X-ray of her head and entire body to make sure the glass wasn't hidden somewhere or had damaged her lungs. Her mother's blood sugar was also 200, but she was in a lot of shock from the incident. One of the nurses who was doing the anesthesia for Sahar was shaking and crying, and Sahar asked her what happened: "My wife and 9-month-old baby are on Sabalan Street. Did they hit them there?" Sahar asked her to call her husband, but the nurse told her that her husband was not answering, and she called him back at that moment and said that her husband was “screaming”: “He said I had to be on shift tonight and stay in the hospital. My husband is not well.” Sahar says that a large piece of glass was removed from her leg, which damaged her nerve, but it did not rupture and will require a long time to repair. The blast wave also damaged the houses behind them. No one except Sahar and her mother lived in the four-story building. The other residents had left their homes in the days and hours before the accident. Sahar and her mother’s house suffered the most damage, because it was on the ground floor and parallel to where the explosion occurred. On the upper floors, the windows were broken and window frames were thrown into the house. Sahar says: “If they had been houses, the shards of glass could have entered their bodies.” Sahar, her mother, and her aunt are currently living in a friend's house in Lavasan. Undeterred by their life, the Crisis Headquarters and the Ministry of Housing had put a piece of paper on the collapsed wall of the house and wrote: "Dear owner, we came but you were not there, call this number." All the neighbors made an appointment and went there. They told the Crisis Headquarters that they were there now and wanted to come visit. That day, she saw one of her lost cats under the destroyed cabinets, but it was so scared that it wouldn't come out: "It finally escaped from us." For the first 48 hours, security guards wouldn't let them into the house, but they finally let them in. Sahar and her friends left food and water for her two cats to find, and about a week later, neighbors saw one of her cats and called her. He goes to the house to find his cat and collect their documents and papers, but is again denied entry. That day, he discovers that one of the water pipes in the house has burst and flooded the house. Water has been entering the house for 24 hours, and now the roof of all floors has collapsed. Finally, a street sweeper who was cleaning the alley closes the water valve: “The electrical wires there were also connected and were hanging, and the water was flowing in its own way. I don’t know how that municipal service worker had the courage to go there and close the water valve? No one helped him. We called the fire department and said that a pipe had burst on the fourth floor and that there was 15 centimeters of water on the third floor. But the fire department said that they wouldn’t come to the scene to drain water below 30 centimeters; Because if 15 centimeters of water enters the structure, nothing will happen, but now the roofs of all the houses have collapsed.” Since the day the house was destroyed, no one has come to Sahar, her mother, and the other residents of that house to ask where they are staying now: “I was young during the previous war, but I remember that they housed war refugees in schools, mosques, and hotels, but this time they didn’t sound the siren or build a shelter. They hadn’t paid my unemployment benefits for three months, and they hadn’t paid my mother’s pension either.” Sahar was told that her car had been scrapped and that she needed a traffic police report for body insurance. She called 110 police several times, and eventually a representative from the Housing Foundation and the 110 police arrived together. She answered both of their questions, and this was very difficult. The Housing Foundation tried to drag her to the office, and she asked the Housing Foundation representative to stay there and show her all the documents. The police tell Sahar that this is the tenth car he has visited since that morning to file a report of its being buried under rubble: “The police told me that one of the car owners called the body insurance company and told him that a car that was destroyed by war has nothing to do with them and that the government should pay for it.” The police tell her not to waste her time and not to seek insurance. The Crisis Headquarters has also recorded all the damage to their house and car, and when Sahar asks what they should do, he says, “I am responsible for recording the damage. You should go and follow up.” Sahar says they were not given any receipts and were not allowed to take photos of the forms: “The Housing Foundation representative told us that they would call us, but they did not give us a number where we could call them.” Join the Telegram channel of Ham Mihan

یکشنبه ۲۵ خردادماه بود که خانه بر سرشان آوار شد. خانه‌ای در خیابان پنجم خیابان صابونچی. «ما در حال زندگی معمولی بودیم که یک‌باره انفجار رخ داد. دود بود و تاریکی و آتش و خاک. گاز هم بود که نمی‌شد نفس کشید. همه درگیر و دربه‌در شدیم. خدا به داد همه مردم برسد.» جان مادر سحر را یک مرد موتورسوار رهگذر نجات داده و دوست دارد دوباره او را ببیند: «تا آخرین لحظه با من ماند. آتش جلویمان بود ولی او مرا ترک نکرد و کنار من ماند. هرگز او را فراموش نمی‌کنم.» سحر و مادرش این روزها ساکن خانه یکی از دوستان‌شان در لواسان‌اند اما خانه آنها به طور کامل تخریب شده و دیگر نمی‌توانند به آنجا برگردند. ماشین سحر هم زیر آوار مانده و وسیله‌ای برای جابه‌جایی ندارند. خسارت خانه‌ و ماشین را هنوز معلوم نیست چه نهادی و چگونه می‌خواهد پرداخت کند. بنیاد مسکن و ستاد مدیریت بحران به خانه آنها آمدند و فرم‌هایی پر کردند و گفتند، با آنها تماس خواهند گرفت.  مادر سحر از روز شروع جنگ می‌گفت، در خانه خودش راحت است. به همین دلیل هم سحر به همراه دو گربه‌اش به خانه مادرش که در طبقه همکف بود و حیاط داشت، رفته است. فکر می‌کردند اینها مزیت‌هایی برای امن‌تر بودن است. آنها تصور می‌کردند برای منزل مسکونی‌شان اتفاقی نمی‌افتد، وقتی خاله و پسرخاله‌اش همان روز با آنها تماس می‌گیرند که همراه‌شان به هشتگرد بروند، می‌گویند در خانه می‌مانند. نیم ساعت بعد، حدود ساعت سه‌ونیم بعدازظهر، خانه آوار می‌شود. مادرش روی مبلی نشسته بود که در یک کنج و زیر سه ستون اصلی خانه پشت به دیوار است. کمی قبل آنها ناهار خورده بودند و او تنها پنج دقیقه قبل موبایل‌اش را از شارژ کنده بود. در حال ارسال پیام به دوستانش بوده و مادرش در حال تماشای تلویزیون. گربه‌هایش در دوسویش خوابیده بودند که ناگهان صدای انفجاری از دور می‌آید. گربه‌ها از ترس می‌پرند و زیر میز می‌روند.  پشت‌سر سحر، دو آیینه قدی بزرگ به دیوار است و پشت آیینه‌ها، دو پنجره قدیمی بزرگ. او خم می‌شود که به گربه‌هایش دلداری دهد و همان گربه‌ها او را نجات می‌دهند. سرش پشت‌میز قرار گرفته بود و کاملاً در خودش مچاله شده بود که ناگهان انفجار رخ می‌دهد. گوش‌هایش از شدت صدا شروع به سوت‌زدن می‌کند و تنها خوشحال بود که موبایل در دست‌اش مانده است: «هیچ‌چیز نمی‌دیدم. تمام دور و برم خاک بود و مادرم که در فاصله دو، سه متری من نشسته بود، برایم قابل دیدن نبود.»  لوله گاز براثر انفجار ترکیده بود و آنها بوی گاز را استشمام می‌کردند: «مامان نفس عمیق نکش. فقط در حدی که لازم داری نفس بکش.» او چراغ‌قوه موبایل‌اش را روشن می‌کند اما تنها ۱۰ سانتی‌متر جلوتر از خودش را می‌توانست ببیند. پایش را می‌بیند که برهنه است و دمپایی روفرشی که پایش بوده از آن درآمده است. روی شیشه‌خرده‌ها راه می‌رود و تلاش می‌کند خودش را به مادرش برساند. بدن مادرش در حال لرزیدن بود و او با نور چراغ‌قوه بدنش را چک می‌کند و می‌فهمد که زخمی نشده است. صدای ریختن وسایل خانه و دیوارها را می‌شنود و بوی گاز مشام‌اش را پُر کرده است. سحر از مادرش می‌خواهد از روی مبل بلند شود، پشت ستون برود و دست‌هایش را روی سرش بگذارد. پس از آن شروع به زنگ زدن به دوستان و آشنایاش می‌کند اما موبایل‌اش آنتن ندارد. درنهایت موفق می‌شود یکی از دوستانش را بگیرد اما او هم صدایش را نمی‌شوند. از میان حرف‌هایش تنها یک واژه را می‌شنود: «کمک، کمک.»  چهره در چهره ترس سحر درنهایت تصمیم می‌گیرد خودش کاری بکند. چراغ‌قوه را روی بدن مادرش می‌گیرد و متوجه می‌شود پاهایش خونی شده است. می‌ترسد. مادرش زنی ۷۸ ساله، بیمار دیابتی است که وزن بالایی دارد و به‌تازگی زانوهایش را جراحی کرده است. پیرهن مادرش را بالا می‌زند اما زخمی نمی‌بیند: «مادرم با دست مرا نشان می‌داد و جیغ می‌کشید.» چراغ قوه را به‌سمت خودش برگرداند و دید تمام پیراهنش خونی است: «من اصلاً درد را حس نکرده بودم. نگاه کردم و متوجه شدم از ران پایم خون به بیرون فواره می‌زند.» بوی گاز بیشتر و بیشتر می‌شود و او از تصور اینکه آنها ممکن است در آتش بسوزند، به‌ مرز استیصال رسیده است: «فوبیای من مرگ با آتش است و آرزو می‌کردم کاش چیزی در سرم خورده بود، بیهوش شده بودم و سوختنم را نمی‌فهمیدم.» او دستمالی به مادرش می‌دهد و از او می‌خواهد فقط زمانی که نیاز دارد نفس بکشد. یکی از ملافه‌های روی مبل‌ را هم برمی‌دارد، می‌تکاند و روی سر مادرش می‌اندازد: «مادرم انقدر ترسیده بود که نمی‌توانست راه برود. اگر می‌توانست دنبال من می‌آمد.» سحر یک کیسه پارچه‌ای برمی‌دارد، دور پایش که لخت است، می‌کشد و به سمت در ورودی خانه می‌رود: «۱۰ سانتی‌متر ۱۰ سانتی‌متر جلو می‌رفتم. نمی‌دیدم پایم را روی چه چیزهایی می‌گذارم.» بعدتر که خانه را دیدند، دوستش از او پرسیده چطور از روی این همه شیشه‌خرده رد شده است. سحر سمت در ورودی می‌رود، اما دری وجود ندارد.  دو لنگه در از جا کنده و پرت شده بودند: «آنجا توانستم کمی نور روز را ببینم.» حیاط خانه آنها با ایرانیت مسقف شده بود و ماشین سحر در گوشه حیاط پارک بوده است: «ماشین با موج انفجار روی درگاه خروجی راه پله پرت شده بود، آوار روی ماشین ریخته بود و راه کاملاً بسته شده بود.» بوی گاز همچنان در مشامش پیچیده و او مدام در حال صحبت با مادرش است: «مامان وایسا من برمی‌گردم. اینجا راه نیست. زمین پر از شیشه‌خرده است.» او از میان خاک و شیشه کفش‌هایش را پیدا می‌کند و می‌پوشد. «جوری از بدنم خون می‌رفت که پیرهنی که تنم بود دیگر نمی‌توانست خون را در خودش بکشد و نگه دارد و روی پایم می‌ریخت.» در میانه آتش و خاک و تاریکی سحر می‌گوید، چیزی را در بحران به یاد آورده که همان باعث نجات او شده است: «چندسال پیش، در خانه کودک به این دلیل که بچه‌ها خیلی دچار آسیب می‌شدند از اورژانس خواستیم به ما کمک‌های اولیه یاد دهد. آن زمان به ما توضیح دادند که هرجا خون می‌آید را باید محکم فشار دهیم و با دستمال ببندیم، جلوی خونریزی را بگیریم که از حال نرویم و تمیزی و کثیفی پارچه مهم نیست؛ چون می‌توان عفونت را بعدتر کنترل کرد. اما خونریزی ران پا با همه‌جا فرق دارد. نباید ران را محکم بست و اگر خون به ران پا نرسد، مجبور می‌شوند پا را قطع کنند.» سحر در همان لحظه‌های زیر آوار این را به یاد می‌آورد: «می‌خواستم ملافه را پاره کنم و پایم را ببندم، اما یادم آمد که نباید آن را ببندم.»  تمام مسیری که او زیر بغل مادرش را گرفته بود تا او را از خانه خارج کند، رد خون در هر قدمی که برمی‌داشته به‌جا می‌مانده است. به پذیرایی که می‌رسند، می‌بینند روبه‌رویشان آتش گرفته است. فریادهای مادرش که می‌گفت «آتیش، آتیش» به آسمان می‌رسد: «من مدام ران پایم را فشار می‌دادم و مادرم را هم گرفته بودم.» دو مرد از دیوار خانه بالا می‌آیند و با فریاد می‌پرسند؛ «کسی در این خانه هست؟» و سحر و مادرش فریاد می‌زنند «کمک، کمک، ما اینجاییم.»، اما صدایشان را نمی‌شنوند. سحر کمی پیش‌تر سرطان را پشت‌سرگذاشته، سرطان پستان و تخمدان و نباید وزن سنگین را بلند کند. اما مجبور می‌شود از روی آوار مبل‌ها با پای زخمی بپرد و فریادش را بلندتر کند که صدایش را بشنوند و برای کمک بیایند: «آنها به من می‌گفتند بیرون بیایید، الان آنجا آتش می‌گیرد و من التماس می‌کردم که به کمک‌مان بیایند. من نمی‌توانستم مادرم را به تنهایی از آنجا ببرم.» آن‌دو از روی دیوار به داخل خانه می‌پرند. درِ کوچکی که سال‌ها بود از آن استفاده نمی‌کردند، شیشه‌هایش شکسته بود و قاب فلزی پایینِ در از جا کنده شده بود. بالاخره سحر و مادرش از آن در خارج می‌شوند و به حیاط می‌رسند.  مادرم پشت دیوار است پس از آن بود که ماموران امنیتی آمدند و دیدند خانه بغلی آتش گرفته و زبانه‌هایش به خانه آنها هم می‌رسد. همه از او می‌خواستند از خانه دور شود و برود، اما سحر فریاد می‌زد: «مادرم پشت دیوار است.» مامواران از او خواستند به سمت ته‌کوچه برود و گفتند، آتش‌نشان‌ها می‌آیند و مادرش را نجات می‌دهند. او قبول نکرده و در همین حین یکی از آنها یک ملافه بسیار کثیف را از روی زمین برمی‌دارد و به سمت سحر می‌گیرد و از او می‌خواهد خودش را بپوشاند: «نمی‌گذاشتند مردم به کمک من بیایند، آنها را عقب نگه داشته بودند و آنها مدام می‌گفتند روی لباس‌هایش پر از خون است. ببینید کجایش خونریزی دارد.» آنها به سحر می‌گویند، برود و قول می‌دهند که مادرش را نجات دهند. اما سحر می‌بیند که کسی آن سوی دیوار نمی‌رود و همه دارند پشت‌سر او می‌آیند. سحر در کوچه می‌ایستد و شروع به جیغ‌زدن می‌کند: «تا مادرم را از آن‌طرف دیوار نیاورید، من هیچ قبرستانی نمی‌روم. غیرت شما همین است که مرا بپوشانید؟»  از سحر و مادرش خواستند پیاده تا ته‌کوچه بروند. آنها را به ساختمان اداره بازنشستگی شرکت نفت می‌برند تا نیروهای امدادی برسند. آنجا بودند که زنی ناگهان می‌بیند، جسمی در سینه سحر فرو رفته است: «این چیه؟ شیشه در قلبت رفته است؟ من تا آن زمان آن را ندیده بودم.» بالای سینه چپ سحر شکافته بود و خون تمام لباسش را گرفته بود. زنی که این صحنه را دیده، چنان شوک شد که خون‌دماغ شد و از آنجا رفت. بالاخره اورژانس از راه می‌رسد و شیشه را از پای سحر بیرون می‌کشد: «دست‌های پسری که مامور اورژانس بود، می‌لرزید، یک گاز روی پای من گذاشت و خواست آن را فشار دهم و گفت اگر کسی را دارم بگویم، بیاید و همراهش به بیمارستان بروم.» همسر سابق سحر که پس از انفجار با او تماس گرفته بود، به آنها می‌رسد و او و مادرش را به بیمارستان مهراد می‌برد: «زمانی که داشتیم می‌رفتیم، برخی از مردم شعار می‌دادند و ماموران امنیتی هم تیر هوایی می‌زدند.» آنها به اورژانس بیمارستان مهراد می‌رسند و سحر به اتاق جراحی سرپایی اورژانس منتقل می‌شود. مادرش را هم به اتاق دیگری می‌برند.  سحر نیاز به بخیه، تخلیه شیشه و جراحی داشت: «من در حال بخیه خوردن بودم که آدم‌های بدحال از زیر آوار به بیمارستان رسیدند. اورژانس با دیدن ما شوکه شد. آنها فقط صدای انفجار را شنیده بودند.» شیشه‌ها را از بدن سحر خارج کردند و پایش هشت بخیه و روی سینه چپ‌اش چهار بخیه خورده بود. پای چپ او هم خراشی ۱۰ سانتی‌متری داشته که با گاز و پانسمان آن را بستند و تا چندروز خونریزی داشته است. سر او و تمام بدنش را سی‌تی اسکن و رادیولوژی کردند که شیشه در جایی پنهان نمانده باشد یا به ریه او آسیبی نرسانده باشد. قند مادرش هم ۲۰۰ بوده، اما بر اثر حادثه بسیار شوکه شده بود. یکی از پرستارانی که کارهای مربوط به بی‌حسی سحر را انجام می‌داد دستانش می‌لرزید و گریه می‌کرد و سحر از او می‌پرسد، چه اتفاقی افتاده: «زن و بچه ۹ ماهه من در خیابان سبلان‌ هستند. آنجا را هم زدند؟» سحر از او خواسته با همسرش تماس بگیرد اما پرستار به او می‌گوید، همسرش جواب نمی‌دهد و همان موقع دوباره با او تماس گرفت و گفت، همسرش «ضجه» می‌زند: «می‌گفت من امشب باید شیفت باشم و در بیمارستان بمانم. حال همسرم خوب نیست.» سحر می‌گوید شیشه‌ای بزرگ را از پای او درآوردند که باعث شده عصب‌اش آسیب ببیند اما پاره نشده و نیاز به زمان طولانی برای ترمیم دارد. موج انفجار باعث آسیب به خانه‌های پشت آنها هم شده بود. در ساختمان سحر و مادرش که چهار طبقه است، هیچ‌کس جز آنها ساکن نبوده است. بقیه ساکنان در روزها و ساعت‌های پیش از سانحه خانه‌هایشان را ترک کرده بودند. بیشترین آسیب را خانه سحر و مادرش دیده، چون در طبقه همکف و به موازات جایی بوده که انفجار در آن رخ داده است. در طبقات بالایی، شیشه‌ها شکسته و قاب پنجره به داخل خانه پرتاب شده بود و سحر می‌گوید: «اگر خانه بودند، ممکن بود خرده‌شیشه‌ها در بدن‌هایشان فرو برود.» در حال حاضر سحر، مادرش و خاله او در خانه یکی از دوستانش در لواسان زندگی می‌کنند.  بی‌نشانی از زندگی روی دیوار فروریخته خانه، ستاد بحران و وزارت مسکن یک کاغذ زده‌ و نوشته بودند: «مالک محترم آمدیم حضور نداشتید، با این شماره تماس بگیرید». همه همسایه‌ها قرار گذاشتند و به آنجا رفتند. آنها به ستاد بحران گفتند الان در محل هستند و خواستند برای بازدید بیایند. همان روز بود که یکی از گربه‌های گمشده‌اش را زیر کابینت‌های تخریب‌شده دیده اما انقدر ترسیده بود که بیرون نیامد: «آخر هم از دست‌مان فرار کرد.» 48 ساعت اول ماموران امنیتی آنها را به محدوده خانه راه نمی‌دادند، اما بالاخره اجازه دادند داخل خانه بروند. سحر و دوستانش برای پیدا شدن دو گربه‌اش غذا و آب می‌گذاشتند و نزدیک یک‌هفته بعد یکی از گربه‌هایش را همسایه‌ها دیدند و با او تماس گرفتند. او برای پیدا کردن گربه‌اش و برداشتن اسناد و مدارک‌شان به خانه می‌رود اما باز هم با ممنوعیت ورود مواجه می‌شود. آن روز متوجه می‌شود که یکی از لوله‌های آب خانه هم ترکیده و خانه را آب برداشته است. 24 ساعت آب وارد خانه‌ای شد که از انفجار پایین نیامده بود، اما حالا سقف همه طبقاتش ریخته است. درنهایت رفتگری که کوچه را تمیز می‌کرد، شیر فلکه آب را می‌بندد: «سیم‌های برق‌ آنجا را هم وصل کرده بودند و آویزان بود و آب هم به راه خودش می‌رفت. نمی‌دانم آن نیروی خدمات شهرداری با چه جرأتی رفت آنجا و شیر فلکه را بست؟ هیچ‌کس هم به او کمک نکرد. ما به آتش‌نشانی زنگ زدیم و گفتیم یک لوله در طبقه چهارم ترکیده است و کف طبقه سوم، 15سانتی‌متر آب ایستاده است. اما آتش‌نشانی گفت ما برای تخلیه آب زیر 30 سانتی‌متر به محل نمی‌آییم؛ چون اگر 15 سانتی‌متر آب برود داخل سازه چیزی نمی‌شود، ولی الان سقف همه خانه‌ها ریخته است.» از روزی که خانه خراب شد، کسی نیامد به سحر، مادرش و دیگر ساکنان آن خانه بگوید شما الان کجا می‌مانید: «من در جنگ قبلی سن کمی داشتم اما یادم می‌آید که به آوارگان جنگی در مدارس، مساجد و هتل‌ها اسکان می‌دادند، اما این‌بار نه آژیر زدند و نه سرپناهی درست کردند. سه‌ماه بود که حقوق بیکاری من را نداده بودند، حقوق بازنشستگی مادرم را هم نداده بودند.» به سحر گفتند ماشین‌اش اسقاطی شده و برای بیمه بدنه نیاز به صورتجلسه پلیس راهور دارد. او بارها با پلیس ۱۱۰ تماس گرفته و درنهایت نماینده بنیاد مسکن و پلیس ۱۱۰ با هم از راه می‌رسند. او به سوالات هر دوی آنها جواب می‌دهد و این مسئله بسیار سخت بوده است. بنیاد مسکن تلاش داشته او را به اداره بکشاند و او از نماینده بنیاد مسکن خواسته همانجا بماند و همه مدارک را به او نشان می‌دهد. پلیس به سحر می‌گوید، از صبح آن روز دهمین ماشینی است که او برای صورتجلسه زیر آوار ماندنش به محل‌ حادثه رفته است: «پلیس به من گفت یکی از صاحبان خودرو با بیمه بدنه تماس گرفته و به او گفتن،د ماشینی که بر اثر جنگ تخریب شده به آنها ارتباطی ندارد و دولت باید هزینه آن را بدهد.» پلیس به او می‌گوید وقت‌اش را تلف نکند و دنبال بیمه نباشد. ستاد بحران هم تمام خسارت‌های خانه و ماشین آنها را ثبت کرده و در جواب سحر که پرسیده چه کار باید بکنند، می‌گوید: «من مسئول ثبت خساراتم. باید مراجعه و پیگیری کنید.» سحر می‌گوید هیچ رسیدی به آنها داده نشده و اجازه عکس گرفتن از فرم‌ها را هم به آنها ندادند: «نماینده بنیاد مسکن به ما گفت با ما تماس می‌گیرند اما شماره‌ای که بتوانیم ما با آنها تماس بگیریم در اختیارمان نگذاشتند.»  به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید

🔹 The woman’s eyelids are swollen from intense crying. She is distraught and keeps talking to herself. She waves her hands in mourning and says: “We were in Pol-e Dokhtar when Hasti was born. Hasti was only 26 years old. Her birthday was six days away. I raised my two daughters for 16 years through hardship and orphanhood. She was such a caring and cheerful girl. From the time she understood life, she would say, ‘Mom, I want to go to work and help you.’ She and her sister were my whole joy. She had become my support.” The woman beats her chest. Tears stream down her face as she continues: “She worked at a stationery company. She would leave in the morning and come back exhausted in the evening. Then she would start helping me with the housework. It was on the 25th of Khordad when they said Sohrevardi Street had been hit. I don’t even understand how I got there from our home in Tehran’s Tolid Daru neighborhood. My daughter was not military, and that shop was not storing IRGC equipment. She was just a hardworking girl trying to make a living. Now instead of seeing her smiles, I have to come to the martyrs’ cemetery in Yaftabad and stare at this white gravestone.” The mother touches the engraved name of her daughter, Hasti Valizadeh, on the gravestone—as if she is caressing the girl’s face.

🔹 پلک‌های زن از شدت گریه متورم شده، بی‌تاب است و مدام با خودش حرف می‌زند. دست‌هایش را به نشانه عزا تکان می‌دهد و می‌گوید: « پلدختر بودیم که هستی به دنیا آمد. هستی فقط ۲۶سالش بود. شش روز دیگر تولدش بود. دو دخترم را ۱۶ سال با زحمت و یتیمی بزرگ کردم. خیلی دختر دلسوز و شادی بود. از وقتی خودش را شناخت می‌گفت مامان می‌خواهم بروم سر کار و کمکت باشم. دلخوشی من و خواهرش بود. شده بود عصای دستم.» زن بر سینه می‌کوبد. اشک می‌ریزد و می‌گوید: «توی یک شرکت لوازم تحریری مشغول به کار بود. صبح می‌رفت، عصر خسته برمی‌گشت. بعد هم شروع می‌کرد به کمک کردن به من در کارهای خانه. ۲۵خرداد بود که گفتند خیابان سهروردی را زدند. نفهمیدم خودم را از منزلمان در محله تولیددارو تهران چطور به آنجا رساندم. دخترم نه نظامی بود نه توی آن مغازه تجهیزات سپاه نگهداری می‌شد. یک دختر زحمتکش که برای زندگی کردن تلاش می‌کرد. حالا به جای دیدن خنده‌هایش باید بیایم گلزار شهدای یافت‌آباد و به این سنگ سفید زل بزنم.»مادر اسم حکاکی شده دخترش هستی ولیزاده را روی سنگ مزار لمس می‌کند، انگار که صورت دخترک را نوازش می‌کند.

It was Sunday, June 15, when their house collapsed on them. A house on Fifth Avenue, Sabunchi Street. “We were living a normal life when suddenly there was an explosion. There was smoke, darkness, fire, and dust. There was also gas, so you couldn’t breathe. We were all trapped and trapped. May God help all the people.” Sahar’s mother was saved by a passing motorcyclist, and she would like to see her again: “She stayed with me until the last moment. The fire was in front of us, but she didn’t leave me and stayed by my side. I will never forget her.” Sahar and her mother are currently living at a friend’s house in Lavasan, but their house was completely destroyed and they can’t return there. Sahar’s car was also destroyed, and they have no means of transportation. It is still unclear which institution will pay for the damage to the house and car and how. The Housing Foundation and the Crisis Management Headquarters came to their house, filled out forms, and said they would contact them. Sahar's mother had been saying since the day the war started that she was comfortable in her own home. That's why Sahar had gone to her mother's house, which was on the ground floor and had a yard, with her two cats. They thought these were advantages to being safer. They thought nothing would happen to their house, and when her aunt and cousin called them that day to go to Hashtgerd with them, they said they would stay home. Half an hour later, at around 3:30 in the afternoon, the house collapsed. Her mother was sitting on a sofa in a corner, under three main pillars of the house, with her back to the wall. They had just had lunch, and she had only unplugged her cell phone five minutes earlier. She was texting her friends and her mother was watching TV. Her cats were sleeping on either side of her when suddenly there was an explosion in the distance. The cats jumped in fear and ran under the table. Behind Sahar, there are two tall mirrors on the wall, and behind the mirrors, two large old windows. She bends down to comfort her cats, and the same cats save her. Her head was on the table, completely crushed inside herself, when suddenly there was an explosion. Her ears started to whistle from the loudness of the sound, and she was only glad that she had her mobile phone in her hand: “I couldn’t see anything. There was dust all around me, and I couldn’t see my mother, who was sitting two or three meters away from me.” The gas pipe had burst due to the explosion, and they could smell the gas: “Mom, don’t breathe deeply. Just breathe as much as you need to.” She turns on her mobile phone’s flashlight, but she can only see 10 centimeters in front of her. She sees her foot, which is bare, and the carpet slipper that she was wearing has come out of it. She walks on broken glass and tries to reach her mother. Her mother's body was shaking, and she checks her body with the light of a flashlight and realizes that she is not injured. She hears the sound of things being thrown from the house and the walls, and the smell of gas fills her nose. Sahar asks her mother to get up from the sofa, go behind a pillar, and put her hands on her head. Then she starts calling her friends and acquaintances, but her cell phone has no antenna. Finally, she manages to call one of her friends, but they don't hear her either. She hears only one word from her words: "Help, help." Face to face with fear. Sahar finally decides to do something herself. She holds the flashlight to her mother's body and realizes that her legs are bloody. She is scared. Her mother is a 78-year-old diabetic, overweight, and has recently had knee surgery. She lifts her mother’s shirt but sees no wounds: “My mother was pointing at me and screaming.” She turns the flashlight on herself and sees that her shirt is covered in blood: “I didn’t feel any pain at all. I looked and saw blood gushing out of my thigh.” The smell of gas is getting stronger and she is reaching the point of despair at the thought that they might burn in the fire: “My phobia is death by fire, and I wish something had hit me in the head, I would have passed out and not realized I was burning.” She hands her mother a handkerchief and asks her to breathe only when she needs to. She also picks up one of the sheets on the sofa, shakes it, and throws it over her mother's head: "My mother was so scared she couldn't walk. If she could, she would have followed me." Sahar picks up a cloth bag, wraps it around her bare feet, and walks toward the front door of the house: "I was walking 10 centimeters by 10 centimeters. I couldn't see what I was stepping on." Later, when they saw the house, her friend asked her how she had walked over all that broken glass. Sahar walks toward the front door, but there is no door. Two door panels had been torn off and thrown out: "I was able to see a little bit of daylight there." Their yard was covered in Iranian tar, and Sahar's car was in the corner of the parking lot: "The car had been thrown onto the exit door of the stairs by the blast wave, debris had fallen on the car, and the road was completely blocked." The smell of gas still lingers in his nose, and he keeps talking to his mother: “Mom, I’m going back. There’s no way here. The ground is full of broken glass.” He finds his shoes through the dirt and glass and puts them on. “I was bleeding so much that the shirt I was wearing couldn’t hold it in anymore, and it was pouring out onto my feet.” In the midst of the fire, dirt, and darkness, Sahar says, he remembered something from the crisis that saved him: “A few years ago, at the orphanage, because the children were getting so many injuries, we asked the emergency room to teach us first aid. At that time, they explained to us that wherever there was bleeding, we had to press firmly and bandage it with a cloth, stop the bleeding so we wouldn’t pass out, and the cleanliness and dirtiness of the cloth didn’t matter; because the infection could be controlled later. But bleeding from the thigh is different from everywhere else. "You shouldn't tie the thigh tightly, and if the blood doesn't reach the thigh, they'll have to amputate the leg." Sahar remembers this in those moments under the rubble: "I wanted to tear the sheet and tie my leg, but I remembered that I shouldn't tie it." The entire way she held her mother's arm to get her out of the house, blood trails remain with every step she takes. When they reach the reception, they see that there is a fire in front of them. Her mother's screams of "fire, fire" reach the sky: "I kept pressing my thigh and I was holding my mother too." Two men climb the wall of the house and shout, "Is anyone in this house?" and Sahar and her mother shout, "Help, help, we're here.", but they are not heard. Sahar had recently overcome cancer, breast and ovarian cancer, and she shouldn’t lift heavy weights. But she had to jump over the rubble of the sofas with her injured leg and scream louder so that they could hear her and come to help her: “They were telling me to come out, it was on fire there, and I was begging them to come help us. I couldn’t take my mother out of there alone.” The two of them jumped over the wall into the house. The small door, which they hadn’t used for years, had broken glass and the metal frame at the bottom of the door had been torn off. Finally, Sahar and her mother got out of the door and into the yard. My mother is behind the wall. It was then that the security guards came and saw that the house next door was on fire and its flames were reaching their house as well. Everyone wanted her to leave the house, but Sahar shouted, “My mother is behind the wall.” The paramedics asked her to go to the end of the alley, saying that the firefighters would come and save her mother. She refused, and at the same time, one of them picked up a very dirty sheet from the floor and held it towards Sahar, asking her to cover herself: “They wouldn’t let people come to help me, they held them back, and they kept saying that her clothes were covered in blood. Look where she was bleeding.” They told Sahar to go, promising that they would save her mother. But Sahar saw that no one was going beyond the wall and that everyone was following her. Sahar stood in the alley and started screaming, “I won’t go to any cemetery until you bring my mother beyond the wall. Is this your zeal to cover me?” They asked Sahar and her mother to walk to the end of the alley. They took them to the oil company pension office building until the rescue forces arrived. They were there when a woman suddenly saw an object embedded in Sahar’s chest: “What is this? Is the glass in your heart? I had never seen it before.” Sahar’s left chest was cut open and blood was all over her clothes. The woman who saw this scene was so shocked that she had a nosebleed and left. Finally, the emergency services arrived and pulled the glass out of Sahar’s leg: “The hands of the boy who was on duty in the emergency department were shaking. He put a bandage on my leg and asked me to press it and said if I had someone to tell, come and go with him to the hospital.” Sahar's ex-husband, who had called her after the explosion, reached them and took her and her mother to Mehrad Hospital: "When we were leaving, some people were chanting slogans and security guards were firing shots in the air." They arrived at Mehrad Hospital's emergency room, and Sahar was transferred to the emergency outpatient surgery room. Her mother was also taken to another room. Sahar needed stitches, a glass removal, and surgery: "I was getting stitches when the critically ill people arrived at the hospital from under the rubble. The emergency room was shocked to see us. They had only heard the explosion." The glass was removed from Sahar's body, and she had eight stitches on her leg and four stitches on her left chest. Her left leg also had a 10-centimeter scratch that was closed with gauze and a bandage, and it bled for several days. They did a CT scan and X-ray of her head and entire body to make sure the glass wasn't hidden somewhere or had damaged her lungs. Her mother's blood sugar was also 200, but she was in a lot of shock from the incident. One of the nurses who was doing the anesthesia for Sahar was shaking and crying, and Sahar asked her what happened: "My wife and 9-month-old baby are on Sabalan Street. Did they hit them there?" Sahar asked her to call her husband, but the nurse told her that her husband was not answering, and she called him back at that moment and said that her husband was “screaming”: “He said I had to be on shift tonight and stay in the hospital. My husband is not well.” Sahar says that a large piece of glass was removed from her leg, which damaged her nerve, but it did not rupture and will require a long time to repair. The blast wave also damaged the houses behind them. No one except Sahar and her mother lived in the four-story building. The other residents had left their homes in the days and hours before the accident. Sahar and her mother’s house suffered the most damage, because it was on the ground floor and parallel to where the explosion occurred. On the upper floors, the windows were broken and window frames were thrown into the house. Sahar says: “If they had been houses, the shards of glass could have entered their bodies.” Sahar, her mother, and her aunt are currently living in a friend's house in Lavasan. Undeterred by their life, the Crisis Headquarters and the Ministry of Housing had put a piece of paper on the collapsed wall of the house and wrote: "Dear owner, we came but you were not there, call this number." All the neighbors made an appointment and went there. They told the Crisis Headquarters that they were there now and wanted to come visit. That day, she saw one of her lost cats under the destroyed cabinets, but it was so scared that it wouldn't come out: "It finally escaped from us." For the first 48 hours, security guards wouldn't let them into the house, but they finally let them in. Sahar and her friends left food and water for her two cats to find, and about a week later, neighbors saw one of her cats and called her. He goes to the house to find his cat and collect their documents and papers, but is again denied entry. That day, he discovers that one of the water pipes in the house has burst and flooded the house. Water has been entering the house for 24 hours, and now the roof of all floors has collapsed. Finally, a street sweeper who was cleaning the alley closes the water valve: “The electrical wires there were also connected and were hanging, and the water was flowing in its own way. I don’t know how that municipal service worker had the courage to go there and close the water valve? No one helped him. We called the fire department and said that a pipe had burst on the fourth floor and that there was 15 centimeters of water on the third floor. But the fire department said that they wouldn’t come to the scene to drain water below 30 centimeters; Because if 15 centimeters of water enters the structure, nothing will happen, but now the roofs of all the houses have collapsed.” Since the day the house was destroyed, no one has come to Sahar, her mother, and the other residents of that house to ask where they are staying now: “I was young during the previous war, but I remember that they housed war refugees in schools, mosques, and hotels, but this time they didn’t sound the siren or build a shelter. They hadn’t paid my unemployment benefits for three months, and they hadn’t paid my mother’s pension either.” Sahar was told that her car had been scrapped and that she needed a traffic police report for body insurance. She called 110 police several times, and eventually a representative from the Housing Foundation and the 110 police arrived together. She answered both of their questions, and this was very difficult. The Housing Foundation tried to drag her to the office, and she asked the Housing Foundation representative to stay there and show her all the documents. The police tell Sahar that this is the tenth car he has visited since that morning to file a report of its being buried under rubble: “The police told me that one of the car owners called the body insurance company and told him that a car that was destroyed by war has nothing to do with them and that the government should pay for it.” The police tell her not to waste her time and not to seek insurance. The Crisis Headquarters has also recorded all the damage to their house and car, and when Sahar asks what they should do, he says, “I am responsible for recording the damage. You should go and follow up.” Sahar says they were not given any receipts and were not allowed to take photos of the forms: “The Housing Foundation representative told us that they would call us, but they did not give us a number where we could call them.” Join the Telegram channel of Ham Mihan

یکشنبه ۲۵ خردادماه بود که خانه بر سرشان آوار شد. خانه‌ای در خیابان پنجم خیابان صابونچی. «ما در حال زندگی معمولی بودیم که یک‌باره انفجار رخ داد. دود بود و تاریکی و آتش و خاک. گاز هم بود که نمی‌شد نفس کشید. همه درگیر و دربه‌در شدیم. خدا به داد همه مردم برسد.» جان مادر سحر را یک مرد موتورسوار رهگذر نجات داده و دوست دارد دوباره او را ببیند: «تا آخرین لحظه با من ماند. آتش جلویمان بود ولی او مرا ترک نکرد و کنار من ماند. هرگز او را فراموش نمی‌کنم.» سحر و مادرش این روزها ساکن خانه یکی از دوستان‌شان در لواسان‌اند اما خانه آنها به طور کامل تخریب شده و دیگر نمی‌توانند به آنجا برگردند. ماشین سحر هم زیر آوار مانده و وسیله‌ای برای جابه‌جایی ندارند. خسارت خانه‌ و ماشین را هنوز معلوم نیست چه نهادی و چگونه می‌خواهد پرداخت کند. بنیاد مسکن و ستاد مدیریت بحران به خانه آنها آمدند و فرم‌هایی پر کردند و گفتند، با آنها تماس خواهند گرفت.  مادر سحر از روز شروع جنگ می‌گفت، در خانه خودش راحت است. به همین دلیل هم سحر به همراه دو گربه‌اش به خانه مادرش که در طبقه همکف بود و حیاط داشت، رفته است. فکر می‌کردند اینها مزیت‌هایی برای امن‌تر بودن است. آنها تصور می‌کردند برای منزل مسکونی‌شان اتفاقی نمی‌افتد، وقتی خاله و پسرخاله‌اش همان روز با آنها تماس می‌گیرند که همراه‌شان به هشتگرد بروند، می‌گویند در خانه می‌مانند. نیم ساعت بعد، حدود ساعت سه‌ونیم بعدازظهر، خانه آوار می‌شود. مادرش روی مبلی نشسته بود که در یک کنج و زیر سه ستون اصلی خانه پشت به دیوار است. کمی قبل آنها ناهار خورده بودند و او تنها پنج دقیقه قبل موبایل‌اش را از شارژ کنده بود. در حال ارسال پیام به دوستانش بوده و مادرش در حال تماشای تلویزیون. گربه‌هایش در دوسویش خوابیده بودند که ناگهان صدای انفجاری از دور می‌آید. گربه‌ها از ترس می‌پرند و زیر میز می‌روند.  پشت‌سر سحر، دو آیینه قدی بزرگ به دیوار است و پشت آیینه‌ها، دو پنجره قدیمی بزرگ. او خم می‌شود که به گربه‌هایش دلداری دهد و همان گربه‌ها او را نجات می‌دهند. سرش پشت‌میز قرار گرفته بود و کاملاً در خودش مچاله شده بود که ناگهان انفجار رخ می‌دهد. گوش‌هایش از شدت صدا شروع به سوت‌زدن می‌کند و تنها خوشحال بود که موبایل در دست‌اش مانده است: «هیچ‌چیز نمی‌دیدم. تمام دور و برم خاک بود و مادرم که در فاصله دو، سه متری من نشسته بود، برایم قابل دیدن نبود.»  لوله گاز براثر انفجار ترکیده بود و آنها بوی گاز را استشمام می‌کردند: «مامان نفس عمیق نکش. فقط در حدی که لازم داری نفس بکش.» او چراغ‌قوه موبایل‌اش را روشن می‌کند اما تنها ۱۰ سانتی‌متر جلوتر از خودش را می‌توانست ببیند. پایش را می‌بیند که برهنه است و دمپایی روفرشی که پایش بوده از آن درآمده است. روی شیشه‌خرده‌ها راه می‌رود و تلاش می‌کند خودش را به مادرش برساند. بدن مادرش در حال لرزیدن بود و او با نور چراغ‌قوه بدنش را چک می‌کند و می‌فهمد که زخمی نشده است. صدای ریختن وسایل خانه و دیوارها را می‌شنود و بوی گاز مشام‌اش را پُر کرده است. سحر از مادرش می‌خواهد از روی مبل بلند شود، پشت ستون برود و دست‌هایش را روی سرش بگذارد. پس از آن شروع به زنگ زدن به دوستان و آشنایاش می‌کند اما موبایل‌اش آنتن ندارد. درنهایت موفق می‌شود یکی از دوستانش را بگیرد اما او هم صدایش را نمی‌شوند. از میان حرف‌هایش تنها یک واژه را می‌شنود: «کمک، کمک.»  چهره در چهره ترس سحر درنهایت تصمیم می‌گیرد خودش کاری بکند. چراغ‌قوه را روی بدن مادرش می‌گیرد و متوجه می‌شود پاهایش خونی شده است. می‌ترسد. مادرش زنی ۷۸ ساله، بیمار دیابتی است که وزن بالایی دارد و به‌تازگی زانوهایش را جراحی کرده است. پیرهن مادرش را بالا می‌زند اما زخمی نمی‌بیند: «مادرم با دست مرا نشان می‌داد و جیغ می‌کشید.» چراغ قوه را به‌سمت خودش برگرداند و دید تمام پیراهنش خونی است: «من اصلاً درد را حس نکرده بودم. نگاه کردم و متوجه شدم از ران پایم خون به بیرون فواره می‌زند.» بوی گاز بیشتر و بیشتر می‌شود و او از تصور اینکه آنها ممکن است در آتش بسوزند، به‌ مرز استیصال رسیده است: «فوبیای من مرگ با آتش است و آرزو می‌کردم کاش چیزی در سرم خورده بود، بیهوش شده بودم و سوختنم را نمی‌فهمیدم.» او دستمالی به مادرش می‌دهد و از او می‌خواهد فقط زمانی که نیاز دارد نفس بکشد. یکی از ملافه‌های روی مبل‌ را هم برمی‌دارد، می‌تکاند و روی سر مادرش می‌اندازد: «مادرم انقدر ترسیده بود که نمی‌توانست راه برود. اگر می‌توانست دنبال من می‌آمد.» سحر یک کیسه پارچه‌ای برمی‌دارد، دور پایش که لخت است، می‌کشد و به سمت در ورودی خانه می‌رود: «۱۰ سانتی‌متر ۱۰ سانتی‌متر جلو می‌رفتم. نمی‌دیدم پایم را روی چه چیزهایی می‌گذارم.» بعدتر که خانه را دیدند، دوستش از او پرسیده چطور از روی این همه شیشه‌خرده رد شده است. سحر سمت در ورودی می‌رود، اما دری وجود ندارد.  دو لنگه در از جا کنده و پرت شده بودند: «آنجا توانستم کمی نور روز را ببینم.» حیاط خانه آنها با ایرانیت مسقف شده بود و ماشین سحر در گوشه حیاط پارک بوده است: «ماشین با موج انفجار روی درگاه خروجی راه پله پرت شده بود، آوار روی ماشین ریخته بود و راه کاملاً بسته شده بود.» بوی گاز همچنان در مشامش پیچیده و او مدام در حال صحبت با مادرش است: «مامان وایسا من برمی‌گردم. اینجا راه نیست. زمین پر از شیشه‌خرده است.» او از میان خاک و شیشه کفش‌هایش را پیدا می‌کند و می‌پوشد. «جوری از بدنم خون می‌رفت که پیرهنی که تنم بود دیگر نمی‌توانست خون را در خودش بکشد و نگه دارد و روی پایم می‌ریخت.» در میانه آتش و خاک و تاریکی سحر می‌گوید، چیزی را در بحران به یاد آورده که همان باعث نجات او شده است: «چندسال پیش، در خانه کودک به این دلیل که بچه‌ها خیلی دچار آسیب می‌شدند از اورژانس خواستیم به ما کمک‌های اولیه یاد دهد. آن زمان به ما توضیح دادند که هرجا خون می‌آید را باید محکم فشار دهیم و با دستمال ببندیم، جلوی خونریزی را بگیریم که از حال نرویم و تمیزی و کثیفی پارچه مهم نیست؛ چون می‌توان عفونت را بعدتر کنترل کرد. اما خونریزی ران پا با همه‌جا فرق دارد. نباید ران را محکم بست و اگر خون به ران پا نرسد، مجبور می‌شوند پا را قطع کنند.» سحر در همان لحظه‌های زیر آوار این را به یاد می‌آورد: «می‌خواستم ملافه را پاره کنم و پایم را ببندم، اما یادم آمد که نباید آن را ببندم.»  تمام مسیری که او زیر بغل مادرش را گرفته بود تا او را از خانه خارج کند، رد خون در هر قدمی که برمی‌داشته به‌جا می‌مانده است. به پذیرایی که می‌رسند، می‌بینند روبه‌رویشان آتش گرفته است. فریادهای مادرش که می‌گفت «آتیش، آتیش» به آسمان می‌رسد: «من مدام ران پایم را فشار می‌دادم و مادرم را هم گرفته بودم.» دو مرد از دیوار خانه بالا می‌آیند و با فریاد می‌پرسند؛ «کسی در این خانه هست؟» و سحر و مادرش فریاد می‌زنند «کمک، کمک، ما اینجاییم.»، اما صدایشان را نمی‌شنوند. سحر کمی پیش‌تر سرطان را پشت‌سرگذاشته، سرطان پستان و تخمدان و نباید وزن سنگین را بلند کند. اما مجبور می‌شود از روی آوار مبل‌ها با پای زخمی بپرد و فریادش را بلندتر کند که صدایش را بشنوند و برای کمک بیایند: «آنها به من می‌گفتند بیرون بیایید، الان آنجا آتش می‌گیرد و من التماس می‌کردم که به کمک‌مان بیایند. من نمی‌توانستم مادرم را به تنهایی از آنجا ببرم.» آن‌دو از روی دیوار به داخل خانه می‌پرند. درِ کوچکی که سال‌ها بود از آن استفاده نمی‌کردند، شیشه‌هایش شکسته بود و قاب فلزی پایینِ در از جا کنده شده بود. بالاخره سحر و مادرش از آن در خارج می‌شوند و به حیاط می‌رسند.  مادرم پشت دیوار است پس از آن بود که ماموران امنیتی آمدند و دیدند خانه بغلی آتش گرفته و زبانه‌هایش به خانه آنها هم می‌رسد. همه از او می‌خواستند از خانه دور شود و برود، اما سحر فریاد می‌زد: «مادرم پشت دیوار است.» مامواران از او خواستند به سمت ته‌کوچه برود و گفتند، آتش‌نشان‌ها می‌آیند و مادرش را نجات می‌دهند. او قبول نکرده و در همین حین یکی از آنها یک ملافه بسیار کثیف را از روی زمین برمی‌دارد و به سمت سحر می‌گیرد و از او می‌خواهد خودش را بپوشاند: «نمی‌گذاشتند مردم به کمک من بیایند، آنها را عقب نگه داشته بودند و آنها مدام می‌گفتند روی لباس‌هایش پر از خون است. ببینید کجایش خونریزی دارد.» آنها به سحر می‌گویند، برود و قول می‌دهند که مادرش را نجات دهند. اما سحر می‌بیند که کسی آن سوی دیوار نمی‌رود و همه دارند پشت‌سر او می‌آیند. سحر در کوچه می‌ایستد و شروع به جیغ‌زدن می‌کند: «تا مادرم را از آن‌طرف دیوار نیاورید، من هیچ قبرستانی نمی‌روم. غیرت شما همین است که مرا بپوشانید؟»  از سحر و مادرش خواستند پیاده تا ته‌کوچه بروند. آنها را به ساختمان اداره بازنشستگی شرکت نفت می‌برند تا نیروهای امدادی برسند. آنجا بودند که زنی ناگهان می‌بیند، جسمی در سینه سحر فرو رفته است: «این چیه؟ شیشه در قلبت رفته است؟ من تا آن زمان آن را ندیده بودم.» بالای سینه چپ سحر شکافته بود و خون تمام لباسش را گرفته بود. زنی که این صحنه را دیده، چنان شوک شد که خون‌دماغ شد و از آنجا رفت. بالاخره اورژانس از راه می‌رسد و شیشه را از پای سحر بیرون می‌کشد: «دست‌های پسری که مامور اورژانس بود، می‌لرزید، یک گاز روی پای من گذاشت و خواست آن را فشار دهم و گفت اگر کسی را دارم بگویم، بیاید و همراهش به بیمارستان بروم.» همسر سابق سحر که پس از انفجار با او تماس گرفته بود، به آنها می‌رسد و او و مادرش را به بیمارستان مهراد می‌برد: «زمانی که داشتیم می‌رفتیم، برخی از مردم شعار می‌دادند و ماموران امنیتی هم تیر هوایی می‌زدند.» آنها به اورژانس بیمارستان مهراد می‌رسند و سحر به اتاق جراحی سرپایی اورژانس منتقل می‌شود. مادرش را هم به اتاق دیگری می‌برند.  سحر نیاز به بخیه، تخلیه شیشه و جراحی داشت: «من در حال بخیه خوردن بودم که آدم‌های بدحال از زیر آوار به بیمارستان رسیدند. اورژانس با دیدن ما شوکه شد. آنها فقط صدای انفجار را شنیده بودند.» شیشه‌ها را از بدن سحر خارج کردند و پایش هشت بخیه و روی سینه چپ‌اش چهار بخیه خورده بود. پای چپ او هم خراشی ۱۰ سانتی‌متری داشته که با گاز و پانسمان آن را بستند و تا چندروز خونریزی داشته است. سر او و تمام بدنش را سی‌تی اسکن و رادیولوژی کردند که شیشه در جایی پنهان نمانده باشد یا به ریه او آسیبی نرسانده باشد. قند مادرش هم ۲۰۰ بوده، اما بر اثر حادثه بسیار شوکه شده بود. یکی از پرستارانی که کارهای مربوط به بی‌حسی سحر را انجام می‌داد دستانش می‌لرزید و گریه می‌کرد و سحر از او می‌پرسد، چه اتفاقی افتاده: «زن و بچه ۹ ماهه من در خیابان سبلان‌ هستند. آنجا را هم زدند؟» سحر از او خواسته با همسرش تماس بگیرد اما پرستار به او می‌گوید، همسرش جواب نمی‌دهد و همان موقع دوباره با او تماس گرفت و گفت، همسرش «ضجه» می‌زند: «می‌گفت من امشب باید شیفت باشم و در بیمارستان بمانم. حال همسرم خوب نیست.» سحر می‌گوید شیشه‌ای بزرگ را از پای او درآوردند که باعث شده عصب‌اش آسیب ببیند اما پاره نشده و نیاز به زمان طولانی برای ترمیم دارد. موج انفجار باعث آسیب به خانه‌های پشت آنها هم شده بود. در ساختمان سحر و مادرش که چهار طبقه است، هیچ‌کس جز آنها ساکن نبوده است. بقیه ساکنان در روزها و ساعت‌های پیش از سانحه خانه‌هایشان را ترک کرده بودند. بیشترین آسیب را خانه سحر و مادرش دیده، چون در طبقه همکف و به موازات جایی بوده که انفجار در آن رخ داده است. در طبقات بالایی، شیشه‌ها شکسته و قاب پنجره به داخل خانه پرتاب شده بود و سحر می‌گوید: «اگر خانه بودند، ممکن بود خرده‌شیشه‌ها در بدن‌هایشان فرو برود.» در حال حاضر سحر، مادرش و خاله او در خانه یکی از دوستانش در لواسان زندگی می‌کنند.  بی‌نشانی از زندگی روی دیوار فروریخته خانه، ستاد بحران و وزارت مسکن یک کاغذ زده‌ و نوشته بودند: «مالک محترم آمدیم حضور نداشتید، با این شماره تماس بگیرید». همه همسایه‌ها قرار گذاشتند و به آنجا رفتند. آنها به ستاد بحران گفتند الان در محل هستند و خواستند برای بازدید بیایند. همان روز بود که یکی از گربه‌های گمشده‌اش را زیر کابینت‌های تخریب‌شده دیده اما انقدر ترسیده بود که بیرون نیامد: «آخر هم از دست‌مان فرار کرد.» 48 ساعت اول ماموران امنیتی آنها را به محدوده خانه راه نمی‌دادند، اما بالاخره اجازه دادند داخل خانه بروند. سحر و دوستانش برای پیدا شدن دو گربه‌اش غذا و آب می‌گذاشتند و نزدیک یک‌هفته بعد یکی از گربه‌هایش را همسایه‌ها دیدند و با او تماس گرفتند. او برای پیدا کردن گربه‌اش و برداشتن اسناد و مدارک‌شان به خانه می‌رود اما باز هم با ممنوعیت ورود مواجه می‌شود. آن روز متوجه می‌شود که یکی از لوله‌های آب خانه هم ترکیده و خانه را آب برداشته است. 24 ساعت آب وارد خانه‌ای شد که از انفجار پایین نیامده بود، اما حالا سقف همه طبقاتش ریخته است. درنهایت رفتگری که کوچه را تمیز می‌کرد، شیر فلکه آب را می‌بندد: «سیم‌های برق‌ آنجا را هم وصل کرده بودند و آویزان بود و آب هم به راه خودش می‌رفت. نمی‌دانم آن نیروی خدمات شهرداری با چه جرأتی رفت آنجا و شیر فلکه را بست؟ هیچ‌کس هم به او کمک نکرد. ما به آتش‌نشانی زنگ زدیم و گفتیم یک لوله در طبقه چهارم ترکیده است و کف طبقه سوم، 15سانتی‌متر آب ایستاده است. اما آتش‌نشانی گفت ما برای تخلیه آب زیر 30 سانتی‌متر به محل نمی‌آییم؛ چون اگر 15 سانتی‌متر آب برود داخل سازه چیزی نمی‌شود، ولی الان سقف همه خانه‌ها ریخته است.» از روزی که خانه خراب شد، کسی نیامد به سحر، مادرش و دیگر ساکنان آن خانه بگوید شما الان کجا می‌مانید: «من در جنگ قبلی سن کمی داشتم اما یادم می‌آید که به آوارگان جنگی در مدارس، مساجد و هتل‌ها اسکان می‌دادند، اما این‌بار نه آژیر زدند و نه سرپناهی درست کردند. سه‌ماه بود که حقوق بیکاری من را نداده بودند، حقوق بازنشستگی مادرم را هم نداده بودند.» به سحر گفتند ماشین‌اش اسقاطی شده و برای بیمه بدنه نیاز به صورتجلسه پلیس راهور دارد. او بارها با پلیس ۱۱۰ تماس گرفته و درنهایت نماینده بنیاد مسکن و پلیس ۱۱۰ با هم از راه می‌رسند. او به سوالات هر دوی آنها جواب می‌دهد و این مسئله بسیار سخت بوده است. بنیاد مسکن تلاش داشته او را به اداره بکشاند و او از نماینده بنیاد مسکن خواسته همانجا بماند و همه مدارک را به او نشان می‌دهد. پلیس به سحر می‌گوید، از صبح آن روز دهمین ماشینی است که او برای صورتجلسه زیر آوار ماندنش به محل‌ حادثه رفته است: «پلیس به من گفت یکی از صاحبان خودرو با بیمه بدنه تماس گرفته و به او گفتن،د ماشینی که بر اثر جنگ تخریب شده به آنها ارتباطی ندارد و دولت باید هزینه آن را بدهد.» پلیس به او می‌گوید وقت‌اش را تلف نکند و دنبال بیمه نباشد. ستاد بحران هم تمام خسارت‌های خانه و ماشین آنها را ثبت کرده و در جواب سحر که پرسیده چه کار باید بکنند، می‌گوید: «من مسئول ثبت خساراتم. باید مراجعه و پیگیری کنید.» سحر می‌گوید هیچ رسیدی به آنها داده نشده و اجازه عکس گرفتن از فرم‌ها را هم به آنها ندادند: «نماینده بنیاد مسکن به ما گفت با ما تماس می‌گیرند اما شماره‌ای که بتوانیم ما با آنها تماس بگیریم در اختیارمان نگذاشتند.»  به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید

Video received: "Moment of missile strike and explosion on Sabunchi Sohravardi Street #Tehran" #iran #israel

ویدیوی دریافتی: "لحظه اصابت موشک و انفجار در خیابان صابونچی سهروردی #تهران" #iran #israel

Israeli projectiles hit a building on Sabunchi Street in Tehran, causing a fire. The video shows fire trucks. According to initial reports, the Intelligence Ministry's surveillance office on this street was targeted by the Israeli attack. #Iran_News #Israeli_Attack

اصابت پرتابه‌های اسراییلی به ساختمانی در خیابان صابونچی تهران، موجب آتش ‌سوزی شده است. در این ویدیو، حضور ماشین‌های اتش‌نشانی دیده می‌شود. بر اساس گزارش‌های اولیه، دفتر پیگیری وزارت اطلاعات در این خیابان، هدف حمله اسراییل گرفته است. #اخبار_ایران #حمله_اسراییل

I received a video with the caption "The moment of the Israeli attack on Sabunchi Sohrudi Street in Tehran," but the sender does not allow it to be published. He allowed me to publish this screenshot. #iran #israel

ویدیویی با شرح "لحظه حمله اسرائیل به خیابان صابونچی سهرودی تهران" دریافت کردم ولی فرستنده اجازه انتشارش رو نمی‌ده. اجازه داد این اسکرین‌شات رو ازش منتشر کنم. #iran #israel

Photos of the Israeli attack on a street in Sabunchi, Tehran / Photo taken a few seconds after the explosion / Asr-e-Iran

عکس‌هایی از حمله اسرائیل به خیابانی در صابونچی تهران / عکس چندثانیه پس از انفجار گرفته شده/ عصرایران

Just now, I saw them hit Sabounchi in front of my eyes, and all the glass around us was shattered.

همین الان تو صابونچی جلو چشمم زدن اینجارو تمام شیشه های اطرافمون خورد شد

Latest details on the situation in Tehran's Sabunchi neighborhood after the Israeli attack: A 5-story residential building was hit and suffered extensive damage A large number of casualties are expected; 5 martyrs and injured people have been retrieved from the rubble so far

آخرین جزئیات از وضعیت محله صابونچی تهران پس از حمله اسرائیل: یک واحد مسکونی ۵ طبقه مورد اصابت قرار گرفته و متحمل خسارات زیادی شده احتمال تعداد زیاد شهدا بر اثر این حادثه داده می‌شود؛ فعلا ۵ شهید و مجروح از آوار تفحص شده‌اند

According to Rokna, Tabassum Pak, 45, was returning from work to her home near Sabunchi Street on Sunday, June 15, 2025, to hug her 17-year-old daughter and tell her not to be afraid of the sound of war, as she was martyred in her private car. Before she set off for home, she had told her cousin not to worry, that she was on her way home, but she did not answer subsequent calls.  Sara, Tabassum's cousin, says that after Tabassum's messages went unanswered, her brother checked her location and found that she had stopped in the alley next to her house: After that, the family went to that alley and found that she had been martyred there due to the wave of explosions and debris falling on her car.  Tabassum was among the first to be found and transported by rescuers that day. She was walking down the alley next to her house to go to her own alley, park, and visit her daughter. According to her, Tabassum’s family searched for her body from Sunday to Tuesday; in hospitals and the forensic building in Kahrizak, and were able to find her in Kahrizak on Tuesday. Tabassum Pak’s body is scheduled to be buried in Plot 42 of Behesht Zahra. Tabassum Pak is one of at least 30 women and children who, according to government spokeswoman Fatemeh Mohajerani, were martyred in the Israeli attacks. The Ministry of Health announced that 224 people have died and 1,277 have been injured in the attacks so far in Iran, 120 of whom are women and children. Hem Mihan Newspaper

به گزارش رکنا، تبسم پاک، ۴۵ ساله روز یکشنبه ۲۵ خرداد ۱۴۰۴ از محل کارش به خانه‌اش در نزدیکی خیابان صابونچی برمی‌گشت تا دختر ۱۷ ساله‌اش را در آغوش بگیرد و بگوید از صدای جنگ نترسد که در خودروی شخصی‌اش شهید شد. او قبل از آنکه به سمت خانه راه بیفتد، به دخترعمه‌اش گفته بود که نگران نباشند، او در راه خانه است اما تماس‌های بعدی را پاسخ نداد.  رستوران گردی سپیده بزمی پور به صرف آبگوشت در رستوران معروف دبی + عکس: اصلا لوکس و قرتی و اینا نبود ولی آنقدر غذاهاشون خوشمزه بود که نگم براتون سارا، دخترعمه تبسم می‌گوید که بعد از بی‌پاسخ ماندن پیام‌ها توسط تبسم، برادر او با چک کردن لوکیشن او متوجه شد که در کوچه بغل خانه‌اش متوقف شده است: بعد از آن خانواده به آن کوچه رفتند و متوجه شدند که به دلیل موج انفجار و ریزش آوار بر ماشینش، او همانجا شهید شده است.  تبسم جزو اولین نفراتی بود که آن روز توسط امدادگران پیدا و منتقل شد. او در حال گذر از کوچه کنار خانه‌اش بوده تا به کوچه خودشان برود، پارک کند و نزد دخترش برود. به گفته او، از روز یکشنبه تا سه‌شنبه، خانواده تبسم دنبال پیکر او می‌گشته‌اند؛ در بیمارستان‌ها و ساختمان پزشکی قانونی در کهریزک و توانسته‌اند او را روز سه‌شنبه در کهریزک پیدا کنند.  قرار است پیکر تبسم پاک در قطعه ۴۲ بهشت زهرا به خاک سپرده شود.  تبسم پاک، یکی از دست کم ۳۰ زن و کودکی است که به گفته فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت در حملات اسرائیل شهید شده‌اند.  وزارت بهداشت اعلام کرده ۲۲۴ نفر تا به حال در ایرن حملات جان باخته‌ و ۱۲۷۷ نفر مجروح شده‌اند که ۱۲۰ نفر از این مجروحان، زن و کودکند. روزنامه هم میهن

Latest situation in Tehran’s Sabunchi neighborhood after the Israeli attack: A 5-story residential unit was hit/The number of martyrs may increase The Iranian Broadcasting Corporation reported: A 5-story residential unit was hit in the Sabunchi neighborhood and the building was heavily damaged. News Code: 718997 | 1404/03/25 21:24:41 EtemadOnline | The Iranian Broadcasting Corporation reporter explained the latest details of the situation in Tehran’s Sabunchi neighborhood. Special Sale Advertisement | Direct purchase of the best brands of building smart home purchase with discounts The Iranian Broadcasting Corporation reported: A 5-story residential unit in the Sabunchi neighborhood was hit and a lot of damage was caused to the building. The report continues: The fabric is dense and they did not allow us to enter, and it is likely that martyrs will be given. Currently, 5 martyrs and wounded in this attack have been examined from the rubble. Debris removal and search are ongoing, and rescue forces are present in the area.

کد خبر: 718997 | ۱۴۰۴/۰۳/۲۵ ۲۱:۲۴:۴۱ | خانه بین‌الملل آخرین وضعیت محله صابونچی تهران پس از حمله اسرائیل: یک واحد مسکونی ۵… 3 | آخرین وضعیت محله صابونچی تهران پس از حمله اسرائیل: یک واحد مسکونی ۵ طبقه مورد اصابت قرار گرفت/ احتمال افزایش شهدا صداوسیما گزارش داد: یک واحد مسکونی ۵ طبقه در محله صابونچی مورد اصابت قرار گرفته و خسارات زیادی به ساختمان وارد شده است. کد خبر: 718997 | ۱۴۰۴/۰۳/۲۵ ۲۱:۲۴:۴۱ اعتمادآنلاین | خبرنگار صداوسیما آخرین جزئیات از وضعیت محله صابونچی تهران را تشریح کرد. تبلیغ فروش ویژه | خرید مستقیم بهترین برندهای هوشمندسازی ساختمان خرید با تخفیف صداوسیما گزارش داد: یک واحد مسکونی ۵ طبقه در محله صابونچی مورد اصابت قرار گرفته و خسارات زیادی به ساختمان وارد شده است. اخبار مرتبط رئیس‌جمهور ترکیه در گفتگو با ترامپ: «دیپلماسی» تنها راه برای حل موضوع هسته‌ای تهران است حمایت کامل بغداد از تهران در برابر تجاوزات رژیم اسرائیل در ادامه این گزارش آمده: بافت متراکم شده و به ما اجازه ورود ندادند و احتمال زیاد شهدا داده می‌‌شود. فعلا ۵ شهید و مجروح در این حمله از اوار تفحص شده اند. آواربرداری و جستجو ادامه دارد و نیروهای امدادی در منطقه حضور دارند. اخبار مرتبط پدافند کرمانشاه فعال شد خنثی‌سازی بمب در شهر ری + جزییات انسداد مرز ایران و ترکیه تکذیب شد ببینید| ادای احترام پزشکیان در بنای یادبود کشته‌شدگان جنگ میهنی بلاروس مشاهده مطلب لینک کپی شد مطالب پیشنهادی پیشنهاد توسط فروش ویژه | خرید مستقیم بهترین برندهای هوشمندسازی ساختمان %33 تخفیف ویژه فقط تا امشب🎁پرفروش ترین کفش بازار⏳پرداخت بعد از تحویل! در افکس امن معامله کن و با هر دعوت، ۱۰۰هزار تومان هدیه بگیر🎁 چطور با هوش مصنوعی ماهانه 1800$ دلار درآمد داشته باشیم؟! 300 گیگ اینترنت| 3 ماهه| فقط با ماهانه 50 هزارتومان فروش ویژه | خرید مستقیم بهترین برندهای هوشمندسازی ساختمان %33 تخفیف ویژه فقط تا امشب🎁پرفروش ترین کفش بازار⏳پرداخت بعد از تحویل! در افکس امن معامله کن و با هر دعوت، ۱۰۰هزار تومان هدیه بگیر🎁 چطور با هوش مصنوعی ماهانه 1800$ دلار درآمد داشته باشیم؟! 300 گیگ اینترنت| 3 ماهه| فقط با ماهانه 50 هزارتومان فروش ویژه | خرید مستقیم بهترین برندهای هوشمندسازی ساختمان %33 تخفیف ویژه فقط تا امشب🎁پرفروش ترین کفش بازار⏳پرداخت بعد از تحویل! در افکس امن معامله کن و با هر دعوت، ۱۰۰هزار تومان هدیه بگیر🎁 چطور با هوش مصنوعی ماهانه 1800$ دلار درآمد داشته باشیم؟! 300 گیگ اینترنت| 3 ماهه| فقط با ماهانه 50 هزارتومان عناوین برگزیده پیشنهاد توسط فروش ویژه | خرید مستقیم بهترین برندهای هوشمندسازی ساختمان در افکس امن معامله کن و با هر دعوت، ۱۰۰هزار تومان هدیه بگیر🎁 امکان خرید اینترنت قسطی از آسیاتک خرید اینترنت آسیاتک با امکان پرداخت اقساطی 🌐 با با ۷۰٪ تخفیف، پایتون را در فرادرس یاد بگیرید! فروش ویژه | خرید مستقیم بهترین برندهای هوشمندسازی ساختمان در افکس امن معامله کن و با هر دعوت، ۱۰۰هزار تومان هدیه بگیر🎁 امکان خرید اینترنت قسطی از آسیاتک خرید اینترنت آسیاتک با امکان پرداخت اقساطی 🌐 با با ۷۰٪ تخفیف، پایتون را در فرادرس یاد بگیرید! فروش ویژه | خرید مستقیم بهترین برندهای هوشمندسازی ساختمان در افکس امن معامله کن و با هر دعوت، ۱۰۰هزار تومان هدیه بگیر🎁 امکان خرید اینترنت قسطی از آسیاتک خرید اینترنت آسیاتک با امکان پرداخت اقساطی 🌐 با با ۷۰٪ تخفیف، پایتون را در فرادرس یاد بگیرید! از کارزارهای زیر حمایت کنید:اعتراض به اعمال ضریب شاغلین تا سقف ۵۰٪ در آزمون‌های استخدامی آموزش و پرورشدرخواست حمایت بی‌قید و شرط سهام سلیم توسط سهامداران عمده و مدیران شرکت سلیماعتراض به واگذاری بانک رفاه کارگران به دولتدرخواست جمع‌آوری دستگاه نانینو از نانوایی‌های کشور دیدگاه تان را بنویسید نام شما رایانامه دیدگاه خود را اینجا بنویسید :

Alireza Zakani confirmed today (Tuesday, 17 Tir month) in the Tehran City Council during an explanation of the reconstruction and treatment program for houses destroyed in the 12-day Iran-Israel war that Shahid Mohammad Kazemi, head of the IRGC Intelligence Organization, was martyred in the destroyed building located on Sabunchi Street. No official source had previously announced this issue. According to a reporter from Iran Watch, Alireza Zakani confirmed today (Tuesday, July 7) in the Tehran City Council during an explanation of the reconstruction and treatment program for houses destroyed in the 12-day Iran-Israel war that Shahid Mohammad Kazemi, head of the IRGC Intelligence Organization, was martyred in the destroyed building located on Sabunchi Street. No official source had previously announced this issue. Official Iran Watch channel on Telegram

علیرضا زاکانی امروز( سه‌شنبه ۱۷ تیر) در صحن شورای شهر تهران در جریان توضیح برنامه بازسازی و رسیدگی به خانه‌های تخریب شده در جنگ ۱۲ روزه ایران و اسراییل تایید کرد که شهید محمد کاظمی، رییس سازمان اطلاعات سپاه در ساختمان تخریب شده واقع در خیابان صابونچی به شهادت رسیده است. پیش از این هیچ منبع رسمی این موضوع را اعلام نکرده بود. به گزارش خبرنگار دیده‌بان ایران، علیرضا زاکانی امروز( سه‌شنبه ۱۷ تیر) در صحن شورای شهر تهران در جریان توضیح برنامه بازسازی و رسیدگی به خانه‌های تخریب شده در جنگ ۱۲ روزه ایران و اسراییل تایید کرد که شهید محمد کاظمی، رییس سازمان اطلاعات سپاه در ساختمان تخریب شده واقع در خیابان صابونچی به شهادت رسیده است. پیش از این هیچ منبع رسمی این موضوع را اعلام نکرده بود. کانال رسمی دیدبان ایران در تلگرام

The Ministry of Intelligence's follow-up office has been blown up. Fifth Alley, Sabunchi Street, Shahid Beheshti Street, Tehran Perhaps many have been summoned here and have bad memories. Anyway, it no longer exists. Agha Khatib Akhte, Minister of Intelligence. Akhund Fashel. Which grave are you in? #Ministry_of_Information #Israeli_Attack

دفتر پیگیری وزارت اطلاعات رفت هوا. کوچه پنجم خیابان صابونچی، خ شهید بهشتی تهران شاید خیلیها اینجا احضار شده اند و خاطرات بدی دارند. بهرحال دیگه وجود نداره. آغای خطیب اخته، وزیر دوزاری اطلاعات. آخوند فشل. کدوم گوری هستی؟ #وزارت_اطلاعات #حمله_اسرائیل

Tehran Tehran June 25, 2019 Unknown – Sabunchi neighborhood / Residential area

تهران تهران ۲۵ خرداد ۵ نامشخص – محله صابونچی / منطقه مسکونی

The funeral ceremony of martyr Majid Vafaei was held in Shahroud. The funeral ceremony of martyr Majid Vafaei, one of the martyrs of the Israeli terrorist attack on our country, who was martyred in Tehran, was held in the presence of religious and grateful people of Shahroud city. According to Defense Press from Semnan, the funeral ceremony of martyr Majid Vafaei, a 70% honorable veteran who was martyred in the recent attacks of the Zionist regime in Tehran, was held in Shahroud. The ceremony was held on Thursday at 8:00 AM from the Shahroud Martyrs' Ascension on Imam Rah Street (Basij Center) and in Meighan at 9:30 AM from the courtyard of Meighan Grand Mosque. The memorial ceremony for this martyr will be held after the burial at 10:30 AM on Thursday at Meighan Grand Mosque. Martyr Majid Vafaei was born on September 10, 1968, in a religious and devout family in the village of Shahidistan Meighan, a part of Shahroud city in the east of Semnan province. He completed his primary and secondary education in the village and was sent to the southern front in his third year of secondary school with other Basij members. Martyr Vafaei achieved the rank of veteran (70%) in Operation Badr in 1984. After a short time, he decided to continue his education and managed to obtain a diploma within three years. Martyr Vala-e-Maqam Vafaei earned a bachelor's, master's, and doctorate degrees in international law from the University of Tehran. He has about 30 years of experience as a lawyer in the legal affairs of his compatriots, especially the warriors and the families of the martyrs. Martyr Majid Vafaei achieved the high rank of martyrdom on Sunday evening, 15th of Khordad 1404, in the missile attacks of the Zionist regime. End of message/

مراسم تشییع شهید «مجید وفایی» در شاهرود شد مراسم تشییع پیکر پاک شهید «مجید وفایی» از شهدای حمله تروریستی اسرائیل به کشورمان که در شهر تهران به شهادت رسید، با حضور مردم متدین و قدر شناس شهرستان شاهرود، برگزار شد. به گزارش دفاع‌پرس از سمنان، مراسم تشییع شهید «مجید وفایی» جانباز سرافراز ۷۰ درصد که در حملات چند روز اخیر رژیم صهیونیستی در تهران به شهادت رسید در شاهرود برگزار شد. این مراسم روز پنجشنبه ساعت ۸ صبح از معراج شهدا شاهرود خیابان امام ره(کانون بسیج) و در میغان ساعت ۹:۳۰ از صحن مسجد جامع میغان برگزار شد. مراسم یادبود این شهید بعد از تدفین ساعت ۱۰:۳۰ صبح روز پنجشنبه در مسجد جامع میغان برگزار خواهد شد. شهید «مجید وفایی»، دهم شهریور ۱۳۴۷ در خانواده‌ای مذهبی و متدین در روستای شهیدستان میغان از توابع شهرستان شاهرود در شرق استان سمنان چشم به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی خود را در روستا گذراند و در سومین سال مقطع راهنمایی به همراه دیگر بسیجیان به جبهه جنوب اعزام شد. شهید وفایی، سال ۱۳۶۳ در عملیات بدر به درجه جانبازی(۷۰ درصد) نائل آمد. پس از مدت کوتاهی مصمم به ادامه تحصیل شد و طی سه سال موفق به اخذ مدرک دیپلم شد. شهید والامقام وفایی مدرک کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری را در رشته حقوق بین‌الملل از دانشگاه تهران کسب کرد. حدود ۳۰ سال تجربه وکالت در امور حقوقی هموطنان به ویژه رزمندگان و خانواده معظم شهدا را در کارنامه خود ثبت کرد. شهید مجید وفایی شامگاه روز یکشنبه، بیست‌وپنجم خرداد ۱۴۰۴ در حملات موشکی رژیم صهیونیستی به درجه رفیع شهادت نائل آمد. انتهای پیام/

Martyrdom of a 70% Sacred Defense Veteran in the Zionist Regime's AttacksDr. Majid Vafaei, despite being 70% wounded and having physical and motor problems, was engaged in social activities as a lawyer providing legal services and free advice to veterans and the public and was in very high spirits...Fash News - A veteran of the Sacred Defense was martyred in the recent bombing by the Zionist regime. "Majid Vafaei", a veteran and relic of the eight years of the Sacred Defense and a lawyer of a judiciary, was hit by shrapnel from a Zionist regime missile explosion while returning home yesterday on one of the streets of Tehran (Sohravardi) and joined his martyred comrades. According to this report, Dr. Majid Vafaei, despite being 70% wounded and having physical and motor problems, was engaged in social activities as a lawyer providing legal services and free advice to veterans and the public and was in very high spirits. According to the news received, the body of this martyred veteran is scheduled to be transferred to his hometown of Shahrood for burial. Fash News congratulates and extends its condolences to the community of veterans and especially his family on the martyrdom of this exemplary sacrifice.

شهادت یکی از جانبازان۷۰درصد دفاع مقدس در حملات رژیم صهیونیدکتر مجید وفایی با وجود جانبازی ۷۰درصد و مشکلات جسمی حرکتی، به عنوان یک وکیل دادگستری در ارائه خدمات قضایی و مشاوره رایگان به ایثارگران و مردم به فعالیت اجتماعی مشغول بود و از روحیه بسیار بالایی برخوردار بود...فاش نیوز - یکی از جانبازان دفاع مقدس در بمباران اخیر رژیم صهیونی به شهادت رسید. "مجید وفایی" از جانبازان و یادگاران هشت سال دفاع مقدس و وکیل پایه یک دادگستری روز گذشته در حین بازکشت به منزل در یکی از خیابان‌های تهران(سهروردی) مورد اصابت ترکش ناشی از انفجار موشک رژیم صهیونیستی به همرزمان شهیدش پیوست. بنا بر این گزارش، دکتر مجید وفایی با وجود جانبازی 70درصد و مشکلات جسمی حرکتی، به عنوان یک وکیل دادگستری در ارائه خدمات قضایی و مشاوره رایگان به ایثارگران و مردم به فعالیت اجتماعی مشغول بود و از روحیه بسیار بالایی برخوردار بود. طبق خبرهای دریافتی، قرار است پیکر این جانباز شهید برای تشییع و تدفین به زادگاهش شهرستان شاهرود منتقل گردد. فاش نیوز شهادت این اسوه ایثار و جانبازی را به جامعه ایثارگران جانبازان و به ویژه خانواده ایشان تبریک و تسلیت عرض می‌کند.

adlname_ir Edited•31 w ‌ 🔴Lawyer Majid Vafaei was martyred in the Israeli attack ✔The body of Majid Vafaei, a lawyer and 70 percent veteran of the imposed war, was buried in his hometown, the village of Meighan, with the large presence of the people of Shahrood. ✔He, who was a member of the Central Lawyers Association, was martyred on June 15th on his way to his office on Sabunchi Street in Tehran, due to the Zionist regime's attack. ✔Majid Vafaei, 57, who had achieved the rank of veteran in Operation Badr, is survived by a son. The funeral ceremony of this martyr was held from the Basij Youth Center to Bahman Street in Shahrood, and after prayers, he rested in his hometown./ IRNA#Majid_Vafaei #Lawyer #Lawyer #Lawyer #Shahrood

adlname_ir Edited•31 w⁨ ⁨ ⁨ ‌ 🔴وکیل مجید وفایی در حمله اسرائیل به شهادت رسید  ✔پیکر مجید وفایی، وکیل دادگستری و جانباز ۷۰ درصد جنگ تحمیلی، با حضور گسترده مردم شاهرود تشییع و در زادگاهش، روستای میغان، به خاک سپرده شد.  ✔ایشان که عضو کانون وکلای دادگستری مرکز بود، روز ۲۵ خردادماه در مسیر رفتن به دفتر کار خود در خیابان صابونچی تهران، بر اثر حمله رژیم صهیونیستی به شهادت رسید.  ✔مجید وفایی ۵۷ ساله که در عملیات بدر به درجه جانبازی نائل شده بود، از خود یک فرزند پسر به یادگار گذاشته است. مراسم تشییع پیکر این شهید از کانون جوانان بسیج تا خیابان ۲۲ بهمن شاهرود برگزار شد و پس از اقامه نماز، در زادگاهش آرام گرفت./ صدا و سیما#مجید_وفایی #وکیل #وکالت #وکیل_دادگستری #شاهرود⁩⁩⁩

The funeral ceremony of martyr "Majid Vafaei" was held The funeral ceremony of the pure body of martyr Dr. "Majid Vafaei", one of the martyrs of the Zionist regime's terrorist attack on our country, was held in Tehran, with the presence of religious and grateful people of Shahrood city. According to the report of the Epic Circle and Jihad Defense Press, the funeral ceremony of martyr "Majid Vafaei", a 70% veteran who was martyred in the attacks of the Zionist regime in Tehran in the past few days, was held this morning, Thursday, June 19, in Shahrood. The memorial ceremony for this martyr was also held after the burial in the Meighan Grand Mosque. Martyr "Majid Vafaei" was born on September 10, 1968, in a religious and devout family in the village of Shahidistan Meighan, a part of Shahrood city in the east of Semnan province. He completed his primary and secondary education in the village and was sent to the southern front with other Basijis in his third year of secondary school. Martyr Vafaei achieved the rank of martyr (70%) in Operation Badr in 1984. After a short time, he decided to continue his education and managed to obtain a diploma within three years. Martyr Vafaei earned a bachelor's, master's, and doctorate degrees in international law from the University of Tehran. He has about 30 years of experience as a lawyer in the legal affairs of his compatriots, especially the warriors and the families of the martyrs. Martyr Majid Vafaei achieved the high rank of martyrdom on Sunday evening, 15th of Khordad 1404, in the missile attacks of the Zionist regime. End of message/ 119

مراسم تشییع شهید «مجید وفایی» برگزار شد مراسم تشییع پیکر پاک شهید دکتر «مجید وفایی» از شهدای حمله تروریستی رژیم صهیونیستی به کشورمان در شهر تهران، با حضور مردم متدین و قدر شناس شهرستان شاهرود، برگزار شد. به گزارش کروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس، مراسم تشییع شهید «مجید وفایی» جانباز سرافراز ۷۰ درصد که در حملات چند روز اخیر رژیم صهیونیستی در تهران به شهادت رسید، صبح امروز چنج شنبه ۲۹ خرداد ماه در شاهرود برگزار شد. مراسم یادبود این شهید نیز پس از تدفین در مسجد جامع میغان برگزار شد. شهید «مجید وفایی»، دهم شهریور ۱۳۴۷ در خانواده‌ای مذهبی و متدین در روستای شهیدستان میغان از توابع شهرستان شاهرود در شرق استان سمنان چشم به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی خود را در روستا گذراند و در سومین سال مقطع راهنمایی به همراه دیگر بسیجیان به جبهه جنوب اعزام شد. شهید وفایی، سال ۱۳۶۳ در عملیات بدر به درجه جانبازی (۷۰ درصد) نائل آمد. پس از مدت کوتاهی مصمم به ادامه تحصیل شد و طی سه سال موفق به اخذ مدرک دیپلم شد. شهید والامقام وفایی مدرک کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری را در رشته حقوق بین‌الملل از دانشگاه تهران کسب کرد. حدود ۳۰ سال تجربه وکالت در امور حقوقی هموطنان به ویژه رزمندگان و خانواده معظم شهدا را در کارنامه خود ثبت کرد. شهید مجید وفایی شامگاه روز یکشنبه، بیست‌وپنجم خرداد ۱۴۰۴ در حملات موشکی رژیم صهیونیستی به درجه رفیع شهادت نائل آمد. انتهای پیام/ 119

According to the Shargh Media Group, It has been more than a week since Israel launched missiles into Iran; missiles that claimed countless lives and sent more wounded to hospitals. Most of the victims of these attacks were ordinary people; civilians who were in their homes, on the street, or at their workplaces when an explosion occurred and martyred them. According to the latest statistics announced by Hossein Kermanpour, Head of Public Relations at the Ministry of Health, from June 13 to July 23, 610 people were martyred in Israeli attacks. Although Shargh has listed the names and characteristics of a number of the victims in this report, there is no doubt that what is stated in this report cannot include the names and characteristics of all the victims of the war. Here are the names of 120 people; the names mentioned did not have any military activity themselves. Some of them are soldiers who are considered ordinary citizens. There are also a number of paramedics and nurses who have lost their lives while working or at home. 1- Mojtaba Maleki (Tehran Red Crescent Society), 2- Amirhossein Jamshidpour (Tehran Red Crescent), 3- Mehdi Zartaji (Tabriz Red Crescent Society), 4- Saber Akbari (nurse - Tehran), 5- Zohreh Ghasemi (gynecologist) and 6- her two-month-old baby Rayan Ghasemian (Shahrek Chamran), 7- Mahia Nikzad (seven years old), 8- Mr. Hajmiri (father of the family - Patrice Lumumba Street), 9- Mrs. Hajmiri (mother of the family - Patrice Lumumba Street), 10- Tara Hajimiri (eight-year-old daughter of the family - Patrice Lumumba Street), 11- Reza Amini (father of the family), 12- Amirali Amini, 12 years old (child), 13- Matin Safaian, 16 years old (Tajrish Square), 14- Ehsan Ghasemi, 16 years old (Salarieh Qom), 15- Parham Abbasi, 16 years old, 16- Parnia Abbasi, 24 (teacher, poet and bank employee), 17- Parviz Abbasi, father of the family (retired in education), 18- Masoumeh Shahriari, mother of the family (retired in bank), 19- Mrs. Katuli (mother of the family), 20- Soheil Katuli, 11 years old, 21- Motaharah, 11 years old, 22- Hamidreza Seddighi Saber, 17 years old, 23- Helena Gholami (young karateka), 24- Marzieh Asgari (neonatal specialist, assistant professor of neonatal medicine at Tehran University of Medical Sciences) and 25- her 3-year-old daughter, 26- Hadith Fakhari (social security employee), 27- Hadith Fakhari's 8-year-old daughter, 28- Zahra Shamsbakhsh (housewife), 29- Abolfazl Niyazman (imam of the congregation in Shahid Chamran town), 30- Abolfazl Niyazman's son and 31- 32 two young daughters, 33- Abolfazl Niyazman's wife, 34- Dr. Mohammad Hossein Azizi, ENT specialist (Tajrish Square), 35- Majid Javaheri, 45 years old (engineer) Imran), 36- Ms. Fardovi, 69 years old, 37- Taher Ayatollahi (Laboratory Expert at Rasoul Akram Hospital), 38- Majid Vafaei, 57 years old (Lawyer), 39- Tabesam Pak, 45 years old, 40- Mostafa Aramaki (University Professor), 41- Fahimeh Moghimi (Mostafa Aramaki's wife), 42- Reyhaneh Aramaki, 13 years old, 43- Fatemeh Aramaki, 9 years old, 44- Ali Aramaki, 5 years old, 45- Hamid Moghimi (Grandfather of the family - retired), 46- Rabab Moghimi (Grandmother of the family), 47- Alireza Zainali, father of the family, 48- Ayma Zainali, (young child), 49- Hayda Zainali (young child), 50- Ehsan Eshraqi, 45 years old (Bank Employee), 51- Baran Eshraqi (9 years old), 52- Parsa Mansour (Member of the National Paddle Team), 53- Sina Soleimani (Stock Exchange Activist), 54- Hossein Ahmadi (employee), 55- Niloufar Ghalevand (athlete), 56- Kamran Ghalevand (father of the family), 57- Mrs. Ghalevand (mother of the family), 58- Faramarz Hazrati (employee of the Qasr Shirin Welfare Department - Kermanshah), 59- Ali Hatefifard (board member of the Association of Truck Drivers' Associations - Hamadan), 60- Mehdi Poladvand (member of the Alborz Province Riding Team), 61- Mr. Poladvand (father of the family), 62- Mrs. Poladvand (mother of the family), 63- Mrs. Poladvand (sister of the family), 64- Sarvonaz Vaezzadeh (Yektant expert), 65- Mehdi Akbarinasab (electrical engineering student at the University of Science and Technology), 66- Mrs. Akbarinasab (mother of the family), 67- Maryam Minaei (29-year-old mother), 68- Mehrnoush Haji Soltani (host), 69- Saleh Bayrami (press graphic designer), 70- Nima Rajabpour (News Editor, Khabar Network), 71- Masoumeh Azimi (Iranian Broadcasting Corporation employee), 72- Mr. Javadpour (Iranian Broadcasting Corporation employee), 73- Hamidreza Tavakol (Imam Sadeq University student), 74- Sara Jawdat (Photography student), 75- Ms. Sharifi (mother of the family), 76- Mr. Sharifi (father of the family), 77- Fatemeh Sharifi (13-year-old child of the family), 78- Mojtaba Sharifi (9-year-old child of the family), 79- Alireza Samadi (25 years old), 80- Zahra Nazari (sister of the family), 81- Mohammad Mehdi Nazari (brother of the family), 82- Ali Mohammad Sanei (bus driver), 83- Yasmin Bakuei, (Master's student at Sharif University), 84- Mona Bakuei (mother of the family), 85- Armin Bakuei (son of the family), 86- Saeed Mousavi, 65 years old (retired father), 87- Fatemeh Mousavi, 65 years old (retired mother), 88- Hadiseh, 37 years old (daughter of the family), 89- Mansoureh Alikhani (artist), 90- Ahad Aghdasi (student), 91- Mohammad Reza Aghdasi (son), 92- Mohaddeseh Aghdasi (son), 93- Seyyed Ali Bagharnia (boxing champion of Lorestan province), 93- Ruhollah Salek (boxer of Alborz province), 94- Reza Bahrami (boxer of Kermanshah province), 95- Seyyed Gholam Abbas Mousavi (well guard), 96- Seyyedeh Siahgis Mousavi (wife), 97- Seyyed Armin Mousavi, 7 years old (son), 98- Mohammad Dalvand (crane driver - Khorramabad), 99- Mahmoud Zeinivand (crane driver - Khorramabad), 100- Zeinab Nabizadeh, wife of engineer Mohammad Reza Zakarian, who is an artificial intelligence specialist (teacher), 101- Zahra Zakarian Amiri, 7 months old (child), 102- Fatemeh Zakarian Amiri, 5 years old, (child), 103- Mansoureh Haji Salem (wife of Dr. Tabatabaei Ghomsheh), 104- Fereshteh Bagheri, 105- Ashraf Bagheri, 106- Reza Moharrami, 107- Alireza Naseri, 108- Rasoul Rezai, 109- Mehdi Marefati – 110- Arkan Akhsh, 111- Reza Khalafkhani, 112- Bahram Mohammadian, 113- Ramin Valizadeh, 114- Yaser Gholizadeh, 115- Behnam Salehi, 116- Akbar Fatin, 117- Reza Alizadeh, 118- Meysam Khalili, 119- Saeed Rezaei, 120- Hadi Siavash.

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق، بیش از یک هفته از موشکباران اسرائیل به ایران می‌گذرد؛ موشکبارانی که جان‌های بی‌شماری را گرفت و مجروحان بیشتری را روانه بیمارستان کرد. بیشتر جان‌باختگان این حملات افراد معمولی بودند؛ غیرنظامیانی که در خانه‌های خود، در خیابان یا در محل کارشان بودند که انفجاری شد و شهیدشان کرد. بر اساس آخرین آمار اعلام شده از سوی حسین کرمانپور، رئیس روابط عمومی وزارت بهداشت، از ۲۳ خرداد تا ۳ تیرماه، ۶۱۰ نفر در حملات اسرائیل شهید شدند. اگر چه «شرق» در این گزارش اسامی و مشخصات شماری از جان‌باختگان را احصا کرده اما بی‌تردید آنچه در این گزارش آمده،‌ نمی‌تواند در برگیرنده نام و مشخصات تمام قربانیان جنگ باشد. در اینجا نام ۱۲۰ نفر گردآوری شده است؛ اسامی یاد شده، خود به تنهایی هیچ فعالیت نظامی نداشته‌اند. تعدادی از آنها سرباز هستند که به عنوان شهروندان معمولی در نظر گرفته شده‌اند. تعدادی هم امدادگر و پرستارند که حین کار یا در خانه جانشان را از دست داده‌اند. ۱- مجتبی ملکی (جمعیت هلال احمر تهران)، ۲- امیرحسین جمشیدپور(هلال احمر تهران)، ۳- مهدی زرتاجی (جمعیت هلال احمر تبریز)، ۴- صابر اکبری (پرستار – تهران)، ۵- زهره قاسمی، (متخصص زنان و زایمان) و ۶- نوزاد دوماهه‌اش رایان قاسمیان (شهرک شهید چمران)، ۷- محیا نیکزاد (هفت ساله)، ۸- آقای حاج‌میری (پدر خانواده - خیابان پاتریس لومومبا)، ۹- خانم حاج‌میری، (مادر خانواده - خیابان پاتریس لومومبا)، ۱۰- تارا حاجی‌میری، (دختر هشت ساله خانواده - خیابان پاتریس لومومبا)، ۱۱- رضا امینی (پدر خانواده)، ۱۲- امیرعلی امینی، ۱۲ ساله (فرزند)، ۱۳-  متین صفائیان، ۱۶ ساله (میدان‌ تجریش)، ۱۴- احسان قاسمی، ۱۶ ساله (سالاریه قم)، ۱۵- پرهام عباسی، ۱۶ ساله، ۱۶- پرنیا عباسی، ۲۴ ساله (معلم، شاعر و کارمند بانک)، ۱۷- پرویز عباسی، پدر خانواده (بازنشسته آموزش و پرورش)، ۱۸- معصومه شهریاری، مادر خانواده (بازنشسته بانک)، ۱۹- خانم کطولی (مادر خانواده)، ۲۰- سهیل کطولی، ۱۱ ساله، ۲۱-  مطهره ۱۱ ساله، ۲۲- حمیدرضا صدیقی صابر، ۱۷ ساله، ۲۳- هلنا غلامی (نوجوان کاراته‌کا)، ۲۴- مرضیه عسگری (فوق تخصص نوزادان، استاد یار طب نوزادی دانشگاه علوم پزشکی تهران ) و ۲۵- دختر ۳ ساله‌اش، ۲۶- حدیث فخاری (کارمند تامین اجتماعی)، ۲۷- دختر ۸ ساله حدیث فخاری، ۲۸- زهرا شمس‌بخش (درخانه)، ۲۹- ابوالفضل نیازمند (امام جماعت شهرک شهید چمران)، ۳۰- پسر و ۳۱- ۳۲ دو دختر خردسال ابوالفضل نیازمند، ۳۳- همسر ابوالفضل نیازمند، ۳۴- دکتر محمد‌حسین عزیزی، متخصص گوش و حلق و بینی (میدان تجریش)، ۳۵- مجید جواهری ۴۵ ساله (مهندس عمران)، ۳۶- خانم فردویی، ۶۹ ساله، ۳۷- طاهر آیت‌الهی (کارشناس آزمایشگاه بیمارستان رسول اکرم)، ۳۸- مجید وفایی ۵۷ ساله (وکیل دادگستری)، ۳۹ - تبسم پاک، ۴۵ ساله، ۴۰- مصطفی ارمکی (استاد دانشگاه)، ۴۱-  فهیمه مقیمی (همسر مصطفی ارمکی)، ۴۲- ریحانه ارمکی ۱۳ ساله، ۴۳- فاطمه ارمکی، ۹ ساله، ۴۴- علی ارمکی ۵ ساله، ۴۵- حمید مقیمی (پدربزرگ خانواده – بازنشسته)، ۴۶- رباب مقیمی(مادربزرگ خانواده)، ۴۷- علیرضا زینلی، پدر خانواده، ۴۸- آیما زینلی، (فرزند خردسال)، ۴۹- هیدا زینلی (فرزند خردسال)، ۵۰- احسان اشراقی، ۴۵ ساله (کارمند بانک)، ۵۱- باران اشراقی (۹ ساله)، ۵۲- پارسا منصور (عضو تیم ملی پدل)، ۵۳- سینا سلیمانی (فعال بورس)، ۵۴- حسین احمدی (کارمند)، ۵۵- نیلوفر قلعه‌وند (ورزشکار)، ۵۶- کامران قلعه‌وند (پدر خانواده)، ۵۷- خانم قلعه‌وند (مادر خانواده)، ۵۸- فرامرز حضرتی (کارمند اداره بهزیستی قصر شیرین – کرمانشاه) ۵۹- علی هاتفی فرد (عضورهیئت مدیره کانون انجمنٰهای صنفی رانندگان کامیون – همدان)، ۶۰- مهدی پولادوند (عضو تیم سوار کاری استان البرز)، ۶۱- آقای پولادوند (پدر خانواده)، ۶۲- خانم پولادوند (مادر خانواده)، ۶۳- خانم پولادوند (خواهر خانواده)، ۶۴- سروناز واعظ‌‌زاده (کارشناس یکتانت)، ۶۵- مهدی اکبری‌نسب (دانشجوی مهندسی برق دانشگاه علم و صنعت)، ۶۶- خانم اکبری نسب (مادر خانواده)، ۶۷- مریم مینایی (مادر ۲۹ ساله)، ۶۸- مهرنوش حاجی سلطانی (مهماندار)، ۶۹- صالح بایرامی (گرافیست مطبوعاتی)، ۷۰- نیما رجب‌پور (دبیر خبر شبکه خبر)، ۷۱- معصومه عظیمی (کارمند صدا و سیما)، ۷۲-  آقای جوادپور (کارمند صدا و سیما)، ۷۳- حمیدرضا توکل (دانشجوی دانشگاه امام صادق)، ۷۴- سارا جودت (دانشجوی عکاسی)، ۷۵- خانم شریفی (مادر خانواده)، ۷۶- آقای شریفی (پدر خانواده)، ۷۷- فاطمه شریفی (فرزند13 ساله خانواده)، ۷۸- مجتبی شریفی (فرزند ۹ ساله خانواده)، ۷۹- علیرضا صمدی (25  ساله)، ۸۰- زهرا نظری (خواهر خانواده)، ۸۱- محمد مهدی نظری (برادر خانواده)، ۸۲- علی‌محمد صانعی (راننده اتوبوس)، ۸۳- یاسمین باکوئی، (دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه شریف)، ۸۴- مونا باکویی (مادر خانواده)، ۸۵- آرمین باکویی (پسر خانواده)، ۸۶- سعید موسوی، ۶۵ ساله (پدر بازنشسته )، ۸۷- فاطمه موسوی، ۶۵ ساله (مادر بازنشسته)، ۸۸- حدیثه ۳۷ ساله (دختر خانواده)، ۸۹- منصوره عالیخانی (هنرمند)، ۹۰- احد اقدسی (طلبه)، ۹۱- محمدرضا اقدسی (فرزند)، ۹۲- محدثه اقدسی (فرزند)، ۹۳- سیدعلی  باقرنیا (قهرمان بوکس استان لرستان)، ۹۳- روح‌الله سالک (بوکسور استان البرز)، ۹۴- رضا بهرامی (بوکسور استان کرمانشاه)، ۹۵- سید غلام‌عباس موسوی (نگهبان چاه آب)، ۹۶- سیده سیاه‌گیس موسوی(همسر)، ۹۷- سید آرمین موسوی‌، ۷ ساله (فرزند)، ۹۸- محمد دالوند (راننده جرثقیل - خرم‌آباد)، ۹۹- محمود زینی‌وند( راننده جرثقیل - خرم آباد)، ۱۰۰- زینب نبی‌زاده، همسر مهندس محمدرضا ذاکریان که متخصص هوش مصنوعی است (معلم )، ۱۰۱- زهرا ذاکریان امیری، ۷ ماهه (فرزند)، ۱۰۲- فاطمه ذاکریان امیری، ۵ ساله، (فرزند)، ۱۰۳- منصوره حاجی سالم (همسر دکتر طباطبایی قمشه)، ۱۰۴- فرشته باقری، ۱۰۵- اشرف باقری، ۱۰۶- رضا محرمی، ۱۰۷- علیرضا ناصری، ۱۰۸- رسول رضای، ۱۰۹- مهدی معرفتی – ۱۱۰-  ارکان آخش، ۱۱۱- رضا خلف خانی، ۱۱۲- بهرام محمدیان، ۱۱۳- رامین ولی‌زاده، ۱۱۴-  یاسرقلی زاده، ۱۱۵- بهنام صالحی، ۱۱۶- اکبر فطین، ۱۱۷- رضا علیزاده، ۱۱۸- میثم خلیلی، ۱۱۹- سعید رضایی، ۱۲۰- هادی سیاوش.

Stage 1 · Reported 15 Jun 2025 Tehran, Tehran Incident type: Missile Strike Perpetrator: Israel 4 related civilian profiles Residential / Civilian Housing Description On the afternoon of 25 Khordad 1404 (15 June 2025), the third consecutive day of Israeli military attacks on Iran, an Israeli strike hit a 5-story residential apartment building on Sabounchi Street in Tehran. According to a live report by IRIB (Iranian state broadcasting), the building sustained severe damage and rescue teams were prevented from immediate access due to the density of the destruction. At least 5 people were confirmed killed and recovered from the rubble. The head of Tehran's Fire Department confirmed that 25 people were pulled out alive from the collapsed structure. Debris removal and search operations continued through the evening. Multiple Iranian news outlets including Asriran, Etemadonline, Mashregh News, Eghtesadonline, and Iran International confirmed the attack. HRANA's comprehensive Day 3 report listed Sabunchi Street among confirmed civilian residential strike locations in Tehran, noting that by this day 23 people had been killed or wounded in that day's attacks alone, and 121 more casualties from the previous two days had been confirmed. No military installation was identified at or near this specific residential address. No prior warning was issued to residents. Farzaneh Javaherian 64 yrs · Tehran, Tehran 15 Jun 2025 Hasti Valizadeh 26 yrs · Tehran, Tehran 15 Jun 2025 Majid Vafaei 57 yrs · Tehran, Tehran 15 Jun 2025 Nasim Paak (Tabassom) 48 yrs · Tehran, Tehran 15 Jun 2025

Shargh Interview with the Brother of a 68-Year-Old Woman Who Died from the Explosion It was Friday morning when the Israeli attacks on Iran began; just when people were on vacation. No one expected that the terrifying shadow of war would suddenly fall on the heads of Iranian citizens who were peacefully sleeping. Now that a week has passed since the attacks began and citizens' ears have become accustomed to hearing the sounds of explosions and defense and hearing the words war and attack, perhaps no one will be shocked or surprised by hearing these sounds anymore, but in the early hours of the attack, the story was different. In those first minutes, everything was vague. At the same time, dear and innocent lives were lost, just like “Farzaneh”. She was neither buried under the rubble nor hit by bullets or shrapnel. Farzaneh lost her life due to the terrifying sound of the first Israeli projectile. In an interview with “Sharq”, Farzaneh’s brother, in a hoarse but measured and calm voice, explained: “The very first explosion that rang out in Tehran was enough to kill my dear sister. Farzaneh’s place in our eyes has been empty for a week and will never be filled.” Farzaneh was 68 years old and had asthma. However, if that damned sound had not rang out in Tehran’s ears and she had not arrived at that moment, Farzaneh’s journey would not have happened so soon and unexpectedly, and her family would not have been devastated: “My sister’s house is in the city of Parand. The first terrible explosion that occurred unexpectedly targeted Imam Airport, somewhere near the Parand area. My sister had a history of asthma and suffered a severe asthma attack due to fear and anxiety caused by sudden noise and explosions.” The brother continues: “No matter how many times my niece called the emergency room, it was no use, all the lines were busy at that moment. Finally, with the help of neighbors, they took my sister, who was unable to breathe, to the hospital. There they said she had passed away. We don’t know if her heart stopped at home or on the way or maybe in the hospital. We just learned that Farzaneh is no more and has passed away.”

گفت‌وگوی «شرق» با برادر زنی ۶۸ ساله که از صدای انفجار جان باخت بامداد جمعه بود که حملات اسرائیل علیه ایران شروع شد؛ درست زمانی‌که مردم در تعطیلات به سر می‌بردند. هیچ‌کس گمان نمی‌کرد ناگهان سایه هولناک جنگ بر سر شهروندان ایران که در خوابی آرام فرو رفته بودند، بیفتد. حالا که یک هفته از آغاز حملات گذشته و گوش‌های شهروندان کمی به شنیدن صدای انفجار و پدافند و شنیدن کلمه جنگ و حمله عادت کرده شاید دیگر کسی از شنیدن این صداها جا نخورده و غافلگیر نشود اما در ساعات آغازین حمله داستان متفاوت بود. در آن دقایق اولیه همه چیز مبهم بود.  همان زمان‌ جان‌های عزیز و بی‌گناهی از دست رفتند درست مانند «فرزانه». او نه زیر آوار ماند و نه مورد اصابت گلوله و ترکش قرار گرفت. فرزانه در اثر صدای هولناک اصابت اولین پرتابه اسرائیلی جان خود را از دست داد.   برادر فرزانه با صدایی گرفته اما شمرده و آرام در گفتگو با «شرق»  تعریف می‌کند: «همان اولین صدای انفجار که در تهران پیچیید کافی بود که خواهر عزیزم از دست برود. یک هفته‌ است که جای فرزانه در چشمان ما خالی است و هرگز پر نمی‌شود». فرزانه 68 ساله بود و دارای بیماری آسم. با این حال اگر آن صدای لعنتی در گوش تهران نمی‌پیچید و آن لحظه از راه نمی‌رسید، سفر فرزانه چنین زود و غیرمنتظره اتفاق نمی‌افتاد و خانواده‌اش داغدار نمی‌شدند: «منزل خواهرم در شهر پرند است. اولین انفجار مهیبی که ناغافل رخ داد، فرودگاه امام را هدف گرفته بود جایی در نزدیکی منطقه پرند. خواهرم سابقه بیماری آسم داشت و به دلیل ترس و اضطراب ناشی از صدا و انفجار ناگهانی دچار حمله شدید آسم شد». برادر ادامه می‌دهد: «خواهرزاده‌ام هر قدر با اورژانس تماس گرفت فایده نداشت، تمام خطوط آن لحظه اشغال بودند. سرآخر هم با کمک همسایه‌ها خواهرم را که توان نفس کشیدن نداشت به بیمارستان رساندند. آنجا گفتند از دنیا رفته است. نمی‌دانیم در منزل قلبش ایستاد یا در مسیر یا شاید هم در بیمارستان فقط فهمیدیم که فرزانه دیگر نیست و پرکشیده است»

The body of Majid Vafaei, attorney at law and a 70-percent disabled veteran of the Iran–Iraq War, was carried in a funeral procession attended by large numbers of people in Shahroud and buried in his hometown, the village of Meyghan. Vafaei, who was a member of the Central Bar Association, was killed on 15 June while on his way to his office on Saboonchi Street in Tehran, as a result of an Israeli attack.

پیکر مجید وفایی، وکیل دادگستری و جانباز ۷۰ درصد جنگ تحمیلی، با حضور گسترده مردم شاهرود تشییع و در زادگاهش، روستای میغان، به خاک سپرده شد. ایشان که عضو کانون وکلای دادگستری مرکز بود، روز ۲۵ خردادماه در مسیر رفتن به دفتر کار خود در خیابان صابونچی تهران، بر اثر حمله رژیم صهیونیستی به شهادت رسید.